Vastrapatha Kshetra Mahatmya
Vastrapatha Kshetra Mahatmya
This section situates its māhātmya within the Prabhāsa sacred zone, focusing on the kṣetra called Vastrāpatha. The site is presented as a pilgrimage node (tīrtha-complex) where darśana of Bhava/Śiva is framed as exceptionally potent, and where ancillary rites—such as dāna (gifting), feeding of brāhmaṇas, and piṇḍadāna (memorial offerings)—are integrated into the devotional economy of the landscape.
Adhyayas in Vastrapatha Kshetra Mahatmya
19 chapters to explore.
Adhyaya 1
दामोदरतीर्थ-रैवतकक्षेत्रमाहात्म्यम् (Damodara Tīrtha and Raivataka-Kṣetra Māhātmya)
ບົດທີ 1 ເລີ່ມດ້ວຍພຣະອີສະວະຣາອະທິບາຍ «ກະເສດຣະ-ຄັຣພະ» ຄວາມສັກສິດພາຍໃນຂອງວັສຕຣາປະຖະ ໂດຍຊີ້ໃຫ້ເຫັນ ພູໄຣວະຕະກະ, ແມ່ນ້ຳສຸວັນນະເຣວາ ແລະບໍ່ນ້ຳສ້າງບຸນຫຼາຍແຫ່ງ ໂດຍສະເພາະ ມຣຶກີກຸນດະ ທີ່ການເຮັດສຣາດທະໃຫ້ຜົນເຮັດໃຫ້ບັນພະບຸຣຸດພໍໃຈຢ່າງແຮງ. ພຣະເທວີຂໍໃຫ້ຂະຫຍາຍຄວາມ ແລະພຣະອີສະວະຣານຳເຂົ້າສູ່ເລື່ອງເກົ່າ: ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຄົງຄາອັນສັກສິດ ກະສັດກະຊະ ແລະມະເຫສີ ສັງກະຕາ ພາກັນສະແຫວງຫາການຊຳລະແລະການບູຊາ. ພຣະຣຶສີພັດຣະມາຮອດພ້ອມນັກຕະປະສີອື່ນໆ ແລະກະສັດຖາມວິທີໄດ້ຮັບສະຫວັນ «ອັກສະຍະ» ຜ່ານເວລາ ສະຖານທີ່ ແລະພິທີ. ພັດຣະຖ່າຍທອດຄຳສອນຕາມປະເພນີຂອງນາຣະດະ ລຽນລຳດັບຜົນບຸນຕາມເດືອນໃນຕີຣຖະມີຊື່ ແລະສຸດທ້າຍກ່າວວ່າ ບໍ່ມີຕີຣຖະໃດເທົ່າດາໂມດະຣະ. ເດືອນກາຣຕິກະ ໂດຍສະເພາະວັນດວາດະຊີ ແລະຊ່ວງບີສະມະປັນຈະກະ ໃຫ້ຜົນພິເສດຜ່ານການອາບນ້ຳໃນນ້ຳດາໂມດະຣະ. ຕໍ່ມາບົດນີ້ບັນຍາຍພູມສັນຖານຂອງວັສຕຣາປະຖະໃກ້ໂສມນາຖະ ແລະໄຣວະຕະກະ: ດິນມີແຮ່, ພືດພັນແລະສັດທີ່ເປັນມົງຄຸນ, ພ້ອມແນວຄິດວ່າການແຕະຕ້ອງກໍນຳໄປສູ່ການຫຼຸດພົ້ນ. ມັນລວບລວມການໃຫ້ທານແລະພິທີຕ່າງໆ—ຖວາຍໃບໄມ້ ດອກໄມ້ ນ້ຳ, ເລີ້ຍງອາຫານ, ຖວາຍໂຄມໄຟ, ສ້າງວິຫານ, ຕິດທຸງ—ພ້ອມຜົນບຸນແບບແບ່ງຂັ້ນ. ຍັງສອນຈັນຍາບັນສອງທາງ: ບູຊາພຣະຫາຣິ (ດາໂມດະຣະ) ແລະພຣະພະວະ (ຊິວະ) ລ້ວນນຳໄປສູ່ໂລກອັນສູງສົ່ງ. ທ້າຍສຸດ ກະສັດກະຊະເດີນທາງຈາລິກໃນເດືອນກາຣຕິກະ ປະກອບຍັດຍະ ແລະຕະປະສະຍາຢ່າງຫຼາກຫຼາຍ; ວິມານສະຫວັນມາຮັບ ແລະພຣະອົງໄດ້ຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ. ຟະລະສຣຸຕິທ້າຍບົດຮັບຮອງວ່າ ຜູ້ອ່ານຫຼືຜູ້ຟັງຈະໄດ້ຮັບການຊຳລະ ແລະບັນລຸເປົ້າໝາຍສູງສຸດ.
Adhyaya 2
Vastrāpathakṣetre Bhavadarśana–Yātrāphala (वस्त्रापथक्षेत्रे भवदर्शन–यात्राफल)
ບົດນີ້ແມ່ນຄໍາສອນສັ້ນໆຂອງພຣະອີສະວະຣະແກ່ພຣະນາງມະຫາເທວີ ໃຫ້ເບິ່ງໄປທີ່ກະເສດຊື່ ວັສຕຣາປະຖະ ໃນປຣະພາສ. ພຣະພະວະ/ພຣະສິວະຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນຜູ້ສ້າງແລະຜູ້ທໍາລາຍ ເປັນອົງປະຖົມຜູ້ສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນໂດຍການປະກົດດ້ວຍຕົນເອງ. ບົດຄວາມອະທິບາຍວິທີການຈາລິກທາງແລະຜົນ: ໄປຢາດຣາແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ, ອາບນ້ໍາໃນຕີຣຖະທ້ອງຖິ່ນ, ແລະບູຊາຢ່າງຖືກພິທີ ຈະໄດ້ຄວາມສໍາເລັດທາງພິທີກໍາ. ການໄດ້ດາຣຊະນະພຣະພະວະຖືກປຽບທຽບກັບຜົນຂອງ ວາຣານາສີ, ກຸຣຸກເສດຕຣະ ແລະ ແມ່ນ້ໍານະຣະມະດາ ໂດຍກ່າວວ່າໃຫ້ຜົນໄວກວ່າ. ຍັງຊີ້ເຖິງເວລາອັນສັກສິດ: ດາຣຊະນະໃນເດືອນ ໄຈຕຣະ ແລະ ໄວສາຂະ ນໍາໄປສູ່ການພົ້ນຈາກການເກີດໃໝ່. ການໃຫ້ທານງົວ (go-dāna), ລ້ຽງອາຫານພຣາຫມະນະ, ແລະ piṇḍadāna ຖືກກໍານົດເປັນກຸສົນທີ່ຍືນຍົງ ເພື່ອໃຫ້ບັນພະບຸຣຸດພໍໃຈ. ທ້າຍສຸດ ກ່າວວ່າການຟັງມາຫາດມະຍະນີ້ລົດບາບ ແລະໃຫ້ຜົນດຸດດັ່ງການບູຊາຍັດຍະອັນໃຫຍ່.
Adhyaya 3
Vastrāpathakṣetre Tīrtha-Saṅgrahaḥ (Catalogue of Tīrthas in Vastrāpatha)
ອັດຍາຍນີ້ເປັນການລຽນລາຍຊື່ຕີຣຖະຢ່າງກະຊັບ ແຕ່ມີອໍານາດ ໂດຍສຽງຂອງພຣະອີສະວະຣະ. ເລີ່ມດ້ວຍການຍອມຮັບວ່າໃນວັສຕຣາປະຖະມີຕີຣຖະຫຼາຍດັ່ງ “ໂກຕິ” ແລະວາງຫຼັກວ່າຈະກ່າວແຕ່ “ສາຣະ” ເປັນແຜນທີ່ກັ່ນຕອງຂອງສະຖານທີ່ສໍາຄັນ. ອັດຍາຍໄດ້ກ່າວເຖິງແມ່ນ້ໍາດາໂມດະຣາ ທີ່ຈື່ຈໍາກັນອີກຊື່ວ່າ ສຸວັນນະເຣຂາ ແລະຈັດວາງບຣະຫມະກຸນດະ (Brahmakuṇḍa) ຄຽງຂ້າງສະຖານບຣະຫມເອສະວະຣະ. ຕໍ່ມາລຽນລາຍຊື່ສະຖານສາຍວະ: ກາລະເມກະ, ພະວະ/ດາໂມດະຣາ, ກາລິກາ (ຫ່າງ 2 ກະວະຍູຕິ), ອິນເທຣສະວະຣະ, ພູເຂົາໄຣວະຕະ ແລະ ອຸຈຈະຍັນຕະ, ຕາມດ້ວຍ ກຸມພີສະວະຣະ ແລະ ພີເມສະວະຣະ. ຂອບເຂດຂອງກະເສດຣະຖືກກໍານົດເປັນ 5 ກະວະຍູຕິ ແລະ ມຣິກີກຸນດະ ໄດ້ຮັບການເນັ້ນວ່າມີອໍານາດທໍາລາຍບາບ. ບົດສຸດທ້າຍກ່າວວ່ານີ້ແມ່ນການສະຫຼຸບໂດຍຈົ່ງໃຈ ແລະບັນທຶກຄວາມເກືອບກຽວຂອງພື້ນຖິ່ນກັບແຫຼ່ງແຮ່-ຮັດນະ ເຊື່ອມພູມສັນຖານສັກສິດກັບພູມສັນຖານຊັບພະຍາກອນເຂົ້າດ້ວຍກັນ.
Adhyaya 4
Dunnāvilla–Pātāla-vivara and the Sixteen Siddha-sthānas (दुन्नाविल्ले पातालविवरं सिद्धस्थानानि च)
ບົດທີ 4 ແມ່ນຄໍາສອນຂອງພຣະອີສະວະຣະແກ່ພຣະເທວີ ຊີ້ນໍາການເດີນທາງຈາລິກສັກສິດສັ້ນໆໄປຫາສະຖານທີ່ຊື່ Dunnāvilla ຢູ່ທາງຕາເວັນຕົກ 1 ໂຢຊະນະ ຈາກ Maṅgala-sthiti. ພຣະອົງວາງແຜນທີ່ກະເສດຣະໂດຍຜູກພັນພື້ນທີ່ນີ້ກັບຄວາມຈໍາຫຼາຍຊັ້ນ. ມີເລື່ອງຂອງ Bhīma ແລະນາມ “Dunnaka” ທີ່ຖືກກ່າວວ່າເຄີຍຖືກກິນ/ທໍາລາຍແລ້ວຖືກປະຖິ້ມ ເປັນເຫດປັດໃຈໃຫ້ສະຖານທີ່ນີ້ໂດດເດັ່ນ. ຕໍ່ມາພຣະອົງກ່າວເຖິງ “divya-vivara” ຮູຮ່ອງອັນສັກສິດ ເປັນເສັ້ນທາງໃຫຍ່ລົງໄປສູ່ pātāla ນໍາພູມສັນຖານແຫ່ງຈັກກະວານເຂົ້າສູ່ແຜນທີ່ບູຊາ. ພຣະອົງຍັງອ້າງວ່າເລື່ອງ pātāla ນີ້ເຄີຍຖືກສອນໄວ້ໃນ pātāla-uttara-saṅgraha ສະແດງການສືບຕໍ່ຂອງຄໍາພີ. ບ່ອນນັ້ນມີລິງຄະຫຼາຍ ແລະ siddha-sthāna 16 ບ່ອນ ເປັນກຸ່ມສັກສິດຂອງສາຍ Śaiva. ທ້າຍສຸດ ກ່າວວ່າເຄີຍເປັນເຫມືອງຄໍາ ແລະຊີ້ນໍາໃຫ້ຜູ້ຄົນໄປດ້ວຍຄວາມປາດຖະໜາ “bhūti” (ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ/ການບັນລຸ) ໂດຍວາງເປົ້າໝາຍໂລກີຍໃນເສັ້ນທາງອັນສັກສິດ.
Adhyaya 5
गंगेश्वरमाहात्म्यवर्णनम् (Gangeśvara Māhātmya—Account of the Glory of Gangeśvara)
ບົດນີ້ເປັນການສອນຂອງພຣະອີສະວະຣະແກ່ພຣະເທວີ ກ່ຽວກັບການເດີນທາງຈາລິກໄປທາງຕາເວັນຕົກຈາກຈຸດ «ມັງກະລາ» ໄປຫາສາຍນ້ຳສັກສິດ «ກັງຄາ-ສະໂຣຕະ» ແລະລິງຄະທີ່ຄວນບູຊາ ພ້ອມການເອີ້ນເຖິງ «ສຸຣາຣະກະ» ຢ່າງພິເສດ. ແກ່ຜູ້ປາດຖະໜາຜົນແຫ່ງການຈາລິກ (ຢາຕຣາ-ຜະລະ) ຕ້ອງເຂົ້າໄປຕາມວິທີ (ວິທິ) ເຮັດສະນານ (ອາບນ້ຳຊຳລະ) ແລະຖວາຍປິນດາ (piṇḍa) ແກ່ບັນພະບຸລຸດ; ຈາກນັ້ນໃຫ້ອາຫານ (ອັນນະ-ດານ) ແກ່ພຣາຫມະນ ພ້ອມດັກຊິນາ. ທ້າຍບົດກ່າວຜົນສະຫຼຸບວ່າ ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຂອງຕີຣຖະເຫຼົ່ານີ້ເປັນມົງຄຸນ ແລະທຳລາຍກອງບາບໃນຍຸກກະລິ; ການອ່ານຫຼືສວດກໍຊ່ວຍລົບບາບໄດ້. ຍັງມີຂໍ້ຫ້າມວ່າ ບໍ່ຄວນມອບໃຫ້ຜູ້ມີໃຈບໍ່ດີ (durbuddhi) ແລະຄວນຟັງຕາມຂໍ້ບັງຄັບທີ່ຖືກຕ້ອງເທົ່ານັ້ນ.
Adhyaya 6
Vastrāpatha Pilgrimage Circuit and the Etiology of the Deer-Faced Woman (वस्त्रापथ-तीर्थपरिक्रमा तथा मृगमुखी-आख्यान-प्रस्ताव)
ບົດທີ 6 ເລີ່ມດ້ວຍພຣະອີສະວະຣະ ຊີ້ນໍາລໍາດັບການຈາລິກໄປທາງຕາເວັນຕົກຈາກ ມັງກະລາ: ໄປດາຣະຊັນ ສິດເທສະວະຣະ (ຜູ້ປະທານສິດທິ), ຈັກຣະຕີຣະຖະ (ກ່າວວ່າໃຫ້ຜົນເທົ່າ “ຕີຣະຖະນັບໂກດ”), ແລະ ໂລເກສະວະຣະ ເປັນລິງຄະສະວະຍັມພູ. ຕໍ່ມາໄປ ຢັກສະວະນະ ທີ່ພຣະຢັກເສະວະຣີ ຖືກສັນລະເສີນວ່າເປັນເທວີປະທານພອນດັ່ງໃຈ. ແລ້ວກັບຄືນສູ່ ວັດສະຕຣາປະຖະ ພ້ອມການຂະຫຍາຍໄປພູ ໄຣວະຕະກະ ທີ່ກ່າວວ່າມີຕີຣະຖະນັບບໍ່ຖ້ວນ (ມີ ມຣຶກີກູນດະ ແລະຈຸດອື່ນໆ) ພ້ອມການປະທັບຢູ່ຂອງ ອັມບິກາ, ປຣະດຍຸມນະ, ສາມບະ ແລະນາມສາຍສິວະອື່ນໆ. ກອບສົນທະນາປ່ຽນໄປເມື່ອ ພາຣະວະຕີ ກ່າວເຖິງແມ່ນໍ້າສັກສິດ ແລະເມືອງທີ່ໃຫ້ມຸກຕິທີ່ເຄີຍຟັງມາແລ້ວ, ແລ້ວຖາມວ່າເປັນຫຍັງ ວັດສະຕຣາປະຖະ ຈຶ່ງຖືກຍົກຂຶ້ນວ່າພິເສດ ແລະ ພຣະສິວະ ຕັ້ງຢູ່ທີ່ນັ້ນເປັນສະວະຍັມພູໄດ້ແນວໃດ. ພຣະອີສະວະຣະ ເລີ່ມອະທິບາຍດ້ວຍນິທານຕົ້ນເຫດ: ທີ່ ການຍະກຸບຊະ ກະສັດ ໂບຈະ ຈັບໄດ້ຍິງຜູ້ໜ້າຄ້າຍກວາງຢູ່ໃນຝູງກວາງ; ນາງເງົາງຽບຈົນພຣາຫມິນແນະນໍາໃຫ້ໄປຫາດຸດສີ ສາຣະສະວະຕະ. ດ້ວຍພິທີອະພິເສກ ແລະການປະກອບມັນຕຣະ, ນາງໄດ້ຄືນສຽງແລະຄວາມຈໍາ, ແລ້ວເລົ່າປະຫວັດກັມມະຂ້າມຊາດ (ເຄີຍເປັນກະສັດ, ເປັນແມ່ຫມ້າຍ, ເກີດເປັນສັດ, ຕາຍດ້ວຍຄວາມຮຸນແຮງ) ຈົນມາບັນຈົບທີ່ ໄຣວະຕະກະ/ວັດສະຕຣາປະຖະ ຊີ້ວ່າກະເສດນີ້ແມ່ນກະແຈແຫ່ງການຊໍາລະແລະການຫຼຸດພົ້ນ.
Adhyaya 7
Mṛgīmukhī-ākhyāna and the Vastrāpatha–Swarnarekhā Tīrtha Discourse (मृगीमुखी-आख्यानम्)
ບົດທີ 7 ເປັນການສົນທະນາວ່າດ້ວຍກົດແຫ່ງກຳ, ການປ່ຽນຮູບກາຍ, ແລະອານຸພາບຂອງຕີຣຖະ. ກະສັດໄດ້ຖາມນາງຜູ້ມີໃບໜ້າຄ້າຍກວາງເຖິງທີ່ມາ; ນາງເລົ່າເຫດການການປະສົມພັນທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ກ່ຽວກັບລະສີ Uddālaka: ວີຣຍະ-ບິນດຸ ຕົກໄປພົບກວາງແມ່ໂດຍບັງເອີນ ເປັນເຫດໃຫ້ນາງເກີດເປັນມະນຸດແຕ່ມີໃບໜ້າກວາງ. ຕໍ່ມານາງອະທິບາຍການຄິດໄລ່ບຸນບາບ: ຄວາມບໍລິສຸດແລະຄວາມສັດຊື່ຂອງນາງຫຼາຍຊາດ ກົງກັນຂ້າມກັບການຂາດຕົວຂອງກະສັດໃນ kṣatriya-dharma ໃນອະດີດ, ນຳໄປສູ່ບາບແລະການຊຳລະດ້ວຍຄວາມໝາຍແຫ່ງການເຜົາຕົນ. ມີການລຽນລຳດັບການຕາຍອັນມີບຸນ: ຕາຍໃນສົງຄາມ, ການໃຫ້ອາຫານແລະທານທຸກມື້, ແລະການຕາຍທີ່ຕີຣຖະຕ່າງໆ ຮວມທັງ Vastrāpatha ໃນ Prabhāsa. ສຽງອະສະຣີຣິນີ ກ່າວວ່າກະສັດຈະຮັບຜົນບາບກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງໄດ້ສະຫວັນ. ມີຄຳແນະນຳປະຕິບັດ: ຖ້າກະສັດປ່ອຍຫົວ/ຮູບຫົວລົງໃນນ້ຳ Swarnarekhā ທີ່ Vastrāpatha ໃບໜ້ານາງຈະກັບເປັນມະນຸດ. ຜູ້ຮັກສາປະຕູຖືກສົ່ງໄປຊອກຫາຫົວໃນປ່າ ແລະປະກອບພິທີປ່ອຍທີ່ຕີຣຖະ; ນາງຖືວຣະຕະ Cāndrāyaṇa ໜຶ່ງເດືອນ ແລ້ວກາຍເປັນສາວງາມດັ່ງທິບ. ທ້າຍບົດ ພຣະອີສະວະຣະສັນລະເສີນກະເສດຕຣະນີ້ວ່າເປັນສູງສຸດໃນດິນແດນແລະປ່າ, ມີເທວະແລະອະສຸລະກຶ່ງທິບອາໄສ, ແລະພຣະສິວະ (Bhava) ສະຖິດຢູ່ຖາວອນ; ການອາບນ້ຳ, ສັນທະຍາ, ຕັຣປະນະ, ສຣາດທະ, ແລະບູຊາດ້ວຍດອກໄມ້ ນຳໃຫ້ພົ້ນຈາກສັງສານ ແລະໄດ້ຂຶ້ນສະຫວັນ.
Adhyaya 8
Suvarṇarekhā-tīrthotpatti and the Brahmā–Viṣṇu–Śiva Theological Discourse (Chapter 8)
ບົດທີ 8 ເລີ່ມດ້ວຍພະຣາຊາ ໂພຊາ ທູນຂໍໃຫ້ເລົ່າລາຍລະອຽດເກືອບທັງໝົດກ່ຽວກັບ ວັສຕຣາປະຖະ-ເກດຣະ, ພູ ໄຣວະຕະກະ ແລະໂດຍພິເສດ ກ່ຽວກັບກຳເນີດ (ອຸຕປັດຕິ) ແລະອຳນາດຊຳລະບາບຂອງນ້ຳຕີຣຖະທີ່ເອີ້ນວ່າ ສຸວັນນະເຣຂາ. ພະອົງຍັງຖາມວ່າ ໃນບົດນີ້ ພຣະບຣະຫມາ, ພຣະວິສນຸ, ຫຼື ພຣະສິວະ ຜູ້ໃດເປັນຜູ້ສູງສຸດ, ເຫດໃດເທວະດາຈຶ່ງມາຊຸມນຸມທີ່ຕີຣຖະ, ແລະເຫດໃດຈຶ່ງກ່າວວ່າ ນາຣາຍະນະ ມາດ້ວຍພຣະອົງເອງ. ສາຣັສວະຕະ ຕອບວ່າ ການຟັງເລື່ອງນີ້ເອງຊ່ວຍໃຫ້ຄວາມຜິດບາບຫຼຸດລົງ ແລະນຳເລື່ອງຕີຣຖະເຂົ້າສູ່ກອບກຳເນີດໂລກ: ເມື່ອສິ້ນ “ວັນຂອງພຣະບຣະຫມາ” ຣຸດຣະຈະຖອນໂລກກັບຄືນ ແລະສາມພຣະອົງຖືກພັນລະນາວ່າຮວມເປັນໜຶ່ງຊົ່ວຄາວ ກ່ອນຈະແຍກບົດບາດ: ບຣະຫມາເປັນຜູ້ສ້າງ, ຫຣິ (ວິສນຸ) ເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງ, ຣຸດຣະເປັນຜູ້ທຳລາຍ. ຕໍ່ມາເກີດການໂຕ້ຖຽງເລື່ອງຄວາມເປັນໃຫຍ່ລະຫວ່າງ ບຣະຫມາ ແລະ ຣຸດຣະ ທີ່ເຂົາໄກລາສ ໂດຍມີ ວິສນຸ ເປັນຜູ້ໄກ່ເກຍ. ຄຳສອນຂອງວິສນຸຍ້ຳວ່າ ມີມະຫາເທວະອົງດຽວດັ້ງເດີມ ຜູ້ເຫນືອກວ່າສັບພະສິ່ງ; ຈາກນັ້ນ ບຣະຫມາຈຶ່ງສັນລະເສີນ ພຣະສິວະ ດ້ວຍສຳນວນແບບເວດ ແລະພຣະສິວະປະທານພອນ ເພື່ອປູທາງໄປສູ່ລາຍລະອຽດກຳເນີດຕີຣຖະໃນຕອນຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 9
Vastrāpatha Tīrtha-Foundation and the Dakṣa-Yajña Cycle (वस्त्रापथतीर्थप्रतिष्ठा तथा दक्षयज्ञप्रसङ्गः)
ບົດທີ 9 ຖັກທໍ່ເລື່ອງທາງເທວະວິທະຍາຫຼາຍຂັ້ນ ເພື່ອອະທິບາຍວ່າ «ວັສຕຣາປະຖະ ຕີຣຖະ» ກາຍເປັນສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ມັ່ນຄົງໃນພູມທັດປຣະພາສາ. ເລີ່ມຈາກພຣະພຣະຫມາ ປະກອບພິທີສ້າງສັນດ້ວຍການສວດອະຖັຣວະເວດ ແລະການປາກົດຂອງພຣະຣຸທຣະ ພ້ອມການແບ່ງເປັນຣຸທຣະຫຼາຍອົງ ເພື່ອວາງຖານຄວາມເຂົ້າໃຈເຖິງຄວາມຫຼາກຫຼາຍໃນສາຍໄສວະ. ຕໍ່ມາເລື່ອງເຂົ້າສູ່ວົງຈອນ ດັກສະ–ສະຕີ–ສິວະ: ສະຕີຖືກມອບໃຫ້ພຣະຣຸທຣະ ແຕ່ຄວາມບໍ່ເຄົາລົບຂອງດັກສະທະວີຄວາມຮຸນແຮງ ຈົນສະຕີເຜົາຕົນໃນໄຟ ແລະເກີດຜົນຕໍ່ເນື່ອງເປັນວົງຈອນຄໍາສາບ ກັບການຟື້ນຟູພາຍຫຼັງ. ຕອນທີ່ວີຣະພັດຣະ ແລະຄະນະກະນະ ທໍາລາຍຍັຊຍະ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພິທີຈະລົ້ມເຫຼວເມື່ອກັ້ນກັນ “ຜູ້ຄວນໄດ້ຮັບການບູຊາ” ແລະລະເມີດຈັນຍາບັນແຫ່ງຄວາມເຄົາລົບ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນມີການປະສານຄໍາສອນ: ພຣະສິວະ ແລະພຣະວິສນຸ ບໍ່ແຕກຕ່າງກັນໃນສານະສໍາຄັນ ແລະໃຫ້ຄໍາແນະນໍາການພັກດີໃນກະລິຍຸກ ເຊັ່ນ ບຸນຂອງການໃຫ້ທານແກ່ຮູບແບບສິວະຜູ້ຖືພຣະພິທີສັນຍາສີ ແລະການບູຊາຂອງຄົນຄອບຄົວ. ເລື່ອງຍັງຂະຫຍາຍໄປຫາການຕໍ່ສູ້ກັບອັນທະກະ ແລະການຮວມຮູບແບບເທວີ. ທ້າຍສຸດ ກໍານົດການປະຈໍາຖິ່ນຂອງພຣະອົງ: ພຣະພະວະຢູ່ວັສຕຣາປະຖະ, ພຣະວິສນຸຢູ່ໄຣວະຕະກະ, ອັມບາຢູ່ຍອດພູ; ແລະແມ່ນ້ໍາສຸວັນນະເຣຂາເປັນແມ່ນ້ໍາຊໍາລະ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ການຟັງ/ສວດບົດນີ້ໃຫ້ຄວາມບໍລິສຸດ ແລະໄດ້ສະຫວັນ; ອາບນ້ໍາ ແລະເຮັດສັນທະຍາ/ສຣາດທະ ທີ່ສຸວັນນະເຣຂາ ພ້ອມບູຊາພຣະພະວະ ຈະໄດ້ຜົນສູງສົ່ງ.
Adhyaya 10
वस्त्रापथकथानुक्रमः — Counsel to the King on Pilgrimage, Renunciation, and Household Restraint
ອັດທະຍາຍ 10 ເປີດດ້ວຍການສົນທະນາທາງທິດສະດີທີ່ອີງໃສ່ການຖາມຕອບ. ພຣະນາງປາຣະວະຕີໄດ້ສະແດງຄວາມພິສົດໃຈຕໍ່ມະຫາຕະມະຍະຂອງຕີຣຖະ, ພູເຂົາໄຣວະຕະກະ, ພຣະພະວະ (ພຣະສິວະ) ແລະ ວັດສະຕຣາປະຖະ ເພື່ອວາງກອບເລື່ອງວ່າ ພູມສັນຖານອັນສັກສິດໄດ້ຮັບການຢືນຢັນດ້ວຍພຣະວາຈາ. ຕໍ່ມານາງຖາມເຖິງການກະທໍາຂອງກະສັດໂລກີ—ໂບຊະຣາຊາ/ຊະເນສະວະຣະ—ຫຼັງຈາກໄດ້ກວາງ ແລະ ໄດ້ພົບພຣະລິສີສາຣັສວະຕະ. ພຣະອີສະວະຣະຕອບໂດຍວາງຫຼັກຈັນຍາບັນຂອງຄວາມສຳພັນໃນສັງຄົມ: ຍິງອຸດົມຄະຕິແມ່ນຜູ້ມີສິນທຳ ແລະ ເປັນມົງຄຸນ; ບົດບາດຂອງຍາດພີ່ນ້ອງຖືກກ່າວເຖິງເປັນໜ້າທີ່ທີ່ຄ້ຳຈຸນຄວາມມັ່ນຄົງຂອງຊີວິດຄອບຄົວ. ກະສັດດີໃຈທີ່ໄດ້ພັນລະຍາແບບນັ້ນ ແລະ ສັນລະເສີນພຣະລິສີສາຣັສວະຕະວ່າມີພະລັງຕະປະສະຍາ ແລະ ປັນຍາເປີດເຜີຍຄວາມຈິງ. ຕໍ່ມາກະສັດໄດ້ລຳລຶກກຽດສັກຂອງເສົາຣາສະຕຣະ, ໄຣວະຕະກະ ແລະ ວັດສະຕຣາປະຖະ ພ້ອມກ່າວເຖິງການຊຸມນຸມຂອງເທວະດາທີ່ອຸຈະຍັນຕະ ແລະ ຕຳນານວາມະນະ–ບາລິ. ກະສັດປາຖະໜາຈະສະຫຼະລາຊະອຳນາດ ເພື່ອເດີນທາງຈາລິກໄປສູ່ໂລກທີ່ສູງຂຶ້ນ ຈົນເຖິງພຣະສະຖານຂອງພຣະສິວະ. ແຕ່ພຣະລິສີໄດ້ຫ້າມດ້ວຍຄວາມຫ່ວງໃຍ ໂດຍຊີ້ວ່າ ພຣະສະນິດທິພາບ ແລະ ພິທີກຳອັນຈຳເປັນສາມາດດຳລົງໄດ້ໃນເຮືອນ ແລະ ຄວາມຢາກເດີນທາງໄກຄວນຖືກຄວບຄຸມດ້ວຍຄຳແນະນຳທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ຄວາມໝັ້ນຄົງໃນສິນທຳ.
Adhyaya 11
Vastrāpatha Yātrāvidhi and Kṣetra-Pramāṇa (वस्त्रापथ-यात्राविधिः क्षेत्रप्रमाणं च)
ບົດນີ້ເປັນຄໍາແນະນໍາແບບຂັ້ນຕອນຕາມການທູນຖາມຂອງກະສັດ. ຫຼັງຈາກຟັງຄໍາຂອງິສີແລ້ວ ກະສັດຂໍໃຫ້ອະທິບາຍຢ່າງກະຊັບເຖິງວິທີເດີນທາງຈາລິກ: ສິ່ງທີ່ຄວນຮັບຫຼືຄວນລະ, ການໃຫ້ທານ, ກົດກາການອົບອາຫານ, ການອາບນໍ້າ, ພິທີສັນທະຍາ, ການບູຊາ, ການນອນ ແລະ ການຈະປາຕອນກາງຄືນ. ສາຣັສວະຕະຕອບໂດຍກໍານົດການຈາລິກໃນແດນໂສຣາດ ໃກ້ພູເຣວະຕະກະ/ອຸຈະຍັນຕະ ແລະ ວາງພິທີອອກເດີນທາງຕາມເວລາມົງຄຸນ (ກໍາລັງດາວ, ພິຈາລະນາດວງຈັນ, ແລະ ລາງດີ)។ ຕໍ່ມາມີປະຕິທິນພິທີກໍາ ຊີ້ເດືອນແລະຕິຖິທີ່ເໝາະສົມ ໂດຍເນັ້ນອັດຖະມີ, ຈະຕຸຣະດະສີ, ທ້າຍເດືອນ, ປູຣະນິມາ, ສັງກຣານຕິ ແລະ ເວລາຄຣາສ ເພື່ອບູຊາພຣະພະວະ (ພຣະສິວະ). ມີຕອນເລົ່າຕົ້ນກໍາເນີດວ່າ ໃນວັນທີ 15 ເດືອນໄວສາຂະ ພຣະພະວະໄດ້ປາກົດ ແລະ ແມ່ນໍ້າສຸວັນນະເຣຂາພ້ອມນໍ້າສັກສິດຈາກອຸຈະຍັນຕະໄດ້ເກີດຂຶ້ນເພື່ອຊໍາລະບາບ। ບົດນີ້ຍັງກໍານົດຂອບເຂດກະເສດຣະປຣະມານຂອງວັສຕຣາປະຖະ ຕາມທິດແລະຈໍານວນໂຢຊະນະ ເປັນເຂດທີ່ໃຫ້ທັງຄວາມສຸກໃນໂລກ ແລະ ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ. ທ້າຍສຸດລຽງລໍາດັບວິໄນການເດີນທາງແບບຕະປະສະຍາ (ເດີນທ້າວ, ອາຫານຈໍາກັດ, ອົດທົນຄວາມລໍາບາກ) ແລະ ປະກາດຜົນບຸນຢ່າງແຮງ: ຍົກຍ້ອງບັນພະບຸລຸດ, ໄດ້ພາຫະນະສະຫວັນ, ແລະ ຄວາມຫຼຸດພົ້ນແມ່ນເກີດໄດ້ແມ່ນແຕ່ຜູ້ມີບາບໜັກ ໂດຍອາໄສຄວາມເຊື່ອມັ່ນແລະການລະລຶກພຣະສິວະໃນເຂດນີ້។
Adhyaya 12
Vastrāpatha Tīrtha: Ritual Offerings, Śrāddha Protocols, and Ethical Restraints (वस्त्रापथतीर्थ-विधि-श्राद्ध-नियमाः)
ບົດນີ້ ທີ່ສາຣັສວະຕະໄດ້ກ່າວ ວາງແຜນພິທີຈາລິກໄປຕີຣຖະ ວັສຕຣາປະຖະ ໂດຍເນັ້ນການປະພຶດດີແລະຄວາມບໍລິສຸດເປັນພື້ນ. ມີການລຽນລາຍຂອງທີ່ຄວນພົກໄປບູຊາ: ນ້ຳຄົງຄາ, ນ້ຳເຜິ້ງ, ກີ, ໄມ້ຈັນ, ອະກຸຣຸ, ຫຍ້າຝຣັ່ງ (saffron), ກຸກກຸລຸ, ໃບບິລວະ, ແລະດອກໄມ້. ຜູ້ຈາລິກຄວນເດີນທາງດ້ວຍວິໄນ, ອາບນ້ຳໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລ້ວເຂົ້າດາຣະຊັນ ແລະບູຊາ ພຣະສິວະ, ພຣະວິສນຸ, ແລະພຣະພຣະຫມາ; ການດາຣະຊັນທີ່ຖືກຕ້ອງນຳໄປສູ່ການຫຼຸດພົ້ນຈາກພັນທະ. ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງການຈາລິກເປັນຫມູ່, ການປັ້ນຮູບເທວະຮູບ ແລະຕິດຕັ້ງໃສ່ລົດບູຊາ ດ້ວຍຂອງຫອມ, ມີດົນຕີ, ຟ້ອນລຳ, ໂຄມໄຟ, ແລະການໃຫ້ທານ—ຄຳ, ງົວ, ນ້ຳ, ອາຫານ, ຜ້າ, ເຊື້ອໄຟ, ຄຳເວົ້າອ່ອນໂຍນ. ບົດນີ້ຍັງກຳຊັບຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງພິທີ: ຮັບຄຳສອນຈາກພຣາຫມະນ, ເຮັດສັນທະຍາ, ໃຊ້ດາຣະພະ-ຕິລະ ແລະອາຫານຮະວິສ, ພ້ອມຂອງບູຊາເຊັ່ນ ຕຸລະສີ, ດອກບົວຮ້ອຍກີບ, ກາມຟໍ, ແລະສຣີຂັນດ. ມີການກຳນົດເວລາທີ່ພິເສດສຳລັບສັງກັລປະ ແລະສຣາດທະ: ອະຍະນະ, ວິສຸວະ, ສັງກຣານຕິ, ຄຣາສ, ທ້າຍເດືອນ, ແລະວັນກະຊະຍະ; ເນັ້ນໃຫ້ເຮັດພິທີບູຊາບັນພະບຸລຸດຕາມແມ່ນ້ຳ ແລະຕີຣຖະໃຫຍ່ໆ ເພື່ອໃຫ້ປິຕຣະພໍໃຈ ແລະເພີ່ມສິຣິມົງຄຸນໃນເຮືອນ (ວຶດທິ-ສຣາດທະ). ທ້າຍສຸດ ລຽນລາຍກິເລດທີ່ຕ້ອງລະ: ກາມ, ໂກຣດ, ໂລບ, ໂມຫະ, ມຶນເມົາ, ອິດສາ, ນິນທາ, ປະມາດ, ທໍລະຍົດ, ຂີ້ຄ້ານ, ຜິດປະເວນີ, ລັກຂະໂມຍ ແລະອື່ນໆ; ການລະຄວາມຜິດເຮັດໃຫ້ຜົນຕີຣຖະເຕັມບໍລິບູນ—ອາບນ້ຳ, ຈະປະ, ໂຮມະ, ຕັຣປະນະ, ສຣາດທະ, ແລະປູຊາ. ບົດນີ້ປິດດ້ວຍບັນຊີຕີຣຖະຫຼາຍແຫ່ງ ແລະຄຳສອນກວ້າງໃຈ: ແມ່ນແຕ່ສັດທີ່ບໍ່ແມ່ນມະນຸດຕາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນກໍໄດ້ສຸກສະຫວັນ ແລະຕໍ່ມາເຖິງຄວາມຫຼຸດພົ້ນ; ການລະລຶກຕີຣຖະພຽງຢ່າງດຽວກໍທຳລາຍບາບ ແລະເຕືອນຢ່າໃຫ້ພາດໂອກາດບູຊາແລະດາຣະຊັນ.
Adhyaya 13
Dāna-Śīla and Gṛhastha-Niyama: Ethical Guidelines and Merit of Gifts (Chapter 13)
ບົດທີ 13 ແມ່ນຄໍາສອນແນວກໍານົດຂອງ ສາຣັສວະຕະ (Sārasvata) ເພື່ອຊີ້ນໍາໃຫ້ຄົນຄອບຄົວບໍລິສຸດ ແລະເຈີຣິນມົງຄຸນ. ຕອນຕົ້ນກ່າວວ່າ ການຂ້າມພົ້ນການປົນປົວຂອງກຳດີ/ກຳຊົ່ວ (śubha/aśubha) ນັ້ນຍາກ ຖ້າບໍ່ມີການປະພຶດຄຸນງາມຄວາມດີຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ຈາກນັ້ນຈຶ່ງລຽງລໍາດັບໜ້າທີ່ປະຈໍາວັນ ແລະຕາມປະຕິທິນ: ອາບນ້ໍາຊໍາລະບໍ່ຂາດ, ບູຊາ ຮຣິ-ຮຣະ (Hari-Hara), ເວົ້າຄວາມຈິງແລະເວົ້າຄໍາທີ່ເປັນປະໂຫຍດ, ເຮັດທານຕາມກໍາລັງ, ຫ້າມນິນທາ ແລະປະພຶດຜິດທາງເພດ, ຄວບຄຸມຕົນຈາກເຫຼົ້າມຶນເມົາ, ພະນັນ, ການທະເລາະ ແລະຄວາມຮຸນແຮງ. ພິທີ snāna, dāna, japa, homa, deva-pūjā, dvija-arcana ເມື່ອເຮັດຖືກຕ້ອງ ຈະໄດ້ຜົນ “ບໍ່ເສື່ອມສູນ”. ບົດນີ້ຍັງລະບຸປະເພດທານຫຼາຍຢ່າງ—ທານງົວ, ງົວຜູ້, ມ້າ, ຊ້າງ, ເຮືອນ, ຄໍາ, ເງິນ, ນ້ໍາຫອມ, ອາຫານ, ຂອງໃຊ້ໃນພິທີ, ເຄື່ອງໃຊ້, ເສື້ອຜ້າ, ຊ່ວຍເຫຼືອການເດີນທາງ, ແລະການໃຫ້ອາຫານຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ—ພ້ອມຜົນບຸນ: ພົ້ນບາບ, ໄດ້ພາຫະນະສະຫວັນ, ແລະການຄຸ້ມຄອງໃນເສັ້ນທາງຂອງຍະມະ (Yama-path). ທ້າຍສຸດກໍກໍານົດມາລະຍາດ śrāddha: ຄຸນສົມບັດຜູ້ຄວນເຊີນ, ຄວາມສໍາຄັນຂອງ śraddhā (ສັດທາ), ແລະການນັບຖືນັກບໍາເນັດ/ແຂກ; ພ້ອມປູທາງໄປສູ່ “yātrā-vidhi” (ວິທີການຈາລິກ) ທີ່ຈະຕາມມາ.
Adhyaya 14
Somēśvara-liṅga-prādurbhāva and Vastrāpatha Puṇya (सोमेश्वरलिङ्गप्रादुर्भावः)
ອັດທະຍາຍນີ້ດໍາເນີນເລື່ອງສອງສາຍທີ່ສອດປະສານກັນ ແລະມາຈົບລົງທີ່ອໍານາດພິທີກຳຂອງ ວັສຕຣາປະຖະ. ສາຣັສວະຕະເລົ່າກ່ຽວກັບຕະປະສະຍາຂອງ ວະສິດຖະ ຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ໍາ ສຸວັນນະເຣຂາ; ຣຸດຣະປາກົດ ແລະປະທານພອນໃຫ້ ພຣະສິວະ ສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນ “ຕາບໃດທີ່ດວງຈັນແລະດາວຍັງຄົງຢູ່” ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ອາບນ້ໍາແລະບູຊາໄດ້ການລ້າງບາບຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ຕໍ່ມາ ຂໍ້ຄວາມຫັນໄປຫາພື້ນຫຼັງການເມືອງ-ເທວະວິທະຍາ: ບາລີຄອບຄອງອໍານາດທົ່ວໂລກ ແລະ ນາຣະດະ ບໍ່ພໍໃຈກັບໂລກທີ່ຂາດການຮົບພະຍົບແລະຍັດຍາ. ຄໍາກະຕຸ້ນຂອງນາຣະດະເຮັດໃຫ້ ອິນທຣະ ຮຸນແຮງ ແຕ່ ບຣິຫັສປະຕິ ແນະນໍາໃຫ້ໃຊ້ກຸລະຍຸດ ແລະເຊີນ ພຣະວິສນຸ. ເລື່ອງຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ອະວະຕານ ວາມະນະ: ເມື່ອມາຮອດ ສຸຣາສະຖຣະ ວາມະນະຕັ້ງໃຈບູຊາ ໂສເມສະວະຣະ ກ່ອນ ເຮັດວຣະຕະຢ່າງເຂັ້ມງວດຈົນ ພຣະສິວະ ປາກົດເປັນລິງຄະ. ວາມະນະຂໍໃຫ້ລິງຄະສະວາຍັມພູນີ້ສະຖິດຢູ່ຕໍ່ໜ້າຕົນ. ຟະລາສຣຸຕິກ່າວວ່າ ການບູຊາດ້ວຍໃຈດຽວແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ ກໍຊ່ວຍພົ້ນຈາກບາບໜັກເຊັ່ນ ພຣາຫມະຫັດຕະຍາ ແລະມະຫາປາຕະກະ ພ້ອມທັງໄດ້ຂຶ້ນສູ່ໂລກເທວະ ຈົນສຸດທ້າຍເຖິງ ຣຸດຣະໂລກ. ທ້າຍບົດຍັງຢືນຢັນວ່າ ການຟັງເລື່ອງກໍາເນີດນີ້ເອງ ກໍເປັນການລ້າງບາບໄດ້.
Adhyaya 15
श्रीदामोदरमाहात्म्यवर्णनम् (Glorification of Dāmodara at Raivataka and the Suvarṇarekhā Tīrtha)
ອັດຍາຍນີ້ (ໃນຄໍາສອນຂອງສາຣັສວະຕະ) ເລົ່າເຖິງ ວາມະນະ ພຣາຫມັນຜູ້ໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ພິທີບູຊາຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລ້ວເດີນທາງຜ່ານປ່າອຸດົມສົມບູນເທິງພູໄຣວະຕະກະ. ມີການພັນລະນາຕົ້ນໄມ້ຫຼາຍຊະນິດ ແລະ “ຕົ້ນໄມ້ໃຫ້ຮົ່ມມົງຄຸນ” ທີ່ກ່າວວ່າ ເຫັນແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວກໍຊ່ວຍລົບລ້າງບາບໄດ້. ເມື່ອເຂົ້າໃກ້ຍອດພູ ລາວພົບຜູ້ພິທັກພື້ນທີ່ (ກະເສດຣະປາລະ) 5 ອົງ ມີຮູບລັກນ່າຢ້ານ. ດ້ວຍອໍານາດຕະປະສະຍາ ວາມະນະຮູ້ວ່າພວກເຂົາແມ່ນເທວະ ທີ່ມະຫາເທວະຕັ້ງໄວ້ເພື່ອຄວບຄຸມການເຂົ້າອອກ ແລະປົກປ້ອງເຂດສັກສິດ. ພວກເຂົາແນະນໍາຊື່: ເອກາປາດ, ກິຣິດາຣຸນ, ເມການາດ, ສິງຫະນາດ, ກາລະເມກ ແລະຮັບພອນ ພ້ອມຕົກລົງປະດິດສະຖານຢູ່ຕາມຈຸດກໍານົດ (ຊາຍພູ, ຍອດພູ, ເຂດພະວານີ-ສັງກະຣະ, ໜ້າວັສຕຣາປະຖະ, ແລະຝັ່ງສຸວັນນະເຣຂາ) ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດໂລກ. ຕໍ່ມາເນື້ອຫາຫັນໄປສູ່ ດາໂມດຣະ-ມາຫາດມະຍະ: ສຸວັນນະເຣຂາຖືກປະກາດວ່າ “ຮວບຮວມຕີຣຖະທັງປວງ” ໃຫ້ທັງຄວາມສຸກໂລກີ ແລະຄວາມຫຼຸດພົ້ນ, ຊໍາລະໂລກພະຍາດ ແລະຄວາມທຸກຍາກ. ກໍານົດວິນັຍເດືອນກາຣຕິກ ແລະພິທີບີສະມະ-ປັນຈະກະ: ອາບນໍ້າ, ຖວາຍໂຄມໄຟ, ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ, ພິທີໃນວັດ, ຢູ່ຕື່ນກາງຄືນ (ຊາກະຣະນະ), ສຣາດທະ, ແລະເລີ້ຍງອາຫານແກ່ພຣາຫມັນ ແລະຜູ້ອ່ອນແອ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວແຮງກ້າວ່າ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ກະທໍາຜິດຫນັກ ກໍພົ້ນຈາກບາບໃຫຍ່ໄດ້ ດ້ວຍການອາບນໍ້າ, ເຫັນພຣະດາໂມດຣະ, ແລະບູຊາດ້ວຍຄວາມຕື່ນຮູ້; ຜູ້ປະມາດຈະບໍ່ໄດ້ເຖິງໂລກຂອງພຣະຫຣິ. ທ້າຍສຸດຢືນຢັນຜົນແຫ່ງການອ່ານ ຫຼືຟັງ ຄໍາເລົ່າປຸຣານະນີ້.
Adhyaya 16
Adhyāya 16: Narasiṃha-Guardianship, Ujjayanta Ascent, and Śivarātri Vrata Protocols at Vastrāpatha
ອັດທະຍາຍ 16 ເປັນເລື່ອງເດີນທາງທີ່ສອດແຊກຄຳສອນ. ກະສັດຖາມເຖິງການກະທຳຢ່າງໂດດດ່ຽວຂອງວາມະນະໃນປ່າ; ສາຣັສວະຕະເລົ່າວ່າວາມະນະໄປຣາຍວະຕະກະ ອາບນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳສຸວັນນະເຣຂາ ແລະບູຊາດ້ວຍເຄື່ອງຖວາຍ. ໃນປ່າທີ່ງາມແຕ່ນ່າຢ້ານ ວາມະນະລະລຶກຮາຣິໃນໃຈ; ນະຣະສິງຫະປາກົດ ປົກປ້ອງ ແລະຖືກຂໍໃຫ້ເປັນຜູ້ພິທັກຕີຣຖະຜູ້ພັກອາໄສຕະຫຼອດໄປ ພ້ອມປະຈຳຢູ່ໜ້າພຣະດາໂມດະຣະ. ຕໍ່ມາ ວາມະນະນົບນ້ອມພຣະດາໂມດະຣະ ແລະພຣະພະວະ(ພຣະສິວະ) ໄປວັສຕຣາປະຖະ ເຫັນພູອຸຈະຍັນຕະ ແລະຄິດເຖິງ “ທຳອັນລະອຽດ” ທີ່ໃຫ້ຜົນໃຫຍ່ຈາກການກະທຳດີນ້ອຍໆ ແລະຄວາມໃສ່ໃຈໃນພັກຕິ. ລາວຂຶ້ນພູ ພົບເທວີອຳບາ ແມ່ຂອງສະກັນດະ ທີ່ຖືກບູຊາຢູ່ຍອດ ແລະໄດ້ດາຣະສະນະພຣະພະວະ/ສັງກະຣະ. ພຣະສິວະປະທານພອນ—ອຳນາດອິດທິພົນເຕີບໂຕ, ຊຳນານວິທະຍາເວດ ແລະສິລະປະການສະແດງ, ຜົນສຳເລັດມັ່ນຄົງ—ແລະສັ່ງໃຫ້ສຳຫຼວດຕີຣຖະທັງຫຼາຍ. ຣຸດຣະຊີ້ແຜນສະຖານບູຊາຕາມທິດ: ສະລະເທວະ, ປ່າຈາລີກັບລິງຄະດິນທີ່ເຫັນພຽງດາຣະສະນະກໍລ້າງບາບພຣະຫມັນຫັດຕະຍາ, ລິງຄະຂອງກຸເບຣ/ທະນະດະ, ເຮຣັມບະ-ຄະນະ, ຈິຕຣະຄຸບຕະ (ຈິຕຣະຄຸບຕີອີສະວະຣະ) ແລະເກດາຣະທີ່ປະຈາປະຕິສ້າງ. ຍັງມີຕອນອິນທຣະ–ນາຍພານ ໃນຄືນສິວະຣາຕຣີ: ການອົດນອນເຝົ້າຄືນຂອງນາຍພານນຳໄປສູ່ກຽດສະຫວັນ; ອິນທຣະ, ຍະມະ, ແລະຈິຕຣະຄຸບຕະກໍນົບນ້ອມແລະໄປຍັງສະຖານທີ່ນັ້ນ, ເກີດນ້ຳພຸຖາວອນຈາກຮອຍຕີນຂອງໄອຣາວະຕະເທິງອຸຈະຍັນຕະ. ທ້າຍສຸດເປັນຄູ່ມືວຣະຕະສິວະຣາຕຣີ: ປະຕິບັດປະຈຳປີຫຼືຫຍໍ້, ກົດອົດອາຫານແລະອາບນ້ຳ, ຂໍ້ຫ້າມ(ອາບນ້ຳນ້ຳມັນ, ສິ່ງມຶນເມົາ, ພະນັນ), ຖວາຍໂຄມໄຟ, ເຝົ້າຄືນດ້ວຍການສວດແລະການສະແດງ, ບູຊາຕອນຮຸ່ງ, ເລີ້ຍງພະສົງ/ພຣະພິທັກ ແລະພຣະພຣະຫມະຈາຣິນ, ພ້ອມທານປິດວຣະຕະເຊັ່ນ ງົວ ແລະພາຊະນະ ເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດແລະສິຣິມົງຄຸນ.
Adhyaya 17
नारद–बलिसंवादः, रैवतकोत्पत्तिः, विष्णुवल्लभव्रतविधानम् (Nārada–Bali Dialogue, Origin of Raivataka, and the Viṣṇuvallabha Vrata)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍການຖາມຂອງພະມະຫາກະສັດ ແລະຄໍາເລົ່າຂອງລະສີ ນໍາໄປສູ່ການເຄື່ອນໄຫວຢ່າງມີກຸລະຍຸດຂອງນາຣະດະໄປຫາລາຊະສໍານັກຂອງບາລີ ເນື່ອງຈາກການອະວະຕານຂອງວາມະນະກໍາລັງຈະເກີດ ແລະບັນຫາຈິດທໍາ–ການເມືອງທີ່ຈະຂັດແຍ້ງໂດຍບໍ່ລະເມີດການເຄົາລົບຄູອາຈານ. ບາລີຖືກພາບໃນທ່າມກາງຜູ້ນໍາໄດຕະຍະ ຜູ້ວິຈານການແບ່ງປັນອະມຣິຕະ ຮັດຕະນະ ແລະສິດສະຫວັນ; ພ້ອມທັງຍ້ອນເລື່ອງໂມຫິນີເພື່ອຊີ້ໃຫ້ເຫັນກຸລະຍຸດຂອງເທວະ ແລະລະບຽບສັງຄົມ (ພິທີເລືອກຄູ່ດ້ວຍຕົນ ແລະຄໍາເຕືອນບໍ່ໃຫ້ລ່ວງລໍ້າ)។ ນາຣະດະໃຫ້ຄໍາແນະນໍາແກ່ບາລີ: (1) ຈິດທໍາໃນການນັບຖືແລະບໍລິຈາກແກ່ພຣາຫມັນ (2) ລັດຖະສາດຜ່ານບັນຊີຄຸນທໍາຂອງກະສັດ (3) ນໍາໃຈໄປສູ່ພູມສັນຖານສັກສິດຂອງໄຣວະຕະກະ. ຕໍ່ມາເລົ່າຕໍານານກໍາເນີດໄຣວະຕະກະ/ເຣວະຕີກຸນດະ ແລະການຈັດວາງໃໝ່ຂອງດາວເຣວະຕີ ຈົນເຖິງການສ້າງວຣະຕະປະຈໍາສະຖານທີ່ “ວິສນຸວັລລະພະ ວຣະຕະ”. ກໍານົດໃຫ້ອົບອາຫານໃນວັນເອກາດະສີ ຂ້າງຂຶ້ນເດືອນພາລກຸນະ, ອາບນໍ້າ, ບູຊາດ້ວຍດອກໄມ້, ຕື່ນຄ່ໍາຄືນຟັງກະຖາ, ເດີນວຽນພ້ອມໝາກໄມ້, ຖວາຍໂຄມໄຟ ແລະຮັບປະທານຢ່າງມີລະບຽບ. ທ້າຍບົດກັບໄປສູ່ຜົນການເມືອງ: ສົງຄາມໄດຕະຍະ–ເທວະ, ລາງຮ້າຍໃນອານາຈັກຂອງບາລີຫຼັງວາມະນະມາ, ແລະການສັ່ງໃຫ້ທໍາຍັດຍະຊໍາລະບາບແບບ “ໃຫ້ທານທຸກຢ່າງ” ເພື່ອສະຫງົບຄວາມປັ່ນປ່ວນ ຜູກພິທີກຳ, ການປົກຄອງ, ແລະການປ່ຽນແປງຈັກກະວານເຂົ້າເປັນຄໍາສອນດຽວກັນ។
Adhyaya 18
वामनयोगोपदेशः, तत्त्वनिर्णयः, बलियज्ञ-त्रिविक्रमप्रसंगश्च (Vāmana’s Yogic Instruction, Tattva Taxonomy, and the Bali–Trivikrama Episode)
ບົດທີ 18 ເລີ່ມດ້ວຍການສອບຖາມຂອງພະຣາຊາ ກ່ຽວກັບການກະທໍາຂອງພຣະວາມະນະ (Vāmana) ເມື່ອພຣະອົງມາຮອດທົ່ງສັກສິດໃຫຍ່ ວັສຕຣາພະຖະ (Vastrāpatha)। ສາຣັສວະຕະ (Sārasvata) ເລົ່າວິນັຍອັນເຂັ້ມງວດ: ອາບນ້ໍາໃນແມ່ນ້ໍາ ສະວັນນະເຣຂາ (Svarṇarekhā), ບູຊາພຣະພະວະ (Bhava/Śiva), ນັ່ງປັດມາສະນະ (padmāsana), ຄວບຄຸມອິນທຣີ, ຮັກສາຄວາມສງົບ (mouna) ແລະ ກໍາກັບລົມຫາຍໃຈ. ຕໍ່ມາຈຶ່ງກໍານົດຄໍາສັບຂອງ ປຣານາຍາມະ (prāṇāyāma): ປູຣະກະ (pūraka), ເຣຈະກະ (recaka), ກຸມພະກະ (kumbhaka) ແລະ ຊີ້ວ່າຄວາມຮູ້ໂຍຄະຊ່ວຍຊໍາລະຄວາມຜິດພາດທີ່ສະສົມໄວ້. ຈາກນັ້ນ ອີສະວະຣະ (Īśvara) ສອນການແບ່ງຕັດຕະວະ (tattva) ແນວສາງຂະຍະ (Sāṅkhya) ຈົນເຖິງຫຼັກການທີ 25 ຄື ປຸຣຸສະ (puruṣa) ແລະ ບອກໃບ້ເຖິງການຮູ້ແຈ້ງອາຕະມາອັນສູງສຸດເກີນການນັບ. ນາຣະດະ (Nārada) ມາຮອດ ແລະ ມີການອະທິບາຍຈັກກະວານ ພ້ອມລໍາດັບອະວະຕາຣະ (Matsya ຫາ Narasiṃha ແລະ ຕໍ່ໄປ) ລວມທັງເຣື່ອງ ປຣະຫລາດ–ຫິຣັນຍະກະສິປຸ (Prahlāda–Hiraṇyakaśipu) ເປັນຕົວຢ່າງຂອງພັກຕິອັນບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ. ທ້າຍບົດເລື່ອງຫັນໄປຫາພິທີຍັດຍະ (yajña) ຂອງບາລີ (Bali): ຄໍາປະຕິຍານໃນການໃຫ້, ຄໍາເຕືອນຂອງສຸກຣະ (Śukra), ການຂໍ “ສາມກ້າວ” ຂອງວາມະນະ ແລະ ພາບພຣະຕຣິວິກຣະມະ (Trivikrama) ປາກົດ. ບົດສຸດທ້າຍຍົກຍ້ອງນ້ໍາສັກສິດ—ຄື ຄົງຄາ (Gaṅgā) ເປັນນ້ໍາຈາກພຣະບາດຂອງວິສນຸ (Viṣṇu)—ແລະ ເນັ້ນການຊໍາລະ, ການບູຊາ, ແລະ ການຫຼຸດພົ້ນຜ່ານຄວາມຮູ້ກັບວິນັຍປະຕິບັດ.
Adhyaya 19
वामन-त्रिविक्रमसंवादः, बलिसुतलबन्धनं, दीपोत्सव-प्रशंसा (Vāmana/Trivikrama Dialogue, Bali in Sutala, and the Praise of a Lamp-Festival)
ອັດທະຍາຍ 19 ເປັນການສົນທະນາທາງເທວະວິທະຍາ. ຈາກຄໍາຖາມຂອງກະສັດ ສາຣັສວະຕະ (Sarasvata) ໄດ້ເລົ່າວ່າ ພຣະຫຣິ (ວາມະນ/ຕຣິວິກຣະມ) ທໍາໃຫ້ພິທີຍັດຍະ (yajña) ສົມບູນ: ຫຼັງຈາກຍັດຍະສໍາເລັດ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວກັບບາລີເຖິງ “ໜີ້” (ṛṇa) ຂອງກ້າວທີສາມ ເປັນພັນທະທາງຈິດທໍາໃຫ້ສໍາເລັດທານທີ່ໄດ້ສັນຍາ. ບານະ (Bāṇa) ລູກຂອງບາລີ ຄັດຄ້ານວ່າ ການກ້າວທີສາມໃນຮູບອັນໃຫຍ່ຫຼວງຂອງຈັກກະວານ ຫຼັງຈາກຂໍເປັນຄົນເຕັ້ຍ ອາດຂັດກັບຄວາມຊື່ສັດແລະຈັນຍາຂອງສາທຸ. ຈະນາຣະດະນະ (Janārdana) ຕອບດ້ວຍເຫດຜົນວ່າ ການຂໍໄດ້ກໍານົດຂອບເຂດແລະບາລີຍອມຮັບ; ການກະທໍານີ້ເປັນປະໂຫຍດແກ່ບາລີ ໃຫ້ພໍ່ມີທີ່ຢູ່ໃນສຸຕະລະ/ມະຫາຕະລະ ແລະສັນຍາສະຖານະໃນອະນາຄົດ (ຮວມທັງການເປັນອິນທຣະໃນມັນວັນຕະຣະທີ່ຈະມາ). ຕຣິວິກຣະມ ຈຶ່ງສັ່ງໃຫ້ບາລີຢູ່ສຸຕະລະ ແລະສັນຍາວ່າພຣະອົງຈະສະຖິດຢູ່ໃນດວງໃຈຂອງບາລີ ແລະຢູ່ໃກ້ຊິດເສມອ. ບົດນີ້ຍັງພະຍາກອນງານມົງຄຸນທີ່ກ່ຽວກັບການຈຸດໂຄມໄຟ (dīpa) ແລະການບູຊາຮ່ວມກັນ ຜູກໂຍງການສະເຫຼີມສະຫຼອງທາງພັກຕິກັບນາມຂອງບາລີ ແລະຄວາມຜາສຸກຂອງສັງຄົມ. ຟະລະສຣຸຕິທ້າຍບົດກ່າວວ່າ ການລະລຶກ, ຟັງ, ແລະສວດທ່ອງ ຊ່ວຍຫຼຸດບາບ ແລະເຮັດໃຫ້ພັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະແລະພຣະກຣິສນະໝັ້ນຄົງ; ພ້ອມແນະນໍາໃຫ້ຖວາຍທານແກ່ຜູ້ສວດ ແລະເຕືອນບໍ່ໃຫ້ແບ່ງປັນ “ຄວາມລັບ” ແກ່ຜູ້ບໍ່ເຄົາລົບ.
FAQs about Vastrapatha Kshetra Mahatmya
Vastrāpatha is portrayed as a central and beloved locus of Prabhāsa where Bhava/Śiva is directly present; the site’s glory is anchored in the immediacy of divine darśana and the completeness (kṛtakṛtyatā) attributed to pilgrimage there.
Merits include rapid accrual of tīrtha-fruit through bathing and visitation, equivalence to major pan-Indian pilgrimages, and soteriological benefits such as release from adverse post-mortem states when devotion and rites are performed with steadiness.
Rather than a multi-episode legend cycle in this excerpt, the section’s core narrative claim is theological: Bhava as the self-born lord stationed at Prabhāsa, with Vastrāpatha identified as a privileged site for encountering that presence.