Adhyaya 18

Verse 1

राजोवाच । वस्त्रापथे महाक्षेत्रे सम्प्राप्तो वामनो यदा । तदाप्रभृति किं चक्रे तन्मे विस्तरतो वद

ພຣະຣາຊາກ່າວວ່າ: “ເມື່ອພຣະວາມະນະມາຮອດມະຫາເຂດສັກສິດ ວັດສະຣາປະຖະ ແລ້ວ, ຈາກນັ້ນໄປພຣະອົງໄດ້ກະທໍາຫຍັງ? ຂໍໃຫ້ເຈົ້າເລົ່າໃຫ້ຂ້ອຍຟັງໂດຍລະອຽດ.”

Verse 2

सारस्वत उवाच । वामनो वसतिं चक्रे भवस्याग्रे नृपोत्तम । स्वर्णरेखाजले स्नात्वा भवं सम्पूज्य भावतः

ສາຣັສວະຕະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ, ວາມະນະ ໄດ້ສ້າງທີ່ພັກຢູ່ຕໍ່ໜ້າ ພະພະວະ (ພະສິວະ). ອາບນ້ຳໃນສາຍນ້ຳ ສະວັນນະເຣຂາ ແລ້ວ ບູຊາພະພະວະ ດ້ວຍສັດທາຈາກໃຈ»។

Verse 3

एकांते निर्मले स्थाने कण्टकास्थिविवर्जिते । कृष्णाजिनपरिच्छन्न उपविष्टो वरा सने

ໃນບ່ອນສະຫງົບສະງັດ ແລະ ບໍລິສຸດ—ປາດສະຈາກໜາມ ແລະ ກະດູກ—ທ່ານນັ່ງເທິງອາສນະອັນປະເສີດ ທີ່ປູດ້ວຍໜັງກວາງດຳ।

Verse 4

कृत्वा पद्मासनं धीरो निश्चलोऽभूद्द्विजोत्तमः । विधाय कन्धराबंधमृजुनासावलोककः

ທ່ານຜູ້ກ້າຫານ ຈັດຕົນໃນທ່າປັດມາສະນະ ແລ້ວ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດນັ້ນ ກໍຢູ່ນິ່ງສະຫງົບ. ຈັດຄໍແລະບ່າໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ແລ້ວ ຈ້ອງສາຍຕາຢ່າງອ່ອນໂຍນ ຕາມແນວຕົງຂອງປາຍດັ່ງ.

Verse 5

गृहक्षेत्रकलत्राणां चिंतां मुक्त्वा धनस्य च । मायां च वैष्णवीं त्यक्त्वा कृतमौनो जितेन्द्रियः

ລະທິ້ງຄວາມກັງວົນເລື່ອງເຮືອນ, ນາທົ່ງ, ຄູ່ຄອງ ແລະ ຊັບສິນ; ທັ້ງຍັງວາງລົງແມ່ນແຕ່ອຳນາດມາຍາແຫ່ງວິສນຸ. ທ່ານຮັກສາຄວາມສງົບງຽບ ແລະ ຊະນະອິນທຣີຍະທັງຫມົດ.

Verse 6

निराहारो जितक्रोधो मुक्तसंसारबंधनः । भुजौ पद्मासने कृत्वा किञ्चिन्मीलितलो चनः । मनोतिचंचलं ज्ञात्वा स्थिरं चक्रे हृदि द्विजः

ທ່ານອົດອາຫານ, ຊະນະຄວາມໂກດ, ແລະ ຫຼຸດພົ້ນຈາກພັນທະແຫ່ງສັງສານ. ຈັດແຂນໃນທ່າປັດມາສະນະ ແລະ ປິດຕາເພີຍນ້ອຍ. ຮູ້ວ່າໃຈວຸ່ນວາຍຢ່າງຫນັກ, ດວິຊະນັ້ນ ເຮັດໃຫ້ມັນສະຖິດຢູ່ໃນຫົວໃຈ.

Verse 8

एवं तं हृदये कृत्वा गृहीत्वा सर्वसन्धिषु । आनीय ब्रह्मणः स्थाने दृढं ब्रह्मण्ययोजयत्

ດັ່ງນັ້ນ ລາວໄດ້ນໍາ “ນັ້ນ” ໄວ້ໃນດວງໃຈ ແລະຍຶດໄວ້ແນ່ນຫນາຢູ່ທຸກຈຸດຕໍ່ພາຍໃນ; ແລ້ວນໍາໄປສູ່ສະຖານຂອງພຣະພຣະຫມັນ ແລະຜູກຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມໝັ້ນຄົງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ।

Verse 9

गृहीत्वा पवनं बाह्यं यदा पूर यते तनुम् । तदा स पूरको ज्ञेयो रेचकं तु वदाम्यहम्

ເມື່ອຜູ້ປະຕິບັດດຶງລົມພາຍນອກເຂົ້າ ແລະເຮັດໃຫ້ກາຍເຕັມ ນັ້ນຄວນຮູ້ວ່າແມ່ນ “ປູຣະກະ” (pūraka) ຄືການຫາຍໃຈເຂົ້າ; ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວເຖິງ “ເຣຈະກະ” (recaka) ຄືການຫາຍໃຈອອກ।

Verse 10

यदा चाभ्यन्तरो वायुर्बाह्ये याति क्रमान्नृप । तदा स रेचको ज्ञेयः स्तम्भनात्कुम्भको भवेत्

ໂອ ພຣະຣາຊາ, ເມື່ອລົມຊີວິດພາຍໃນ ເຄື່ອນອອກໄປພາຍນອກຢ່າງຄ່ອຍໆ ນັ້ນຄວນຮູ້ວ່າແມ່ນ “ເຣຈະກະ” (recaka) ຄືການຫາຍໃຈອອກ; ເມື່ອຖືກກັ້ນໄວ້ ແລະຮັກສາໃຫ້ນິ່ງ ຈຶ່ງເປັນ “ກຸມພະກະ” (kumbhaka) ຄືການກັ້ນລົມ।

Verse 11

पञ्चविंशतितत्त्वानि यदा जानंति योगिनः । मुच्यन्ते पातकैः सर्वैः सप्तजन्मकृतैरपि

ເມື່ອຍອກຄີທັງຫຼາຍ ຮູ້ແຈ້ງຕໍ່ “ຕັດຕະວະ” (tattva) ຊາວຫ້າປະການ ພວກເຂົາຈະພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ແມ່ນແຕ່ບາບທີ່ສະສົມມາຈາກເຈັດຊາດກໍຕາມ।

Verse 12

राजोवाच । कानि तत्त्वानि को देही किं ज्ञेयं योगिनां वद । उत्पन्नज्ञानसद्भावो योगयुक्तः कथं भवेत्

ພຣະຣາຊາກ່າວວ່າ: “ຕັດຕະວະ (tattva) ມີຫຍັງແດ່? ຜູ້ມີກາຍ (dehī) ແມ່ນໃຜ? ຈົ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າເຖິງສິ່ງທີ່ຍອກຄີຄວນຮູ້. ແລະຄົນຈະເປັນຜູ້ຕັ້ງມັ່ນໃນໂຍກະ ດ້ວຍປັນຍາແທ້ທີ່ເກີດຂຶ້ນພາຍໃນ ໄດ້ຢ່າງໃດ?”

Verse 13

ईश्वर उवाच । प्रकृतिश्च ततो बुद्धिरहंकारस्ततोऽभवत् । तन्मात्रपंचकं तस्मादेषा प्रकृतिरष्टधा

ພຣະອີສະວະຣະຕັດວ່າ: ກ່ອນອື່ນແມ່ນ ປຣະກຣິຕິ; ຈາກນັ້ນເກີດ ພຸດທິ (ປັນຍາ) ແລະຈາກພຸດທິເກີດ ອະຫັງກາຣ (ຄວາມຮູ້ສຶກຕົນ). ຈາກນັ້ນເກີດ ຕັນມາຕຣາ 5 (ອົງປະກອບລະອຽດ). ດັ່ງນັ້ນ ປຣະກຣິຕິ ຈຶ່ງຖືກກ່າວວ່າມີ 8 ປະການ.

Verse 14

बुद्धीन्द्रियाणि पञ्चैव पञ्च कर्मेंद्रियाणि च । एकादशं मनो विद्धि महा भूतानि पंच च

ອິນທຣີຍ໌ແຫ່ງການຮັບຮູ້ 5 ແລະ ອິນທຣີຍ໌ແຫ່ງການກະທຳ 5 ຈົ່ງຮູ້ໄວ້; ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ມະນະ (ໃຈ) ເປັນອົງທີ 11; ແລະຍັງມີ ມະຫາພູຕະ 5 ອີກດ້ວຍ.

Verse 15

गणः षोडशकः सांख्ये विस्तरेण प्रकीर्तितः । चतुर्विंशतितत्त्वानि पुरुषः पंचविंशकः

ໃນສາງຂະຍະ (Sāṃkhya) ກຸ່ມ 16 ຖືກກ່າວຂະຫຍາຍໄວ້ຢ່າງລະອຽດ. ມີຕັດຕະວະ 24; ປຸຣຸສະ (Puruṣa) ແມ່ນອົງທີ 25.

Verse 16

देहीति प्रोच्यते देहे स चात्मानं च पश्यति । विंदन्ति परमात्मानं षष्ठं तं विंशतेः परम्

ເມື່ອຢູ່ໃນກາຍ ຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ “ເດຫີ” (ຜູ້ມີກາຍ) ແລະຜູ້ນັ້ນຍ່ອມເຫັນ ອາດຕະມັນ. ບັນດາຜູ້ຮູ້ຈັກຍ່ອມບັນລຸ ປະຣະມາດຕະມັນ ຜູ້ຢູ່ເຫນືອ “ຊາວ” ແລະນັບພຣະອົງເປັນ “ອົງທີຫົກ” ທີ່ເກີນພວກນັ້ນ.

Verse 17

आसनादिप्रकारा ये ते ज्ञेयाः प्रथमं सदा । यदा दीपशिखाप्रायं ज्योतिः पश्यंति ते हृदि

ວິທີປະຕິບັດຫຼາຍປະການ ເລີ່ມຈາກ ອາສະນະ (ທ່ານັ່ງ) ຄວນຮຽນຮູ້ກ່ອນເສມອ. ເມື່ອພວກເຂົາເຫັນໃນຫົວໃຈ ແສງສະຫວ່າງດັ່ງໄຟປາຍຕະກຽງ,

Verse 18

उत्पन्नज्ञानसद्भावा भण्यास्ते योगिनो बुधैः । पूर्वं जरां जरयति रोगा नश्यति दूरतः

ນັກປັນຍາເອີ້ນຜູ້ຝຶກໂຍຄະຜູ້ທີ່ຄວາມຮູ້ແທ້ເກີດຂຶ້ນໃນໃຈວ່າ «ໂຍຄີ». ກ່ອນອື່ນ ທ່ານທຳໃຫ້ຄວາມແກ່ຊະລາຫຼຸດລົງ ແລະໂລກໄພຫາຍໄປໄກ.

Verse 19

सर्वपापचये क्षीणे पश्चान्मृत्युं स विंदति । मृतो लोके नरो नास्ति योगी जानाति चेत्स्वयम्

ເມື່ອກອງສະສົມແຫ່ງບາບທັງປວງຖືກຊຳລະຈົນໝົດ ແລ້ວຈຶ່ງພົບຄວາມຕາຍ. ແຕ່ໃນໂລກນີ້ບໍ່ມີ «ຄົນຕາຍ»—ຖ້າໂຍຄີຮູ້ແທ້ດ້ວຍຕົນເອງ.

Verse 20

तदा द्वाराणि संरुद्ध्य दश प्राणान्स मुञ्चति । पुण्य पापक्षयं कृत्वा प्राणा गच्छंति योगिनाम् । अणिमादिगुणैश्वर्यं प्राप्नुवंति शिवालये

ໃນຂະນະນັ້ນ ທ່ານປິດກັ້ນປະຕູທັງສິບຂອງກາຍ (ທາງຮັບຮູ້) ແລ້ວປ່ອຍປຣານາສິບສາຍ. ເມື່ອບຸນແລະບາບຖືກເຮັດໃຫ້ໝົດສິ້ນ ລົມຊີວິດຂອງໂຍຄີຈາກໄປ ໄປຮອດພຣະສິວະອາລັຍ ແລະໄດ້ຮັບອຳນາດສິດທິໂຍຄະ ເລີ່ມຈາກອະນິມາ.

Verse 21

अनेन ध्यानयोगेन भवं पश्यति मानवः । मनसा चिंतितं सर्वं सम्प्राप्तं भवदर्शनात्

ດ້ວຍໂຍຄະແຫ່ງການພິຈາລະນານີ້ ມະນຸດເຫັນພະພາວະ (ພຣະສິວະ). ໂດຍການເຫັນພະພາວະ ທຸກສິ່ງທີ່ໃຈໄດ້ຄິດໄວ້ ກໍສຳເລັດ ແລະໄດ້ຮັບຄົບຖ້ວນ.

Verse 22

एवमास्ते यदा विप्रो वामनो भवसन्निधौ । गगनादवतीर्णं तं तदा पश्यति नारदम्

ເມື່ອພຣາຫມັນວາມະນະນັ່ງຢູ່ດັ່ງນັ້ນ ໃນພຣະສະນິດຂອງພະພາວະ (ພຣະສິວະ) ໃນຂະນະນັ້ນທ່ານເຫັນນາຣະດະ ລົງມາຈາກຟ້າ.

Verse 23

वामन उवाच । महर्षे कुशलं तेऽद्य कस्मादागम्यते त्वया । प्रणमामि महर्षे त्वां ब्रह्मैव त्वं जगत्त्रये

ວາມະນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ມະຫາຣິສີ, ມື້ນີ້ທ່ານສະບາຍດີບໍ? ທ່ານມາຈາກໃສ? ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມທ່ານ, ໂອ ນັກພະຍາກອນ—ໃນໂລກທັງສາມ ທ່ານແມ່ນ ພຣະພຣະຫມັນ (Brahman) ແທ້»។

Verse 24

नारद उवाच । स्वर्ग लोकादहं प्राप्तः कुशलं किं ब्रवीमि ते

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: «ຂ້າພະເຈົ້າມາຈາກ ສະວັກຄະໂລກ (Svarga-loka). ຈະໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວຂ່າວສຸກສະບາຍອັນໃດແກ່ທ່ານ?»

Verse 25

यातायातैर्दिनेशस्य पूर्य्यते ब्रह्मणो दिनम् । दिनांते जायते रात्री रात्रौ नश्यंति देवताः

ດ້ວຍການໄປມາຂອງພຣະອາທິດ, “ວັນ” ໜຶ່ງຂອງ ພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ຈຶ່ງເຕັມຄົບ. ເມື່ອສິ້ນວັນນັ້ນ ກໍເກີດຄືນ; ໃນຄືນນັ້ນ ເທວະທັງຫຼາຍຖືກຖອນຫາຍໄປ.

Verse 26

का कथा मृत्युलोकस्य ये म्रियंते दिनेदिने । नभो धूमाकुलं जातं देवा बलिगृहे गताः

ແລ້ວຈະເວົ້າຫຍັງເຖິງ ໂລກມະຕະ (ໂລກມະນຸດ) ທີ່ຜູ້ຄົນຕາຍທຸກມື້? ຟ້າໄດ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວັນ, ແລະເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ໄປສູ່ເຮືອນ (ວັງ) ຂອງ ບາລິ (Bali).

Verse 27

सप्तर्षयो गतास्तत्र ब्रह्मणा ब्रह्मचारिणः । हाहाहूहूस्तुंबरुश्च गतौ नारदपर्वतौ

ທີ່ນັ້ນ ຣິສີເຈັດອົງ—ຜູ້ເປັນພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ຜູ້ຖືພຣະພຣະຈັນທະ (ພຣະພຣະຈາຣີ) —ກໍໄດ້ໄປທີ່ນັ້ນເຊັ່ນກັນ. ຮາຮາ ແລະ ຮູຮູ, ທັງ ຕຸມບະຣຸ ກໍໄດ້ໄປ; ແລະ ນາຣະດະ ກັບ ປະຣະວະຕະ (Parvata) ກໍໄດ້ໄປດ້ວຍ.

Verse 28

अप्सरोगणगन्धर्वाः संप्राप्ता बलिमंदिरे । उत्पातशांतिको यज्ञः क्रियते बलिना स्वयम्

ຝູງອັບສະຣາ ແລະ ຄັນທະວະ ໄດ້ມາຮອດພະລາຊະວັງຂອງພະລິ. ພະລິເອງກໍກຳລັງປະກອບຍັດຍະ ເພື່ອສະງົບລາງຮ້າຍ.

Verse 29

तत्रैव गन्तुमिच्छामि द्रष्टुं यज्ञं बलेर्गृहे । सहस्रमेकं यज्ञानामेकोनं विदधे बलिः

ຂ້ອຍກໍປາດຖະນາຈະໄປທີ່ນັ້ນ ເພື່ອເບິ່ງຍັດຍະໃນເຮືອນຂອງພະລິ. ພະລິໄດ້ປະກອບຍັດຍະຂາດໄປໜຶ່ງຈາກພັນ—ແມ່ນ 999.

Verse 30

दैत्यानां भुवनं सर्वं संपूर्णेऽस्मिन्भविष्यति । असावतिशयः कोऽपि प्रारब्धो यज्ञकर्मणि । द्विजातिभ्यो मया देयं येन यद्याच्यते स्वयम्

“ຖ້າຍັດຍະນີ້ສຳເລັດ ອານາຈັກທັງປວງຂອງໄດຕະຍະຈະຕັ້ງມັ່ນສົມບູນ. ການກະທຳອັນພິເສດໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນພິທີນີ້. ດັ່ງນັ້ນ ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (ດວິຊະ) ຂໍຈາກຂ້ອຍ ຂ້ອຍຈະຕ້ອງໃຫ້ດ້ວຍໃຈຕົນ.”

Verse 31

वारितेनापि मे देयं सत्यमस्तु वचो मम । आत्मानमपि दारांश्च राज्यं पुत्रान्प्रियान्मम

“ແມ່ນແຕ່ຖືກຫ້າມກໍຕາມ ຂ້ອຍກໍຕ້ອງໃຫ້; ຂໍໃຫ້ຄຳຂອງຂ້ອຍເປັນສັດຈິງ. ຂ້ອຍຈະໃຫ້ແມ່ນແຕ່ຕົນເອງ, ພັນລະຍາ, ອານາຈັກ, ແລະລູກຊາຍອັນເປັນທີ່ຮັກ.”

Verse 32

प्रार्थितश्चेन्न दास्यामि व्यर्थो भवतु मेऽध्वरः । अनेन वचसा जाता महती मे शिरो व्यथा । प्रतिज्ञाय कथं यज्ञः संपूर्णोऽयं भविष्यति

“ຖ້າຖືກຂໍແລ້ວຂ້ອຍບໍ່ໃຫ້ ຂໍໃຫ້ຍັດຍະຂອງຂ້ອຍເປັນໄປໂດຍປ່າວ. ດ້ວຍຄຳນີ້ ຄວາມເຈັບປວດໃຫຍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນສະໝອງຂອງຂ້ອຍ. ເມື່ອໄດ້ປະຕິຍານແລ້ວ ຍັດຍະນີ້ຈະສຳເລັດໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 33

भंगोपायं न पश्यामि भ्रमामि भुवनत्रये । विध्वंसकारिणं ज्ञात्वा भवंतं पर्युपस्थितः

ຂ້ອຍບໍ່ເຫັນທາງອອກຈາກຄວາມຕິດຂັດນີ້; ຂ້ອຍພະເລີນໄປທົ່ວສາມໂລກ. ຮູ້ວ່າພຣະອົງສາມາດນຳມາຊຶ່ງການທຳລາຍ ຫຼືການຕັດສິນໃຫ້ສິ້ນສຸດ ຂ້ອຍຈຶ່ງມາຢືນຕໍ່ໜ້າເພື່ອຂໍພຶ່ງພາ.

Verse 34

यथा न पूर्यते यज्ञस्तथेदानीं विधीयताम्

ບັດນີ້ ຂໍໃຫ້ຈັດການໃຫ້ເປັນໄປດັ່ງນີ້ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ພິທີຍັດຍະຖືກປະໄວ້ບໍ່ສົມບູນ.

Verse 35

वामन उवाच । महर्षे शृणु मे वाक्यं का शक्तिर्मम विद्यते । कोऽहं कस्मात्करिष्यामि यज्ञे देवाः समागताः

ວາມະນະກ່າວວ່າ: «ໂອ ມະຫາລິສີ, ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້ອຍ. ຂ້ອຍມີພະລັງອັນໃດ? ຂ້ອຍແມ່ນໃຜ, ແລະຂ້ອຍຈະເຮັດຫຍັງໄດ້—ເມື່ອເທວະທັງຫຼາຍກໍມາຊຸມນຸມຢູ່ໃນພິທີຍັດຍະນີ້?»

Verse 36

ऋषयो ब्राह्मणाः सर्वे कथं व्यर्थो भविष्यति । अपरं शृणु मे वाक्यं ब्रह्मर्षे ब्रह्मणस्पते

ບັນດາລິສີ ແລະ ພຣາຫມັນທັງປວງຢູ່ພ້ອມ—ພິທີຍັດຍະນີ້ຈະເປັນໄປແນວໃດຈຶ່ງຈະໄຮ້ຜົນ? ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳອີກປະໂຫຍກຂອງຂ້ອຍ, ໂອ ພຣະບຣະຫມະລິສີ, ຈອມເຈົ້າແຫ່ງພຣະວາຈາ (ບຣະຫມະນັສປະຕິ).

Verse 37

न कलत्रं न ते पुत्राः कस्मात्प्रकृतिरीदृशी । युद्धं विना न ते सौख्यं न सौख्यं कलहं विना

ທ່ານບໍ່ມີຄູ່ຄອງ ແລະບໍ່ມີບຸດ—ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງມີນິໄສແບບນີ້? ບໍ່ມີສົງຄາມ ທ່ານບໍ່ພົບຄວາມສຸກ; ແລະບໍ່ມີຄວາມຂັດແຍ້ງ ທ່ານກໍບໍ່ພົບຄວາມສຸກເຊັ່ນກັນ.

Verse 39

नारदः कुरुते चान्यदन्यत्कुर्वंति ब्राह्मणाः । ममापि कौतुकं जातं महर्षे वद सत्वरम्

«ນາຣະດະເຮັດຢ່າງໜຶ່ງ ແຕ່ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍເຮັດອີກຢ່າງໜຶ່ງ. ຄວາມຢາກຮູ້ກໍເກີດໃນຂ້ອຍ—ໂອ ມະຫາຣິສີ ຈົ່ງບອກໄວໆ»।

Verse 40

नारद उवाच । पाद्मकल्पे व्यतिक्रांते रात्र्यंते शृणु वामन । ब्रह्माण्डं वारिणा व्याप्तमन्यत्किं चिन्न विद्यते

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ວາມະນະ. ເມື່ອປັດມະກັລປະຜ່ານໄປ ໃນຍາມທ້າຍຄືນ ພຣະມະອັນດະ (ຈັກກະວານ) ທັງໝົດຖືກນ້ຳຊຶມຊາບຄອບຄຸມ; ບໍ່ມີສິ່ງອື່ນໃດເລີຍ»।

Verse 41

अप्सु शेते देवदेवः स च नारायणः स्मृतः । स ब्रह्मा स शिवो नास्ति भेदस्तेषां परस्परम्

ເທວະເທວະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ບັນທົມຢູ່ເທິງນ້ຳສາກົນ; ພຣະອົງຖືກລະລຶກວ່າ «ນາຣາຍະນະ». ພຣະອົງນັ້ນແມ່ນພຣະພຣະຫມາ ແລະແມ່ນພຣະສິວະ—ບໍ່ມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນເລີຍ।

Verse 42

यदा भवंति ते भिन्ना स्तदा देवत्रयं च ते । कर्त्तुं वाराहकल्पं तु भिन्ना जातास्त्रयस्तदा

ແຕ່ເມື່ອພຣະອົງທັງຫຼາຍປາກົດເປັນຄົນລະຮູບ ຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ ເທວະສາມພຣະອົງ. ເພື່ອປະກອບວະຣາຫະກັລປະ ພຣະອົງທັງສາມຈຶ່ງເກີດເປັນສາມໃນຮູບທີ່ແຕກຕ່າງກັນໃນຂະນະນັ້ນ।

Verse 43

ब्रह्मविष्णुहरा देवा रजःसत्त्वतमोमयाः । सृष्टिं ब्रह्मा करोत्येवं तां च पालयते हरिः

ເທວະທັງສາມ—ພຣະພຣະຫມາ, ພຣະວິສນຸ, ແລະ ພຣະຫະຣະ—ປະກອບດ້ວຍ ຣະຊັສ, ສັດຕະວະ, ແລະ ຕະມັສ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາຈຶ່ງສ້າງສັນສັບພະສິ່ງ ແລະ ພຣະຫະຣິຈຶ່ງປົກປັກຮັກສາມັນ।

Verse 44

हरः संहरते सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् । एवं प्रवर्त्य देवेश उपविष्टा वरासने । कैलासशिखरे रम्ये मंत्रयंति परस्परम्

ຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ຊົງຮວບຮວມຄືນທຸກສິ່ງ—ສາມໂລກທັງປວງ ທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ. ເມື່ອຊົງຈັດໃຫ້ກິດການແຫ່ງຈັກກະວານເຄື່ອນໄປແລ້ວ ອົງເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງຫຼາຍ ປະທັບເທິງອາສນະອັນປະເສີດ ທີ່ຍອດເຂົາໄກລາສອັນງາມ ແລະປຶກສາກັນເອງ.

Verse 45

त्रयाणां को वरो देवः को ज्येष्ठः को गुणाधिकः । चतुर्थो नास्ति यो वेत्ति सहसा ते त्रयः स्थिताः

ໃນບັນດາສາມອົງ ຜູ້ໃດແມ່ນເທວະຜູ້ປະເສີດກວ່າ? ຜູ້ໃດແມ່ນອາວຸໂສກວ່າ? ຜູ້ໃດເລີດດ້ວຍຄຸນທຳ? ບໍ່ມີອົງທີສີ່ມາຕັດສິນໄດ້—ດັ່ງນັ້ນທັງສາມຈຶ່ງຢືນຢູ່ທັນທີໃນຄວາມລັງເລ.

Verse 46

तेभ्यः समुत्थितं ज्योतिरेकीभूतं तदंबरे । कालमानेन युक्तं तद्भ्राम्ते रविमंडलम्

ຈາກພວກເຂົາ ມີປະກາຍແສງເກີດຂຶ້ນ ຮວມເປັນໄຟດວງດຽວໃນຟ້າ. ມັນຜູກພັນກັບມາດຕາແຫ່ງເວລາ ແລະໝຸນວຽນເປັນດວງອາທິດ.

Verse 47

अहं ज्येष्ठो ह्यहं ज्येष्ठो वादोऽभूद्धरब्रह्मणोः । द्वयोर्विवदतोः क्रोधात्संजातोऽहं मुखात्प्रभो

“ຂ້ອຍແມ່ນອາວຸໂສ—ແທ້ໆ ຂ້ອຍແມ່ນອາວຸໂສ!” ດັ່ງນີ້ການໂຕ້ຖຽງເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງຮະຣະແລະພຣະພຣະຫມາ. ດ້ວຍໂທສະຂອງທັງສອງໃນຂະນະທີ່ໂຕ້ຖຽງກັນ ຂ້ອຍໄດ້ເກີດອອກຈາກປາກ, ໂອ້ພຣະອົງ.

Verse 48

कथं देव न जानासि यदुक्तं ब्रह्मणा तदा । दशावतारास्ते रंतुं मत्स्यकूर्मादयः पुरा

“ໂອ້ ເທວະເຈົ້າ, ເຈົ້າຈະບໍ່ຮູ້ໄດ້ແນວໃດ ຄຳທີ່ພຣະພຣະຫມາເຄີຍກ່າວໃນເວລານັ້ນ—ວ່າ ອະວະຕາຣະສິບປະການຂອງເຈົ້າ ເລີ່ມຈາກມັດສະຍະ ແລະ ກູຣະມະ ໃນອະດີດ ໄດ້ປາກົດເພື່ອລີລາອັນທິບ?”

Verse 49

रुद्रेण वारिता गत्वा कलहो वो न युज्यते । तथैव कृतवान्विष्णुरवतारान्दशैव तान्

ຖືກພຣະຣຸດຣະຫ້າມໄວ້ ຈົ່ງຢຸດເສຍ: ການທະເລາະນີ້ບໍ່ຄວນແກ່ເຈົ້າ. ແມ່ນດັ່ງນັ້ນ ພຣະວິສນຸຈຶ່ງຮັບອະວະຕານທັງສິບຢ່າງແທ້ຈິງ.

Verse 50

कल्पादौ ब्रह्मणो वक्त्रात्संजातोऽहं द्विजोत्तम । कलहाजन्म मे यस्मात्तस्मान्मे कलहः प्रियः

ໃນຕົ້ນກະລະປະ ຂ້ອຍເກີດຈາກພຣະໂພຣມາທາງພຣະໂອດ (ປາກ) ໂອ ຜູ້ດີເລີດໃນພວກດວິຊະ. ເນື່ອງຈາກການເກີດຂອງຂ້ອຍມາຈາກການທະເລາະ ດັ່ງນັ້ນການທະເລາະຈຶ່ງເປັນທີ່ຮັກຂອງຂ້ອຍ.

Verse 51

कल्पादौ सृजता पूर्वं चिन्वितं ब्रह्मणा स्वयम् । वेदान्तिना कथं सृष्टिः कर्त्तव्याऽहो हरे मया

ໃນຕົ້ນແຫ່ງຍຸກ ພຣະໂພຣມາໄດ້ຄິດພິຈາລະນາດ້ວຍພຣະອົງເອງ ກ່ອນຈະເລີ່ມການສ້າງ: “ໂອ ຮະຣິ, ຂ້ອຍຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນເວດະ ແລະຄວາມໝາຍສຸດທ້າຍຂອງມັນ—ຂ້ອຍຈະກະທຳການສ້າງນີ້ແນວໃດ?”

Verse 52

नष्टान्वेदान्न जानामि क्व वेदास्ते गता इति । पृथ्वीमपि न जानामि किं स्थाने किमधो गता

ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າ ເວດະທີ່ສູນຫາຍໄປນັ້ນ ໄປຢູ່ໃສ. ຂ້ອຍຍັງບໍ່ຮູ້ແມ່ນແຕ່ໂລກດິນຢູ່ໃສ—ນາງຢູ່ສະຖານໃດ ຫຼືຕົກລົງໄປໃນຄວາມເລິກໃດ.

Verse 54

जले जलेचरो मत्स्यो महानद्यां भविष्यसि । आदाय वेदान्वेगेन मम त्वं दातुमर्हसि

ໃນນ້ຳ ເຈົ້າຈະເປັນປາ ເຄື່ອນໄຫວໃນນ້ຳ ໃນແມ່ນ້ຳໃຫຍ່. ຈົ່ງຖືເວດະໄປດ້ວຍຄວາມໄວ ແລະຄວນນຳມາມອບໃຫ້ຂ້ອຍ.

Verse 55

तथा च कृतवान्देवो मत्स्यरूपं जले महत् । वेदान्समानयामास ददौ च ब्रह्मणे पुरा । कूर्मरूपं पुनः कृत्वा मंदरं धारयिष्यसि

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບຮູບມັດສະຍາ (ປາຍິ່ງໃຫຍ່) ໃນນ້ຳອັນກວ້າງໃຫຍ່; ພຣະອົງໄດ້ນຳພຣະເວດາກັບຄືນ ແລະເຄີຍມອບໃຫ້ພຣະພຣະຫມາ. ຕໍ່ມາ ພຣະອົງຈະຮັບຮູບກູຣະມະ (ເຕົ່າ) ອີກຄັ້ງ ແລະຈະຄ້ຳຈຸນພູມັນດະຣະ।

Verse 56

इत्युक्तो ब्रह्मणा विष्णुर्लक्ष्मीस्त्वां वरयिष्यति । पुरा चित्रं चरित्रं ते मथने दृष्टवानहम्

ເມື່ອພຣະພຣະຫມາໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ແກ່ພຣະວິສນຸ: “ພຣະລັກສະມີຈະເລືອກເຈົ້າ. ໃນການກວນທະເລນ້ຳນົມໃນອະດີດ ຂ້າໄດ້ເຫັນກິດຈະກຳອັນອັດສະຈັນຂອງເຈົ້າ.”

Verse 57

यदा रसातलं प्राप्ता पृथिवी नैव दृश्यते । ब्रह्मांडार्थे स्थानकृते तत्र सा नैव दृश्यते

ເມື່ອແຜ່ນດິນໂລກຈົມລົງເຖິງຣະສາຕະລະ ນາງກໍບໍ່ປາກົດໃຫ້ເຫັນເລີຍ; ແມ່ນແຕ່ໃນສະຖານທີ່ທີ່ຈັດໄວ້ເພື່ອການແຫ່ງພຣະພຣະຫມັນດາ (ໄຂ່ຈັກກະວານ) ກໍບໍ່ເຫັນນາງຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 58

वाराहं क्रियतां रूपं ब्रह्मणा प्रेरितः स्वयम् । महावराहरूपं स कृत्वा भूमेरधो गतः

“ຈົ່ງຮັບຮູບວາຣາຫະ (ໝູປ່າ)” ດັ່ງນີ້ພຣະພຣະຫມາໄດ້ຊັກຊວນໂດຍພຣະອົງເອງ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງຮັບຮູບມະຫາວາຣາຫະ ແລະລົງໄປໃຕ້ແຜ່ນດິນໂລກ.

Verse 59

उद्धृत्य च तदा विष्णुर्दंष्ट्राग्रेण वसुंधराम् । स निनाय यथास्थानं मुस्तां व धरणीतलात्

ແລ້ວໃນເວລານັ້ນ ພຣະວິສນຸໄດ້ຍົກແຜ່ນດິນໂລກຂຶ້ນໄວ້ທີ່ປາຍງາຂອງພຣະອົງ ແລະນຳນາງກັບໄປສູ່ທີ່ອັນຄວນຢູ່—ດັ່ງຍົກກໍ່ຫຍ້າມຸສຕາອອກຈາກດິນ.

Verse 60

अवतारं तृतीयं वै हरस्यापि मनोहरम् । येन सा पृथिवी पृथ्वी पर्वतैः सहिता धृता

ນີ້ແມ່ນອະວະຕາຣຄັ້ງທີສາມອັນງາມສະຫງ່າຂອງພຣະຫຣິ ແທ້ໆ; ໂດຍອະວະຕາຣນັ້ນ ແຜ່ນດິນພ້ອມພູເຂົາທັງຫຼາຍ ຖືກຄ້ຳຈຸນໃຫ້ໝັ້ນຄົງ।

Verse 61

चतुर्थं नरसिंहं वै कथयामि सुदारुणम् । आदित्या अदितेः पुत्रा दितेः पुत्रौ महावलौ

ບັດນີ້ຂ້ອຍຈະເລົ່າເຖິງອະວະຕາຣຄັ້ງທີສີ່—ນະຣະສິງຫະ—ອັນດຸຮ້າຍຢ່າງຍິ່ງ. ອາທິຕະຍະແມ່ນບຸດຂອງອະດິຕິ; ສ່ວນບຸດສອງອົງຂອງດິຕິນັ້ນ ມີລິດເດດຍິ່ງໃຫຍ່।

Verse 62

हिरण्यकशिपुर्दैत्यो हिरण्याक्षो महाबलः । स्वर्गे देवाः स्थिताः सर्वे पाताले दैत्यदानवाः

ມີຮິຣັນຍະກະສິປຸ ຜູ້ເປັນໄດຕະຍະ ແລະ ຮິຣັນຍາກສະ ຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່. ໃນຂະນະທີ່ເທວະທັງປວງສະຖິດຢູ່ສະຫວັນ ໄດຕະຍະແລະດານະວະກໍສະຖິດຢູ່ພາຕາລາ.

Verse 63

हिरण्यकशिपुश्चक्रे दैत्यो राज्यं रसातले । मनुपुत्रा धरापृष्ठे स्थापिता देवदानवैः

ຮິຣັນຍະກະສິປຸ ຜູ້ເປັນໄດຕະຍະ ໄດ້ສ້າງອານາຈັກຂອງຕົນໃນຣະສາຕາລາ. ແລະບຸດຫຼານຂອງມະນຸ ຖືກເທວະແລະດານະວະ ຈັດວາງໃຫ້ຢູ່ເທິງຜິວແຜ່ນດິນ.

Verse 64

क्रमेणाभ्यासयोगेन भिन्नांश्चक्रे स चैकतः । प्राणापानव्यानोदानसमानाख्यांश्च मारुतान्

ຕາມລຳດັບ ໂດຍໂຍຄະແຫ່ງການຝຶກຝົນຊ້ຳໆ ລາວໄດ້ເຮັດໃຫ້ພະລັງທີ່ແຍກອອກ ກັບກາຍເປັນອັນດຽວ. ແລະລາວໄດ້ຄອບຄອງລົມຊີວິດ: ປຣານ, ອະປານ, ວະຍານ, ອຸດານ, ແລະ ສະມານ.

Verse 65

सप्तद्वीपवतीं पृथ्वीं गृहीत्वा साऽमरावतीम् । ग्रहीतुकामो बुभुजे पुत्रपौत्रैः कृतादरः

ເມື່ອໄດ້ຍຶດຄອງແຜ່ນດິນທີ່ມີເກາະທະວີບ 7 ແລ້ວ ລາວຍັງປາຖະໜາຈະຍຶດອະມະຣາວະຕີ; ແລະໂດຍໃຫ້ຄວາມເມດຕາ ລາວໄດ້ເພີດເພີນກັບລູກແລະຫຼານ.

Verse 66

प्रह्लादप्रमुखान्पुत्रान्स पीडयति मंदधीः । पुत्रेषु पाठ्यमानेषु प्रह्लादोऽपि पपाठ तत्

ຜູ້ມີປັນຍາທຶບນັ້ນ ໄດ້ທໍາຮ້າຍລູກຊາຍທັງຫຼາຍ ໂດຍມີພຣະຫລາດເປັນຫົວໜ້າ. ເມື່ອກໍາລັງບັງຄັບໃຫ້ລູກໆທ່ອງບົດຮຽນ ພຣະຫລາດກໍທ່ອງຕາມຄໍາສອນນັ້ນເຊັ່ນກັນ.

Verse 67

येन वै पठ्यमानेन जायते तस्य वेदना । भुवनद्वयराज्येन दैत्यो देवान्न मन्यते

ບົດຮຽນນັ້ນເມື່ອຖືກທ່ອງອອກ ກໍເຮັດໃຫ້ເຂົາເຈັບປວດ. ເມື່ອໄດ້ຄອງອໍານາດເຫນືອສອງໂລກ ດາຍຕະຍະນັ້ນກໍບໍ່ນັບຖືເທວະອີກຕໍ່ໄປ.

Verse 68

तपसा तोषितो ब्रह्मा ददौ तस्मै वरं प्रभुः । अमरत्वं स देवेभ्यो मनुष्येभ्यः सुरोत्तम

ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເປັນອົງພຣະເຈົ້າ ພໍໃຈດ້ວຍຕະປະສະຂອງເຂົາ ແລະປະທານພອນໃຫ້: ຄວາມອະມະຕະ—ປອດໄພຈາກເທວະແລະມະນຸດ, ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ເທວະ.

Verse 69

कस्मादपि न मे भूयान्मरणं यदि चेद्भवेत् । किंचित्सिंहो नरः किंचिद्यो भवेद्धरणीधरः

ຂໍໃຫ້ຄວາມຕາຍຢ່າເກີດແກ່ຂ້າຈາກສິ່ງໃດໆເລີຍ—ແຕ່ຖ້າຈໍາເປັນຕ້ອງຕາຍ ຂໍໃຫ້ເກີດຈາກຜູ້ທີ່ເປັນສ່ວນໜຶ່ງສິງ ສ່ວນໜຶ່ງມະນຸດ ເປັນຜູ້ຄໍ້າຈຸນແຜ່ນດິນ.

Verse 70

तस्मात्कररुहैभिन्नो मरिष्ये न धरातले । एवं भविष्यतीत्युक्त्वा गतो ब्रह्मा च विस्मयम्

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ຕາຍເທິງຜິວແຜ່ນດິນ; ຈະຕາຍແຕ່ເມື່ອຖືກເລັບຂີດຂາດ. ກ່າວວ່າ «ຈະເປັນດັ່ງນັ້ນ» ແລ້ວ ພຣະພຣະຫມາກໍຈາກໄປ ດ້ວຍຄວາມພິສົດໃຈ.

Verse 71

कालेन गच्छता तस्य संजातो विग्रहो महान् । देवाः किं मे करिष्यंति विष्णुना किं प्रयोजनम्

ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ອຳນາດແຫ່ງຄວາມຈອງຫອງຂອງລາວກໍໃຫຍ່ຫຼາຍ. «ເທວະທັງຫຼາຍຈະເຮັດຫຍັງໄດ້ກັບຂ້າ? ຂ້າຈະຕ້ອງການພຣະວິສນຸເພື່ອຫຍັງ?»

Verse 72

यष्टव्योऽहं सदा यज्ञै रुद्रः किं मे करिष्यति । एवं हि वर्त्तमानस्य प्रह्लादः स्तौति तं हरिम्

«ຂ້າຄວນໄດ້ຮັບການບູຊາດ້ວຍຍັດຍາທັງຫຼາຍຢູ່ເສມອ; ພຣະຣຸດຣະຈະເຮັດຫຍັງໄດ້ກັບຂ້າ?» ໃນຂະນະທີ່ເປັນຢ່າງນັ້ນ ພຣະຫລາດກໍຍັງສັນລະເສີນພຣະຫຣິຢູ່ເທື່ອ.

Verse 73

येनास्य जायते मृत्युस्तमेव स्मरते हरिम् । यदासौ वार्यमाणोऽपि विरौति च हरिं हरिम्

ລາວລະລຶກແຕ່ພຣະຫຣິເທົ່ານັ້ນ—ພຣະອົງຜູ້ໃຫ້ຄວາມຕາຍເກີດແກ່ສັດທັງຫຼາຍ. ແມ່ນແຕ່ຖືກຫ້າມກໍຍັງຮ້ອງວ່າ «ຫຣິ! ຫຣິ!»

Verse 74

चतुर्भुजं शंखगदासिधारिणं पीतांबरं कौस्तुभ लाञ्छितं सदा । स्मरामि विष्णुं जगदेकनायकं ददाति मुक्तिं स्मृतमात्र एव यः

ຂ້າພະເຈົ້າລະລຶກພຣະວິສນຸ—ພຣະອົງສີ່ກອນ ຖືສັງຂ໌ ຄະດາ ແລະດາບ; ນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງ ແລະມີເພັດເກົາສະຕຸບະເປັນເຄື່ອງໝາຍຢູ່ເສມອ—ຜູ້ເປັນນາຍົກເອກຂອງຈັກກະວານ; ຜູ້ປະທານຄວາມຫຼຸດພົ້ນແຕ່ພຽງລະລຶກເຖິງພຣະອົງ.

Verse 75

अनेन वचसा क्षुब्धो दैत्यो देत्यान्दि देश ह । मारयध्वं तु तं दुष्टं गज सर्पजलाग्नितः

ດ້ວຍຄວາມຄຽດແຄ້ນຈາກຄຳເວົ້າເຫຼົ່ານີ້, ພະຍາຍັກຈຶ່ງສັ່ງພວກບໍລິວານວ່າ: "ຈົ່ງຂ້າຄົນຊົ່ວນັ້ນດ້ວຍຊ້າງ, ງູ, ນ້ຳ ຫຼື ໄຟ!"

Verse 76

प्रह्लाद उवाच । गजेपि विष्णुर्भुजगेऽपि विष्णुर्जलेऽपि विष्णुर्ज्वलनेऽपि विष्णुः । त्वयि स्थितो दैत्य मयि स्थितश्च विष्णुं विना दैत्यगणाऽपि नास्ति

ພຣະຫຼາດກ່າວວ່າ: "ໃນຊ້າງກໍມີພຣະວິຊະນຸ; ໃນງູກໍມີພຣະວິຊະນຸ; ໃນນ້ຳກໍມີພຣະວິຊະນຸ; ໃນໄຟກໍມີພຣະວິຊະນຸ. ພຣະອົງສະຖິດຢູ່ໃນເຈົ້າ, ໂອ້ ພະຍາຍັກ, ແລະ ພຣະອົງກໍສະຖິດຢູ່ໃນຂ້າພະເຈົ້າເຊັ່ນກັນ - ປາສະຈາກພຣະວິຊະນຸແລ້ວ, ແມ່ນແຕ່ເຫຼົ່າປີສາດກໍບໍ່ສາມາດດຳລົງຢູ່ໄດ້."

Verse 77

यदा स मार्यमाणोऽपि मृत्युं प्राप्नोति न क्वचित् । हिरण्यकशिपोर्वक्षो दह्यते क्रोधवह्निना । तदा शिक्षयितुं पुत्रं मुखाग्रे संनिवेश्य च

ເມື່ອຖືກໂຈມຕີຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ ແຕ່ລາວກໍບໍ່ຕາຍຈັກເທື່ອ, ເອິກຂອງ ຫິຣັນຍະກະສິປຸ ກໍຮ້ອນຮຸ່ມດ້ວຍໄຟແຫ່ງຄວາມໂກດແຄ້ນ. ຈາກນັ້ນ, ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະ 'ສັ່ງສອນ' ລູກຊາຍ, ລາວຈຶ່ງໃຫ້ລູກນັ່ງຢູ່ຕໍ່ໜ້າ.

Verse 78

वचोभिः कठिनैः पुत्रं स्वयं हन्तुं समुद्यतः । धिक्त्वा नारायणं स्तौषि ममारिं स्तौषि चेत्पुनः

ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳທີ່ຮຸນແຮງ, ລາວລຸກຂຶ້ນເພື່ອຂ້າລູກຊາຍດ້ວຍຕົນເອງ: "ບັດຊົບ! ເຈົ້າຍ້ອງຍໍ ພຣະນarayana! ຖ້າເຈົ້າຍ້ອງຍໍສັດຕູຂອງຂ້ອຍອີກ...!"

Verse 79

पुष्पलावं लविष्यामि शिरस्तेऽहं वरासिना । अहं विष्णुरहं ब्रह्मा रुद्र इन्द्रो वरं वद

"ຂ້ອຍຈະຕັດຫົວຂອງເຈົ້າດ້ວຍດາບອັນວິເສດນີ້ ເໝືອນດັ່ງຕັດຊໍ່ດອກໄມ້. ຂ້ອຍຄື ພຣະວິຊະນຸ, ຂ້ອຍຄື ພຣະພົມ, ພຣະຣຸດຣະ, ພຣະອິນ - ເວົ້າມາ, ຂໍພອນມາ!"

Verse 80

आत्मीयं पितरं मुक्त्वा कमन्यं स्तौषि बालक

ປະຖິ້ມພໍ່ຂອງເຈົ້າແລ້ວ ເດັກນ້ອຍເອີຍ ເຈົ້າຈະສັນລະເສີນໃຜອື່ນ?

Verse 81

यदा न पठते बालः स्तौति नो पितरं स्वकम् । दण्डेनाहत्य गुरुणा प्रह्लादः प्रेरितः पुनः । वदैकं वचनं शिष्य देहि मे गुरुदक्षिणाम्

ເມື່ອເດັກນ້ອຍບໍ່ອ່ານບໍ່ທ່ອງ ແລະບໍ່ສັນລະເສີນພໍ່ຂອງຕົນ ອາຈານກໍຕີດ້ວຍໄມ້ຄ້ອນ ແລ້ວກົດດັນພຣະຫລາດອີກວ່າ: «ຈົ່ງເວົ້າຄໍາດຽວ ໂອ້ສິດ, ແລະຈົ່ງໃຫ້ຄ່າຄູ (ກຸຣຸດັກຊິນາ) ແກ່ຂ້າ».

Verse 82

यथा मे तुष्यते स्वामी ददाति विपुलं धनम्

«ເພື່ອໃຫ້ນາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າພໍໃຈ ແລະປະທານຊັບສິນອັນຫຼາຍຫຼວງ».

Verse 83

प्रह्लाद उवाच । प्रहरस्व प्रथमं मां करिष्ये वचनं गुरो । स्तौमि विष्णुमहं येन त्रैलोक्यं सचराचरम्

ພຣະຫລາດກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງຕີຂ້າພະເຈົ້າກ່ອນ ໂອ້ອາຈານ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດຕາມຄໍາສັ່ງ. ຂ້າພະເຈົ້າສັນລະເສີນພຣະວິສນຸ—ຜູ້ທີ່ຄ້ຳຈຸນສາມໂລກ ພ້ອມທັງສິ່ງທີ່ເຄື່ອນໄຫວ ແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ».

Verse 84

कृतं संवर्द्धितं शांतं स मे विष्णुः प्रसीदतु । ब्रह्मा विष्णुर्हरो विष्णु रिन्द्रो वायुर्यमोऽनलः

«ຂໍໃຫ້ພຣະວິສນຸຜູ້ນັ້ນ—ຜູ້ສ້າງ ຜູ້ບໍາລຸງ ແລະຜູ້ນໍາຄວາມສະງົບ—ໂປດເມດຕາຂ້າພະເຈົ້າ. ພຣະພຣະຫມາແມ່ນພຣະວິສນຸ; ພຣະຫຣະກໍແມ່ນພຣະວິສນຸ; ອິນທຣາ, ວາຍຸ, ຍະມະ ແລະ ອັກນິ ກໍແມ່ນພຣະວິສນຸເຊັ່ນກັນ».

Verse 85

प्रकृत्यादीनि तत्त्वानि पुरुषं पंचविंशकम् । पितृदेहे गुरोर्देहे मम देहेऽपि संस्थितः

ຕັດຕະວະທັງຫຼາຍເລີ່ມແຕ່ ປຣະກຣິຕິ ແລະ ປຸຣຸສະ ເປັນອົງທີ 25—ພຣະອົງສະຖິດຢູ່ໃນກາຍຂອງພໍ່, ໃນກາຍຂອງຄູ, ແລະໃນກາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍ.

Verse 86

एवं जानन्कथं स्तौमि म्रियमाणं नराधमम्

ເມື່ອຮູ້ຢ່າງນີ້ແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າຈະສັນລະເສີນຄົນຊົ່ວຜູ້ກຳລັງຕາຍນັ້ນໄດ້ແນວໃດ?

Verse 87

गुरुरुवाच । नरेषु कोऽधमः शिष्य जन्मादिमरणेऽधम । कथं न पितरं स्तौषि म्रियमाणो हरिं हरिम्

ຄູອາຈານກ່າວວ່າ: «ໃນມະນຸດທັງຫຼາຍ ໃຜຈຶ່ງເປັນຄົນຕ່ຳ ໂອ້ສິດ—ເມື່ອການເກີດແລະການຕາຍເອງກໍຕ່ຳ? ເປັນໄປໄດ້ແນວໃດ ໃນຍາມຈະຕາຍ ເຈົ້າບໍ່ສັນລະເສີນພໍ່—ຮະຣິ, ຮະຣິ?»

Verse 89

भये राजकुले युद्धे व्याधौ स्त्रीसंगमे वने । अशक्तौ वाऽथ संन्यासे मरणे भूमिसंस्थिताः । स्मरंति मातरं मूर्खाः पितरं च नराधमाः

ໃນຄວາມຢ້ານ, ໃນວັງກະສັດ, ໃນສົງຄາມ, ໃນໂລກໄຂ້, ໃນການຄົບຫາຍິງ, ໃນປ່າ; ໃນຍາມອ່ອນແຮງ ຫຼືແມ່ນໃນການອອກບວດ; ແລະໃນຍາມຕາຍ ນອນຕິດດິນ—ຄົນໂງ່ຈື່ງລະລຶກແມ່, ແລະຄົນຕ່ຳຊ້າຈື່ງລະລຶກພໍ່.

Verse 90

माता नास्ति पिता नास्ति नास्ति मे स्वजनो जनः । हरिं विना न कोऽप्यस्ति यद्युक्तं तद्विधीयताम्

ແມ່ບໍ່ມີ, ພໍ່ບໍ່ມີ, ຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ມີ. ຖ້າບໍ່ມີຮະຣິ ກໍບໍ່ມີໃຜເປັນທີ່ພຶ່ງແທ້ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ. ສິ່ງໃດທີ່ຄວນ ຂໍໃຫ້ກະທຳຕາມນັ້ນ.

Verse 91

इत्यादिवचनैः क्रुद्धो हन्तुं दैत्यः समुत्थितः । तदा माता समागत्य पुत्रस्य पुरतः स्थिता

ເພາະຖ້ອຍຄໍາເຊັ່ນນັ້ນ ອະສູຣະໂກດແຄ້ນ ລຸກຂຶ້ນຈະຂ້າ. ແລ້ວແມ່ໄດ້ມາຮອດ ແລະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າລູກຊາຍຂອງນາງ.

Verse 92

भ्रातरः स्वजनो भगिनी भाषते मा हरिं वद । अहं माता स्वसा चेयं भ्रातरः स्वजनो जनः । यथा संमिलितैर्वत्स स्थीयते वहुवासरम्

ນາງເວົ້າວ່າ «ພີ່ນ້ອງ ຍາດພີ່ນ້ອງ ແລະນ້ອງສາວເອີຍ ຢ່າເອີ້ນນາມ “ຮະຣິ” ເລີຍ. ຂ້ອຍແມ່, ນີ້ແມ່ນນ້ອງສາວ, ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນພີ່ນ້ອງ—ຄົນຂອງເຮົາ. ລູກນ້ອຍເອີຍ ຈົ່ງຢູ່ຮ່ວມກັນກັບເຮົາຫຼາຍມື້»។

Verse 93

गंतुं न विद्यते शक्तिर्जलमध्ये ममाधुना । अवतारैस्त्वया कार्यं दशभिः सृष्टिरक्षण म्

ບັດນີ້ ຢູ່ກາງນ້ໍາເຫຼົ່ານີ້ ຂ້ອຍບໍ່ມີກໍາລັງຈະໄປຕໍ່. ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈົ່ງປົກປ້ອງການສ້າງສັນໂລກ ໂດຍອະວະຕານສິບປາງ.

Verse 94

यस्याः पीतं मया मूत्रं पुरीषमुदरे बहु । सा माता नरकोऽस्माकमग्रे वक्तुं न शक्यते

ນາງຜູ້ທີ່ຂ້ອຍເຄີຍດື່ມນ້ໍາປັດສະວະ ແລະໃນຄອບທ້ອງນາງ ຂ້ອຍເຄີຍຮັບອາຈົມອັນຫຼາຍ—ນາງນັ້ນແມ່ນແມ່ຂອງຂ້ອຍ. ແຕ່ນະຣົກຈາກການກ່າວຮ້າຍນາງ ບໍ່ອາດພູດອອກໃຫ້ໝົດໄດ້.

Verse 95

निर्मितो न द्वितीयस्तु निर्मितो विश्वकर्मणा । त्वादृशस्तु पुमान्कश्चिद्यस्य नो हदये हरिः

ແມ່ນແທ້ ວິສະວະກັມມະເປັນຜູ້ສ້າງ ແຕ່ກໍບໍ່ມີຜູ້ທີສອງທີ່ເໝືອນເຈົ້າ. ແຕ່ຄົນເຊັ່ນເຈົ້ານັ້ນ ເປັນຄົນແນວໃດ ຖ້າໃນໃຈບໍ່ມີ “ຮະຣິ” ສະຖິດຢູ່?

Verse 96

दशमासं ध्रुवं मन्ये मूत्रं पास्यति तर्पितः । भ्रातरो भ्रातरः सत्यं गर्भेऽपि स्युः कथं यदि

ຂ້ອຍເຊື່ອແນ່ນອນວ່າ ຕະຫຼອດສິບເດືອນ ທາຣົກໃນຄັນ ດື່ມນ້ຳປັດສະວະ ໂດຍຖືກຫຼ້ຽງດູໃນຄັນ. ຖ້າວ່າ «ພີ່ນ້ອງແມ່ນພີ່ນ້ອງແທ້» ແລ້ວ ເຖິງຢູ່ໃນຄັນ ຈະເປັນໄດ້ແນວໃດ?

Verse 97

युध्यतस्तान्कथं माता वराकी वारयिष्यति । स्वजनो दृश्यते वृद्धः परेषु पण्डितायते

ເມື່ອເຂົາເຈົ້າຕໍ່ສູ້ກັນ ແມ່ຜູ້ນ່າສົງສານນັ້ນ ຈະຫ້າມໄດ້ແນວໃດ? ຄົນໜຶ່ງຖືກເຫັນວ່າ «ເຖົ້າກວ່າ» ແຕ່ໃນພວກຍາດຂອງຕົນ; ແຕ່ຕໍ່ໜ້າຄົນອື່ນ ກໍເຮັດທ່າເປັນນັກປັນຍາ.

Verse 98

कुटुंबं भण्यते कस्माद्यश्च नायाति याति च । बंधनं च कुटुम्बस्य जायते नरकाय नः

ເປັນຫຍັງຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ «ຄອບຄົວ»—ສິ່ງທີ່ບໍ່ໄດ້ມາຢ່າງແທ້ ແລະບໍ່ໄດ້ໄປຢ່າງແທ້? ແທ້ຈິງ ຄວາມຍຶດຕິດໃນຄອບຄົວ ກາຍເປັນພັນທະ ນຳເຮົາໄປສູ່ທຸກຂ໌ດັ່ງນະລົກ.

Verse 99

माता मे विद्यते चान्या पितान्यो भ्रातरश्च ये । स्वसा स्वजनसम्वन्धं ज्ञात्वा मुक्तिमवाप्नुयात्

ຂ້ອຍມີແມ່ອື່ນ ພໍ່ອື່ນ ແລະພີ່ນ້ອງອື່ນອີກດ້ວຍ. ເມື່ອຮູ້ຄວາມສຳພັນອັນແທ້ຂອງ «ເອື້ອຍ/ນ້ອງສາວ» ແລະ «ພວກຂອງຕົນ» ແລ້ວ ຄົນໜຶ່ງອາດບັນລຸມົກຂະ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ).

Verse 100

माता प्रकृतिरस्माकं स्वसा बुद्धिर्निगद्यते । अहंकारस्ततो जातो योऽहमित्यनुमीयते

ປຣະກຣິຕິ (Prakṛti) ຖືກກ່າວວ່າເປັນແມ່ຂອງເຮົາ ແລະ ພຸດທິ (Buddhi) ຖືກເອີ້ນວ່າເປັນເອື້ອຍ/ນ້ອງສາວ. ຈາກນັ້ນເກີດອະຫັງກາຣ (Ahaṃkāra)—ອັດຕາທີ່ໃຫ້ເຮົາຄິດວ່າ «ຂ້ອຍແມ່ນ».

Verse 101

तन्मात्राः सोदराः पञ्च ये गच्छन्ति सहैव मे । एषा प्रकृतिरस्माकं विकारः स्वजनो मम

ຕັນມາຕຣາທັງຫ້າ ແມ່ນພີ່ນ້ອງຮ່ວມເລືອດຂອງຂ້ອຍ ຜູ້ໄປກັບຂ້ອຍພ້ອມກັນ. ນີ້ແມ່ນປຣະກຣິຕິຂອງພວກເຮົາ; ການແປປ່ຽນຂອງມັນ ຂ້ອຍເອີ້ນວ່າ «ພວກຂ້ອຍ»។

Verse 102

एतेषां वाहको यस्तु पुरुषः पञ्च विंशकः । स मे पिता शरीरेऽस्मिन्परमात्मा हरिः स्थितः

ຜູ້ທີ່ເປັນພາຫະນະ ແລະນໍາພາທັງໝົດນີ້—ປຸຣຸສະອັນເປັນອົງທີ່ຊາວຫ້າ—ທ່ານນັ້ນແມ່ນພໍ່ຂອງຂ້ອຍ. ໃນກາຍນີ້ເອງ ຮະຣິສະຖິດເປັນປຣະມາຕະມາ.

Verse 103

यद्यसौ चित्यन्ते चित्ते दृश्यते हृदये हरिः । अणिमादिगुणैश्वर्यं पदं तस्यैव जायते

ຖ້າພະຮະຣິຖືກພິຈາລະນາ ແລະເຫັນໃນຈິດ ແລະໃນຫົວໃຈ ແລ້ວ ສະພາບແຫ່ງອຳນາດອັນເປັນເຈົ້າ ທີ່ປະດັບດ້ວຍຄຸນອັນິມາ ແລະອື່ນໆ ຈະເກີດຂຶ້ນແກ່ຜູ້ນັ້ນ.

Verse 104

भवता सम्मतं राज्यं तन्मे नित्यं तृणैः समम् । यत्र नो पूज्यते विष्णुर्ब्रह्मा रुद्रोऽनिलोऽनलः

ອານາຈັກທີ່ທ່ານເຫັນດີ ສໍາລັບຂ້ອຍແລ້ວ ຍ່ອມເທົ່າກັບຫຍ້າທົ່ວໄປເທົ່ານັ້ນ—ບ່ອນທີ່ບໍ່ບູຊາພຣະວິສນຸ, ບໍ່ບູຊາພຣະພຣະຫມາ, ບໍ່ບູຊາຣຸດຣະ, ບໍ່ບູຊາວາຍຸ, ແລະບໍ່ບູຊາອັກນິ.

Verse 105

प्रत्यक्षो दृश्यते यस्तु निरालम्बो भ्रमत्यसौ । स एव भगवान्विष्णुर्य एते गगने स्थिताः

ສິ່ງທີ່ເຫັນໄດ້ຕໍ່ໜ້າ ວ່າເຄື່ອນໄຫວໄປມາ ໂດຍບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງພາ—ນັ້ນແຫຼະແມ່ນພຣະພະຄະວານ ວິສນຸ; ພຣະອົງດຽວກັນນັ້ນ ຜູ້ໃຫ້ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຕັ້ງຢູ່ໃນຟ້າ.

Verse 106

ध्रुवे बद्धा ग्रहाः सर्वे य एतेऽप्युडवः स्थिताः । ते सर्वे विष्णुवचसा न पतंति धरातले

ດາວເຄາະທັງປວງ ແລະ ດາວທີ່ຢືນຢູ່ຄົງທີ່ເຫຼົ່ານີ້ ຖືກຜູກໄວ້ກັບ ທຣຸວະ; ໂດຍພຣະບັນຊາຂອງ ພຣະວິສນຸ ພວກມັນບໍ່ຕົກລົງສູ່ແຜ່ນດິນເລີຍ।

Verse 107

काले विनाशः सर्वेषां तेनैव विहितः स्वयम् । इति संचिंत्य मे नास्ति भवद्भ्यो मरणाद्भयम्

ເມື່ອເວລາມາຮອດ ຄວາມພິນາດຂອງທຸກສິ່ງ ຖືກພຣະອົງພຽງຜູ້ດຽວກຳນົດໄວ້. ຄິດເຊັ່ນນີ້ແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຢ້ານຄວາມຕາຍ ເນື່ອງຈາກພວກເຈົ້າ।

Verse 108

इति तद्वचनस्यांते पदा हत्वा पिताऽब्रवीत् । कुत्राऽसौ हन्मि तत्पूर्वं पश्चात्त्वां हरिभाषिणम्

ເມື່ອຄຳນັ້ນສິ້ນສຸດ ພໍ່ໄດ້ເຕະດ້ວຍຕີນ ແລະ ກ່າວວ່າ: “ພຣະອົງນັ້ນຢູ່ໃສ? ຂ້າພະເຈົ້າຈະຂ້າພຣະອົງກ່ອນ—ແລ້ວຈຶ່ງຂ້າເຈົ້າ ຜູ້ເວົ້າເຖິງ ຮຣິ.”

Verse 109

प्रह्लाद उवाच । पृथिव्यादीनि भूतानि तान्येव भगवान्हरिः । स्थले जले किं बहुना सर्वं विष्णुमयं जगत्

ພຣະຫຼາດາກ່າວວ່າ: “ແຜ່ນດິນ ແລະ ທາດອື່ນໆ—ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນແຫຼະແມ່ນ ພຣະພະຄະວານ ຮຣິ. ຢູ່ບົກ ຢູ່ນ້ຳ—ຈະເວົ້າຫຍັງອີກ? ໂລກທັງປວງເປັນພຣະວິສນຸປົກຄຸມ.”

Verse 110

तृणे काष्ठे गृहे क्षेत्रे द्रव्ये देहे स्थितो हरिः । ज्ञायते ज्ञानयोगेन दृश्यते किं नु चक्षुषा

ຮຣິສະຖິດຢູ່ໃນຫຍ້າ ໃນໄມ້ ໃນເຮືອນ ໃນນາທົ່ງ ໃນຊັບສິນ ແລະ ໃນກາຍ. ພຣະອົງຮູ້ໄດ້ດ້ວຍໂຍຄະແຫ່ງປັນຍາອັນແທ້—ຈະເຫັນດ້ວຍຕາຢ່າງດຽວໄດ້ແນວໃດ?

Verse 111

ब्रह्मालये याति रसातले वा धरातलेऽसौ भ्रमति क्षणेन । आघ्राति गन्धं विदधाति सर्वं शृणोति जानाति स चात्र विष्णुः

ພຣະອົງສະເດັດໄປສູ່ທີ່ປະທັບຂອງພຣະພົມ, ຫຼືໄປສູ່ ຣະສາຕະລະ, ຫຼືທ່ອງທ່ຽວໄປໃນໂລກພາຍໃນຊົ່ວພິບຕາ. ພຣະອົງໄດ້ກິ່ນຫອມ, ຈັດແຈງແລະເຮັດໃຫ້ທຸກຢ່າງສຳເລັດ, ໄດ້ຍິນແລະຮັບຮູ້ — ແທ້ຈິງແລ້ວ, ພຣະວິຊະນຸສະຖິດຢູ່ທີ່ນີ້.

Verse 112

इत्युक्तः सहजां मायां त्यक्त्वा सिंहासनोत्थितः । दृढं परिकरं बद्ध्वा खङ्गं चाकृष्य चोज्ज्वलम्

ເມື່ອຖືກກ່າວເຊັ່ນນັ້ນ, ລາວໄດ້ປະຖິ້ມຄວາມຫຼົງໄຫຼທີ່ມີມາແຕ່ກຳເນີດ, ລຸກຂຶ້ນຈາກບັນລັງ, ຮັດສາຍແອວໃຫ້ແໜ້ນ ແລະ ຖອດດາບທີ່ເຫຼື້ອມອອກມາ.

Verse 113

हत्वा तं फलकाग्रेण बभाषे दुस्सहं वचः । इदानीं स्मर रे विष्णुं नो चेज्जवलितकु ण्डलम् । पतिष्यति शिरो भूमौ फलं पक्वं यथा नगात्

ຫຼັງຈາກຕີລາວດ້ວຍປາຍດາບ, ລາວໄດ້ກ່າວຄຳເວົ້າທີ່ທົນບໍ່ໄດ້ວ່າ: "ດຽວນີ້, ເຈົ້າຄົນຊົ່ວ, ຈົ່ງລະນຶກເຖິງພຣະວິຊະນຸ! ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ຫົວຂອງເຈົ້າ - ທີ່ປະດັບດ້ວຍຕຸ້ມຫູທີ່ຮຸ່ງເຮືອງ - ຈະຕົກລົງສູ່ພື້ນດິນຄືກັບໝາກໄມ້ສຸກທີ່ຕົກຈາກຕົ້ນ."

Verse 114

नो चेद्दर्शय तं विष्णुमस्मात्स्तंभाद्विनिर्गतम् । प्रह्लादस्तु भयं त्यक्त्वा चक्रे पद्मासनं भुवि

"ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ, ຈົ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນພຣະວິຊະນຸອົງນັ້ນ - ທີ່ອອກມາຈາກເສົາຕົ້ນນີ້!" ແຕ່ ປຣະຫລາທະ, ໂດຍການຖິ້ມຄວາມຢ້ານກົວ, ໄດ້ນັ່ງຂັດສະມາທິ (ທ່າດອກບົວ) ຢູ່ເທິງພື້ນດິນ.

Verse 115

विधाय कंधरां नेतुमुच्चैः श्वासं निरुध्य च । हृदि ध्यात्वा हरिं देवं मरणायोन्मुखः स्थितः

ໂດຍການຕັ້ງຄໍຂອງລາວຄືກັບວ່າຈະຖືກນໍາໄປປະຫານຊີວິດ, ແລະ ກັ້ນຫາຍໃຈ, ລາວໄດ້ເຮັດສະມາທິໃນໃຈເຖິງ ພຣະຫະຣິ, ຜູ້ສັກສິດ - ຢືນກຽມພ້ອມເຖິງແມ່ນວ່າຈະຕ້ອງຕາຍ.

Verse 116

प्रभो मया तदा दृष्टमाश्चर्यं गगनाद्भुवि । पुष्पमाला स्थिता कण्ठे प्रह्लादस्य स्वयं गता

ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ, ໃນເວລານັ້ນຂ້າພະອົງໄດ້ເຫັນອັດສະຈັນ: ຈາກຟ້າລົງສູ່ດິນ ພວງດອກໄມ້ໄດ້ມາເອງ ແລະພັກຢູ່ເທິງຄໍຂອງພຣະປຣະຫລາດ.

Verse 117

गगनं व्याप्यमानं च किंकिमेवं कृतं जनैः । झटिति त्रुट्यति स्तम्भाच्छब्देन क्षुभितो जनः

ຟ້າຄືຖືກເຕັມໄປດ້ວຍສຽງກະທົບກັນ ເມື່ອຜູ້ຄົນຮ້ອງວ່າ “ນີ້ແມ່ນຫຍັງ?” ທັນໃດນັ້ນ ເສົາກໍແຕກອອກ ດ້ວຍສຽງດັງກັມກືນ ເຮັດໃຫ້ຝູງຊົນຕື່ນຕະໜົກວຸ້ນວາຍ.

Verse 118

धरणी याति पातालं द्यौर्वा भूमिं समेष्यति । पतिष्यति शिरो भूमौ खड्गघाताहतं नु किम्

“ດິນກຳລັງຈົມລົງສູ່ປາຕານ ຫຼືຟ້າກຳລັງພັງລົງມາທັບດິນ? ຫົວຂອງໃຜຈະຕົກລົງສູ່ດິນ ດັ່ງຖືກຟັນດ້ວຍດາບຫຼື—ນີ້ແມ່ນຫຍັງກັນ?”

Verse 119

तावत्स्तंभाद्विनिष्क्रान्तः सिंहनादो भयंकरः । भूमौ निपतिताः सर्वे दैत्याः शब्देन मूर्च्छिताः

ໃນຂະນະນັ້ນ ຈາກເສົາໄດ້ພຸ່ງອອກມາເປັນສຽງຮ້ອງຂອງສິງທີ່ນ່າຢ້ານ. ດານະວະທັງຫມົດລົ້ມລົງກັບດິນ ສະຫຼົບໄປເນື່ອງຈາກສຽງນັ້ນ.

Verse 120

हिरण्यकशिपोर्हस्तात्खड्गचर्म पपात च । न स जानाति किं किमेतदिति पुनःपुनः

ດາບແລະໂລ່ຂອງຮິຣັນຍະກະຊິປຸ ຕົກຈາກມືຂອງເຂົາ. ເຂົາບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈໄດ້ ແລະຖາມຊ້ຳໆວ່າ “ນີ້ແມ່ນຫຍັງ—ນີ້ແມ່ນຫຍັງ?”

Verse 121

उत्थितो वीक्षते यावत्तावत्पश्यति तं हरिम् । अधो नरं स्थितं सिंहमुपरिष्टाद्विभी षणम्

ເມື່ອລຸກຂຶ້ນແລ້ວເບິ່ງຮອບໆ ລາວໄດ້ເຫັນພຣະຫຣິ: ຂ້າງລຸ່ມເປັນມະນຸດ ຂ້າງເທິງເປັນສິງ—ນ່າສະພຶງກົວຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 122

दंष्ट्रा करालवदनं लेलिहानमिवांबरम् । जाज्वल्यमानवपुषं पुच्छाच्छोटितमस्तकम्

ມີເຂົ້າຟັນນ່າຢ້ານ ແລະປາກອ້າກວ້າງອັນນ່າສະພຶງກົວ ດັ່ງຈະເລຍຟ້າ; ກາຍສ່ອງໄຟລຸກໂຊດ ແລະຫົວຖືກຫາງຟາດກະແທກ.

Verse 123

महाकण्ठकृतारावं सशब्द मिव तोयदम् । समुच्छ्वसितकेशांतं दुर्निरीक्ष्यं सुरासुरैः

ຈາກຄໍອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ພຣະອົງຮ້ອງຄໍາຮາວດັ່ງເມກຄໍາຮ້ອງຟ້າຮ້ອງ; ຂົນແຜງຄໍຊູງຂຶ້ນເມື່ອຫາຍໃຈ ຈົນແມ່ນເທວະແລະອະສຸຣະກໍຍາກຈະຈ້ອງເບິ່ງ.

Verse 124

नरसिंहमथो दृष्ट्वा निपपात पुनः क्षितौ । विगृह्य केशपाशे तं भ्रामयामास चांबरम्

ເມື່ອເຫັນນະຣະສິງຫະ ລາວກໍລົ້ມລົງອີກຄັ້ງໃນພື້ນດິນ. ນະຣະສິງຫະຈັບລາວທີ່ປອກຜົມ ແລ້ວຫມຸນວຽນໃນຟ້າ.

Verse 125

भ्रामयित्वा शतगुणं पृथिव्यां समपोथयत् । न ममार स दैत्येन्द्रो ब्रह्मणो वरकारणात्

ເມື່ອຫມຸນວຽນລາວຮ້ອຍເທື່ອແລ້ວ ພຣະອົງກໍຟາດລົງສູ່ພື້ນດິນ. ແຕ່ຈອມອະສຸຣະນັ້ນບໍ່ຕາຍ ເນື່ອງຈາກພອນທີ່ພຣະພຣະຫມາປະທານ.

Verse 126

गगनस्थैस्तदा देवै रुच्चैः संस्मारितो हरिः । दैत्यं जानुनि चानीय वक्षो हृष्टो निरीक्ष्य च

ຈາກນັ້ນ ພຣະຮະຣິ, ຜູ້ທີ່ຖືກເຕືອນດ້ວຍສຽງດັງຈາກເຫຼົ່າເທວະດາໃນທ້ອງຟ້າ, ໄດ້ດຶງເອົາອະສູນມາໄວ້ທີ່ຫົວເຂົ່າຂອງພຣະອົງ; ແລະ ຈ້ອງເບິ່ງໜ້າເອິກຂອງມັນດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງຮຸນແຮງ, ພຣະອົງກຽມພ້ອມທີ່ຈະສັງຫານມັນ.

Verse 127

जयजयेति यक्षानां सुराणां सोऽवधारयत् । शब्दं कर्णे भुजौ सज्जौ कृत्वा तौ पद्मलांछितौ

ພຣະອົງໄດ້ສົນໃຈສຽງຮ້ອງທີ່ວ່າ "ໄຊຊະນະ! ໄຊຊະນະ!" ທີ່ເຫຼົ່າຢັກສາ ແລະ ເທວະດາຮ້ອງຂຶ້ນ. ຈາກນັ້ນ, ດ້ວຍແຂນທີ່ມີຮູບດອກບົວທີ່ກຽມພ້ອມ, ພຣະອົງໄດ້ຕັ້ງສະມາທິໃສ່ສຽງນັ້ນ.

Verse 128

बिभेद वक्षो दैत्यस्य वज्रघातकिणांकितम् । नखैः कुन्दसुमप्रख्यैरस्थिसंघातकर्शितम्

ດ້ວຍເລັບທີ່ສົດໃສຄືດອກມະລິ, ພຣະອົງໄດ້ຈີກໜ້າເອິກຂອງອະສູນ - ເຊິ່ງມີຮອຍແປ້ວຄືກັບຖືກຟ້າຜ່າ, ແລະ ສຶກຫໍຼຈົນເຖິງກະດູກ.

Verse 129

भिन्ने वक्षसि दैत्येन्द्रो ममारच पपात च । तदा सहर्षमभवत्त्रैलोक्यं सचराचरम्

ເມື່ອໜ້າເອິກຂອງມັນຖືກຜ່າອອກ, ລາຊາແຫ່ງອະສູນກໍໄດ້ຕາຍ ແລະ ລົ້ມລົງ. ຈາກນັ້ນ ສາມໂລກທັງໝົດ - ທັງທີ່ມີຊີວິດ ແລະ ບໍ່ມີຊີວິດ - ກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ.

Verse 130

ममापि तृप्तिः सञ्जाता प्रसादात्तव केशव । यदा पुरत्रये दग्धे प्रसादाच्छंकरस्य च

ແມ້ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າກໍພໍໃຈໃນພຣະຄຸນຂອງທ່ານ, ໂອ ເກສະວະ - ເຊັ່ນດຽວກັບ (ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍເປັນ) ເມື່ອສາມເມືອງຖືກເຜົາໄໝ້, ດ້ວຍພຣະຄຸນຂອງ ພຣະສັງກະຣະ.

Verse 131

हिण्याक्षे पुनर्जाता सा काले विनिपातिते । इदानीं नास्ति मे तृप्तिः कुत्र यामि करोमि किम्

ເມື່ອຮິນຍາກສະຖືກຕີໃຫ້ລົ້ມ ຄວາມອິ່ມໃຈນັ້ນກໍເກີດຂຶ້ນອີກຄັ້ງ. ແຕ່ບັດນີ້ ຂ້ອຍບໍ່ອິ່ມໃຈ—ຂ້ອຍຈະໄປໃສ ແລະຈະເຮັດຫຍັງ?

Verse 132

पृथिव्यां क्षत्रियाः सन्ति न युध्यंते परस्परम् । देवानां दानवैः सार्द्धं नास्ति युद्धं कथं प्रभो

ໃນແຜ່ນດິນມີກະສັດນັກຮົບ (ກະສັດຕຣິຍະ) ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຮົບກັນເອງ. ແລະກໍບໍ່ມີສົງຄາມລະຫວ່າງເທວະດາກັບດານະວະ—ເປັນແນວໃດກັນ ໂອ້ພຣະອົງ?

Verse 133

इदानीं बलिना व्याप्तं त्रैलोक्यं सचराचरम् । पञ्चमो योऽवतारस्ते न जाने किं करिष्यति । वलिनिग्रहकालोऽयं तद्दर्शय जनार्दन

ບັດນີ້ ບາລີໄດ້ແຜ່ຄອບຄຸມສາມໂລກ ທັງສິ່ງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ. ອະວະຕາຣະຄັ້ງທີຫ້າຂອງພຣະອົງກໍໃກ້ຈະມາ; ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າພຣະອົງຈະກະທຳສິ່ງໃດ. ນີ້ແມ່ນເວລາທີ່ຈະຂັບຂີ່ບາລີ—ຂໍພຣະອົງຈົ່ງສະແດງແຜນທິບນັ້ນໃຫ້ຂ້ອຍເຫັນ, ໂອ້ ຈະນາຣະດະນະ.

Verse 134

सारस्वत उवाच । तदेतत्सकलं श्रुत्वा बभाषे वामनो मुनिम्

ສາຣັສວະຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງທັງໝົດນີ້ແລ້ວ ວາມະນະຈຶ່ງເວົ້າກັບພຣະມຸນີ.

Verse 135

वामन उवाच । शृणु नारद यद्वृत्तं हिण्यकशिपौ हते । दैत्यराजः कृतो राजा प्रह्लादोऽतीव वैष्णवः

ວາມະນະກ່າວວ່າ: ຟັງເຖີດ ໂອ້ ນາຣະດະ, ເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນຫຼັງຈາກຮິຣັນຍະກະຊິປຸຖືກສັງຫານ. ພຣະຫລາດະ ຜູ້ເປັນສາວົກແຫ່ງພຣະວິສນຸຢ່າງຍິ່ງ ຖືກສະຖາປະນາເປັນກະສັດແຫ່ງພວກໄດຕະຍະ.

Verse 136

तेन राज्यं धरापृष्ठे कृतं संवत्सरान्बहून् । तस्यापि कुर्वतो राज्यं विग्रहो हि सुरैः समम्

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ປົກຄອງເທິງໜ້າພື້ນດິນຫຼາຍປີ. ແຕ່ໃນຍາມທີ່ປົກຄອງນັ້ນ ກໍເກີດການຂັດແຍ້ງກັບເທວະດາດ້ວຍ.

Verse 137

नो पश्याम्यपि दैत्यानां पूर्ववैरमनुस्मरन् । उत्पाद्य पुत्रान्सबहून्राज्यं चक्रे स पुष्कलम्

ເຖິງຈະລະລຶກຄວາມພະຍາດພາຍເກົ່າ ພຣະອົງກໍບໍ່ແມ່ນແຕ່ເບິ່ງໄປຫາພວກໄດຕະຍະ. ເມື່ອໄດ້ມີບຸດຫຼາຍຄົນ ພຣະອົງກໍສ້າງອານາຈັກໃຫ້ຮຸ່ງເຮືອງ ແລະອຸດົມສົມບູນ.

Verse 138

विरोचनाद्बलिर्जातो बाल एव यदाऽभवत् । एकान्ते स हरिं ज्ञात्वा तदा योगेन केनचित्

ຈາກວິໂຣຈະນະ ບາລີໄດ້ເກີດຂຶ້ນ; ແລະເມື່ອຍັງເປັນເດັກນ້ອຍ ໃນທີ່ສະຫງົບສົມບູນ ພຣະອົງໄດ້ຮູ້ຈັກພຣະຫຣິ ດ້ວຍຍົກຍ້າຍທາງໂຍຄະບາງປະການ.

Verse 139

मुक्त्वा राज्यं प्रियान्पुत्रान्गतोऽसौ गिरिसानुषु । कल्पान्तस्थायिनं देहं तस्य चक्रे जनार्द्दनः

ລະທິ້ງອານາຈັກ ແລະບຸດທີ່ຮັກຍິ່ງ ພຣະອົງໄດ້ໄປຢູ່ຕາມຊາຍເຂົາ. ພຣະຈະນາຣະດະນະ ໄດ້ປະທານກາຍທີ່ດຳລົງຢູ່ໄດ້ຈົນສິ້ນກັລປະໃຫ້ແກ່ພຣະອົງ.

Verse 140

दैत्यानां दानवानां च बहूनां राज्यकारणे । विवादोतीव संजातः को नो राजा भवेदिति

ໃນບັນດາໄດຕະຍະ ແລະດານະວະຈຳນວນຫຼາຍ ເພາະເລື່ອງການເປັນກະສັດ ກໍເກີດການໂຕ້ຖຽງຢ່າງຮຸນແຮງວ່າ: “ໃຜໃນພວກເຮົາຈະເປັນກະສັດ?”

Verse 141

नारद उवाच । हिण्याक्षस्य ये पुत्राः पौत्राश्च बलवत्तराः । विरोचनप्रभृतयः सन्ति ये बलवत्तराः

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: ບຸດແລະຫຼານຂອງ ຫິຣັນຍາກະສະ ມີພະລັງອຳນາດຍິ່ງ—ຜູ້ເລີ່ມດ້ວຍ ວິໂຣຈະນະ ລ້ວນແຂງກ້າຫານຫຼາຍ.

Verse 142

वृषपर्वापि बलवान्राज्यार्थे समुपस्थितः । इन्द्रवित्तेशवरुणा वायुः सूर्योनलो यमः

ວຶສະປະຣະວັນ ກໍມີພະລັງແຂງກ້າ ແລະອອກມາເພື່ອຊິງລາຊະສົມບັດ. (ອີກຝ່າຍໜຶ່ງມີ) ອິນທຣະ, ກຸເບຣະ (ເຈົ້າແຫ່ງຊັບ), ວະຣຸນະ, ວາຍຸ, ສູຣະຍະ, ອັກນິ, ແລະ ຍະມະ.

Verse 143

दैत्येन सदृशा न स्युर्बलरूपक्षमादिभिः । औदार्यादिगुणैः कृत्वा सन्तत्या चासुराधिकः

ໃນພະລັງ, ຄວາມງາມ, ຄວາມອົດທົນ ແລະອື່ນໆ ບໍ່ມີໃຜເທົ່າທຽມດາຍຕະນັ້ນ. ດ້ວຍຄຸນຄ່າເຊັ່ນ ຄວາມໃຈກວ້າງ ແລະດ້ວຍສາຍສະກຸນຂອງລາວ ລາວຍິ່ງເຫນືອອາສຸຣະທັງປວງ.

Verse 144

शुक्रेणा चार्यमाणास्ते युद्ध्यंते च परस्परम् । अमृताहरणे दौष्ट्यं यदा दैत्याः स्मरन्ति तत्

ດ້ວຍການຍຸຍົງຂອງ ສຸກຣະ ພວກເຂົາຈຶ່ງຮົບກັນເອງ. ເມື່ອໃດທີ່ດາຍຕະລຶກເຖິງການທຸຈຣິດໃນການຊິງເອົາ ອະມຣິຕະ ຄວາມອາຄາດກໍລຸກໂຊນຂຶ້ນ.

Verse 145

पीतावशेषममृतं कस्माद्यच्छंति देवताः । नास्माकमिति संनह्य युध्यन्ते च परस्परम्

“ເປັນຫຍັງເທວະດາຈຶ່ງໃຫ້ແຕ່ ອະມຣິຕະ ທີ່ເຫຼືອຫຼັງຈາກພວກເຂົາດື່ມ?”—ດ້ວຍຄວາມຄິດວ່າ “ບໍ່ແມ່ນສຳລັບພວກເຮົາ” ພວກເຂົາຈຶ່ງສວມອາວຸດ ແລະຮົບກັນເອງ.

Verse 146

कदाचिदपि नो युद्धं विश्रांतिमुपगच्छति । एककार्योद्यता यस्माद्बहवो दैत्यदानवाः

ສົງຄາມຂອງພວກເຮົາ ບໍ່ເຄີຍພັກຜ່ອນເລີຍ ເນື່ອງຈາກມີພວກໄດຕະ ແລະ ດານະວາ ຫຼາຍພວກ ພ້ອມພຽງກັນ ເພື່ອເປົ້າໝາຍດຽວຢູ່ເສມອ້າຍ.

Verse 147

पीत्वाऽमृतं सुरा जाता अमरास्ते जयन्ति च । देवदानवदैत्यानां गन्धर्वोरगरक्षसाम् । विष्णुर्बलाधिको युद्धे तदेतत्कारणं वद

“ເມື່ອດື່ມອຳຣິຕະແລ້ວ ພວກເທວະກໍເປັນອະມະຣະ ແລະຈຶ່ງຊະນະ. ແຕ່ໃນສົງຄາມ ພຣະວິສະນຸມີພະລັງເຫນືອກວ່າ ເທວະ, ດານະວາ, ໄດຕະ, ຄັນທະວະ, ນາກ ແລະ ຣາກສະສາ—ຂໍຈົ່ງບອກເຫດນີ້ໃຫ້ຂ້ອຍ”

Verse 148

वामन उवाच । अनादिनिधनः कर्त्ता पाता हर्त्ता जनार्दनः । एकोऽयं स शिवो देवः स चायं ब्रह्मसंज्ञितः । एकस्य तु यदा कार्यं जायते भुवने नृप

ວາມະນະກ່າວວ່າ: “ພຣະຈະນາຣະດະນະ ບໍ່ມີຕົ້ນກຳເນີດ ແລະບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ; ເປັນຜູ້ສ້າງ, ຜູ້ປົກປ້ອງ, ແລະຜູ້ຖອນຄືນ. ພຣະອົງຜູ້ດຽວນັ້ນແຫຼະ ແມ່ນເທວະທີ່ເອີ້ນວ່າ ສິວະ ແລະກໍເອີ້ນວ່າ ພຣະພຣະຫມາ. ແຕ່ເມື່ອວຽກງານອັນໜຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນໂລກ ໂອ ພຣະຣາຊາ…”

Verse 149

तस्य देहं समाश्रित्य मृत्युकार्यं कुर्वंति ते । ब्रह्मांडं सकलं विष्णोः करदं वरदो यतः । तस्माद्बलाधिको विष्णुर्न तथान्योऽस्ति कश्चन

ໂດຍອາໄສພຣະກາຍຂອງພຣະອົງ ພວກເຂົາຈຶ່ງກະທຳວຽກແຫ່ງຄວາມຕາຍ. ເພາະພຣະວິສະນຸເປັນຜູ້ປະທານພອນ ແລະພຣະພຣະຫມານະຈັກທັງປວງກໍຢູ່ໃນຄວາມຂຶ້ນຕໍ່ພຣະອົງ; ດັ່ງນັ້ນ ພຣະວິສະນຸຈຶ່ງມີພະລັງເຫນືອກວ່າຜູ້ອື່ນ ແລະບໍ່ມີໃຜເທົ່າທຽມພຣະອົງ.

Verse 150

पालनायोद्यतो विष्णुः किमन्यैश्चर्मचक्षुभिः । इन्द्राद्याश्च सुराः सर्वे विष्णोर्व्यापारकारिणः

ພຣະວິສະນຸມຸ່ງໝັ້ນໃນການປົກປ້ອງ; ຈະຕ້ອງການຜູ້ອື່ນໃດ ຜູ້ມອງເຫັນແຕ່ດ້ວຍຕາເນື້ອ? ບັນດາເທວະທັງປວງ ເລີ່ມຈາກອິນທຣະ ລ້ວນແຕ່ເປັນຜູ້ປະຕິບັດກິດຂອງພຣະວິສະນຸ.

Verse 151

सृष्टिं कृत्वा ततो ब्रह्मा कैलासे संस्थितो हरः । न शक्यते सुरैर्विष्णुर्भ्राम्यन्ते भुवनत्रये

ເມື່ອສ້າງສັນແລ້ວ ພຣະພຣະຫມາ (ຖອນຕົວ) ໄປ; ພຣະຫຣະ (ສິວະ) ປະທັບຢູ່ເຂົາໄກລາສ. ແຕ່ພຣະວິສນຸ ບໍ່ອາດໃຫ້ເທວະຈຳກັດໄດ້—ພຣະອົງແຜ່ຊຶມແລະເຄື່ອນໄຫວໃນໂລກທັງສາມ.

Verse 152

जगत्यस्मिन्यदा कश्चिद्वैपरीत्येन वर्तते । तस्योच्छेदं समागत्य करोत्येव जनार्दनः

ໃນໂລກນີ້ ເມື່ອໃຜຜູ້ໜຶ່ງປະພຶດແບບຜິດກົດ ກັບຄືນຈາກທຳມະ, ພຣະຈະນາຣະດະນະ (ວິສນຸ) ຍ່ອມອອກມາ ແລະເຮັດໃຫ້ການກຳຈັດຂອງຜູ້ນັ້ນເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ.

Verse 153

त्वमेजय महाबाहो न मनो नारदाऽदयम् । सर्वपापहरां दिव्यां तां कथां कथयाम्यहम्

ໂອ ພຣະຣາຊາຈະນະເມຊະຍະ ຜູ້ມີແຂນໃຫຍ່, ຈົ່ງຕັ້ງໃຈໃຫ້ໝັ້ນ—ພ້ອມກັບນາຣະດະ ແລະທ່ານອື່ນໆ—ໃນເລື່ອງນີ້. ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າກະຖາອັນທິບພະ ທີ່ລ້າງບາບທັງປວງ.

Verse 154

पुरा विवदतां तेषां दैत्यानां राज्यहेतवे । प्रह्लादेन समागत्य व्यवस्था विहिता स्वयम्

ໃນການກ່ອນ ເມື່ອພວກໄດຕະຍະເຫຼົ່ານັ້ນໂຕ້ຖຽງກັນເພື່ອອຳນາດກະສັດ, ພຣະປຣະຫລາດະໄດ້ອອກມາເອງ ແລະວາງຂໍ້ຕົກລົງໃຫ້ເປັນລະບຽບ ດ້ວຍອຳນາດຂອງທ່ານເອງ.

Verse 155

सर्वलक्षणसं पन्नो दीर्घायुर्बलवत्तरः । यज्ञशीलः सदानंदो बहुपुत्रोतिदुर्जयः

ທ່ານພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນທັງປວງ, ອາຍຸຍືນ ແລະມີພະລັງຫນັກແນ່ນ. ມີນິໄສຮັກການບູຊາຍັດ, ຊື່ນບານເສມອ; ມີບຸດຫຼາຍ ແລະຍາກຈະພ່າຍແພ້.

Verse 156

न युध्यते सुरैः साकं विष्णुं यो वेत्ति दुर्जयम् । संग्रामे मरणं नास्ति यस्य यः सर्वदक्षिणः

ຜູ້ໃດຮູ້ວ່າ ພຣະວິສນຸ ບໍ່ອາດຖືກພິຊິດໄດ້ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ຮົບກັບເທວະດາ. ສໍາລັບຜູ້ນັ້ນ ບໍ່ມີຄວາມຕາຍໃນສົງຄາມ ແລະເປັນຜູ້ໃຈບຸນໃນທານແລະກຽດຕິຍົດເສມອ.

Verse 157

आत्मनो वचनं व्यर्थं न करोति कथंचन । सर्वेषां पुत्रपौत्राणां मध्ये यो राजते श्रिया

ລາວບໍ່ເຮັດໃຫ້ຄໍາຂອງຕົນເປັນຂອງເປົ່າໃນທາງໃດໆ. ໃນທ່າມກາງລູກແລະຫຼານທັງປວງ ລາວແມ່ນຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຄວາມຮຸ່ງເຮືອງແລະສິຣີ.

Verse 158

अभिषिक्तस्तु शुक्रेण स वो राजा भवेदिति । गुरुप्रमाणमित्युक्त्वा ययौ यत्रागतः पुनः

“ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບອະພິເສກໂດຍ ສຸກຣະ (Śukra) ຈະເປັນກະສັດຂອງພວກເຈົ້າ.” ເວົ້າວ່າ “ຄໍາຂອງຄູບາອາຈານແມ່ນຫຼັກຖານອັນສູງສຸດ” ແລ້ວພວກເຂົາກໍຈາກໄປອີກ ກັບສູ່ບ່ອນທີ່ມາ.

Verse 159

तथा च कृतवंतस्ते सहिता दैत्यदानवाः । विरोचनप्रभृतयः पुत्राः पौत्राः स्वयंगताः

ແລ້ວພວກເຂົາກໍໄດ້ເຮັດຕາມນັ້ນ: ດາຍຕະ ແລະ ດານະວະ ທັງປວງທີ່ຊຸມນຸມ—ວິໂຣຈະນະ ແລະອື່ນໆ—ທັງລູກແລະຫຼານ ກໍມາດ້ວຍຄວາມສະໝັກໃຈ.

Verse 160

प्रत्येकं वीक्षिताः सर्वे गुरुणा ज्ञानपूर्वकम् । प्रह्लादेन गुणाः प्रोक्ता न ते संति विरोचने

ທຸກຄົນຖືກຄູບາອາຈານກວດເບິ່ງແຕ່ລະຄົນ ດ້ວຍປັນຍາອັນຮູ້ແຈ້ງ. ພຣະຫລາດ (Prahlāda) ໄດ້ກ່າວເຖິງຄຸນຄ່າທັງຫຼາຍ ແຕ່ຄຸນເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ມີໃນ ວິໂຣຈະນະ.

Verse 161

अन्येषामपि दैत्यानां वृषपर्वापि नेदृशः । यथा निरीक्षिताः पुत्रा बलिप्रभृतयो मुने । सर्वान्संवीक्ष्य शुक्रेण बलौ दृष्टा गुणास्तथा

ແມ່ນແຕ່ໃນບັນດາໄດຕະຍະອື່ນໆ ວຣິສະປັຣວັນ ກໍບໍ່ເຖິງຂັ້ນນັ້ນ. ໂອ ມຸນີ, ບຸດທັງຫຼາຍເລີ່ມຈາກ ບາລິ ຖືກກວດສອບ; ແລະເມື່ອ ຊຸກຣະ ໄດ້ພິຈາລະນາທຸກຄົນຢ່າງລະອຽດ ກໍເຫັນຄຸນທຳເຫຼົ່ານັ້ນຢູ່ໃນ ບາລິ ແທ້ໆ.

Verse 162

बलिदेहेऽधिकान्दृष्ट्वा दैत्येभ्यो विनिवेदिताः । बलिर्गुणाधिको दैत्याः कथं कार्यं भवेन्मया

ເມື່ອເຫັນຄວາມເລີດລ້ຳຢູ່ໃນກາຍຂອງ ບາລິ ແລ້ວ ທ່ານໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກໄດຕະຍະວ່າ: “ບາລິ ເຫນືອກວ່າຜູ້ອື່ນດ້ວຍຄຸນທຳ. ໂອ ໄດຕະຍະທັງຫຼາຍ, ບັດນີ້ຂ້ອຍຄວນເຮັດຢ່າງໃດ?”

Verse 163

केनापि दैवयोगेन बलिरिंद्रो भविष्यति । यादृशस्तु पिता लोके तादृशस्तु सुतो भवेत्

ໂດຍອຳນາດແຫ່ງວາສະນາອັນລຶກລັບບາງປະການ ບາລິ ຈະໄດ້ເປັນ ອິນທຣະ (ຈອມແຫ່ງອຳນາດ). ເພາະໃນໂລກນີ້ ພໍ່ເປັນແນວໃດ ລູກກໍມັກເປັນແນວນັ້ນ.

Verse 164

पौत्रश्च निश्चितं तादृग्भवतीति न चेत्सुतः । प्रह्लादस्तु महायोगी वैष्णवो विष्णुवल्लभः

ແລະຖ້າລູກບໍ່ເປັນແນວນັ້ນ ກໍແນ່ນອນວ່າຫຼານຈະເປັນດັ່ງນັ້ນ. ແຕ່ ປຣະຫລາດ ເປັນມະຫາໂຍຄີ, ເປັນໄວສະນະວະ ຜູ້ອຸທິດແດ່ ວິສະນຸ ແລະເປັນຜູ້ທີ່ ວິສະນຸ ຮັກພອນ.

Verse 165

तस्माद्विरोचने केचिद्धिरण्यकशिपोर्गुणाः । ज्येष्ठो विरोचनो राज्ये यदि चेत्क्रियतेऽसुराः । नरसिंहः समागत्य निश्चितं मारयिष्यति

ດັ່ງນັ້ນ ໃນ ວິໂຣຈະນະ ຍັງມີຄຸນລັກສະນະບາງຢ່າງຂອງ ຫິຣັນຍະກະຊິປຸ. ໂອ ອະສຸຣະທັງຫຼາຍ, ຖ້າຕັ້ງ ວິໂຣຈະນະ ຜູ້ເປັນພີ່ໃຫຍ່ ໃຫ້ຄອງລາຊະອານາຈັກ, ນະຣະສິງຫະ ຈະມາແນ່ນອນ ແລະຈະສັງຫານເຂົາ.

Verse 166

मुक्तं विरोचनेनापि राज्यं मरणभीरुणा । प्रह्लादस्य गुणाः सर्वे बलिदेहे व्यवस्थिताः

ແມ່ນແຕ່ ວິໂຣຈະນະ ຜູ້ຢ້ານກົວຄວາມຕາຍ ກໍຍັງປ່ອຍວາງອານາຈັກ. ຄຸນຄ່າທັງປວງຂອງ ປຣະຫລາດ ສະຖິດຢູ່ໃນອົງບາລີເອງ.

Verse 167

एवं ते समयं कृत्वा बलिं राज्येऽभ्यषिंचय न् । यः प्रह्लादः स वै विष्णुर्यो विष्णुः स बलिः स्वयम्

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ກຳນົດຂໍ້ຕົກລົງແລ້ວ ພວກເຂົາຈຶ່ງປະພິທີອະພິເສກ ໃຫ້ບາລີຂຶ້ນຄອງລາດ. ຜູ້ໃດແມ່ນປຣະຫລາດ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນພຣະວິສນຸ; ແລະຜູ້ໃດແມ່ນພຣະວິສນຸ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນບາລີເອງ.

Verse 168

अतो मित्रीकृतो देवैर्विग्रहैस्तु विवर्जितः । एकीभावं कृतं सर्वं बलिराज्ये सुरासुरैः

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ເຮັດໃຫ້ລາວເປັນມິດ ແລະລາວກໍພົ້ນຈາກຄວາມບາດໝາງ. ໃນລາຊະອານາຈັກຂອງບາລີ ທັງສຸຣະແລະອະສຸຣະ ໄດ້ຮ່ວມກັນເຮັດໃຫ້ທຸກສິ່ງເປັນເອກະພາບ.

Verse 169

तस्यापि भाषितं श्रुत्वा देवेंद्रो मम मंदिरे । समागता वालखिल्याः शप्तोहं वामनः कृतः

ເມື່ອໄດ້ຍິນແມ່ນແຕ່ຖ້ອຍຄຳຂອງລາວ ເທວເອນດຣະ (ພຣະອິນທຣາ) ກໍມາຮອດວິຫານຂອງຂ້ອຍ. ບັນດາລະສີ ວາລະຄິລະຍະ ກໍມາຮອດທີ່ນັ້ນ; ຂ້ອຍຖືກສາບ ແລະຖືກໃຫ້ເກີດເປັນ ວາມະນະ.

Verse 170

प्रसाद्य ते मया प्रोक्ताः शापमुक्तिप्रदा मम । भविष्यतीति तैरुक्तं बलिनिग्रहणादनु

ເມື່ອຂ້ອຍໄດ້ປະນີປະນອມພວກເຂົາແລ້ວ ຂ້ອຍໄດ້ກ່າວເຖິງວິທີທີ່ໃຫ້ຂ້ອຍພົ້ນຈາກຄຳສາບ. ພວກເຂົາກ່າວວ່າ ມັນຈະສຳເລັດຫຼັງຈາກການຂັດຂວາງແລະກົດຂີ່ບາລີ.

Verse 171

तवापि कौतुकं युद्धे बलिर्यज्ञं करोति च । देवानां निग्रहो नास्ति सर्वे यज्ञे समागताः

ແມ່ນແຕ່ຄວາມຮືຮົມຢາກຮົບຂອງເຈົ້າກໍບໍ່ຄວນ, ເພາະພຣະບາລີກຳລັງປະກອບພິທີຍັດ. ບໍ່ມີການຂົ່ມເຫັງເທວະດາ—ທຸກອົງມາຊຸມນຸມໃນຍັດນັ້ນ.

Verse 172

स मां यजति यज्ञेन वधं तस्य करोतु कः । अहं च वामनो जातो नारदः कौतुकान्वितः

ເຂົາບູຊາຂ້ອຍດ້ວຍຍັດ—ແລ້ວໃຜຈະກ້າຂ້າເຂົາໄດ້? ຂ້ອຍເກີດເປັນວາມະນະ; ແລະນາຣະດະກໍປະກອບດ້ວຍຄວາມພິສົດໃຈຕໍ່ການເກີດຂຶ້ນນີ້.

Verse 173

विपरीतमिदं सर्वं वर्त्तते मम चेतसि । तथाऽपि क्रमयोगेन सर्वं भव्यं करोम्यहम्

ທຸກສິ່ງນີ້ເຄື່ອນໄຫວກົງກັນຂ້າມໃນໃຈຂ້ອຍ. ແຕ່ກໍດ້ວຍລຳດັບແຫ່ງວິທີອັນຖືກຕ້ອງ ຂ້ອຍຈະນຳທຸກຢ່າງໄປສູ່ຄວາມສຳເລັດອັນມົງຄຸນ.

Verse 174

नारद उवाच । प्रसादं कुरु देवेश युद्धार्थं कौतुकं मम । एकेन ब्राह्मणेनाजौ हन्यंते क्षत्रिया यदा । पित्रा प्रोक्तं च मे पूर्वं तदा युद्धं भविष्यति

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: «ຂໍພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງເທວະດາ ຈົ່ງໂປດປະທານພຣະກະລຸນາແກ່ຂ້ອຍ. ຂ້ອຍມີຄວາມພິສົດໃຈຢ່າງແຮງກ່ຽວກັບສົງຄາມ: ເມື່ອໃນສະໜາມຮົບ ກະສັດຕະຣິຍະຖືກສັງຫານໂດຍພຣາຫມະນະພຽງຄົນດຽວ—ດັ່ງທີ່ບິດາຂ້ອຍເຄີຍກ່າວໄວ້—ເມື່ອນັ້ນສົງຄາມນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນແທ້.»

Verse 175

ब्राह्मणोसि भवाञ्जातः कदा युद्धं करिष्यसि । विहस्य वामनो ब्रूते सत्यं तव भविष्यति

«ເຈົ້າເກີດເປັນພຣາຫມະນະ—ເມື່ອໃດຈຶ່ງຈະກໍ່ສົງຄາມ?» ເຊັ່ນນັ້ນ ວາມະນະຍິ້ມແລ້ວກ່າວວ່າ: «ຄຳຂອງເຈົ້າຈະເປັນຈິງ.»

Verse 176

जमदग्निसुतो भूत्वा गुरुं कृत्वा महेश्वरम् । कार्त्तवीर्यं वधिष्यामि बहुभिः क्षत्रियैः सह

ເມື່ອເກີດເປັນລູກຂອງ Jamadagni ແລະ ຖືເອົາພະມະເຫສວນເປັນຄູ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະຂ້າ Kārttavīrya ພ້ອມດ້ວຍພວກກະສັດທັງຫຼາຍ.

Verse 177

समंतपंचके पंच करिष्ये रुधिरह्रदान् । तत्राहं तर्पयिष्यामि पितॄनथ पितामहान्

ທີ່ Samantapañcaka ຂ້າພະເຈົ້າຈະສ້າງໜອງເລືອດຫ້າແຫ່ງ; ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຖວາຍເຄື່ອງສັກກະລະບູຊາ ເພື່ອໃຫ້ບັນພະບຸລຸດພໍໃຈ.

Verse 178

पुण्यक्षेत्रं करिष्यामि भवांस्तत्रागमिष्य ति । परं च कौतुकं युद्धे भविष्यति तव प्रियम्

ຂ້າພະເຈົ້າຈະຕັ້ງມັນໃຫ້ເປັນດິນແດນສັກສິດແຫ່ງບຸນກຸສົນ; ແລະ ທ່ານຈະມາທີ່ນັ້ນ. ໃນສົງຄາມນັ້ນ, ສິ່ງມະຫັດສະຈັນອັນສູງສົ່ງ - ເຊິ່ງເປັນທີ່ຮັກຂອງທ່ານ - ກໍ່ຈະເກີດຂຶ້ນເຊັ່ນກັນ.

Verse 179

ब्राह्मणेभ्यो ग्रहीष्यंति यदा कुं क्षत्रियाः पुनः । तदैव तान्हनिष्यामि पुनर्दा स्यामि मेदिनीम्

ເມື່ອພວກກະສັດຍຶດເອົາຊັບສົມບັດຈາກພວກພາມອີກ, ເມື່ອນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈະຂ້າພວກເຂົາທັນທີ; ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າຈະມອບແຜ່ນດິນໂລກໃຫ້ເປັນທານອີກຄັ້ງ.

Verse 180

त्रिसप्तवारं दास्यामि जित्वा जित्वा वसुंधराम् । शस्त्रन्यासं करिष्यामि निर्विण्णो युद्धकर्मणि । विहरिष्यामि रम्येषु वनेषु गिरिसानुषु

ຂ້າພະເຈົ້າຈະຍຶດຄອງໂລກຊາວເອັດຄັ້ງ ແລ້ວມອບມັນໃຫ້ເປັນທານ. ເມື່ອເມື່ອຍລ້າຈາກການເຮັດສົງຄາມ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະວາງອາວຸດລົງ ແລະ ທ່ອງທ່ຽວໄປໃນປ່າທີ່ສວຍງາມ ແລະ ຕາມເປີເນີນພູ.

Verse 181

लंकायां रावणो राज्यं करिष्यति महाबलः । त्रैलोक्यकंटकं नाम यदासौ धारयिष्यति

ໃນນະຄອນລັງກາ ຣາວະນະຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່ ຈະຄອງລາຊະອານາຈັກ; ເມື່ອລາວຖືນາມ «ໜາມຂອງສາມໂລກ» ແລ້ວ ຊະຕາກໍຈະເປີດເຜີຍ.

Verse 182

तदा दाशरथी रामः कौसल्यानंदवर्द्धनः । भविष्ये भ्रातृभिः सार्द्धं गमिष्ये यज्ञमंडपे

ໃນການນັ້ນ ຣາມະ ລູກຂອງທະສະຣະຖະ ຜູ້ເພີ່ມພູນຄວາມປິຕິໃຫ້ແກ່ເກົາສະລະຍາ ຈະບັງເກີດ; ແລະພ້ອມກັບພີ່ນ້ອງ ຈະໄປສູ່ມະນະດົມພິທີຍັດ.

Verse 183

ताडकां ताडयित्वाहं सुबाहुं यज्ञमंदिरे । नीत्वा यज्ञाद्गमिष्यामि सीतायास्तु स्वयंवरे

ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າປະຫານ ຕາດະກາ ແລ້ວ ແລະໃນເຂດພິທີຍັດ ຈະຈັບຕົວ ສຸບາຫຸ; ຈາກນັ້ນຈະອອກຈາກຍັດ ໄປສູ່ສະວະຍັມວະຣະຂອງ ສີຕາ.

Verse 184

परिणेष्याभि तां सीतां भंक्त्वा माहेश्वरं धनुः । त्यक्त्वा राज्यं गमिष्यामि वने वर्षांश्चतुर्दश

ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະພິເສກກັບ ສີຕາ ໂດຍຫັກຄັນທະນູອັນໃຫຍ່ຂອງ ມະເຫສະວະຣະ; ແລ້ວຈະສະລະລາຊະສົມບັດ ເຂົ້າປ່າເປັນເວລາ ສິບສີ່ປີ.

Verse 185

सीताहरणजं दुःखं प्रथमं मे भविष्यति । नासाकर्णविहीनां तां करिष्ये राक्षसीं वने

ຄວາມໂສກອັນໃຫຍ່ຄັ້ງທຳອິດທີ່ຈະເກີດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ແມ່ນເນື່ອງຈາກການລັກພາ ສີຕາ; ແລະໃນປ່າ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ນາງຣັກສະສີນັ້ນ ຂາດທັງດັ່ງແລະຫູ.

Verse 186

चतुर्द्दशसहस्राणि त्रिशिरःखरदूषणान् । धत्वा हनिष्ये मारीचं राक्षसं मृगरूपिणम्

«ເມື່ອຂ້າໄດ້ປະຫານສິບສີ່ພັນ—ຕຣິຊິຣະ, ຄະຣະ, ດູສະນະ—ແລ້ວ, ຕໍ່ຈາກນັ້ນຂ້າຈະປະຫານ ມາຣີຈະ ຣາກຊະສະ ຜູ້ແປງຮູບເປັນກວາງ»។

Verse 187

हृतदारो गमिष्यामि दग्ध्वा गृध्रं जटायुषम् । सुग्रीवेण समं मैत्रीं कृत्वा हत्वाऽथ वालिनम्

«ເມື່ອຖືກພາລະຍາຖືກພາໄປ ຂ້າຈະເດີນຕໍ່; ເມື່ອໄດ້ເຜົາສົບນົກອິນຊີ ຈະຕາຍຸສ ແລ້ວ, ຂ້າຈະຜູກມິດກັບ ສຸກຣີວະ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນຈະປະຫານ ວາລິນ»។

Verse 188

समुद्रं बंधयिष्यामि नलप्रमुखवानरैः । लंकां संवेष्टयिष्यामि मारयिष्यामि राक्षसान्

«ຂ້າຈະຜູກມັດທະເລ ດ້ວຍຝູງວານະຣະທີ່ນຳໂດຍ ນະລະ; ຂ້າຈະລ້ອມລັງກາ ແລະທຳລາຍພວກຣາກຊະສະ»។

Verse 189

कुम्भकर्णं निहत्याजौ मेघनादं ततो रणे । निहत्य रावणं रक्षः पश्यतां सर्वरक्षसाम्

«ເມື່ອຂ້າປະຫານ ກຸມພະກັນນະ ໃນສົງຄາມ ແລະຕໍ່ມາປະຫານ ເມກະນາດ ໃນການຮົບ, ຂ້າຈະປະຫານ ຣາວະນະ ຣາກຊະສະ ຕໍ່ໜ້າພວກຣາກຊະສະທັງປວງ»។

Verse 190

विभीषणाय दास्यामि लंकां देवविनिर्मिताम् । अयोध्यां पुनरागत्य कृत्वा राज्यमकंटकम्

«ຂ້າຈະມອບ ລັງກາ ທີ່ເທວະດາສ້າງໄວ້ ໃຫ້ແກ່ ວິພີຊະນະ; ແລ້ວກັບຄືນສູ່ ອະໂຍທະຍາ ແລະສ້າງອານາຈັກທີ່ປາສະຈາກໜາມ—ປາສະຈາກທຸກຂ໌ແລະອຸປະສັກ»។

Verse 191

कालदुर्वाससोश्चित्रचरित्रेणामरावतीम् । यास्येहं भ्रातृभिः सार्द्धं राज्यं पुत्रे निवेद्य च

ແລະ ຈາກນັ້ນ, ຜ່ານເຫດການອັນມະຫັດສະຈັນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບ ເວລາ ແລະ ພະລືສີ Durvāsas, ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປທີ່ Amarāvatī ພ້ອມກັບອ້າຍນ້ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຫຼັງຈາກມອບອານາຈັກໃຫ້ແກ່ລູກຊາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 192

द्वापरे समनुप्राप्ते क्षत्रियैर्बहुभिर्मही । भाराक्रांता न शक्नोति पातालं गंतुमुद्यता

ເມື່ອຍຸກ Dvāpara ມາຮອດ, ແຜ່ນດິນໂລກ - ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍ kṣatriyas ຈໍານວນຫລາຍ - ຈະຖືກບົດຂຍີ້ດ້ວຍພາລະຫນັກ; ເຖິງແມ່ນວ່າຈະພະຍາຍາມ, ນາງຈະບໍ່ສາມາດລົງໄປສູ່ Pātāla ໄດ້.

Verse 193

मथुरायां तदा कर्त्ता कंसो राज्यं महासुरः । शिशुपालजरासंधौ कालनेमिर्महासुरः

ໃນ Mathurā ໃນເວລານັ້ນ, ຍັກ Kaṃsa ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ປົກຄອງອານາຈັກ; ແລະ ໃນບັນດາ Śiśupāla ແລະ Jarāsandha, ຍັກໃຫຍ່ Kālanemi ກໍ່ມີຄວາມໂດດເດັ່ນເຊັ່ນກັນ.

Verse 194

पौंड्रको वासुदेवश्च बाणो राजा महासुरः । गजवाजितुरंगाढ्या वध्यंते मे तदा मुने

Pauṇḍraka Vāsudeva ແລະ ກະສັດ Bāṇa - ຍັກໃຫຍ່ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ - ພ້ອມດ້ວຍກອງທັບທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຊ້າງ, ມ້າ ແລະ ລົດຮົບ, ຈະຖືກຂ້າພະເຈົ້າສັງຫານໃນເວລານັ້ນ, ໂອ້ ທ່ານລືສີ.

Verse 195

कलौ स्वल्पोदका मेघा अल्पदुग्धाश्च धेनवः । दुग्धे घृतं न चैवास्ति नास्ति सत्यं जनेषु च

ໃນຍຸກ Kali, ເມກຈະໃຫ້ຝົນໜ້ອຍ, ແລະ ງົວຈະໃຫ້ ນົມໜ້ອຍ; ເຖິງແມ່ນວ່າຢູ່ໃນນົມກໍ່ຈະບໍ່ມີເນີຍໃສ (ghee), ແລະ ໃນບັນດາຜູ້ຄົນ ຄວາມຈິງຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ.

Verse 196

चोरैरुपहता लोका व्याधिभिः परिपीडिताः । त्रातारं नाभि गच्छंति युद्धावस्थां गता अपि

ຜູ້ຄົນຈະຖືກໂຈນປົກຄອງທຳຮ້າຍ ແລະຖືກໂລກໄພບີບຄັ້ນ; ແມ່ນແຕ່ເມື່ອຕົກຢູ່ໃນສະພາບສົງຄາມແລະພິບັດ ກໍບໍ່ໄປພຶ່ງຜູ້ຄຸ້ມຄອງເພື່ອຂໍທີ່ພັກພິເສດ।

Verse 197

क्षुद्राः पश्चिमवाहिन्यो नद्यः शुष्यंति कार्त्तिके । एकादशीव्रतं नास्ति कृष्णा या च चतुर्द्दशी

ແມ່ນ້ຳທັງຫຼາຍຈະນ້ອຍລົງ ໄຫຼໄປທາງຕາເວັນຕົກ ແລະຈະແຫ້ງໃນເດືອນກາຣຕິກ; ການຖືພຣະວຣະຕະເອກາດະສີຈະຫາຍໄປ ແລະວັນຈະຕຸຣທະສີໃນກຣິສນະປັກສະກໍຖືກລະເລີຍ।

Verse 198

न जानाति जनः कश्चिद्विक्रांतमपि स्वे गृहे । दरिद्रोपहतं सर्वं संध्यास्नानविवर्जितम् । भविष्यति कलौ सर्वं न तत्पूर्वयुगत्रये

ບໍ່ມີໃຜຮູ້ຈັກຄວາມດີເລີດ ແມ່ນແຕ່ໃນເຮືອນຂອງຕົນເອງ. ທຸກສິ່ງຈະຖືກຄວາມທຸກຍາກກະທົບ ແລະຂາດການອາບນ້ຳຍາມສັນທະຍາ (sandhyā-snāna). ທັງໝົດນີ້ຈະເກີດໃນກະລິຍຸກ; ບໍ່ເຄີຍມີໃນສາມຍຸກກ່ອນ.

Verse 199

पितरं मातरं पुत्रस्त्यक्त्वा भार्यां निषेवते । न गुरुः स्वजनः कश्चित्कोऽपि कं नानुसेवते

ລູກຊາຍຈະລະທິ້ງພໍ່ແມ່ ແລະໄປເກາະກຽວພັນກັບເມຍ. ຈະບໍ່ມີກູຣູຜູ້ຄວນເຄົາລົບ ບໍ່ມີຍາດພີ່ນ້ອງແທ້; ບໍ່ມີໃຜຈະຕິດຕາມ ຫຼືຮັບໃຊ້ໃຜດ້ວຍຄວາມສັດຊື່.

Verse 200

यथायथा कलिर्व्याप्तिं करोति धरणीतले । तथातथा जनः सर्व एकाकारो भविष्यति

ດັ່ງທີ່ກະລິ (Kali) ແຜ່ຂະຫຍາຍຫຼາຍຂຶ້ນເທິງໜ້າດິນ, ຜູ້ຄົນທັງໝົດກໍຈະຄ່ອຍໆກາຍເປັນແບບດຽວກັນ, ສູນເສຍຄຸນທຳແລະວິໄນອັນແຕກຕ່າງ.

Verse 201

म्लेच्छैरुपहतं सर्वं संध्यास्नानविवर्जितम् । कल्किरित्यभिविख्यातो भविष्ये ब्राह्मणो ह्यहम्

ເມື່ອທຸກສິ່ງຖືກພວກມເລັດຈະກົດຂີ່ ແລະການອາບນ້ຳບູຊາໃນເວລາສັນທະຍາຖືກລະເລີຍ ຂ້ອຍຈະເກີດເປັນພຣາຫມັນໃນອະນາຄົດ ມີນາມວ່າ «ກັນກິ» ອັນໂດ່ງດັງ।

Verse 202

म्लेच्छानां छेदनं कृत्वा याज्ञवल्यपुरोहितः । बहुस्वर्णेन यज्ञेन यक्ष्ये निष्कृतिकारणात्

ຫຼັງຈາກຕັດທຳລາຍພວກມເລັດຈະແລ້ວ ໂດຍມີພຣະຍາຊະນະວັນລະຍະ (Yājñavalkya) ເປັນປຸໂຣຫິດ ຂ້ອຍຈະບຳເນີນຍັດຍະທີ່ອຸດົມດ້ວຍຄຳຫຼາຍ ເພື່ອເປັນເຫດແຫ່ງການຊຳລະບາບ ແລະການຟື້ນຟູ।

Verse 203

भविष्यंत्यवतारा मे युद्धं तेषु भविष्यति । इदानीं बलिना युद्धं करिष्यंति न देवताः

«ອະວະຕາຣຂອງຂ້ອຍຈະເກີດຂຶ້ນໃນອະນາຄົດແນ່ນອນ ແລະໃນນັ້ນຈະມີສົງຄາມ. ແຕ່ໃນບັດນີ້ ພວກເທວະດາຈະບໍ່ຮົບກັບບາລິ»।

Verse 204

स मां यजति दैत्येन्द्रो न मे वध्यो बलिर्भवेत् । सर्वस्वदाननियमं करोति स महाध्वरे

«ເຈົ້າແຫ່ງພວກໄດຕະຍະນັ້ນບູຊາຂ້ອຍ ດັ່ງນັ້ນບາລິຈຶ່ງບໍ່ຄວນຖືກຂ້ອຍຂ້າ. ໃນຍັດຍະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ລາວຖືວັດຕະປະຕິຍານໃນການໃຫ້ທານທຸກສິ່ງ»។