Adhyaya 17

Verse 1

राजोवाच । विचित्रमिदमाख्यानं त्वत्प्रसादाच्छ्रुतं मया । दृष्ट्वा नारायणं शक्रं नारदो मंदरे गिरौ

ພຣະຣາຊາກ່າວວ່າ: “ເລື່ອງລາວນີ້ຊ່າງພິສົດ ຂ້ອຍໄດ້ຟັງດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງທ່ານ. ຫຼັງຈາກໄດ້ເຫັນນາຣາຍະນະ ແລະ ສັກຣະ (ອິນທຣະ) ແລ້ວ, ນາຣະດະໄດ້ເຮັດຫຍັງຢູ່ເຂົາມັນດະຣະ?”

Verse 2

किं चकार मुनींद्रोऽथ तन्मे विस्तरतो मुने । वद संसारसरणोद्भूतमायाप्रपीडितम् । कथामृतजलौघेन वितृषं कुरु मां प्रभो

«ແລ້ວພຣະມຸນີເຈົ້ານັ້ນໄດ້ເຮັດຫຍັງ? ຂໍທ່ານມຸນີເລົ່າໃຫ້ລະອຽດ. ຂ້າພະເຈົ້າຖືກມາຍາທີ່ເກີດຈາກເສັ້ນທາງແຫ່ງສັງສານກົດຂີ່—ຂໍໃຫ້ກະແສນ້ຳອະມຣິຕະແຫ່ງກະຖາທຳ ດັບຄວາມຫິວຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ໂອ ພຣະອົງຜູ້ນ່າເຄົາລົບ»

Verse 3

सारस्वत उवाच । अथासौ नारदो देवं ज्ञात्वा शप्तं द्विजन्मना । भृगुणा च तथा पूर्वं नान्यथैतद्भविष्यति

ສາຣັສວະຕະ ກ່າວວ່າ: «ແລ້ວນາຣະດະ ຮູ້ວ່າພຣະເທວະນັ້ນຖືກສາບໂດຍຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (ພຣາຫມະນ) ແລະກ່ອນໜ້ານັ້ນກໍໂດຍພຣິກຸ ເຊັ່ນກັນ—ຈຶ່ງເຂົ້າໃຈວ່າ ນີ້ຈະບໍ່ເປັນຢ່າງອື່ນ»

Verse 4

भविष्यं यद्भवं देव वर्तमानं विचिंत्यताम् । अयं च वामनो भूत्वा विष्णुर्यास्यति तां पुरीम्

«ໂອ ພຣະເທວະ, ຂໍໃຫ້ພິຈາລະນາທັງອະນາຄົດ ແລະ ປັດຈຸບັນ. ເພາະພຣະວິສນຸ ຈະກາຍເປັນ ວາມະນະ ແລ້ວໄປສູ່ນະຄອນນັ້ນ»

Verse 5

निग्रहं स बलेः पश्चात्करिष्यति मम प्रियम् । युद्धं विना कथं स्थेयं वर्तमानं महोल्बणम्

«ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ພຣະອົງຈະກົດຂີ່ແລະຫ້າມປາມ ບາລິ ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາ. ແຕ່ສະພາບປັດຈຸບັນອັນດຸຮ້າຍຢ່າງຫນັກນີ້ ຈະອົດທົນໄດ້ແນວໃດ ໂດຍບໍ່ມີສົງຄາມ?»

Verse 6

देवदानवयुद्धानि दैत्यगन्धर्व रक्षसाम् । निवारितानि सर्वाणि सरीसृपपतत्रिणाम्

«ສົງຄາມທັງປວງ—ຂອງເທວະແລະດານະວະ, ຂອງໄດຕະ, ຄັນທະວະ ແລະ ຣັກສະສະ—ແມ່ນກະທັ້ງການປະທະຂອງສັດເລື້ອຍຄານ ແລະ ນົກ—ທັງໝົດຖືກຫ້າມປາມ ແລະ ຢັບຢັ້ງໄວ້»

Verse 7

सापत्नजः कलिर्नास्ति मम भाग्यपरिक्षये । देवेन्द्रो गुरुणा पूर्वं वारितः किं करोम्यहम्

«ຄວາມຂັດແຍ້ງທີ່ເກີດຈາກການແຂ່ງຂັນ ບໍ່ເຫຼືອສໍາລັບຂ້ອຍເມື່ອວາສະນາກໍາລັງຫຼຸດລົງ. ພຣະອິນທຣາ ຈອມເທວະ ຍັງຖືກຄູບາອາຈານຫ້າມໄວ້ແຕ່ກ່ອນ—ແລ້ວຂ້ອຍຈະເຮັດຢ່າງໃດ?»

Verse 8

माननीयो गुरुर्मेऽयमतस्तं न शपाम्यहम् । युद्धार्थं तु ततो यत्नो न सिध्यति करोमि किम्

«ຄູບາອາຈານຂອງຂ້ອຍນີ້ ຄວນແກ່ການນົບນ້ອມບູຊາ; ດັ່ງນັ້ນຂ້ອຍບໍ່ສາບແຊ່ງທ່ານ. ແຕ່ຄວາມພະຍາຍາມເພື່ອສົງຄາມຂອງຂ້ອຍກັບບໍ່ສໍາເລັດ—ຂ້ອຍຈະເຮັດແນວໃດ?»

Verse 9

केनापि दैवयोगेन पुरुषार्थो न सिध्यति । तथापि यत्नः कर्तव्यः पुरुषार्थे विपश्चिता । दैवं पुरुषकारेण विनापि फलति क्वचित्

«ດ້ວຍພຽງແຕ່ພຣະພິບົດວາສະນາ ເປົ້າໝາຍຂອງມະນຸດບໍ່ສໍາເລັດ. ແຕ່ຜູ້ຮູ້ທັນຄວນພາກພຽນໃນພຸຣຸສາຣຖະ (ຄວາມພະຍາຍາມອັນຖືກທາງ). ເພາະວາສະນາ ແມ່ນແມ່ນບໍ່ມີການພາກພຽນສ່ວນຕົວ ກໍໃຫ້ຜົນໄດ້ແຕ່ບາງຄັ້ງ»

Verse 10

यदुक्तं तद्वचो व्यर्थं यतः सिद्धिः प्रयत्नतः । बलिं गत्वा भणिष्यामि यथा युद्धं करिष्यति

«ຄໍາທີ່ເວົ້າໄວ້ນັ້ນເປັນຂອງເປົ່າ ເພາະຄວາມສໍາເລັດເກີດຈາກຄວາມພາກພຽນ. ຂ້ອຍຈະໄປຫາບາລີ ແລະຈະບອກລາວວ່າຄວນຮົບຢ່າງໃດ»

Verse 11

न श्रोष्यति स चेद्वाक्यं निश्चितं तं शपाम्यहम् । इत्युक्त्वा स ययौ वेगान्नारदो बलिमंदिरे । निमेषांतरमात्रेण शिष्याभ्यां गगने स्थितः

«ຖ້າລາວບໍ່ຟັງຄໍາຂອງຂ້ອຍ ຂ້ອຍຈະສາບແຊ່ງລາວແນ່ນອນ!» ເວົ້າແລ້ວ ນາຣະດະກໍໄປຢ່າງວ່ອງໄວໄປຫາວັງຂອງບາລີ; ໃນເວລາພຽງແຕ່ກະພິບຕາ ທ່ານຢືນຢູ່ໃນຟ້າພ້ອມດ້ວຍສິດສອງຄົນ»

Verse 12

प्रासादे शैलसंकाशे सप्तभौमे महोज्ज्वले । तस्योपरि सभा दिव्या निर्मिता विश्वकर्मणा

ໃນພຣາສາດທີ່ຄ້າຍພູ ມີເຈັດຊັ້ນ ສະຫວ່າງໄສຢ່າງຍິ່ງ; ເທິງນັ້ນມີສະພາທິບພະ ທີ່ວິສະວະກັມມະນາ ສ້າງຂຶ້ນ।

Verse 13

तस्यां सिंहासनं दिव्यं तत्रासीनो बलिर्नृप । दैत्यैः परिवृतः सर्वैः प्रौढिहास्यकथापरैः

ໃນນັ້ນ ບົນສິງຫາສະນະທິບພະ ພຣະຣາຊາບາລີ ປະທັບນັ່ງ; ຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍໄດຕະຍະທັງປວງ ຜູ້ຫມົດໃຈໃນຄໍາຫຍອກຫຼິ້ນກ້າຫານ ແລະຄໍາອວດອ້າງ।

Verse 14

ऋषिभिर्ब्राह्मणैः शांतैस्त थैवोशनसा स्वयम् । पुत्रमित्रकलत्रैश्च संवृतो दिव्यमन्दिरे

ໃນພຣາສາດທິບພະນັ້ນ ພຣະອົງມີພວກລຶສີ ແລະພຣາຫມະນຜູ້ສະງົບ ພ້ອມທັງອຸຊະນາສະເອງ ຄອຍຮັບໃຊ້; ແລະຍັງຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍລູກ ມິດສະຫາຍ ແລະພັນລະຍາທັງຫຼາຍ។

Verse 15

देवांगनाकरग्राहगृहीतैर्दिव्यचामरैः । संवीज्यमानो दैत्येन्द्रः स्तूयमानः स चारणैः

ຈອມໄດຕະຍະນັ້ນ ຖືກພັດວີດ້ວຍຈາມະຣະທິບພະ ທີ່ນາງຟ້າຖືໄວ້ໃນມື; ແລະຖືກພວກຈາຣະນະ ສັນລະເສີນສະຫລອງ।

Verse 16

यावदास्ते मदोन्मत्ता मन्त्रयंति परस्परम् । दैत्यदानवमुख्या ये ते सर्वे युद्धकांक्षिणः

ເມື່ອພຣະອົງນັ່ງຢູ່ນັ້ນ ມຶນເມົາດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງ ພວກເຂົາກໍປຶກສາກັນໄປມາ; ບັນດາຫົວໜ້າໄດຕະຍະ ແລະດານະວະ ທັງໝົດ ລ້ວນປາຖະໜາສົງຄາມ।

Verse 17

उत्थायोत्थाय भाषंते प्रगल्भंते सुरैः सह । अस्मदीयमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सांप्रतं गतम्

ພວກເຂົາລຸກຂຶ້ນຊ້ຳໆ ແລະເວົ້າດ້ວຍຄວາມອວດອ້າງ ກ້າຫານຂຶ້ນກັບເທວະທັງຫຼາຍວ່າ: «ໂລກສາມພົບນີ້ທັງໝົດ ບັດນີ້ຕົກຢູ່ໃນອຳນາດຂອງພວກເຮົາແລ້ວ»។

Verse 18

शुक्रबुद्ध्या विना युद्धं प्राप्स्यते किं महोदयः । दैत्येन्द्रो देवराजेन स्नेहं च कुरुतो यदि

ຖ້າບໍ່ມີຄຳປຶກສາຂອງພຣະສຸກຣະ ການສົງຄາມອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້ຈະສຳເລັດໄດ້ແນວໃດ? ໂດຍສະເພາະເມື່ອຈອມເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະຍະ ກຳລັງຜູກມິດກັບພຣະຣາຊາແຫ່ງເທວະທັງຫຼາຍ.

Verse 19

ऐरावणं सदा मत्तं कथं नो याचते बलिः । चतुरं तुरगं कस्मान्नार्पयति दिवाकरः

«ເປັນຫຍັງບາລິຈຶ່ງບໍ່ຮ້ອງຂໍຈາກພວກເຮົາ ອີຣາວະນະ ຊ້າງທີ່ເມົາມັນຢູ່ເທື່ອ? ແລະເປັນຫຍັງພຣະອາທິດຈຶ່ງບໍ່ມອບມ້າອັນວ່ອງໄວ ແລະສະຫຼາດຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ເຂົາ?»

Verse 20

यावन्नाक्रम्यते लुब्धो धनाध्यक्षो रणाजिरे । तावन्नार्पयते वित्तं यदा तत्संचितं सुरैः

«ຕາບໃດທີ່ບໍ່ໄດ້ບຸກໂຈມ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງຊັບສົມບັດຜູ້ໂລບ ໃນສະໜາມຮົບ ຕາບນັ້ນລາວບໍ່ຍອມມອບຊັບ—ແມ່ນແຕ່ຊັບນັ້ນຖືກເທວະທັງຫຼາຍສະສົມໄວ້»।

Verse 21

न दर्शयति रत्नानि जलराशी रसातलात् । यावन्न मन्दरं क्षिप्त्वा विमथ्नीमो वयं च तम्

«ມະຫາສະໝຸດບໍ່ເປີດເຜີຍແກ້ວມະນີຈາກຄວາມເລິກແຫ່ງຣະສາຕະລາ—ຈົນກວ່າພວກເຮົາຈະໂຍນພູມັນດະຣະລົງໄປ ແລະກວນມັນ»។

Verse 22

यथामृतकलाश्चन्द्राद्भुज्यन्ते क्रमशः सुरैः । एवं भागं बलेः कस्मान्न ददाति जलात्मकः

ດັ່ງທີ່ເທວະດາທັງຫຼາຍໄດ້ເສບສ່ວນອະມຣິຕະຈາກພະຈັນຕາມລຳດັບ—ເປັນຫຍັງ “ຜູ້ມີສະພາບເປັນນ້ຳ” ຈຶ່ງບໍ່ໃຫ້ສ່ວນອັນຄວນແກ່ພະບະລີ?

Verse 23

स्वर्धुनी शीतलो वातः पद्मर्किजल्कवासितः । स्वर्गे वाति शनैर्यद्वत्तथा न बलिमंदिरे

ລົມເຢັນແຫ່ງສະວັນຄະງາ (ສະວະທຸນີ) ມີກິ່ນຫອມຈາກໃຍດອກບົວທີ່ອົບອຸ່ນດ້ວຍແສງຕາເວັນ ພັດຢ່າງຊ້າໆໃນສະຫວັນ—ແຕ່ລົມແບບນັ້ນບໍ່ພັດໃນວິຫານຂອງພະບະລີ.

Verse 24

इन्द्रचापोद्यता मेघा जलं मुंचंति भूतले । बलिखङ्गोद्धुताः स्वर्गं पुनस्ते यांति भूतलात्

ເມກທີ່ຊູງຄັນທະນູຂອງພະອິນ (ຮຸ້ງ) ຂຶ້ນ ຍ່ອຍນ້ຳລົງສູ່ພື້ນດິນ; ແຕ່ເມື່ອຖືກດາບຂອງພະບະລີພັດດັນຂຶ້ນ ພວກມັນກໍກັບຈາກດິນໄປສູ່ສະຫວັນອີກຄັ້ງ.

Verse 25

अस्मदीये धरापृष्ठे यमो मारयते जनम् । नैवं स्वर्गे न पाताले पश्याहो कार्यकारणम्

ໃນຜິວໜ້າແຜ່ນດິນຂອງພວກເຮົານີ້ ພະຍົມມະຣາຊະລົງໂທດຊີວິດມະນຸດ; ບໍ່ເປັນແບບນັ້ນໃນສະຫວັນ ຫຼືໃນປາຕາລ—ໂອ! ຈົ່ງເບິ່ງຫ່ວງໂສ້ເຫດແລະຜົນອັນພິລຶກນີ້.

Verse 26

आयुर्वृत्तिं सुतान्सौख्यमस्माकं लिखति स्वयम् । ललाटे चित्रगुप्तोऽसौ न देवानां तु तत्समम्

ອາຍຸ ວິຖີຊີວິດ ລູກຫຼານ ແລະຄວາມສຸກຂອງພວກເຮົາ—ພະຈິດຣະຄຸບຕະເປັນຜູ້ຂຽນໄວ້ເອງເທິງໜ້າຜາກ; ແຕ່ໃນຫມູ່ເທວະດາ ບໍ່ມີສິ່ງໃດທຽບໄດ້ກັບນັ້ນ.

Verse 27

वर्षाशीतातपाः काला वर्तंते भुवि सांप्रतम् । न स्वर्गे नैव पाताले भीता भूमौ भ्रमंति हि

ບັດນີ້ໃນໂລກ ລະດູຝົນ ລະດູໜາວ ແລະລະດູຮ້ອນ ກໍດຳເນີນຢູ່; ບໍ່ແມ່ນໃນສະຫວັນ ແລະບໍ່ແມ່ນໃນປາຕາລາ—ດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ພວກເຂົາຈຶ່ງພາກັນພະເນຈອນໃນໂລກນີ້ແທ້ໆ.

Verse 28

एकवीर्योद्भवा यूयं स्वस्रीया देवदानवाः । भूमौ स्थिता वयं कस्माद्देवाः केनोपरिकृताः

ພວກເຈົ້າ—ເທວະ ແລະດານະວະ—ເກີດຈາກແຫຼ່ງວິລະກຳອັນດຽວ ແລະເປັນຍາດກັນດ້ວຍພີ່ນ້ອງສາວ; ເປັນເຫດໃດພວກເຮົາຈຶ່ງຢູ່ໃນໂລກ ແລະໃຜເປັນຜູ້ຈັດໃຫ້ເທວະຢູ່ເທິງ (ເຫນືອພວກເຮົາ)?

Verse 29

समुद्रे मथ्यमाने तु दैत्येन्द्रो वंचितः सुरैः । एकतः सर्वदेवाश्च बलिश्चैवैकतः स्थितः

ເມື່ອມະຫາສະໝຸດຖືກກວນຄົນ ຈອມແຫ່ງດານະວະ (ບາລີ) ຖືກເທວະຫລອກລວງ. ຝ່າຍໜຶ່ງ ເທວະທັງປວງຢືນຮ່ວມກັນ; ອີກຝ່າຍໜຶ່ງ ບາລີຢືນຢູ່ຜູ້ດຽວ.

Verse 30

उत्पन्नेषु च रत्नेषु भाग्यं वै यस्य यादृशम् । गजाश्वकल्पवृक्षाद्याश्चंद्रगोगणदंतिनः

ເມື່ອບັນດາຮັດຖະນະເກີດຂຶ້ນ ແຕ່ລະຜູ້ກໍໄດ້ຮັບສ່ວນຕາມຂະໜາດແຫ່ງວາສະນາຂອງຕົນ—ເຊັ່ນ ຊ້າງ ມ້າ ຕົ້ນກັນລະປະວຶກ (ຕົ້ນປາດຖະນາສຳເລັດ) ແລະສິ່ງອັດສະຈັນ ກັບຊັບສົມບັດອື່ນໆ.

Verse 31

गृहीत्वा ह्यमृतं देवैर्वयं पाने नियोजिताः । एतया चूर्णिता यूयं न जानीथातिगर्विताः

«ເມື່ອເທວະໄດ້ຍຶດອະມຣິຕະໄປແລ້ວ ພວກເຮົາຖືກຈັດໃຫ້ມີແຕ່ການດື່ມເທົ່ານັ້ນ. ພວກເຈົ້າຜູ້ຫຍິ່ງຍະໂສ ບໍ່ຮູ້ດອກວ່າ ພວກເຈົ້າຖືກນາງ (ການຫລອກລວງ) ບົດບີ້ແລ້ວ»

Verse 32

पीतावशेषं पीयूषं सत्यलोके धृतं सुरैः । अहोतिकुटिला देवाः कस्माच्छेषं न दीयते

ນ້ຳອະມະຣິດທີ່ເຫຼືອຈາກການດື່ມ ຖືກເທວະດາເກັບໄວ້ໃນສັດຍະໂລກ. ໂອ້—ເທວະດາຊ່າງມີກົນລະຍຸດຫຼາຍ! ເປັນຫຍັງຈຶ່ງບໍ່ແບ່ງສ່ວນທີ່ເຫຼືອໃຫ້ພວກເຮົາ?

Verse 33

सुरामृतमिति ज्ञात्वा पीयूषाद्वंचिता वयम् । तिलतैलमेवमिष्टं यैर्न दृष्टं घृतं क्वचित्

ເມື່ອຮູ້ວ່າເປັນ “ອະມະຣິດຂອງເທວະດາ” ພວກເຮົາຈຶ່ງຖືກຫລອກໃຫ້ພາດພົ້ນອະມະຣິດແທ້. ເຫມືອນຄົນທີ່ມັກນ້ຳມັນງາ ເພາະບໍ່ເຄີຍເຫັນເນີຍກີ (ghee) ພວກເຮົາກໍຖືກມົວຫຼົງ.

Verse 34

विष्णोर्वक्रचरित्राणां संख्या कर्तु न शक्यते । तथापि कथ्यते तुष्टैर्हृष्टैस्तैर्यदनुष्ठितम्

ຈຳນວນການກະທຳອັນອັດສະຈັນ ແລະກົນລະຍຸດຂອງພຣະວິດສະນຸ ນັບບໍ່ຖ້ວນ. ແຕ່ກໍຍັງຈະເລົ່າເຖິງສິ່ງທີ່ຜູ້ມີໃຈປິຕິ ແລະຮ່າເຮີງນັ້ນໄດ້ປະຕິບັດ.

Verse 35

गौरांगी सुन्दरी सुभ्रूः पीनोन्नतपयोधरा । सुकेशा चंद्रवदना कर्णासक्तविलोचना

ນາງມີອວັຍວະຜ່ອງໃສ ງາມສະງ່າ ຄິ້ວງາມ; ອົງອົບເຕັມແລະຍົກສູງ; ຜົມງາມດົງດີ, ໃບໜ້າດັ່ງດວງຈັນ, ແລະດວງຕາທອດຍາວອ່ອນຊ້ອຍໄປຫາຫູ—

Verse 36

वलित्रयांकिता मध्ये बाला मुष्ट्यापि गृह्यते । स्थलारविंदचरणा लतेव भुजभूषिता

ແອວຂອງນາງມີຮອຍພັບສາມຊັ້ນອັນອ່ອນຊ້ອຍ ບາງຈົນກຳໄດ້ແມ່ນແຕ່ໃນກຳປັ້ນ; ຝາຕີນດັ່ງດອກບົວເທິງພື້ນແຂງ, ແລະແຂນຂອງນາງປະດັບດັ່ງເຄືອອ່ອນອ່ອນ.

Verse 37

सा सर्वाभरणोपेता सर्वलक्षणसंयुता । त्रैलोक्यमोहिनी देवी संजाताऽमृतमन्थने

ນາງເທວີນັ້ນ ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບທຸກຢ່າງ ແລະພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນທັງປວງ ເປັນຜູ້ເຮັດໃຫ້ສາມໂລກຫຼົງໄຫຼ ໄດ້ປາກົດຂຶ້ນໃນການກວນເພື່ອອະມຣິຕະ।

Verse 38

अमृतादुत्थिता पूर्वं यस्य सा तस्य तद्ध्रुवम् । त्रैलोक्यं वशगं तस्य यस्य सा चारुलोचना

ນາງເທວີນັ້ນ ຜຸດຂຶ້ນຈາກອະມຣິຕະໄປຫາຜູ້ໃດກ່ອນ ນາງຍ່ອມເປັນຂອງຜູ້ນັ້ນແນ່ນອນ. ແລະສາມໂລກທັງປວງຍ່ອມຢູ່ໃນອຳນາດຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ນາງເທວີຜູ້ມີດວງຕາງາມນັ້ນ.

Verse 39

तया संमोहिताः सर्वे देवदानवराक्षसाः । विमुच्य मन्थनं सर्वे तां ग्रहीतुं समुद्यताः

ດ້ວຍອຳນາດທີ່ນາງເຮັດໃຫ້ຫຼົງໄຫຼ ເທວະ, ດານະວະ ແລະ ຣາກສະສະ ທັງປວງ ພາກັນປ່ອຍວາງການກວນເສຍ ແລ້ວຮີບຮ້ອນມຸ່ງໜ້າໄປ ເພື່ອຈັບນາງ.

Verse 40

एका स्त्री बहवो देवा दानवादैत्यराक्षसाः । विवादः सुमहाञ्जातः कथमत्र भविष्यति

ແມ່ຍິງພຽງຄົນດຽວ ແຕ່ມີເທວະ, ດານະວະ, ໄດຕະ ແລະ ຣາກສະສະ ຫຼາຍຫຼາຍ. ການຂັດແຍ່ງອັນໃຫຍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ—ທີ່ນີ້ຈະເປັນໄປແນວໃດ?

Verse 41

आगत्य विष्णुना सर्वे भुजे धृत्वा निवारिताः । अस्यार्थे किमहो वादः क्रियते भोः परस्परम्

ແລ້ວພຣະວິສນຸໄດ້ເສດັດມາ ແລະໃຊ້ພຣະພາຫາກັ້ນໄວ້ທຸກຜູ້ ພ້ອມກ່າວວ່າ: “ເພາະເລື່ອງນີ້ ເຈົ້າທັງຫຼາຍຈຶ່ງຖຽງກັນລະຫວ່າງກັນເຮັດໄມ?”

Verse 42

अमृतार्थे समारम्भो महिलार्थे विनश्यति । संकेतं प्रथमं कृत्वा विष्णुना चुंबिता पुनः

«ການເລີ່ມເພື່ອອະມຣິຕ ຈະພິນາດ ເມື່ອຫັນໄປຫາແມ່ຍິງ»। ເມື່ອກໍ່ຕັ້ງຂໍ້ຕົກລົງກ່ອນ ນາງຖືກພຣະວິສນຸຈູບອີກຄັ້ງ।

Verse 43

दिव्यरूपधरः स्रग्वी वनमालाविभूषितः । कौस्तुभोद्द्योतिततनुः शंखचक्रगदाधरः

ພຣະອົງຊົງຮັບຮູບທິບ ສວມພວງມາລາ ແລະປະດັບດ້ວຍວະນະມາລາ; ພຣະວະກາຍສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍແກ້ວເກົາສຕຸພ ແລະຊົງຖືສັງຂ໌ ຈັກຣ ຄະດາ।

Verse 44

तस्या हस्ते शुभां मालां दत्त्वा विष्णुः पुरः स्थितः । उद्धृत्य बाहुं सर्वेषां बभाषे वचनं हरिः

ພຣະວິສນຸວາງພວງມາລາອັນມົງຄຸນໃສ່ໃນມືນາງ ແລະຊົງຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ. ແລ້ວພຣະຫຣິຊູກມືຂອງທຸກຄົນຂຶ້ນ ແລະກ່າວຖ້ອຍຄໍານີ້।

Verse 45

कुर्वंतु कुण्डलं सर्वे तिष्ठन्तु स्वयमासने । विलोक्य स्वेच्छया लक्ष्मीर्वरमालां प्रयच्छतु

«ໃຫ້ທຸກຄົນຈັດເປັນວົງມົນ ແລະນັ່ງຢູ່ໃນອາສນະຂອງຕົນ. ໃຫ້ພຣະລັກສະມີ ເມື່ອເບິ່ງແລ້ວ ຈົ່ງມອບວະຣະມາລາໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ນາງເລືອກຕາມພຣະປະສົງ»។

Verse 46

स्वयंवरविभेदं यः करिष्यत्यतिलंपटः । स वध्यः सहितैः सर्वैः परस्त्रीलुब्धको यथा

«ຜູ້ໃດຖືກຄວາມໂລບຄອບງໍາ ແລະພະຍາຍາມທໍາລາຍພິທີສະວະຍັມວະຣະນີ້ ຄວນຖືກທຸກຄົນຮ່ວມກັນປະຫານ ເຫມືອນຊາຍທີ່ໂລບໃນເມຍຂອງຜູ້ອື່ນ»។

Verse 47

परदारकृतं पापं स्त्रीवध्या तस्य जायताम् । अन्योऽपि यः करोत्येवमेवमस्तु तदुच्यताम्

ຂໍໃຫ້ບາບທີ່ເກີດຈາກການລ່ວງລະເມີດຄູ່ຄອງຂອງຜູ້ອື່ນ ຕົກໃສ່ຜູ້ທີ່ຄວນຮັບໂທດເນື່ອງຈາກການທຳຮ້າຍແມ່ຍິງ. ແລະຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ເຮັດແບບດຽວກັນ ຂໍໃຫ້ຖືກປະກາດໃຫ້ເປັນເຊັ່ນນັ້ນດ້ວຍ.

Verse 48

साधारणं हरिं ज्ञात्वा तथेत्युक्त्वा तथा कृतम् । देवदानवदैत्यानां गंधर्वोरगरक्षसाम् । मध्ये योऽभिमतो भर्ता स ते सत्यं भवेदिति

ເມື່ອຮູ້ວ່າ ພຣະຫຣິ (Hari) ເປັນຜູ້ຕັດສິນຢ່າງບໍ່ເລືອກຂ້າງ ພວກເຂົາຈຶ່ງຕອບວ່າ “ເປັນຢ່າງນັ້ນ” ແລະກະທຳຕາມ. “ໃນທ່າມກາງເທວະ ດານະວະ ໄດຕະຍະ ຄັນທະວະ ນາກ ແລະຣາກສະສະ ຜູ້ໃດທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາໃຫ້ເປັນຜົວ ຂໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເປັນຂອງເຈົ້າແທ້ໆ.”

Verse 49

तेनासौ मोहिता पूर्वं दृष्टिदानेन कर्षिता । आद्यं संमोहनं स्त्रीणां चक्रे दृष्टिनिरीक्षणम्

ໂດຍພຣະອົງນັ້ນ ນາງເຄີຍຖືກຫຼອກລວງມາກ່ອນ ແລະຖືກດຶງດູດໂດຍ “ຂອງຂວັນແຫ່ງສາຍຕາ”. ດັ່ງນັ້ນ ເປັນການສະກົດໃຈແມ່ຍິງຄັ້ງທຳອິດ ພຣະອົງໃຊ້ອຳນາດແຫ່ງການເບິ່ງ—ຈັບໃຈດ້ວຍການເຫັນພຽງຢ່າງດຽວ.

Verse 50

एवमेवेति तत्कर्णे हस्तं दत्त्वा यदुच्यते । दधाति हृदि यं नारी कामबाणप्रपीडिता

ສິ່ງໃດທີ່ຖືກກະຊິບໃສ່ຫູນາງ ໂດຍວາງມືບັງ ພ້ອມຄຳວ່າ “ເປັນຢ່າງນັ້ນ, ເປັນຢ່າງນັ້ນ” — ຂໍ້ຄວາມນັ້ນແຫຼະ ແມ່ຍິງຜູ້ຖືກລູກສອນຂອງກາມະ (Kāma) ບີບຄັ້ນ ຈະເກັບໄວ້ແນ່ນອນໃນໃຈ.

Verse 51

तमेव वरयेदत्र कश्चिन्नास्त्येव संशयः । संजाते कलहे पूर्वं हरिणा तं निवर्तितुम्

ໃນທີ່ນີ້ ນາງຈະເລືອກພຽງແຕ່ຜູ້ນັ້ນຜູ້ດຽວ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສເລີຍ. ແຕ່ເມື່ອກ່ອນເກີດການທະເລາະຂຶ້ນ ພຣະຫຣິ (Hari) ໄດ້ກະທຳເພື່ອຢັບຢັ້ງ ແລະຫັນກັບສະພາບນັ້ນໃຫ້ສົງົບ.

Verse 52

यदा गृहीता सर्वैः सा हरिं नैव विमुंचति । त्वमेव भर्ता साऽचष्टे मुंच मां व्रज दूरतः

ແມ່ນແຕ່ຖືກທຸກຄົນຈັບໄວ້ ນາງກໍບໍ່ຍອມປ່ອຍພຣະຫຣິ (Hari) ເລີຍ. ນາງກ່າວວ່າ «ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນແມ່ນຜົວຂ້າ—ຂໍປ່ອຍຂ້າ ແລະຈົ່ງໄປໃຫ້ໄກ»।

Verse 53

मुक्त्वा दूरं ततो विष्णुः प्रविष्टः सुरमण्डले । तदा सर्वे च मामुक्त्वा यथास्थानं स्वयं गताः

ຕໍ່ມາ ພຣະວິດສະນຸ (Viṣṇu) ໄດ້ຫຼຸດພົ້ນຕົນເອງ ແລະໄປໄກ ເຂົ້າສູ່ສະພາເທວະ. ແລ້ວທຸກຄົນກໍປ່ອຍຂ້າເຊັ່ນກັນ ແລະກັບໄປຫາທີ່ຢູ່ຂອງຕົນຕາມປະສົງ।

Verse 54

आचष्ट विजया पूर्वं सर्वान्देवान्यथाक्रमम् । सा च निरीक्षते पश्चात्तं विचार्य विमुञ्चति

ວິຊະຍາ (Vijayā) ໄດ້ຊີ້ບອກເທວະທັງຫມົດຕາມລຳດັບກ່ອນ. ແລ້ວນາງຈຶ່ງເບິ່ງເຂົາພາຍຫຼັງ ແລະໄຕ່ຕອງແລ້ວຈຶ່ງປ່ອຍເຂົາ।

Verse 55

उदासीनः शिवः शांतो गौरीकांतस्त्रिलोचनः । नान्यां निरीक्षते नित्यं ध्यानासक्तस्त्रिलोचनः

ພຣະສິວະ (Śiva) ສະຫງົບ ແລະວາງໃຈກາງໆ, ເປັນຄູ່ຮັກຂອງພຣະເກົາຣີ (Gaurī), ຜູ້ມີຕາສາມ. ພຣະອົງບໍ່ເຄີຍເບິ່ງຜູ້ອື່ນ; ດຳລົງຢູ່ໃນສະມາທິເສມອ, ຜູ້ມີຕາສາມຕັ້ງໃຈຢູ່ພາຍໃນ।

Verse 56

पितामहोयमित्युक्तं यदा सख्या तदा तया । नमस्कृत्य गतं दूरे कृत्वा मौनं न पश्यति

ເມື່ອໝູ່ຂອງນາງເວົ້າວ່າ «ນີ້ແມ່ນພິຕາມະຫາ (Pitāmaha, ພຣະພຣະຫມາ)» ໃນເວລານັ້ນ ນາງກໍກ້ມນົບ. ແລ້ວເມື່ອພຣະອົງໄປໄກ ນາງຮັກສາຄວາມມິດງຽບ ແລະບໍ່ເບິ່ງຕາມຫຼັງ।

Verse 57

आदित्यं पद्मकं मुञ्च दहनं दहनात्मकम् । वाति वातो गता दूरे वरुणो मे पिता यतः

«ຈົ່ງປ່ອຍ ອາທິດຍະ (ພຣະອາທິດ), ປັດມະກະ ແລະ ດະຫະນະ ຜູ້ມີທາດເປັນໄຟ. ລົມພັດແລ້ວໄປໄກ—ເພາະ ວະຣຸນະ ແມ່ນພໍ່ຂອງຂ້າ»។

Verse 58

पौलोमीवदनासक्तो देवेन्द्रो मे न रोचते

ອິນທະຣະ ຜູ້ເປັນຈອມເທວະ ບໍ່ເຮັດໃຫ້ຂ້າພໍໃຈ—ເພາະໃຈຂອງທ່ານໄດ້ຕິດຢູ່ທີ່ໃບໜ້າຂອງ ປາວໂລມີ।

Verse 59

वधबंधकृतच्छेदभेददण्डविकर्ष णम् । कुर्वन्न कुरुते सौम्यं रूपं वैवस्वतो यमः

ແມ່ນແຕ່ໃນຂະນະທີ່ເຮັດການຂ້າ, ມັດ, ຕັດ, ແຍກ, ລົງໂທດ ແລະ ລາກພາໄປ, ຍະມະ ວາຍວັສວະຕະ ກໍບໍ່ຮັບຮູບອ່ອນໂຍນ, ໂອ ຜູ້ດີ.

Verse 60

देवदानवगंधर्वदैत्यपन्नगराक्षसान्

ເທວະ, ດານະວະ, ຄັນທະວະ, ໄດຕະຍະ, ນາກ ແລະ ຣາກສະສະ—

Verse 61

दृष्ट्वात्युग्रांस्ततो याति दृष्टोऽसौ पुरुषो त्तमः । कर्णांतलोचनभ्रांतवक्त्रं दृष्ट्यावलोक्य तम्

ເມື່ອເຫັນພວກທີ່ນ່າຢ້ານຢ່າງຍິ່ງນັ້ນ ພຣະບຸຣຸດຕະມະ (ບຸກຄົນສູງສຸດ) ກໍຈາກໄປ; ແລະເມື່ອພວກເຂົາເບິ່ງພຣະອົງ ໃບໜ້າກໍບິດເບືອນ—ດວງຕາກົດກິ້ງໄປຈົນເຖິງຂອບຫູ—ດ້ວຍພຽງແຕ່ການເຫັນນັ້ນເອງ।

Verse 62

सौभाग्यातिशयाक्रांतं रम्यं काममनोहरम् । संजातपुलकोद्भेदस्वेदवारिकणांकितम्

ທ່ານນັ້ນຖືກຫຸ້ມຫໍ້ດ້ວຍສິຣິມົງຄຸນອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້—ງາມລະມຸນ ຊວນໃຈ; ຂົນລຸກຊູ ແລະມີລະອອງເຫື່ອກັບນ້ຳເກາະຕາມກາຍ។

Verse 63

देवदानवदैत्येन्द्रक्रोधदृष्टिनिरीक्षितम् । रम्यं रामा वरं चक्रे ददौ मालां ततः स्वयम्

ຖືກຈ້ອງມອງດ້ວຍສາຍຕາແຫ່ງຄວາມໂກດຂອງຈອມເຈົ້າແຫ່ງເທວະ ດານະວະ ແລະໄດຕະ, ນາງຣາມາຜູ້ງາມໄດ້ເລືອກທ່ານເປັນຄູ່ຄອງ ແລະຈາກນັ້ນກໍ່ສວມພວງມາລາໃຫ້ດ້ວຍມືຕົນເອງ.

Verse 64

दैत्याः परस्परं प्रोचुः प्रेक्ष्य तत्सुरचेष्टितम् । विभागं पश्य देवानां स्वर्गे सर्वे स्वयं गताः

ໄດຕະທັງຫຼາຍເຫັນການກະທຳຂອງເທວະນັ້ນ ແລ້ວກ່າວກັນໄປມາວ່າ: “ເບິ່ງການຈັດວາງຂອງເທວະເຖີດ—ແຕ່ລະອົງລ້ວນໄປສະຫວັນດ້ວຍຕົນເອງ!”

Verse 65

पातालस्य तले यूयं मानवा धरणीतले । देवास्त्रिभुवने यांतु न वयं स्वर्गगामिनः

“ພວກເຈົ້າຢູ່ໃນກົ້ນລຶກແຫ່ງປາຕາລາ; ມະນຸດຢູ່ເທິງຜິວແຜ່ນດິນ. ໃຫ້ເທວະເດີນທາງໃນສາມໂລກ—ແຕ່ພວກເຮົາບໍ່ແມ່ນຜູ້ຈະໄປສະຫວັນ.”

Verse 66

मानवाः क्षत्रिया राज्यं कुर्वंतु पृथिवीतले । पातालं तु परित्यज्य धात्री यदि तु रक्ष्यते

“ໃຫ້ມະນຸດຊົນຊັ້ນກະສັດຕຣິຍະປົກຄອງອານາຈັກເທິງແຜ່ນດິນ. ແຕ່ຖ້າຈະລະທິ້ງປາຕາລາ ແລ້ວປົກປ້ອງແມ່ທຣານີ—”

Verse 67

दैत्यदानवजैः कैश्चिद्राक्षसैस्तन्न शोभनम् । अथ किं बहुनोक्तेन राजा त्रिभुवने बलिः

ແຕ່ໃຫ້ແຜ່ນດິນຖືກປົກປ້ອງໂດຍພວກໄດຕະ, ດານະວະ ແລະ ຣາກຊະສະ ບາງພວກ ນັ້ນບໍ່ຄວນ. ຈະເວົ້າຫຼາຍໄປເພື່ອຫຍັງ? ບາລີແມ່ນກະສັດໃນສາມໂລກ.

Verse 68

संविभज्याथ रत्नानि समं राज्यं विधीयताम् । यावदेवं प्रगल्भंते तावत्पश्यंति नारदम्

ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງແບ່ງປັນອັນມະນີຮັດຖະນະໃຫ້ເທົ່າກັນ ແລະ ຈັດຕັ້ງອານາຈັກໃຫ້ສະເໝີ. ໃນຂະນະທີ່ເຂົາເວົ້າຢ່າງກ້າຫານນັ້ນ ກໍໄດ້ເຫັນນາຣະດະ.

Verse 69

गगनात्समुपायांतं द्वितीयमिव भास्करम् । ब्रह्मदंडकरासक्तयुद्धपुस्तकधारिणम्

ທ່ານລົງມາຈາກຟ້າ ປານດັ່ງຕາເວັນດວງທີສອງ. ໃນມືຖືຄັນທັນດະຂອງພຣາຫມັນ ແລະ ສັນຍາລັກແຫ່ງວິໄນທຳ—ຄຳພີປັນຍາ ແລະ ຄວາມພ້ອມຕໍ່ສູ້ເພື່ອທຳມະ.

Verse 70

कृष्णाजिनधरं शांतं छत्रवीणाकमण्डलून् । मौंजीगुणत्रयासक्तग्रंथिप्रवरमेखलम्

ທ່ານສະຫງົບ ແລະ ນຸ່ງໜັງກວາງດຳ; ຖືຮົ່ມ, ວີນາ ແລະ ກະມັນດະລຸ. ຮອບແອວມີສາຍຄາດອັນປະນີດຈາກເຊືອກຫຍ້າມຸນຈະ ຜູກເປັນປົມ ແລະ ມັດດ້ວຍສາຍສາມຊັ້ນ.

Verse 71

ब्रह्मरूपधरं शांतं दिव्यरुद्राक्षभूषितम् । गत कल्पकृतग्रंथिसूत्रमालावलंबितम्

ທ່ານສວມຮູບດັ່ງພຣະພຣະຫມາ ສະຫງົບ ແລະ ປະດັບດ້ວຍເມັດຣຸດຣາກຊະອັນທິບ. ທ່ານຫ້ອຍມາລາເສັ້ນດ້າຍສັກສິດ ທີ່ຜູກປົມໄວ້ແຕ່ກາລກ່ອນ ດຳລົງຢູ່ຂ້າມຍຸກສະໄໝ.

Verse 72

विरंचिहरसंवादो जन्माहंकारगर्वितः । संक्रुद्धैः क्रियते कोऽद्य चिंतातत्परमानसम्

«ການໂຕ້ຖຽງລະຫວ່າງ ວິຣັນຈິ (ພຣະພຣະຫມາ) ແລະ ຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ທີ່ພອງດ້ວຍຄວາມຍິ່ງຍໂສແຫ່ງກຳເນີດ ແລະ ອະຫັງກາຣ—ມື້ນີ້ໃຜກຳລັງກະຕຸ້ນມັນອີກດ້ວຍຄວາມໂກດ ໃຫ້ໃຈຈົ່ງຈ່ອງໃນຄວາມກັງວົນທັງປວງ?»

Verse 73

आयातं नारदं दृष्ट्वा विस्मिताः समुपस्थिताः । प्रभो प्रसादः क्रियतामागंतव्यं गृहे मम

ເມື່ອເຫັນ ນາຣະດະ ມາຮອດ ພວກເຂົາກໍຕົກໃຈລຸກຂຶ້ນ ແລະກ່າວວ່າ: «ໂອ້ ພຣະອົງ, ຂໍພຣະກະລຸນາ—ຂໍເຊີນເສດັດໄປເຮືອນຂ້າພະເຈົ້າ»

Verse 74

धन्योऽहं कृतपुण्योऽहं यस्य मे त्वं गृहागतः । इत्युक्तो बलिना विप्रो विवेशासुरमंदिरे । आसनं पाद्यमर्घ्यं च दत्त्वा संपूजितो द्विजः

ບາລິກ່າວວ່າ: «ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ມີວາສະນາ, ເປັນຜູ້ມີບຸນ—ເພາະທ່ານມາຮອດເຮືອນຂ້າພະເຈົ້າ!» ເມື່ອກ່າວແລ້ວ ພຣາຫມັນກໍເຂົ້າໄປໃນວັງອະສຸຣ. ໄດ້ຖວາຍອາສນະ, ນ້ຳລ້າງຕີນ, ແລະ ອັຣຄະຍະ; ດວິຊະນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຮັບການບູຊາຢ່າງສົມຄວນ.

Verse 75

प्रविश्य सहिताः सर्वे संविष्टा दैत्यदानवाः । शुक्रेण सहितो दैत्यो बभाषे नारदं बलिः

ເມື່ອເຂົ້າໄປພ້ອມກັນ ດາຍຕະ ແລະ ດານະວະ ທັງໝົດກໍນັ່ງລົງຕາມທີ່. ແລ້ວ ບາລິ ກະສັດແຫ່ງດາຍຕະ ມີຊຸກຣະຢູ່ຄຽງຂ້າງ ໄດ້ກ່າວກັບ ນາຣະດະ.

Verse 76

इदं राज्यमिमे दारा इमे पुत्रा अहं बलिः । ब्रूहि येनात्र ते कार्यं दानं मे प्रथमं व्रतम्

«ນີ້ແມ່ນອານາຈັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນພັນລະຍາ; ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນລູກຊາຍ—ຂ້າພະເຈົ້າຄື ບາລິ. ຈົ່ງບອກວ່າທ່ານປາຖະໜາສິ່ງໃດຢູ່ນີ້; ເພາະການໃຫ້ທານແມ່ນວຣະຕະອັນສູງສຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ»

Verse 77

नारद उवाच । भक्त्या तुष्यंति ये विप्रास्ते विप्रा भूमिदेवताः । न तु ये पूजिताः शक्त्या पुनर्याचंति तेऽधमाः

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: ພຣາຫມັນຜູ້ພໍໃຈດ້ວຍພັກຕິ ແທ້ຈິງແມ່ນເທວະດາເທິງແຜ່ນດິນ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການບູຊາຕາມກຳລັງແລ້ວ ຍັງຂໍອີກ—ຜູ້ນັ້ນເປັນຄົນຕ່ຳຊ້າ.

Verse 78

त्वयाऽहं पूजितो हृष्टो न वित्तैर्मे प्रयोजनम् । हृष्टोऽहं तव राज्येन यज्ञैर्दानैर्व्रतैस्तथा

“ເຈົ້າໄດ້ບູຊາຂ້ອຍ ແລະຂ້ອຍຍິນດີ; ຂ້ອຍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີຊັບສິນ. ຂ້ອຍຊື່ນຊົມໃນການປົກຄອງອັນທຳມະຂອງເຈົ້າ ແລະໃນຍັດ, ທານ, ວຣະຕະຂອງເຈົ້າດ້ວຍ.”

Verse 79

देवैः कृतं विप्रियं ते किंचित्पश्याम्यहं बले । त्वया संपूज्यमानोऽपि देवराजो न तुष्यति

ໂອ ບາລິ, ຂ້ອຍເຫັນວ່າ ເທວະດາທັງຫຼາຍໄດ້ເຮັດສິ່ງໃດໜຶ່ງທີ່ບໍ່ພໍໃຈຕໍ່ເຈົ້າ. ແມ່ນແຕ່ເຈົ້າບູຊາພຣະຣາຊາແຫ່ງເທວະດາຢ່າງຄົບຖ້ວນ ທ່ານກໍບໍ່ພໍໃຈ.

Verse 80

न क्षमंति सुराः सर्वे तव राज्यं धरातले । स्वर्गे मे तापको जातो देवानां तव विग्रहे

ເທວະດາທັງປວງບໍ່ອາດອົດທົນຕໍ່ອຳນາດຂອງເຈົ້າເທິງແຜ່ນດິນ. ເນື່ອງຈາກຄວາມປະທະຂອງເທວະດາຕໍ່ເຈົ້າ ແມ່ນແຕ່ໃນສະຫວັນ ຄວາມຮ້ອນໃຈກໍເກີດຂຶ້ນໃນຂ້ອຍ.

Verse 81

संनह्य प्रथमं याति यः सैन्यं शत्रुभूमिषु । स क्षत्रियो विजयते तस्य राज्यं च वर्धते

ກະສັດຕຣິຍະຜູ້ໃດ ທີ່ກ່ອນອື່ນສວມອາວຸດ ແລະນຳກອງທັບເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນຂອງສັດຕູ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ໄຊຊະນະ ແລະອານາຈັກຂອງລາວກໍເຈີຣິນຂຶ້ນ.

Verse 82

उच्छेदस्तव राज्यस्य भविष्यति श्रुतं मया । एवं ज्ञात्वा यथायुक्तं तच्छीघ्रं तु विधीयताम्

ຂ້ອຍໄດ້ຍິນວ່າ ຄວາມພິນາດແຫ່ງອານາຈັກຂອງເຈົ້າຈະເກີດຂຶ້ນ. ເມື່ອຮູ້ແລ້ວ ຈົ່ງຈັດການສິ່ງທີ່ຄວນເຮັດໃຫ້ໄວ ຢ່າຊັກຊ້າ.

Verse 83

बलिरुवाच । यैर्गुणैः कुरुते राज्यं राजा तान्वद मे विभो । दानं पात्रे प्रदातव्यं मया त्वमपि तं वद

ບາລີກ່າວວ່າ: ໂອ ຜູ້ມີ຤ິດທານ, ຈົ່ງບອກຂ້ອຍເຖິງຄຸນທຳທີ່ເຮັດໃຫ້ກະສັດປົກຄອງອານາຈັກໄດ້ແທ້. ແລະຈົ່ງບອກດ້ວຍວ່າ ຂ້ອຍຄວນໃຫ້ທານແກ່ໃຜ—ຜູ້ໃດເປັນຜູ້ຮັບທີ່ຄວນຄ່າ.

Verse 84

नारद उवाच । षड्विंशद्गुणसंपन्नो राजा राज्यं करोति च । स राज्यफलमाप्नोति शृणु तत्कथयाम्यहम्

ນາຣະດາກ່າວວ່າ: ກະສັດຜູ້ພ້ອມດ້ວຍຄຸນທຳຊາວຫົກປະການ ຈຶ່ງຄ້ຳຈຸນລາຊະອານາຈັກໄດ້ແທ້. ທ່ານນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງການປົກຄອງຕາມທຳ. ຈົ່ງຟັງ—ຂ້ອຍຈະກ່າວຄຸນເຫຼົ່ານັ້ນບັດນີ້.

Verse 85

चरेद्धर्मानकटुको मुंचेत्स्नेहमनास्तिके । अनृशंसश्चरेदर्थं चरेत्काममनुद्धतः

ຈົ່ງປະພຶດທຳໂດຍບໍ່ຂົມຂື່ນຮຸນແຮງ; ຈົ່ງປ່ອຍວາງຄວາມຜູກພັນຕໍ່ຜູ້ບໍ່ມີສັດທາ. ຈົ່ງແສວຫາຊັບໂດຍບໍ່ໂຫດຮ້າຍ ແລະສະເຫຼີມສຸກອັນຊອບທຳໂດຍບໍ່ຈອງຫອງ.

Verse 86

प्रियं ब्रूयादकृपणः शूरः स्यादविकत्थनः । दाता चाऽयामवर्जः स्यात्प्रगल्भः स्यादनिष्ठुरः

ຈົ່ງເວົ້າຄຳທີ່ໄພເພາະ; ຢ່າເປັນຄົນຕະໜີ. ຈົ່ງກ້າຫານແຕ່ບໍ່ອວດອ້າງ; ເປັນຜູ້ໃຫ້ທານ ບໍ່ຫຼີກເວັ້ນຄວາມພາກພຽນ. ຈົ່ງມັ່ນໃຈແຕ່ບໍ່ໂຫດຮ້າຍ.

Verse 87

संदधीत न चानार्यान्विगृह्णीयान्न बंधुभिः । नानाप्तैश्चारयेच्चारान्कुर्यात्कार्यमपीडयन्

ຄວນຜູກມິດສຳພັນ ແຕ່ບໍ່ຄວນກັບຄົນຊົ່ວຊ້າ; ຢ່າທະເລາະກັບຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ. ໃຫ້ໃຊ້ຜູ້ສືບຂ່າວຜ່ານຄົນທີ່ໄວ້ໃຈໄດ້ ແລະສຳເລັດກິດການໂດຍບໍ່ກົດຂີ່ຜູ້ອື່ນ.

Verse 88

अर्थान्ब्रूयान्न चापत्सु गुणान्ब्रूयान्न चात्मनः । आदद्यान्न च साधुभ्यो नासत्पुरुषमाश्रयेत्

ຄວນເວົ້າເຖິງຊັບສິນແລະນະໂຍບາຍ ແຕ່ບໍ່ໃນຍາມວິກິດ. ຄວນເວົ້າເຖິງຄຸນຄ່າ ແຕ່ບໍ່ອວດຄຸນຂອງຕົນ. ຢ່າເອົາຈາກຄົນດີ ແລະຢ່າພຶ່ງພາຄົນຊົ່ວ.

Verse 89

नापरीक्ष्य नयेद्दण्डं न च मंत्रं प्रकाशयेत् । विसृजेन्न च लुब्धेभ्यो विश्वसेन्नापकारिषु

ຢ່າລົງໂທດໂດຍບໍ່ໄດ້ກວດສອບໃຫ້ຖ້ວນຖີ່; ຢ່າເປີດເຜີຍຄຳປຶກສາອັນລັບ. ຢ່າມອບເລື່ອງໃຫ້ຄົນໂລບ, ແລະຢ່າໄວ້ໃຈຜູ້ທີ່ເຄີຍກໍ່ອັນຕະລາຍ.

Verse 90

आप्तैः सुगुप्तदारः स्याद्रक्ष्यश्चान्यो घृणी नृपः । स्त्रियं सेवेत नात्यर्थं मृष्टं भुंजीत नाऽहितम्

ກະສັດຄວນໃຫ້ຄົນທີ່ໄວ້ໃຈໄດ້ປົກປ້ອງເຮືອນເຮືອນຂອງຕົນໃຫ້ແນ່ນອນ ແລະຄວນຄຸ້ມຄອງຜູ້ອື່ນດ້ວຍຄວາມເມດຕາ. ຢ່າຫຼົງໃນກາມມະເກີນໄປ; ຈົ່ງກິນອາຫານທີ່ດີ ແລະປະນີດ, ຢ່າກິນສິ່ງທີ່ເປັນໂທດ.

Verse 91

अस्तेयः पूजयेन्मान्यान्गुरुं सेवेदमायया । अर्च्यो देवो न दम्भेन श्रियमिच्छेदकुत्सिताम्

ຈົ່ງເປັນຜູ້ບໍ່ລັກຂໂມຍ; ຈົ່ງນັບຖືຜູ້ຄວນນັບຖື ແລະຮັບໃຊ້ຄູບາອາຈານ (ກຸຣຸ) ໂດຍບໍ່ມີເລ່ຫຼຽມ. ຈົ່ງບູຊາເທວະດາໂດຍບໍ່ເສແສ້ງ ແລະປາຖະໜາຄວາມຮຸ່ງເຮືອງທີ່ບໍ່ຕ່ຳຊ້າ.

Verse 92

सेवेत प्रणयं कृत्वा दक्षः स्यादथ कालवित् । सांत्ववाक्यं सदा वाच्यमनुगृह्णन्न चाक्षिपेत्

ເມື່ອສ້າງຄວາມເມດຕາໄວ້ແລ້ວ ໃຫ້ປະພຶດຢ່າງຊໍານານ ແລະຮູ້ການເວລາອັນຄວນ. ໃຫ້ເວົ້າຄໍາປອບໃຈເປັນນິດ ມີຄວາມເອື້ອອາທອນ ແລະຢ່າເວົ້າຄໍາຮຸນແຮງຫຼືດູຖູກ.

Verse 93

प्रहरेन्न च विप्राय हत्वा शत्रून्न शेषयेत् । क्रोधं कुर्यान्न चाकस्मान्मृदुः स्यान्नापकारिषु

ຢ່າຕີພຣາຫມັນ. ແລະເມື່ອຊະນະສັດຕູແລ້ວ ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ເຫຼືອໄວ້ໃຫ້ຟື້ນຄືນ. ຢ່າໂກດໂດຍບໍ່ມີເຫດ ແຕ່ກໍຢ່າອ່ອນໂຍນຕໍ່ຜູ້ກໍ່ຄວາມຮ້າຍ.

Verse 94

एवं राज्ये चिरं स्थेयं यदि श्रेय इहेच्छसि । तपःस्वाध्यायदानानि तीर्थयात्राऽश्रमाणि च

ຖ້າເຈົ້າປາຖະໜາຄວາມສຸກສະຫວັດດີໃນຊີວິດນີ້ ຈົ່ງຢືນຢັນໃນອໍານາດການປົກຄອງຕາມວິທີນີ້. ຈົ່ງປະພຶດຕະປະ, ສຶກສາພຣະຄໍາພີ, ແລະໃຫ້ທານ; ພ້ອມທັງເດີນທາງໄປຕີຣຖະ ແລະເຂົ້າຢ້ຽມອາສຣົມດ້ວຍ.

Verse 95

योगेनात्मप्रबोधस्य कलां नार्हंति षोडशीम् । त्वया संसारवैराग्यं कर्त्तव्यं विप्रपूजनम्

ດ້ວຍໂຍຄະ ພວກເຂົາຍັງບໍ່ອາດບັນລຸໄດ້ແມ່ນແຕ່ໜຶ່ງໃນສິບຫົກສ່ວນຂອງການຕື່ນຮູ້ແທ້ຂອງອາຕະມັນ. ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຄວນປູກຝັງຄວາມເບື່ອໜ່າຍຕໍ່ສັງສານ ແລະບູຊາພຣາຫມັນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 96

यष्टव्यं विविधैर्यज्ञैर्ध्येयो नारायणो हरिः । प्रसंगेन समायातो यास्ये रैवतके गिरौ

ຄວນປະກອບຍັດຍະຫຼາຍປະເພດດ້ວຍວິທີຕ່າງໆ ແລະຄວນເພ່ງພິຈາລະນານາຣາຍະນະ ຫຣິ. ເມື່ອມາຮອດທີ່ນີ້ໂດຍວາລະອັນດີ ຂ້ອຍຈະໄປຍັງພູເຂົາໄຣວະຕະກະ.

Verse 97

तत्रास्ते भगवान्विष्णुर्नदी त्रैलोक्यपावनी । तत्रास्ते च शिवावृक्षो बहुपुष्पफलान्वितः । तत्र गत्वा करिष्यामि व्रतं तद्विष्णुवल्लभम्

ທີ່ນັ້ນພຣະວິສນຸ ຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າ ປະທັບຢູ່ ແລະມີແມ່ນ້ຳອັນບໍລິສຸດ ຊຳລະລ້າງສາມໂລກ. ທີ່ນັ້ນຍັງມີຕົ້ນ «ຊິວາ» ອຸດົມດ້ວຍດອກໄມ້ແລະໝາກ. ໄປຮອດທີ່ນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຖືວຣະຕະ ອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະວິສນຸ.

Verse 98

बलिरुवाच । कोऽयं रैवतकोनाम व्रतं किं विष्णुवल्लभम् । शिवावृक्षास्तु के प्रोक्तास्तत्कथं कथयस्व मे

ບາລິກ່າວວ່າ: “ສະຖານທີ່ນີ້ເອີ້ນວ່າ ໄຣວະຕະກະ (Raivataka) ແນວໃດ? ວຣະຕະອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະວິສນຸ ແມ່ນຫຍັງ? ແລະຕົ້ນໄມ້ທີ່ເອີ້ນວ່າ Śivāvṛkṣa ແມ່ນຕົ້ນໃດ? ຂໍຈົ່ງອະທິບາຍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງ.”

Verse 99

नारद उवाच । पुरा युगादौ दैत्येन्द्र सपक्षाः पर्वताः कृताः । संचिंत्य ब्रह्मणा पश्चादचलास्ते कृताः पुनः

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: ໃນກາລກ່ອນ ໃນຕົ້ນຍຸກ, ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະຍະ, ພູເຂົາທັງຫຼາຍຖືກສ້າງໃຫ້ມີປີກ. ຕໍ່ມາ ພຣະພຣະຫມາໄດ້ຄິດພິຈາລະນາ ແລ້ວເຮັດໃຫ້ພູເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນກາຍເປັນອະຈະລະ—ບໍ່ມີປີກ ແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວອີກຄັ້ງ.

Verse 100

उत्पतंति महाकाया निपतंति यदृच्छया । मेरुमंदरकैलासा वचसा संस्थिताः स्थिराः

ພູເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນມີຮ່າງໃຫຍ່ມະຫາ, ບິນຂຶ້ນແລ້ວຕົກລົງຢ່າງສຸ່ມໆ. ແຕ່ເມຣຸ, ມັນດະຣະ, ແລະ ໄກລາສ ຖືກສັ່ງດ້ວຍພຣະວາຈາ ໃຫ້ຕັ້ງຢູ່ຢ່າງໝັ້ນຄົງ ແລະມັ່ນຄົງຖາວອນ.

Verse 101

वारिता न स्थिता ये तु त इंद्रेण स्थिरीकृताः । मेरोर्दक्षिण शृंगे तु कुमुदेति स पर्वतः

ພູເຂົາໃດກໍຕາມ ທີ່ແມ່ນຖືກຫ້າມແລ້ວກໍຍັງບໍ່ຢຸດຢູ່ນິ່ງ, ພຣະອິນທຣະໄດ້ເຮັດໃຫ້ມັນໝັ້ນຄົງ. ທີ່ຍອດດ້ານໃຕ້ຂອງເມຣຸ ມີພູເຂົາໜຶ່ງຊື່ວ່າ ກຸມຸດ (Kumuda).

Verse 102

दिव्यः सपक्षः सौवर्णो दिव्यवृक्षैः समावृतः । तस्योपरि पुरी दिव्या वैष्णवी विष्णुना कृता

ມັນເປັນສິ່ງທິບ ມີປີກ ແລະເປັນຄຳ ຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ທິບ. ເທິງນັ້ນມີນະຄອນສະຫວັນ “ໄວສະນະວີ” ທີ່ພຣະວິສນຸສ້າງໄວ້.

Verse 103

तस्या मध्ये गृहं दिव्यं यस्मिल्लंक्ष्मीः सदा स्थिता । मेरोः शृंगे पुरी रम्या गृहं तत्र मनोरमम्

ໃນກາງນະຄອນນັ້ນມີວິຫານທິບ ທີ່ພຣະນາງລັກສະມີປະທັບຢູ່ເປັນນິດ. ທີ່ຍອດເຂົາເມຣຸມີນະຄອນອັນຮື່ນຮົມ ແລະມີທີ່ປະທັບອັນງາມຍິ່ງ.

Verse 104

तत्रास्ते स भवो देवो भवानी यत्र संस्थिता । सभा माहेश्वरी रम्या सौवर्णी रत्नमंडिता

ທີ່ນັ້ນພຣະເທວະພະວະ (ພຣະສິວະ) ປະທັບຢູ່ ບ່ອນທີ່ພຣະນາງພະວານີປະດິດສະຖານ. ມີຫໍປະຊຸມມາເຮສະວະຣີອັນງາມ ເປັນຄຳ ແລະປະດັບດ້ວຍແກ້ວມະນີ.

Verse 105

तत्रास्ते भगवान्विष्णुर्देवैर्ब्रह्मादिभिर्वृतः । तस्यां विष्णुः सदा याति देवं द्रष्टुं महेश्वरम्

ທີ່ນັ້ນດ້ວຍ ພຣະພິສນຸຜູ້ເປັນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ປະທັບຢູ່ ມີເທວະທັງຫຼາຍນຳໂດຍພຣະພຣະຫມາຫ້ອມລ້ອມ. ໃນສະຖານນັ້ນ ພຣະພິສນຸໄປເຝົ້າຊົມພຣະມະເຮສະວະຣະ (ພຣະສິວະ) ຢູ່ເປັນນິດ.

Verse 106

सौवर्णैः कुमुदैर्यस्मादसौ सर्वत्र मंडितः । कुमुदेति कृतं नाम देवैस्तत्र समागतैः

ເນື່ອງຈາກວ່າມັນຖືກປະດັບທົ່ວທຸກແຫ່ງດ້ວຍດອກບົວກຸມຸດາສີຄຳ, ເທວະທີ່ມາຊຸມນຸມກັນທີ່ນັ້ນ ຈຶ່ງຕັ້ງນາມວ່າ “ກຸມຸດາ”

Verse 107

एकदा भगवान्रुद्रो गिरौ तस्मिन्समागतः । द्रष्टुं तच्छिखरे रम्ये तां पुरीं विष्णुपालिताम्

ຄັ້ງໜຶ່ງ ພຣະຣຸດຣະຜູ້ປະເສີດ ໄດ້ເສດັດມາຍັງພູນັ້ນ ເພື່ອຊົມເບິ່ງເມືອງອັນງາມຢູ່ຍອດພູ ທີ່ພຣະວິສະນຸຄຸ້ມຄອງ।

Verse 108

गृहागतं हरं दृष्ट्वा हरिणा स तु पूजितः । लक्ष्म्या संपूजिता गौरी हर्षिता तत्र संस्थिता

ເມື່ອເຫັນພຣະຫຣະ (ສິວະ) ເສດັດມາຮອດພະທຳນຽບ ພຣະຫຣິ (ວິສະນຸ) ກໍໄດ້ບູຊານົບນ້ອມພຣະອົງ. ພຣະເຄົາຣີ (ປາຣະວະຕີ) ຜູ້ໄດ້ຮັບການບູຊາຢ່າງຄົບຖ້ວນໂດຍພຣະລັກສະມີ ກໍພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ।

Verse 109

एकासनोपविष्टौ तौ मंत्रयंतौ परस्परम् । हरेण कारणं ज्ञात्वा तत्सर्वं कथितं हरेः

ທັງສອງພຣະອົງນັ່ງຮ່ວມກັນໃນອາສນະດຽວ ແລະປຶກສາກັນໄປມາ. ເມື່ອພຣະຫຣິເຂົ້າໃຈເຫດຜົນຜ່ານພຣະຫຣະ ຈຶ່ງໄດ້ເລົ່າເລື່ອງທັງໝົດນັ້ນໃຫ້ພຣະຫຣະຟັງ।

Verse 110

त्वयेयं नगरी कार्या मंदरे पर्वतोत्तमे । प्रष्टव्यः कारणं नाहमवश्यं तद्भविष्यति

“ເມືອງນີ້ ຈົ່ງເປັນສິ່ງທີ່ເຈົ້າຈັດຕັ້ງ, ໂອ ພູມັນດະຣະຜູ້ປະເສີດ. ສ່ວນເຫດຜົນນັ້ນ ບໍ່ຄວນຖາມຂ້າ—ແນ່ນອນມັນຈະບັງເກີດຂຶ້ນ.”

Verse 111

हर एव विजानाति कारणं कतमोऽपि न । एवं तथेति तौ प्रोक्त्वा संस्थितौ पर्वतोऽपि सः

“ພຣະຫຣະເທົ່ານັ້ນທີ່ຮູ້ເຫດຜົນ; ບໍ່ມີໃຜອື່ນເລີຍ.” ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ—“ເປັນດັ່ງນັ້ນເຖີດ”—ທັງສອງພຣະອົງກໍພັກຢູ່ ແລະພູນັ້ນກໍຕັ້ງຢູ່ຢ່າງໝັ້ນຄົງ।

Verse 112

तं दृष्ट्वा संगतं रुद्रं कुमुदः स्वयमाययौ । धन्योऽहं कृतपुण्योऽहं यस्य मे गृहमागतौ

ເມື່ອເຫັນພຣະຣຸດຣະມາຮອດພ້ອມກັບສະຫາຍ ກຸມຸດະກໍ່ອອກໄປຕ້ອນຮັບດ້ວຍຕົນເອງ ແລະກ່າວວ່າ «ຂ້ອຍໂຊກດີນັກ ຂ້ອຍມີບຸນນັກ ເພາະພຣະທັງສອງໄດ້ເສດັດມາຮອດເຮືອນຂ້ອຍ»។

Verse 113

द्वाभ्यामुक्तो गिरिवरो ददाव किं वरं तव । इत्युक्तः पर्वतस्ताभ्यां वरं वव्रे स मूढधीः

ເມື່ອຖືກພຣະທັງສອງກ່າວຖາມ ພູອັນປະເສີດນັ້ນກ່າວວ່າ «ຂ້ອຍຈະປະທານພອນອັນໃດໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ?» ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພູຜູ້ມີປັນຍາຫຼົງຜິດກໍ່ເລືອກພອນໜຶ່ງ।

Verse 114

भविष्यत्कार्यहेतुत्वाद्भविष्यति न तद्वृथा । यत्राहं तत्र वस्तव्यं भवद्भ्यामस्तु मे वरः

«ເນື່ອງຈາກເປັນເຫດໃຫ້ເກີດກິດການໃນອະນາຄົດ ມັນຈະບໍ່ເປັນສິ່ງເສຍເປົ່າ. ບ່ອນໃດທີ່ຂ້ອຍຢູ່ ພຣະທັງສອງຈົ່ງພັກອາໄສຢູ່ບ່ອນນັ້ນ—ນີ້ແມ່ນພອນຂອງຂ້ອຍ»។

Verse 116

मत्सन्निधौ समागत्य स्थातव्यं ब्रह्मवासरम् । तथेत्युक्त्वा सपत्नीकौ गतौ हरिहरावुभौ

«ຈົ່ງມາຢູ່ໃນສະນິດຂອງຂ້ອຍ ແລະຈົ່ງຢືນຢູ່ຕະຫຼອດ ‘ວັນໜຶ່ງຂອງພຣະພຣະຫມາ’»। ເມື່ອກ່າວວ່າ «ເປັນດັ່ງນັ້ນ» ພຣະຫຣິ ແລະ ພຣະຫຣະ ທັງສອງ—ພ້ອມດ້ວຍພຣະມະເຫສີ—ກໍ່ເສດັດຈາກໄປ।

Verse 117

ऋषिरासीन्महाभाग ऋतवागिति विश्रुतः । तस्यापुत्रस्य पुत्रोऽभूद्रेवत्यन्ते महात्मनः

ມີລະສີຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ ມີນາມລືຊາວ່າ ຣິຕະວາກ (Ṛtavāk)។ ແມ່ນແຕ່ທ່ານບໍ່ມີບຸດ ແຕ່ໃນຕອນທ້າຍຂອງນັກສັດຕຣາ ເຣວະຕີ (Revatī) ບຸດຄົນໜຶ່ງກໍ່ເກີດແກ່ມະຫາອາດມະນັ້ນ।

Verse 118

स तस्य विधिवच्चक्रे जातकर्मादिकाः क्रियाः । तथोपनयनाद्याश्च स चाशीलोऽभवन्नृप

ລາວໄດ້ປະກອບພິທີຕາມພິທີກຳຢ່າງຖືກຕ້ອງ ເລີ່ມຈາກພິທີຈາຕະກັມ (ພິທີເກີດ) ແລະພິທີທີ່ເລີ່ມຈາກອຸປະນະຍະນະ (ພິທີເຂົ້າຮຽນ) ດ້ວຍ. ແຕ່ເດັກນັ້ນກັບກາຍເປັນຜູ້ປະພຶດຊົ່ວ, ໂອ ພະຣາຊາ.

Verse 119

यतः प्रभृति जातोऽसौ ततः प्रभृत्यसावृषिः । दीर्घरोगपरामर्शमवापातीव दुर्द्धरम्

ນັບແຕ່ເດັກນັ້ນເກີດມາ ຕັ້ງແຕ່ເວລານັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ພຣະຣິສີນັ້ນດຸດດັ່ງຖືກຄວາມເຈັບໄຂ້ຍາວນານອັນທົນຍາກສຳຜັດຕ້ອງ.

Verse 120

माता चास्य परामार्तिं कुष्ठरोगाभिपीडिता । जगाम चिन्तां स ऋषिः किमेतदिति दुःखितः

ແມ່ຂອງເຂົາກໍຖືກໂລກກຸດຖະ (ຂີ້ກະດົມ/ໂລກຜິວໜັງ) ບີບຄັ້ນຢ່າງໜັກ ຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກທໍລະມານຢ່າງສຸດ. ເມື່ອພຣະຣິສີເຫັນດັ່ງນັ້ນ ກໍເສົ້າໃຈ ແລະຄິດກັງວົນວ່າ: “ນີ້ແມ່ນຫຍັງ—ເປັນໄປໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 121

मूर्खस्तु मंदधीः पुत्रो दुःखं जनयते पितुः । अमार्गगो विशेषेण दुःखाद्दुःखतरं हि तत्

ລູກຊາຍທີ່ໂງ່ ແລະປັນຍາອ່ອນ ນຳຄວາມໂສກເສົ້າມາໃຫ້ພໍ່. ແລະເມື່ອເຂົາເດີນທາງອະທຳ ຄວາມໂສກນັ້ນຍິ່ງກາຍເປັນທຸກທີ່ໜັກກວ່າທຸກເສຍອີກ.

Verse 122

अपुत्रता मनुष्याणां श्रेयसे न कुपुत्रता । सुहृदां नोपकाराय पितॄणां नापि तृप्तये

ສຳລັບມະນຸດ ການບໍ່ມີລູກຍ່ອມເປັນປະໂຫຍດກວ່າການມີລູກຊົ່ວ—ຜູ້ບໍ່ເປັນປະໂຫຍດແກ່ມິດສະຫາຍ ແລະບໍ່ອາດໃຫ້ຄວາມພໍໃຈແກ່ບັນພະບຸລຸດໄດ້ເລີຍ.

Verse 123

सुपुत्रो हृदयेऽभ्येति मातापित्रोर्दिनेदिने । पित्रोर्दुःखाय धिग्जन्म तस्य दुष्कृतकर्मणः

ລູກຊາຍດີ ເຂົ້າໄປໃນດວງໃຈຂອງແມ່ພໍ່ ລຶກຂຶ້ນທຸກມື້. ແຕ່ຂໍໃຫ້ອັບອາຍແກ່ການເກີດຂອງຜູ້ທຳຊົ່ວ ຜູ້ທີ່ຊີວິດເປັນແຕ່ເຫດໃຫ້ພໍ່ແມ່ເຈັບປວດ.

Verse 124

धन्यास्ते तनया ये स्युः सवर्लोकाभिसंमताः । परोपकारिणः शांताः साधुकर्मण्यनुव्रताः

ຜູ້ເປັນພໍ່ແມ່ນັ້ນມີພອນ ເມື່ອມີລູກຊາຍທີ່ໂລກທັງປວງຍອມຮັບ—ຜູ້ເຮັດປະໂຫຍດແກ່ຜູ້ອື່ນ, ຜູ້ສະງົບ, ແລະຜູ້ຍຶດໝັ້ນໃນກຳດີອັນຊອບທຳ.

Verse 125

अनिर्वृतं निरानंदं दुःखशोकपरिप्लुतम् । नरकाय न स्वर्गाय कुपुत्रत्वं हि जन्मिनः

ບໍ່ມີຄວາມສຸກ ບໍ່ມີຄວາມສະຫງົບ ຖືກທຸກຂ໌ແລະໂສກລ້ອມຮອບ—ການມີລູກຊາຍຊົ່ວ ນຳຜູ້ເກີດມາໄປສູ່ນະລົກ ບໍ່ແມ່ນສະຫວັນ.

Verse 126

करोति सुहृदां दैन्यमहितानां तथा मुदम् । अकाले तु जरां पित्रोः कुपुत्रः कुरुते किल

ລູກຊາຍຊົ່ວ ເຮັດໃຫ້ມິດດີທັງຫຼາຍເສົ້າໝອງ ແລະເຮັດໃຫ້ສັດຕູຍິນດີ. ແທ້ໆແລ້ວ ມັນເຮັດໃຫ້ພໍ່ແມ່ແກ່ກ່ອນເວລາ.

Verse 127

नारद उवाच । एवं सोऽत्यन्तदुष्टस्य पुत्रस्य चरितैर्मुनिः । दह्यमानमनोवृत्तिर्वृद्धगर्गमपृच्छत

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍການກະທຳຂອງລູກຊາຍຜູ້ຊົ່ວຢ່າງຍິ່ງ ມຸນີນັ້ນຖືກເຜົາໃນໃຈ; ຈິດໃຈລຸກໄໝ້ດ້ວຍຄວາມທຸກ ແລະໄດ້ຖາມກາຣກະຜູ້ເຖົ້າ.

Verse 128

ऋतवागुवाच । सुव्रतेन पुरा वेदा अधीता विधिना मया । समाप्य विद्या विधवत्कृतो दारपरिग्रहः

ຣິຕະວາກ ກ່າວວ່າ: ໃນການກ່ອນ ດ້ວຍສຸວຣະຕະອັນໝັ້ນຄົງ ຂ້າໄດ້ຮຽນວິດາທັງຫຼາຍຕາມລະບຽບ. ເມື່ອສຳເລັດວິຊາຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຂ້າຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ຄອບຄົວ ໂດຍຮັບພັນລະຍາຕາມທຳມະ.

Verse 129

सदारेण हि याः कार्याः श्रौतस्मार्त्तादिकाः क्रियाः । ताः कृताश्च विधानेन कामं समनुरुध्य च

ພິທີກຳທີ່ຕ້ອງເຮັດຮ່ວມກັບພັນລະຍາ—ທັງພິທີສຣາວຕະ (śrauta) ແລະ ສມາຣຕະ (smārta) ແລະອື່ນໆ—ຂ້າກໍໄດ້ປະຕິບັດຕາມຂັ້ນຕອນອັນຖືກຕ້ອງ ແລະບັນລຸເປົ້າໝາຍອັນຊອບທຳໃນຊີວິດດ້ວຍ.

Verse 130

पुत्रार्थं जनितश्चायं पुंनाम्नो विच्युतौ मुने । सोऽयं किमात्मदोषेण मातुर्दोषेण किं मम । अस्मद्दुःखावहो जातो दौःशील्याद्वद कोविद

“ໂອ ມຸນີ, ເດັກນີ້ເກີດຂຶ້ນເພື່ອຫາບຸດ ແລະເພື່ອພົ້ນຈາກນະລົກທີ່ເອີ້ນວ່າ ປຸມ-ນາມ (Puṃ-nāma). ແຕ່ເປັນຫຍັງລາວຈຶ່ງກາຍເປັນຜູ້ນຳທຸກຂ໌ມາໃຫ້ເຮືອນເຮົາ? ເປັນໂທດຂອງຂ້າ ຫຼືໂທດຂອງແມ່ຂອງລາວ? ໂອ ຜູ້ຮູ້, ຂໍຈົ່ງບອກວ່າ ຄວາມປະພຶດຊົ່ວນີ້ເກີດຈາກໃສ?”

Verse 131

गर्ग उवाच । रेवत्यन्ते मुनिश्रेष्ठ जातोऽयं तनयस्तव । तेन दुःखाय ते दुष्टे काले यस्मादजायत

ກາຣກາ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ບຸດຂອງທ່ານນີ້ເກີດໃນຊ່ວງສິ້ນສຸດຂອງ ເຣວະຕີ (Revatī). ເພາະເກີດໃນເວລາອັນອັບມົງຄຸນ ລາວຈຶ່ງກາຍເປັນເຫດໃຫ້ທ່ານເສົ້າໂສກ.”

Verse 132

तवापचारो नैवास्य मातुर्नापि कुलस्य च । अन्यद्दौःशील्यहेतुत्वं रेवत्यंत उपागतम्

“ນີ້ບໍ່ແມ່ນເພາະການຜິດຂອງທ່ານ ບໍ່ແມ່ນຂອງແມ່ຂອງລາວ ແລະບໍ່ແມ່ນຂອງວົງຕະກູນ. ແທ້ຈິງ ເຫດໃຫ້ເກີດຄວາມປະພຶດຊົ່ວນີ້ ມາຈາກຊ່ວງສິ້ນສຸດຂອງ ເຣວະຕີ (Revatī).”

Verse 133

रेवती अश्विनोर्मध्यमाश्लेषामघयोस्तथा । ज्येष्ठामूलर्क्षयोः प्रोक्तं गंडांतं तु भयावहम्

ຈຸດຕໍ່ກັນທີ່ເອີ້ນວ່າ «ກັນດານຕະ» ອັນຖືກກ່າວວ່ານ່າຢ້ານ ຢູ່ທ້າຍເຣວະຕີ ແລະຕົ້ນອັສວິນີ; ເຊັ່ນດຽວກັນລະຫວ່າງ ອາສເລສາ–ມະຄາ ແລະ ຈເຍດຖາ–ມູລາ ກໍມີດັ່ງນັ້ນ.

Verse 134

गंडत्रये तु ये जाता नरनारीतुरंगमाः । तिष्ठंति न चिरं गेहे तिष्ठन्तोऽपि भयंकराः । एवमुक्तोऽथ गर्गेण चुक्रोधातीव कोपनः

ແຕ່ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ເກີດໃນ «ກັນດານຕະ» ທັງສາມ—ຊາຍ ຍິງ ແມ່ນແຕ່ມ້າ—ບໍ່ຢູ່ໃນເຮືອນດົນ; ແລະເຖິງຢູ່ກໍເປັນເຫດໃຫ້ຢ້ານ. ເມື່ອກາກະກ່າວດັ່ງນີ້ ຜູ້ມີໂທສະຮ້ອນກໍໂກດຢ່າງຫນັກ.

Verse 135

ऋतवागुवाच । यस्मान्ममैक पुत्रस्य रेवत्यन्ते समुद्भवः

ຣິຕະວາກຸ ກ່າວວ່າ: «ເນື່ອງຈາກລູກຊາຍຄົນດຽວຂອງຂ້ອຍ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນທີ່ທ້າຍເຣວະຕີ…»

Verse 136

रेवती किं न जानाति मां विप्रः शापयिष्यति । जाज्वल्यमाना गगनात्तस्मात्पततु रेवती

«ເຣວະຕີ ບໍ່ຮູ້ດອກຫລືວ່າ ພຣາຫມັນຈະສາບແຊ່ງຂ້ອຍ? ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ເຣວະຕີທີ່ລຸກໄຟໂຊດ ຕົກລົງຈາກຟ້າ!»

Verse 137

नारद उवाच । तेनैवं व्याहृते वाक्ये रेवत्यृक्षं पपात ह पश्यतः सर्वलोकस्य विस्मयाविष्टचेतसः

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອຖ້ອຍຄໍານັ້ນຖືກເວົ້າອອກໄປດັ່ງນັ້ນ ດາວເຣວະຕີກໍຕົກລົງແທ້; ໃນຂະນະທີ່ທຸກໂລກພາກັນເບິ່ງ ໃຈຖືກຄວາມພິສົດຄອບງໍາ»

Verse 138

ईश्वरेच्छाप्रभावेन पतिता गिरिमूर्द्धनि । रेवत्यृक्षं निपतितं कुमुदाद्रौ समन्ततः

ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ ມັນໄດ້ຕົກລົງເທິງຍອດພູ; ນັກຂັດ «ເຣວະຕີ» ລົງມາອ້ອມຮອບພູກຸມຸດທົ່ວທິດ.

Verse 139

सुराष्ट्रदेशे स प्राप्तः पतितो भूतले शुभे । हिमाचलस्य पुत्रो य उज्जयंतो गिरिर्महान्

ມັນໄດ້ເຖິງແດນສຸຣາສະຖຣະ ແລະຕົກລົງເທິງພື້ນດິນອັນເປັນມົງຄຸນ—ເທິງພູໃຫຍ່ «ອຸຈະຍັນຕະ» ທີ່ເຂົາເວົ້າວ່າເປັນບຸດຂອງຫິມາຈະລະ.

Verse 140

कुमुदेन समं मैत्री कृता पूर्वं परस्परम् । यत्र त्वं स्थास्यसे स्थाता तत्राहमपि निश्चितम्

ໃນກ່ອນນັ້ນ ຂ້ອຍກັບກຸມຸດໄດ້ຜູກມິດຕະພາບກັນ. ບ່ອນໃດທີ່ເຈົ້າ—ຜູ້ໝັ້ນຄົງ—ຈະຕັ້ງຢູ່ ທີ່ນັ້ນຂ້ອຍກໍຕັ້ງໃຈແນ່ນອນວ່າຈະຢູ່ດ້ວຍ.

Verse 141

इति कृत्वा गृहीत्वाथ गंगावारि सयामुनम् । सारस्वतं तथा पुण्यं सिंचितुं तं समागतः

ເມື່ອເຮັດດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ລາວໄດ້ນຳນ້ຳຄົງຄາຄຽງຄູ່ກັບນ້ຳຍະມຸນາ ແລະນ້ຳສາຣະສະວະຕີອັນບໍລິສຸດ ມາຍັງທີ່ນັ້ນ ເພື່ອປະພອຍປະພອຍຊຳລະອຸທິດດ້ວຍນ້ຳສັກສິດນັ້ນ.

Verse 142

आहूतसंप्लवं यावत्संस्थितौ तौ परस्परम् । कुमुदाद्रिश्च तत्पातात्ख्यातो रैवतकोऽभवत्

ຈົນກວ່ານ້ຳຖ້ວມທີ່ໄດ້ເອີ້ນມານັ້ນຈະຫຼຸດລົງ ທັງສອງກໍຢູ່ຮ່ວມກັນຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ແລະດ້ວຍການລົງມານັ້ນ ພູກຸມຸດຈຶ່ງໂດງດັງໃນນາມ «ໄຣວະຕະກະ».

Verse 143

अतीव रम्यः सर्वस्यां पृथिव्यां पृथिवीपते । कुमुदाद्रिश्च सौवर्णो रेवतीच्यवनात्पुनः

ໂອ ພະອົງເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນ, ພູກຸມຸດາ ງາມຫຼາຍຢ່າງຫາທຽບບໍ່ໄດ້ໃນໂລກທັງປວງ; ແລະອີກຄັ້ງ ເນື່ອງຈາກການໄຫຼລົງຂອງແມ່ນ້ຳເຣວະຕີ ມັນກໍເປັນປະກາຍດັ່ງຄຳທອງ।

Verse 144

पंकजाभः स बाह्येन जातो वर्णेन भूपते । मेरुवर्णः स मध्ये तु सौवर्णः पर्वतोत्तमः

ໂອ ພະຣາຊາ, ພູອັນປະເສີດນັ້ນ ພາຍນອກມີສີດັ່ງດອກບົວ; ແຕ່ກາງພູມີສີດັ່ງເຂົາເມຣຸ—ເປັນຄຳທອງແທ້ ເປັນພູຍອດເລີດ।

Verse 145

ततः सञ्जनयामास कन्यां रैवतको गिरिः । रेवतीकांति संभूतां रेवतीसदृशाननाम्

ຕໍ່ມາ ພູໄຣວະຕະກະ ໄດ້ກໍ່ເກີດທິດາຜູ້ໜຶ່ງ—ເກີດຈາກປະກາຍຂອງເຣວະຕີ ແລະມີໃບໜ້າຄ້າຍເຣວະຕີເອງ।

Verse 146

प्रमुचो नाम राजर्षिस्तेन दृष्टा वरांगना । पितृवद्रेवतीनाम कृतं तस्या नृपोत्तम

ຣາຊະຣິສີນາມ ປຣະມຸຈະ ໄດ້ເຫັນນາງຜູ້ງາມຍອດນັ້ນ. ແລະດັ່ງບິດາ, ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ, ທ່ານໄດ້ຕັ້ງນາມນາງວ່າ “ເຣວະຕີ”.

Verse 147

रेवतीति च विख्याता सा सर्वत्र वरांगना । सर्वतेजोमयं स्थानं सर्वतीर्थजलाश्रयम्

ນາງໄດ້ມີຊື່ສຽງທົ່ວທຸກແຫ່ງວ່າ “ເຣວະຕີ” ນາງຜູ້ງາມຍອດ. (ດິນແດນນັ້ນ) ເປັນສະຖານທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍປະກາຍອັນສາກົນ ແລະເປັນອ່າງຮອງຮັບນ້ຳຈາກຕີຣຖະທັງປວງ।

Verse 148

गंगाजलप्रवाहैश्च संयुक्तं यामुनैस्तथा । स्थितं सारस्वतं तोयं तत्र गर्तेषु तत्त्रयम्

ທີ່ນັ້ນ ນ້ຳສະຣັສວະຕີໄດ້ຄົງຢູ່ ປະສົມກັບກະແສນ້ຳຄົງຄາ ແລະກັບນ້ຳຍະມຸນາດ້ວຍ. ໃນຫຼຸມລຶກທັງຫຼາຍ ນ້ຳສັກສິດສາມສາຍນັ້ນຢືນຮ່ວມກັນ.

Verse 149

विख्यातं रेवतीकुंडं यत्र जाता च रेवती । स्मरणाद्दर्शनात्स्नानात्सर्वपापक्षयो भवेत्

ເຣວະຕີກຸນດາເປັນບ່ອນມີຊື່ສຽງ ທີ່ເຣວະຕີໄດ້ເກີດ. ດ້ວຍການລະນຶກເຖິງ, ດ້ວຍການເຫັນ, ແລະດ້ວຍການອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນ ບາບທັງປວງຍ່ອມຖືກທຳລາຍ.

Verse 150

सा बाला वर्द्धिता तेन प्रमुंचेन महात्मना । यौवनं तु तया प्राप्तं तस्मिन्रैवतके गिरौ

ເດັກຍິງນ້ອຍນັ້ນ ໄດ້ຖືກລ້ຽງດູໂດຍມະຫາມຸນີ ປຣະມຸນຈະ. ແລະຢູ່ເທິງພູໄຣວະຕະກະນັ້ນ ນາງໄດ້ບັນລຸວັຍໜຸ່ມສາວ.

Verse 151

तां तु यौवनसंपन्नां दृष्ट्वाऽथ प्रमुचो मुनि । एकांते चिन्तयामास कोऽस्या भर्ता भविष्यति

ເມື່ອເຫັນນາງຜູ້ພ້ອມດ້ວຍວັຍໜຸ່ມສາວ ມຸນີປຣະມຸນຈະຈຶ່ງຄິດໃນທີ່ສະຫງົບວ່າ: “ໃຜຈະເປັນຜົວຂອງນາງ?”

Verse 152

हूत्वाहूत्वा स पप्रच्छ गुरुं वह्निं द्विजोत्तमः । प्रसादं कुरु मे ब्रूहि कोऽस्या भर्ता भविष्यति

ລາວເອີ້ນຊ້ຳໆ ແລ້ວພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດນັ້ນ ໄດ້ຖາມຄູບາອາຈານຂອງຕົນ ຄືພຣະໄຟວ່າ: “ຂໍຈົ່ງເມດຕາຂ້າພະເຈົ້າ; ຈົ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ໃຜຈະເປັນຜົວຂອງນາງ?”

Verse 153

अन्योऽस्याः सदृशः कोऽपि वंशे नास्ति करोमि किम् । वह्निकुण्डात्समुत्थाय प्रोक्तवान्हव्यवाहनः

“ໃນວົງສານາງ ບໍ່ມີໃຜເທົ່ານາງ—ຂ້າພະເຈົ້າຄວນເຮັດແນວໃດ?” ດັ່ງນັ້ນ ຮະວະຍະວາຫະນະ (ອັກນິ) ລຸກຂຶ້ນຈາກຫຼຸມໄຟ ແລະກ່າວວາຈານັ້ນ।

Verse 154

शृणु मे वचनं विप्र योऽस्या भर्ता भविष्यति । प्रियव्रतान्वयभवो महाबलपराक्रमः

“ຈົ່ງຟັງຄໍາຂ້າພະເຈົ້າ ໂອ ພຣາຫມະນະ: ຜົວໃນອະນາຄົດຂອງນາງ ຈະເກີດໃນວົງສາພຣິຍະວຣະຕະ ມີພະລັງແລະວິລະກຳອັນໃຫຍ່.”

Verse 155

पुत्रो विक्रमशीलस्य कालिंदीजठरोद्भवः । दुर्दमो नाम भविता भर्ता ह्यस्या महीपतिः

“ເຂົາຈະເປັນບຸດຂອງ ວິກຣະມະຊີລະ ເກີດຈາກຄັນຂອງ ກາລິນດີ; ຊື່ ດຸຣະດະມະ ແລະຈະເປັນຜົວຂອງນາງ ເປັນຈອມກະສັດແຫ່ງພື້ນດິນ.”

Verse 156

अत्रांतरे समायातो दुर्दमः स महीपतिः । गिरौ मृगवधाकांक्षी मुनिं गेहे न पश्यति । प्रियेऽयि तातः क्व गत एहि सत्यं ब्रवीहि मे

ໃນຂະນະນັ້ນ ກະສັດດຸຣະດະມະ ຈອມແຜ່ນດິນ ໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນ ປາຖະນາຈະລ່າສັດໃນພູ. ບໍ່ເຫັນມຸນີຢູ່ໃນເຮືອນ ຈຶ່ງກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ—ພໍ່ຂອງເຈົ້າໄປໃສ? ມາເຖີດ ຈົ່ງບອກຄວາມຈິງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 157

नारद उवाच । अग्निशालास्थितेनैव तच्छ्रुतं वचनं प्रियम् । प्रियेत्यामन्त्रणं कोऽयं करोति मम वेश्मनि

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: ໃນຂະນະທີ່ທ່ານພັກຢູ່ໃນຫ້ອງໄຟ ທ່ານໄດ້ຍິນຄໍາເວົ້າອັນອ່ອນຫວານນັ້ນ. “ໃຜໜໍ ມາເອີ້ນວ່າ ‘ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ’ ໃນເຮືອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ?” ທ່ານຄິດໃນໃຈ.

Verse 158

स ददर्श महात्मानं राजानं दुर्दमं मुनिः । जहर्ष दुर्दमं दृष्ट्वा मुनिः प्राह स गौतमम्

ມຸນີໄດ້ເຫັນພະຣາຊາຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງ ຊື່ ດຸຣດະມະ. ເມື່ອເຫັນດຸຣດະມະ ມຸນີກໍຍິນດີ ແລະກ່າວດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບວ່າ «ໂອ ໂກຕະມະ!»

Verse 159

शिष्यं विनयसम्पन्नमर्घ्यं पाद्यं समानय । एकं तावदयं भूपश्चिरकालादुपागतः

«ຈົ່ງນຳສິດຂອງຂ້າຜູ້ມີວິໄນດີ ພ້ອມທັງອັຣຄະຍະ (ນ້ຳບູຊາກຽດຕິ) ແລະນ້ຳລ້າງຕີນມາ. ເພາະພະຣາຊານີ້ມາຮອດຫຼັງຈາກເວລາດົນ»

Verse 160

जामाता सांप्रतं राजा योग्यास्य च सुता मम । ततः स चिंतयामास राजा जामातृ कारणम्

«ໃນບັດນີ້ ພະຣາຊາຈະເປັນລູກເຂີຍຂອງຂ້າ ແລະບຸດສາວຂອງຂ້າກໍສົມຄວນແກ່ພຣະອົງ. ດັ່ງນັ້ນ ພະຣາຊາຈຶ່ງເລີ່ມຄິດໄຕ່ຕອງເຖິງເຫດແລະວິທີທີ່ຈະເປັນລູກເຂີຍ»

Verse 161

मौनेन विधिना राजा जगृहेऽर्घ्यं द्विजाज्ञया । तमासनगतं विप्रो गृहीतार्घ्यं महामुनिः

«ຕາມພິທີແຫ່ງຄວາມສງົບ (ມົວນະ) ພະຣາຊາໄດ້ຮັບອັຣຄະຍະຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣາຫມະນ. ມະຫາມຸນີຜູ້ເປັນພຣາຫມະນ ເມື່ອຮັບອັຣຄະຍະແລ້ວ ກໍຍັງນັ່ງຢູ່ເທິງອາສນະຂອງຕົນ»

Verse 162

प्रस्तुतं प्राह राजेन्द्रं नृपते कुशलं पुरे । कोशे बले च मित्रे च भृत्यामात्य प्रजासु च । तथात्मनि महाबाहो यत्र सर्वं प्रतिष्ठितम्

ແລ້ວມຸນີກ່າວຢ່າງເໝາະສົມຕໍ່ຈອມກະສັດວ່າ: «ໂອ ພະຣາຊາເອກ, ໃນນະຄອນຂອງພຣະອົງທຸກຢ່າງສະບາຍດີບໍ—ຄັງຊັບ, ກອງທັບ, ມິດສະຫາຍ, ຂ້າຮັບໃຊ້ແລະອຳມາດ, ພົນລະເມືອງ? ແລະພຣະອົງເອງລ່ະ ໂອ ຜູ້ມີແຂນແຂງກ້າ, ຜູ້ທີ່ທຸກສິ່ງອາໄສຢູ່ໃນພຣະອົງ, ສະບາຍດີບໍ?»

Verse 163

पत्नी च ते कुशलिनी याऽत्र स्थाने हि तिष्ठति । अन्यासां कुशलं ब्रूहि याः संति तव मंदिरे

ແລ້ວພຣະມະເຫສີຂອງທ່ານ ຜູ້ພັກຢູ່ໃນສະຖານທີ່ນີ້ ສຸກດີບໍ? ຂໍໃຫ້ທ່ານບອກຂ່າວຄວາມສຸກຂອງນາງອື່ນໆ ທີ່ຢູ່ໃນພຣະຮາຊວັງຂອງທ່ານດ້ວຍ।

Verse 164

राजोवाच । त्वत्प्रसादादकुशलं नास्ति राज्ये क्वचिन्मम । जातकौतूहलोऽस्म्यस्मि मम भार्याऽत्र का मुने

ພຣະຣາຊາກ່າວວ່າ: ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງທ່ານ ໃນອານາຈັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີອັບມົງຄົນໃດໆ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້—ໂອ ມຸນີ—ພຣະມະເຫສີຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃນທີ່ນີ້ແມ່ນໃຜ?

Verse 165

प्रमुच उवाच । रेवती ते वरा भार्या किं न वेत्सि नृपोत्तम । त्रैलोक्यसुन्दरी या तु कथं सा विस्मृता तव

ປຣະມຸຈາກ່າວວ່າ: ເຣວະຕີແມ່ນພຣະມະເຫສີອັນປະເສີດຂອງທ່ານ—ເປັນຫຍັງຈຶ່ງບໍ່ຮູ້ ໂອ ພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ? ນາງຜູ້ເປັນຄວາມງາມແຫ່ງສາມໂລກ—ທ່ານຈະລືມນາງໄດ້ແນວໃດ?

Verse 166

राजोवाच । सुभद्रां शांतपापां च कावेरीतनयां तथा । सूरात्मजानुजातां च कदंबां च वरप्रजाम्

ພຣະຣາຊາກ່າວວ່າ: (ຂ້າພະເຈົ້າຈື່ຈຳໄດ້) ສຸພັດຣາ ແລະ ຊານຕະປາປາ, ພ້ອມທັງ ກາເວຣີຕະນະຍາ; ແລະ ຊູຣາຕມະຈານຸຈາຕາ; ແລະ ກະດຳບາ ດ້ວຍ—ຜູ້ມີລູກຫຼານອັນປະເສີດ।

Verse 168

ऋषिरुवाच । प्रियेति सांप्रतं प्रोक्ता रेवती सा प्रिया तव । तदन्यथा न भविता वचनं नृपसत्तम

຤ິສີກ່າວວ່າ: ບັດນີ້ນາງຖືກເອີ້ນວ່າ “ຜູ້ຮັກ”; ເຣວະຕີນັ້ນແຫຼະແມ່ນຜູ້ຮັກຂອງທ່ານແທ້. ຖ້ອຍຄຳນີ້ຈະບໍ່ເປັນຢ່າງອື່ນເດັດຂາດ, ໂອ ພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ।

Verse 169

राजोवाच । नास्ति भावकृतो दोषः क्षम्यतां तद्वचो मम । विनिर्गतं वचोवक्त्रान्नाहं जाने द्विजोत्तम

ພະຣາຊາກ່າວວ່າ: «ບໍ່ມີໂທດທີ່ເກີດຈາກເຈດຕະນາແທ້—ຂໍໃຫ້ທ່ານອະໄພຄໍາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ເມື່ອຄໍາອອກຈາກປາກແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ ຫຼືຄວບຄຸມໄດ້ທັງໝົດ ໂອ ພຣາຫມະນະຜູ້ປະເສີດ»។

Verse 170

ऋषिरुवाच । नास्ति भावकृतो दोषः परिवेद्मि कुरुष्व तत् । वह्निना कथितस्त्वं मे जामाताद्य भविष्यसि

຤ິສີກ່າວວ່າ: «ບໍ່ມີໂທດທີ່ເກີດຈາກເຈດຕະນາ—ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໃຈແລ້ວ. ຈົ່ງເຮັດຕາມທີ່ຄວນ. ເພາະອັກນິ (ໄຟ) ໄດ້ກ່າວເຖິງເຈົ້າແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ; ມື້ນີ້ເຈົ້າຈະເປັນລູກເຂີຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ»។

Verse 171

इत्यादिवचनै राजा भार्या मेने स रेवतीम् । ऋषिस्तथोद्यतः कर्तुं विवाहं विधि पूर्वकम् । उवाच कन्या पितरं किञ्चिन्मे श्रूयतां पितः

ດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາເຊັ່ນນັ້ນ ພະຣາຊາຮັບເອົາເຣວະຕີເປັນມະເຫສີ. ຤ິສີກໍຕຽມຈະປະກອບພິທີວິວາຫະຕາມພິທີກຳອັນຖືກຕ້ອງ. ແຕ່ນາງກ່າວກັບບິດາວ່າ: «ພໍ່ເອີຍ ຂໍໃຫ້ຟັງສິ່ງໜຶ່ງທີ່ລູກປາດຖະນາຈະກ່າວ»។

Verse 172

यदि मे पतिना तात विवाहं कर्तुमिच्छसि । रेवत्यृक्षं विवाहं मे तत्करोतु प्रसादतः

«ພໍ່ເອີຍ ຖ້າພໍ່ປາດຖະນາຈັດການວິວາຫະໃຫ້ລູກກັບສາມີນີ້ ຂໍໂດຍພຣະກະລຸນາ ໃຫ້ພິທີແຕ່ງງານຂອງລູກປະກອບໃນເວລານັກສັດຕຣາ ‘ເຣວະຕີ’»।

Verse 173

ऋषिरुवाच । रेवत्यृक्षश्च न वै भद्रे चन्द्रयोगे दिवि स्थितम् । ऋक्षाण्यन्यान्यपि संति सुभ्रूर्वैवाहकानि च

຤ິສີກ່າວວ່າ: «ໂອ ນາງຜູ້ອ່ອນໂຍນ, ນັກສັດຕຣາ ‘ເຣວະຕີ’ ບໍ່ໄດ້ສະຖິດຢູ່ໃນຟ້າພ້ອມກັບດວງຈັນໃນຍອກຂະນະນີ້. ແຕ່ຍັງມີນັກສັດຕຣາອື່ນໆ ໂອ ນາງຄິ້ວງາມ, ທີ່ເໝາະສົມສໍາລັບການແຕ່ງງານ»។

Verse 174

कन्योवाच । तात तेन विना कालो विकलः प्रतिभाति मे । विवाहो विकले तात मद्विधायाः कथं भवेत्

ນາງສາວກ່າວວ່າ: «ພໍ່ເອີຍ ຖ້າບໍ່ມີເວລານັ້ນ (ເຣວະຕີ) ເວລາທັງໝົດກໍເຫັນຄືຂາດຕໍ່ຂ້ອຍ. ພໍ່ເອີຍ ເມື່ອເວລາບໍ່ຄົບ ການແຕ່ງງານຂອງຄົນເຊັ່ນຂ້ອຍຈະສຳເລັດຢ່າງຖືກຕ້ອງໄດ້ແນວໃດ?»

Verse 175

प्रमुञ्च उवाच । ऋतवागिति विख्यातस्तपस्वी रेवतीं प्रति । चकार कोपं क्रुद्धेन तेनर्क्षं तन्निपातितम्

ປຣະມຸນຈະກ່າວວ່າ: «ມີຕະປະສະວີຜູ້ໂດ່ງດັງຊື່ ຣິຕະວາກ ເກີດໂກດຕໍ່ເຣວະຕີ. ເມື່ອໂກດກ້າ ທ່ານໄດ້ເຮັດໃຫ້ກຸ່ມດາວນັ້ນຕົກລົງ»

Verse 176

मया चास्मै प्रतिज्ञाता भार्येति विदितं तव । न चेच्छसि विवाहं त्वं संकटं नः समागतम्

«ແລະຂ້ອຍໄດ້ສັນຍາໄວ້ແລ້ວວ່າຈະມອບເຈົ້າໃຫ້ທ່ານນັ້ນເປັນພັນລະຍາ—ເຈົ້າຮູ້ດີ. ຖ້າເຈົ້າບໍ່ຍອມແຕ່ງງານ ຄວາມລຳບາກໃຫຍ່ຈະມາຮອດພວກເຮົາ»

Verse 177

कन्योवाच । ऋतवागेव स मुनिः किमेतत्तप्तवान्स्वयम् । न त्वया मम तातेन ब्रह्मबन्धोः सुताऽस्मि किम्

ນາງສາວກ່າວວ່າ: «ມຸນີນັ້ນແທ້ໆແມ່ນ ຣິຕະວາກ ຫຼື—ທ່ານໄດ້ບຳເນັດຕະປະດ້ວຍຕົນເອງແທ້ບໍ? ຫຼືເພາະພໍ່ຂອງຂ້ອຍ ຂ້ອຍຈຶ່ງຖືກມອງເປັນລູກສາວຂອງ ‘ພຣາຫມະ-ບັນທຸ’ (ພຣາຫມະແຕ່ຊື່) ຫຼື?»

Verse 178

ऋषिरुवाच । ब्रह्मबन्धोः सुता न त्वं तपस्वी नास्ति मेऽधिकः । सुता त्वं च मया देया नान्यत्कर्तुं समुत्सहे

ຣິຊີກ່າວວ່າ: «ເຈົ້າບໍ່ແມ່ນລູກສາວຂອງ brahma-bandhu. ບໍ່ມີຕະປະສະວີໃດສູງກວ່າຂ້ອຍ. ແລະເຈົ້າຈະຕ້ອງຖືກມອບໂດຍຂ້ອຍ (ໃນການແຕ່ງງານ); ຂ້ອຍບໍ່ກ້າທຳຢ່າງອື່ນ»

Verse 179

कन्योवाच । तपस्वी यदि मे तातस्तत्किमृक्षमिदं दिवि । समारोप्य विवाहो मे कस्मान्न क्रियते पुनः

ນາງສາວກ່າວວ່າ: «ພໍ່ເອີຍ ຖ້າທ່ານນັ້ນເປັນນັກບຳເນັດຕະປະຈິງ ແລ້ວກຸ່ມດາວນີ້ໃນຟ້າແມ່ນຫຍັງ? ເມື່ອຍົກມັນກັບຄືນແລ້ວ ເປັນຫຍັງພິທີແຕ່ງງານຂອງຂ້ອຍບໍ່ຖືກຈັດອີກຕາມເວລາອັນຄວນ?»

Verse 180

ऋषिरुवाच एवं भवतु भद्रं ते भद्रे प्रीतिमती भव । आरोपयामीन्दुमार्गे रेवत्यृक्षं कृते तव

຤ິສີກ່າວວ່າ: «ໃຫ້ເປັນໄປຕາມນັ້ນ ຂໍຄວາມມົງຄຸນຈົ່ງມີແກ່ເຈົ້າ ໂອ ຜູ້ອ່ອນໂຍນ—ຈົ່ງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິ. ເພື່ອເຈົ້າ ຂ້ອຍຈະນຳດາວເຣວະຕີໄປວາງໄວ້ໃນເສັ້ນທາງຂອງພຣະຈັນ»

Verse 181

ततस्तपःप्रभावेन रेवत्यृक्षं महामुनिः । यथा पूर्वं तथा चक्रे सोमयोगि द्विजोत्तमः । विवाहं दुहितुः कृत्वा जामातरमुवाच ह

ຕໍ່ມາ ດ້ວຍພະລັງອຳນາດແຫ່ງຕະປະ ມະຫາມຸນີນັ້ນ—ຜູ້ເປັນດວິຊະອັນສູງສຸດ ແລະຕັ້ງມັ່ນໃນໂສມະໂຍກ—ໄດ້ຟື້ນຟູດາວເຣວະຕີໃຫ້ເປັນດັ່ງເກົ່າ. ເມື່ອຈັດພິທີແຕ່ງງານໃຫ້ລູກສາວແລ້ວ ຈຶ່ງກ່າວກັບລູກເຂີຍຂອງຕົນ.

Verse 182

औद्वाहिकं ते भूपाल कथ्यतां किं ददाम्यहम् । दुष्प्रापमपि दास्यामि विद्यते मे महत्तपः

«ໂອ ພຣະຣາຊາ ຈົ່ງບອກຂອງຂວັນແຕ່ງງານທີ່ທ່ານປາຖະໜາ—ຂ້ອຍຄວນໃຫ້ຫຍັງແກ່ທ່ານ? ແມ່ນແຕ່ສິ່ງທີ່ຫາຍາກກໍຈະປະທານໃຫ້ ເພາະຂ້ອຍມີຕະປະອັນຍິ່ງໃຫຍ່»

Verse 183

राजोवाच । मनोः स्वायंभुवस्याहमुत्पन्नः संततौ मुने । मन्वंतराधिपं पुत्रं त्वत्प्रसादाद्वृणोम्यहम्

ພຣະຣາຊາກ່າວວ່າ: «ໂອ ມຸນີ ຂ້ອຍເກີດໃນສາຍສະກຸນຂອງ ສະວາຍັມພູວະ ມະນຸ. ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງທ່ານ ຂ້ອຍຂໍເລືອກພອນເປັນລູກຊາຍຜູ້ຈະເປັນເຈົ້າແຫ່ງມັນວັນຕະຣະ»

Verse 184

ऋषिरुवाच । भविष्यति महीपालो महाबलपराक्रमः । रेवती रेवतीकुण्डे स्नात्वा पुत्रं जनिष्यति

຤ິສີກ່າວວ່າ: «ຈະມີກະສັດແຫ່ງພື້ນດິນ ມີພະລັງແລະວິລະກຳຍິ່ງໃຫຍ່ ເກີດຂຶ້ນ. ເຣວະຕີ ໄດ້ອາບນ້ຳໃນ ເຣວະຕີ-ກຸນດ ແລ້ວຈະໃຫ້ກຳເນີດບຸດ»។

Verse 185

एवं कृत्वा गतो राजा सा च पुत्रमजीजनत् । रैवतेति कृतं नाम बभूव स मनुर्नृपः

ເມື່ອເຮັດດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ກະສັດກໍໄດ້ເດີນທາງຈາກໄປ ແລະນາງກໍໃຫ້ກຳເນີດບຸດ. ມະນຸຜູ້ເປັນກະສັດນັ້ນ ໄດ້ຮັບນາມວ່າ «ໄຣວະຕະ»।

Verse 186

अमुना च तदा प्रोक्तमस्मिन्रैवतके गिरौ । स्त्रियः स्नानं करिष्यंति तासां पुत्रा महाबलाः । दीर्घायुषो भविष्यंति दुःखदारिद्र्यवर्जिताः

ແລະໃນເວລານັ້ນ ທ່ານໄດ້ປະກາດໃນພູ ໄຣວະຕະກະ ນີ້ວ່າ: ສະຕຣີຜູ້ໃດອາບນ້ຳຢູ່ນີ້ ຈະໄດ້ບຸດມີພະລັງຍິ່ງໃຫຍ່; ພວກເຂົາຈະມີອາຍຸຍືນ ແລະພົ້ນຈາກຄວາມໂສກແລະຄວາມທຸກຍາກ।

Verse 187

नारद उवाच । इत्युक्ते पर्वतो राजन्दीर्घो भूत्वा पपात सः । एतौ तौ संस्मृतौ देवौ सभार्यौ हरिशंकरौ

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: «ເມື່ອກ່າວຄຳນັ້ນແລ້ວ ໂອ ພະຣາຊາ, ພູນັ້ນຍືດຍາວອອກ ແລ້ວກໍລົ້ມລົງ. ໃນຂະນະນັ້ນ ທວງເທວະສອງພະອົງ—ຮະຣິ ແລະ ສັງກະຣະ—ພ້ອມດ້ວຍພະມະເຫສີ ຖືກລະລຶກເອີ້ນ»។

Verse 188

स्मृतमात्रौ तदाऽयातौ तेन बद्धौ पुरा यतः । यत्राहं तत्र स्थातव्यं भवद्भ्यामिति निश्चितम्

ເມື່ອຖືກລະລຶກແຕ່ພຽງຊົ່ວພິບຕາ ທວງເທວະທັງສອງກໍມາຮອດທັນທີ, ເນື່ອງຈາກໃນອະດີດພວກພຣະອົງເຄີຍຖືກທ່ານນັ້ນຜູກມັດໄວ້. ແລະໄດ້ກຳນົດແນ່ນອນວ່າ: «ບ່ອນໃດທີ່ຂ້ອຍຢູ່ ພວກເຈົ້າທັງສອງຈົ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ»।

Verse 189

अतो विष्णुहरौ देवौ स्थितौ तौ पर्वतोत्तमे । गिरौ रैवतके रम्ये स्वर्णरेखानदीजले । आराधयद्धरिं देवं रेवती तां च सोब्रवीत्

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະວິສນຸ ແລະ ພຣະຫະຣະ (ສີວະ) ທັງສອງ ໄດ້ປະທັບຢູ່ເທິງພູອັນປະເສີດ ຄື ພູໄຣວະຕະກະ ອັນງາມ ໃກ້ນ້ຳແມ່ນ້ຳສະວັນນະເຣຂາ. ທີ່ນັ້ນ ເຣວະຕີ ໄດ້ນະມັດສະການພຣະຫະຣິ ແລະ ພຣະອົງໄດ້ຕັດກັບນາງ।

Verse 190

भवताच्चंद्रयोगस्ते गगने ब्राह्मणाज्ञया । अन्यद्वृणीष्व तुष्टोऽहं वरं मनसि यत्स्थितम्

“ດ້ວຍຄຳສັ່ງຂອງພຣາຫມັນ ການປະສານຂອງເຈົ້າກັບພຣະຈັນໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຟ້າແລ້ວ. ບັດນີ້ ຈົ່ງເລືອກພອນອື່ນ—ເຮົາພໍໃຈ; ຂໍສິ່ງໃດທີ່ຢູ່ໃນໃຈເຈົ້າ.”

Verse 191

रेवत्युवाच । गिरौ रैवतके देव स्थातव्यं भवता सदा । मया स्नानं कृतं यत्र तत्र स्नास्यंति ये जनाः

ເຣວະຕີກ່າວວ່າ: “ໂອ້ ພຣະເຈົ້າ, ຂໍໃຫ້ພຣະອົງປະທັບຢູ່ເທິງພູໄຣວະຕະກະຕະຫຼອດໄປ. ບ່ອນໃດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອາບນ້ຳສັກສິດ ທີ່ນັ້ນປະຊາຊົນກໍຈະອາບນ້ຳເຊັ່ນກັນ.”

Verse 192

तेषां विष्णुपुरे वासो भवत्विति वृतं मया । एवमस्तु तदा प्रोच्य गिरौ रैवतके स्थितः । दामोदरश्चतुर्बाहुः स्वयं रुद्रोपि संस्थितः

“ສຳລັບຊົນເຫຼົ່ານັ້ນ ຂໍໃຫ້ໄດ້ພຳນັກໃນນະຄອນຂອງພຣະວິສນຸ”—ນີ້ແມ່ນຄຳປະຕິຍານຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ເມື່ອຕັດວ່າ “ເປັນດັ່ງນັ້ນເຖີດ” ພຣະດາໂມດະຣະ ຜູ້ມີສີ່ພຣະຫັດ ໄດ້ປະທັບຢູ່ເທິງພູໄຣວະຕະກະ; ແມ່ນແຕ່ພຣະຣຸດຣະ (ສີວະ) ກໍປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນເຊັ່ນກັນ.

Verse 193

गंगाद्याः सरितः सर्वाः संस्थिता विष्णुना सह । क्षीरोदे मथ्यमाने तु यदा वृक्षः समुत्थितः

ແມ່ນ້ຳທັງຫມົດ ເລີ່ມແຕ່ແມ່ນ້ຳຄັງຄາ ໄດ້ມາປະຊຸມຢູ່ທີ່ນັ້ນພ້ອມກັບພຣະວິສນຸ; ເມື່ອມີການກວນມະຫາສະໝຸດນ້ຳນົມ ຕົ້ນໄມ້ສັກສິດກໍໄດ້ຜຸດຂຶ້ນມາ.

Verse 194

आमर्द्दे देवदैत्यानां तेन सामर्दकी स्मृता । अस्मिन्वृक्षे स्थिता लक्ष्मीः सदा पितृगृहे नृप

ເນື່ອງຈາກມັນເກີດຂຶ້ນທ່າມກາງການບີບຄັ້ນຕໍ່ສູ້ລະຫວ່າງເທວະດາແລະອະສຸຣາ ຈຶ່ງຖືກຈື່ຈຳວ່າ «ສາມາຣດະກີ». ຢູ່ໃນຕົ້ນໄມ້ນີ້ ພຣະລັກສະມີສະຖິດຢູ່ເສມືອນຢູ່ເຮືອນບັນພະບຸຣຸດ ໂອ ພຣະຣາຊາ.

Verse 195

शिवालक्ष्मीः स्मृतो वृक्षः सेव्यते सुरसत्तमैः । देवैर्ब्रह्मादिभिः सर्वैर्वृक्षोऽसौ वैष्णवः स्मृतः

ຕົ້ນໄມ້ນັ້ນຖືກຈື່ຈຳວ່າ «ຊິວາລັກສະມີ» ແລະຖືກບູຊາຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບໂດຍເທວະດາຜູ້ປະເສີດ. ໂດຍເທວະດາທັງປວງ ເລີ່ມແຕ່ພຣະພຣະຫມາ ຕົ້ນໄມ້ນັ້ນຖືກປະກາດວ່າເປັນວິສະນຸວະ (Vaiṣṇava) ໂດຍແທ້.

Verse 196

सर्वैः संचिंत्य मुक्तोऽसौ गिरौ रैवतके पुरा । अस्य वृक्षस्य यात्रां ये करिष्यंति हरेर्दिने

ເມື່ອທຸກຝ່າຍໄດ້ພິຈາລະນາຢ່າງຮອບຄອບແລ້ວ ນັ້ນ (ຕົ້ນໄມ້/ພຣະສະຖິດອັນສັກສິດ) ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໃນອະດີດເທິງພູໄຣວະຕະກະ. ຜູ້ໃດຈະເຮັດຍາດຣາ (ຈາລິກບູຊາ) ໄປຫາຕົ້ນໄມ້ນີ້ໃນວັນຂອງຮະຣິ (ວັນສັກສິດຂອງວິສະນຸ)…

Verse 197

फाल्गुने च सिते पक्ष एकादश्यां नृपोत्तम । तेषां पुत्राश्च पौत्राश्च भविष्यंति गुणाधिकाः । प्रांते विष्णुपुरे वासो जायतेनात्र संशयः

ໃນເດືອນຟາລກຸນ ໃນຂ້າງຂຶ້ນ ໃນວັນເອກາດະຊີ ໂອ ພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ—ລູກຊາຍແລະຫຼານຊາຍຂອງຜູ້ບູຊາເຫຼົ່ານັ້ນຈະເປັນຜູ້ອຸດົມດ້ວຍຄຸນທຳ; ແລະໃນບັ້ນປາຍ ຈະໄດ້ພັກອາໄສໃນນະຄອນຂອງພຣະວິສະນຸ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ.

Verse 198

बलिरुवाच । कथमेतद्व्रतं कार्यं वैष्णवं विष्णुवल्लभम् । रात्रौ जागरणं कार्यं विधिना केन तद्वद

ພຣະບາລີກ່າວວ່າ: «ວຣະຕະແຫ່ງວິສະນຸ (Vaiṣṇava) ອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະວິສະນຸນີ້ ຄວນປະຕິບັດແນວໃດ? ແລະການຕື່ນຢາມຕະຫຼອດຄືນ ຄວນຮັກສາຕາມກົດລະບຽບໃດ? ຂໍຈົ່ງບອກຂ້ອຍເຖີດ»។

Verse 199

नारद उवाच । फाल्गुनस्य सिते पक्ष एकादश्यामुपोषितः । स्नात्वा नद्यां तडागे वा वाप्यां कूपे गृहेऽपि वा

ນາຣະດາ ກ່າວວ່າ: ໃນວັນເອກາດະຊີ ຂອງປັກຂາສວ່າງ ເດືອນພາລກຸນ ຄວນອົບພອນອົດອາຫານ ແລ້ວອາບນ້ຳ—ຈະເປັນແມ່ນ້ຳ, ໜອງ, ອ່າງ, ບໍ່ນ້ຳ ຫຼືແມ່ນຢູ່ເຮືອນກໍໄດ້.

Verse 200

गत्वा गिरौ वने वाऽपि यत्र सा प्राप्यते शिवा । पूज्या पुष्पैः शुभै रात्रौ कार्यं जागरणं नरैः

ໄປຍັງພູ ຫຼືເຂົ້າປ່າກໍຕາມ ບ່ອນທີ່ພົບເຫັນ ພຣະສິວາອັນເປັນມົງຄຸນ (ການປະທັບຢູ່ອັນສັກສິດ) ຄວນບູຊາດ້ວຍດອກໄມ້ອັນດີງາມ; ແລະໃນຄືນນັ້ນ ຜູ້ຄົນຄວນຢູ່ຕື່ນເຝົ້າວິຈິລະ.

Verse 201

अष्टाधिकशतैः कार्या फलैस्तस्याः प्रदक्षिणा । प्रदक्षिणीकृत्य नगं भोक्तव्यं तु फलं नरैः

ການປະທັກສິນາ (ວຽນຂວາ) ຮອບນາງ ຄວນເຮັດດ້ວຍຜົນໄມ້ 108 ຜົນ. ເມື່ອວຽນຮອບຕົ້ນໄມ້ສັກສິດແລ້ວ ຜູ້ຄົນຈຶ່ງຄວນຮັບປະທານຜົນໄມ້ນັ້ນ.

Verse 202

करकं जलपूर्णं तु कर्त्तव्यं पात्रसंयुतम् । हविष्यान्नं तु कर्त्तव्यं दीपः कार्यो विधानतः

ຄວນຈັດຕຽມໝໍ້ນ້ຳທີ່ເຕັມນ້ຳ ພ້ອມພາຊະນະອັນເໝາະສົມ. ຄວນປຸງອາຫານຮະວິສະຍະ (haviṣya) ແລະຄວນຖວາຍດວງໄຟຕາມພິທີ.