Adhyaya 14

Verse 1

सारस्वत उवाच । वस्त्रापथे महाक्षेत्रे नगरे वामने पुरा । पुत्रशोकाभिसंतप्तो वसिष्ठो भगवानृषिः

ສາຣັສວະຕະ (Sārasvata) ກ່າວວ່າ: ໃນການກ່ອນ ໃນນະຄອນຊື່ ວາມະນະ (Vāmana) ພາຍໃນມະຫາເຂດສັກສິດ ວັສຕຣາປະຖະ (Vastrāpatha) ພຣະຣິສີ ວະສິດຖະ (Vasiṣṭha) ຜູ້ປະເສີດ ຖືກເຜົາໄໝ້ດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າເນື່ອງຈາກບຸດຂອງຕົນ (ໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນ)។

Verse 2

आजगाम तपस्तप्तुं स्वर्णरेखानदीतटे । ईशानकोणे नगरात्स्वर्णरेखानदीजले

ທ່ານໄດ້ມາເພື່ອບຳເນົາຕະປັສ (tapas) ຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳ ສະວັນນະເຣຂາ (Svarṇarekhā) — ທີ່ນ້ຳແມ່ນ້ຳນັ້ນ ທາງທິດອີສານຈາກນະຄອນ।

Verse 3

स्नात्वा ध्यात्वा शिवं देवं मनसाऽचिन्तयद्यदा । तदा रुद्रः समायातस्त्रिनेत्रो वृषभध्वजः । महर्षे तव तुष्टोऽहं किं करोमि वदस्व तत्

ເມື່ອທ່ານໄດ້ອາບນ້ຳ ເຂົ້າສະມາທິ ແລະພິຈາລະນາພຣະສິວະ (Śiva) ໃນໃຈ ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະຣຸດຣະ (Rudra) ກໍມາຮອດ—ຜູ້ມີສາມຕາ ແລະຊູງທຸງສັນຍາລັກເປັນວົວ—ແລ້ວກ່າວວ່າ: «ໂອ ມະຫາຣິສີ, ຂ້າພະເຈົ້າພໍໃຈໃນທ່ານ; ຈົ່ງບອກມາ—ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດສິ່ງໃດໃຫ້ທ່ານ?»

Verse 4

वसिष्ठ उवाच । यदि तुष्टो महादेव वरो देयो ममाधुना । तदाऽत्र भवता स्थेयं यावदाचंद्रतारकम्

ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: ຖ້າພຣະມະຫາເທວະ (ພຣະສິວະ) ພໍພຣະໄທ ຂໍພຣະອົງປະທານພອນໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໃນບັດນີ້—ຂໍພຣະອົງປະທັບຢູ່ທີ່ນີ້ ຈົນກວ່າດວງຈັນແລະດາວຈະດຳລົງຢູ່।

Verse 5

अत्र स्नानं करिष्यंति ये नराः पापकर्मिणः । तेषां पापक्षयो देव कर्तव्यो भवता सदा

ຜູ້ຄົນທີ່ເຄີຍກະທຳບາບ ຈະມາອາບນ້ຳຢູ່ທີ່ນີ້; ໂອ ພຣະເທວະ ຂໍພຣະອົງເຮັດໃຫ້ບາບຂອງເຂົາເຈົ້າສິ້ນໄປ ຢູ່ເປັນນິດ।

Verse 6

नरा ये पापकर्माणः पूजयंति त्रिलोचनम् । तान्नरान्नय देवेश विमानैः शिवमंदिरम्

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຄົນທີ່ກະທຳບາບ ຖ້າເຂົາເຈົ້າບູຊາພຣະຜູ້ມີສາມຕາ (ພຣະສິວະ) ໂອ ພຣະເທວະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ ຂໍພຣະອົງນຳເຂົາເຈົ້າໄປດ້ວຍວິມານທິບ ສູ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະສິວະ।

Verse 7

सारस्वत उवाच । तथेत्युक्ता हरो देवस्तत्रैवांतर धीयत । हिरण्यकशिपुं हत्वा नरसिंहो महाबलः । त्रैलोक्यमिंद्राय ददौ कालरुद्रं स्वयं ययौ

ສາຣັສວະຕະ ກ່າວວ່າ: “ເປັນດັ່ງນັ້ນແລ້ວ.” ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣະຫະຣະ (ພຣະສິວະ) ກໍອັນຕະທານໄປຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ. ຫຼັງຈາກນຣະສິງຫະຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່ ສັງຫານຫິຣັນຍະກະຊິປຸ ແລ້ວ ກໍມອບສາມໂລກໃຫ້ແກ່ອິນທຣະ ແລະພຣະອົງເອງໄດ້ເດີນໄປຫາກາລະຣຸທຣະ।

Verse 8

तदन्वये बलिर्जातः स चातीव बला धिकः । एकातपत्रां पृथिवीं बलिश्चक्रे बलाधिकः । अकृष्टपच्या सुजला धरित्री सस्यशालिनी

ໃນສາຍວົງນັ້ນ ບະລິ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ແລະມີພະລັງຢ່າງຫຼາຍ. ບະລິຜູ້ມີອຳນາດສູງສຸດ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນຢູ່ໃຕ້ “ຮົ່ມຄັນດຽວ” ຄືຖືກຮວບຮວມເປັນອານາຈັກດຽວ. ແຜ່ນດິນໃຫ້ຜົນໂດຍບໍ່ຕ້ອງໄຖ ນ້ຳອຸດົມ ແລະອຸດົມດ້ວຍພືດຜົນການເກັບກ່ຽວ।

Verse 9

गन्धवंति च पुष्पाणि रसवंति फलानि च । आस्कन्धफलिनो वृक्षाः पुटके पुटके मधु

ດອກໄມ້ທັງຫຼາຍຫອມກິ່ນ ແລະ ໝາກໄມ້ທັງຫຼາຍອຸດົມດ້ວຍລົດຊາດ. ຕົ້ນໄມ້ອອກໝາກຈົນເຖິງລໍາຕົ້ນ ແລະ ໃນຮູແລະຊ່ອງທຸກໆແຫ່ງມີນ້ໍາເຜິ້ງ.

Verse 10

चतुर्वेदा द्विजाः सर्वे क्षत्रिया युद्धकोविदाः । गोषु सेवापरा वैश्याः शूद्राः शुश्रूषणे रताः

ດວິຊະທັງປວງຮູ້ຊໍານານໃນເວດະທັງສີ່; ກະສັດຕຣິຍະຊໍານານໃນສົງຄາມ; ໄວຊະຍະອຸທິດໃຈໃນການຮັບໃຊ້ໂຄ; ແລະ ຊູດຣະຍິນດີໃນການຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມສັດຊື່.

Verse 11

सदाचारा जनपदा ईतिव्याधिविवर्जिताः । हृष्टपुष्टजनाः सर्वे सदानंदाः सदोद्यताः

ເມືອງແລະແຂວງທັງຫຼາຍມີຈັນຍາດີ ປາດສະຈາກໄພພິບັດແລະໂລກໄພ. ປະຊາຊົນທັງປວງຮ່າເຮີງ ແຂງແຮງອຸດົມ—ມີຄວາມປິຕິຍິນດີເສມອ ແລະ ຂະຫຍັນພາກເພຍເສມອ.

Verse 12

कुंकुमागुरुलिप्तांगाः सुवेषाः साधुमंडिताः । दारिद्र्यदुःखमरणैर्विमुक्ताश्चिरजीविनः

ອວັຍວະຂອງເຂົາເຈົ້າຖືກທາດ້ວຍຄຸງຄຸມ ແລະ ໄມ້ອາກຸຣຸ; ແຕ່ງກາຍງາມ ແລະ ປະດັບດ້ວຍຄຸນຄວາມດີ. ພົ້ນຈາກຄວາມທຸກຍາກ ຄວາມໂສກ ແລະ ຄວາມຕາຍກ່ອນເວລາ, ເຂົາເຈົ້າມີອາຍຸຍືນ.

Verse 13

दीपोद्द्योतितभूभागा रात्रावपि यथा दिने । विचरंति तथा मर्त्या देवा देवालये यथा

ພື້ນດິນຖືກສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍດວງໄຟ ຈົນແມ່ນກາງຄືນກໍເຫັນຄືກາງວັນ. ມະນຸດທັງຫຼາຍຈຶ່ງເດີນທາງໄປມາໄດ້ດັ່ງເທວະດາເດີນຢູ່ໃນເທວາລັຍ.

Verse 14

पृथिव्यां स्वर्गरूपायां राज्यं चक्रेऽसुरो बलिः । नित्यं विवाहवादित्रैर्नादितं भूपमंदिरम्

ໃນແຜ່ນດິນທີ່ກາຍເປັນດັ່ງສະຫວັນ ອະສຸຣະ ບາລີ ໄດ້ປົກຄອງອານາຈັກ. ພະລາຊະວັງດັງກ້ອງທຸກມື້ດ້ວຍດົນຕີ ແລະ ສຽງວາດິດພິທີມົງຄຸນແຕ່ງງານ.

Verse 15

धरित्रीं बुभुजे दैत्यो देवराजो यथा दिवि । देवेन्द्रो बलिना नित्यं यज्ञैः संतोषितस्तदा

ໄດຕະຍະ ບາລີ ໄດ້ເພີດເພີນ ແລະ ປົກຄອງແຜ່ນດິນ ເຫມືອນພະຣາຊາແຫ່ງເທວະດາເພີດເພີນໃນສະຫວັນ. ໃນຍາມນັ້ນ ເທເວນທຣະ (ອິນທຣະ) ຖືກເຮັດໃຫ້ພໍໃຈເປັນນິດໂດຍຍັດຍະບູຊາຂອງບາລີ.

Verse 16

देवानां दानवानां च नास्ति युद्धं परस्परम् । एक एव महीपालो युद्धं नास्ति धरातले

ລະຫວ່າງເທວະດາ ແລະ ດານະວະ ບໍ່ມີສົງຄາມກັນ. ມີພຽງຜູ້ປົກຄອງອົງດຽວໃນແຜ່ນດິນ ແລະ ໃນໂລກບໍ່ມີການຮົບພົບເລີຍ.

Verse 17

सपत्नककलिर्नाम नास्ति युद्धं हरेर्गजैः । न सर्प्पनकुलैर्नित्यं न बिडालैश्च मूषकैः

ຄວາມອິດສາຮິດຮອນທີ່ເອີ້ນວ່າ “ຄວາມຮ້າຍຕໍ່ກັນຂອງເມຍຮ່ວມ” ບໍ່ມີ; ບໍ່ມີການຕໍ່ສູ້ລະຫວ່າງສິງໂຕ ແລະ ຊ້າງ. ບໍ່ມີການບາດໝາງເປັນນິດລະຫວ່າງງູ ແລະ ພັງພອນ, ຫຼື ລະຫວ່າງແມວ ແລະ ໜູ.

Verse 18

मैत्रीभावं गतं सर्वं जगत्स्थावर जंगमम् । त्रैलोक्यभ्रमणं कृत्वा नारदो नंदने वने

ໂລກທັງປວງ ທັງສິ່ງຢູ່ນິ່ງ ແລະ ສິ່ງເຄື່ອນໄຫວ ໄດ້ເຂົ້າສູ່ພາວະແຫ່ງມິດຕະພາບ. ຫຼັງຈາກທ່ອງໄປໃນສາມໂລກ ນາຣະດະ ໄດ້ມາຮອດປ່ານັນທະນະ.

Verse 19

गतो न पश्यते युद्धं त्रैलोक्ये सचराचरे । तावत्तस्योदरे पीडा महती समजायत

ເຖິງແມ່ນລາວຈະເດີນໄປມາ ກໍບໍ່ເຫັນສົງຄາມໃດໆໃນໄຕໂລກ ທັງສິ່ງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ. ແຕ່ໃນເວລານັ້ນເອງ ຄວາມເຈັບປວດຢ່າງໃຫຍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນທ້ອງຂອງລາວ.

Verse 20

न मे स्नानादिना कार्यं तर्प्पणैः किं प्रयोजनम् । जपहोमादिना सर्वमन्यथा मम चेष्टितम्

ສໍາລັບຂ້ອຍ ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງອາບນ້ໍາແລະອື່ນໆ; ການຖວາຍຕັຣປະນະ (tarpaṇa) ຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດ? ການປະພຶດທັງປວງ—ຈະປະ (japa), ໂຮມະ (homa) ແລະອື່ນໆ—ສໍາລັບຂ້ອຍ ກາຍເປັນການເຮັດທີ່ເປົ່າປະໂຫຍດ ຫຼືຜິດເປົ້າໝາຍໄປແລ້ວ.

Verse 21

तत्स्नानं यत्र युध्यन्ते गजा दंतविघट्टनैः । सा संध्या यत्र निहतैः कबन्धैर्भूर्विभूषिता

«ນັ້ນແຫຼະແມ່ນການອາບນ້ໍາ» ບ່ອນທີ່ຊ້າງຕໍ່ສູ້ກັນ ກະທົບງາຂອງຕົນ. «ນັ້ນແຫຼະແມ່ນການບູຊາຍາມສົນທະຍາ» ບ່ອນທີ່ແຜ່ນດິນຖືກປະດັບດ້ວຍລໍາຕົວບໍ່ມີຫົວຂອງຜູ້ຖືກສັງຫານ.

Verse 22

कुंतघातविनिर्भिन्नगजकुम्भोद्भवासृजा । तृप्यंति यत्र क्रव्यादास्तर्पणं तन्मम प्रियम्

ຕັຣປະນະ (tarpaṇa) ທີ່ຂ້ອຍຮັກນັ້ນ ແມ່ນບ່ອນທີ່ພວກກິນເນື້ອສົດອີ່ມໃຈ ດ້ວຍເລືອດທີ່ພຸ່ງອອກຈາກຂົມຊ້າງ (ບ່ອນຂົມຂ້າງຫົວ) ທີ່ຖືກຜ່າໂດຍການຟັນດ້ວຍຫອກ.

Verse 23

गजशीर्षैरगम्यास्ते निहताः क्षत्रिया रणे । स होमो यत्र हूयंते गजाश्च नरपुंगवाः

ພວກກະສັດຕຣິຍະ (Kṣatriya) ທີ່ຖືກສັງຫານໃນສົງຄາມ ນອນຢູ່ໃນບ່ອນທີ່ຜ່ານບໍ່ໄດ້ ເນື່ອງຈາກຫົວຊ້າງກອງພະເນີນ. «ນັ້ນແຫຼະແມ່ນໂຮມະ» ບ່ອນທີ່ຊ້າງແລະບຸລຸດຜູ້ປະເສີດໃນມະນຸດ ຖືກຖວາຍເຂົ້າໃນໄຟ (ແຫ່ງສົງຄາມ).

Verse 24

शब्दाग्नौ नारदस्यायं होमस्त्रै लोक्यविश्रुतः । छिन्नपादशिरोहस्तैरंतरांत्रविलबितैः

ໃນໄຟແຫ່ງຖ້ອຍຄໍາ «ໂຮມະ» ຂອງນາຣະດະນີ້ ໂດງດັງໄປທົ່ວສາມໂລກ—ເປັນນິມິດເຫັນຕີນ ຫົວ ແລະມືທີ່ຖືກຕັດຂາດ ພ້ອມລໍາໄສ້ຫ້ອຍຢູ່ພາຍໃນ।

Verse 25

यदर्च्यते भूमितलं तन्मे नित्यं सुरार्चनम् । किं देवैर्दिवि मे कार्यं किं मनुष्यैर्धरातले

ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ຖືກບູຊາເທິງຜິວດິນ ນັ້ນແຫຼະເປັນການບູຊາເທວະປະຈໍາວັນສໍາລັບຂ້ອຍ. ຂ້ອຍຈະຕ້ອງການຫຍັງຈາກເທວະໃນສະຫວັນ ແລະຈະຕ້ອງການຫຍັງຈາກມະນຸດເທິງແຜ່ນດິນ?

Verse 26

पन्नगैः किं तु पाताले न युध्यन्ते परस्परम् । तथा करिष्ये देवेन्द्रादुपेन्द्राच्च धरातले

ພວກນາກໃນປາຕາລາ ບໍ່ໄດ້ຮົບກັນເອງດອກຫຼື? ເຊັ່ນນັ້ນແຫຼະ ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນ ຂ້ອຍຈະຕໍ່ສູ້ກັບທັງເທວະເອນທຣະ (ອິນທຣະ) ແລະ ອຸເປນທຣະ (ວິສນຸ) ພ້ອມກັນ.

Verse 27

रसातलं बलिर्यातु सत्यमस्तु वचो मम । जीवितेनापि राज्येन यदा दामोदरं हरिम्

«ໃຫ້ບາລິລົງໄປສູ່ຣະສາຕະລະ; ໃຫ້ຖ້ອຍຄໍາຂອງຂ້ອຍເປັນຄວາມຈິງ. ແມ່ນແຕ່ຕ້ອງແລກດ້ວຍຊີວິດ ແລະອານາຈັກ—ເມື່ອເຖິງຄາວທີ່ກ່ຽວກັບ ດາໂມດະຣະ ຫະຣິ (ວິສນຸ)…»

Verse 28

तोषयिष्यति यत्नेन तदेन्द्रोऽसौ भविष्यति । देवेन्द्रो वृत्रहा भूत्वा भ्रष्टराज्यो भविष्यति

«ເຂົາຈະພາກພຽນຢ່າງເຕັມທີ່ເພື່ອໃຫ້ (ພຣະເຈົ້າ) ພໍໃຈ; ແລ້ວຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ເປັນອິນທຣະ. ແຕ່ເທວະເອນທຣະ ເມື່ອເປັນຜູ້ສັງຫານວຣິຕຣະແລ້ວ ຈະສູນເສຍອໍານາດກະສັດຂອງຕົນ.»

Verse 29

यदा वस्त्रापथे गत्वा भवं भावेन पूजयेत् । सुराधिपस्तदा भूयो ब्रह्महत्याविवर्जितः

ເມື່ອຈອມເທວະໄປຮອດ ວັສຕຣາປະຖະ ແລ້ວບູຊາ ພະພະວະ (ພະສິວະ) ດ້ວຍສັດທາຈາກໃຈ ເທື່ອນັ້ນກໍກັບຄືນພົ້ນຈາກບາບ «ພຣະຫມັນຂ້າ» ອີກຄັ້ງ।

Verse 30

अनेन मन्त्रजाप्येन स शांतोदरवे दनः । नारदो देवराजस्य समीपं सहसा ययौ

ດ້ວຍການຈາບມັນຕຣານີ້ ໃຈຂອງລາວກໍສະງົບລົງ. ແລ້ວນາຣະດະກໍໄປຫາພະເທວະຣາຊາຢ່າງວ່ອງໄວທັນທີ.

Verse 31

सिंहासनं समारुह्य नन्दने संस्थितो हरिः । आस्ते परिवृतो देवेर्देवराजो महाबलः

ຮະຣິ (ອິນທຣະ) ຂຶ້ນນັ່ງເທິງບັນລັງສິງ ແລະປະທັບຢູ່ໃນສວນນັນດະນະ. ພະເທວະຣາຊາຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່ ປະທັບທ່າມກາງເທວະທັງຫຼາຍ.

Verse 32

निरीक्षमाणो नृत्यन्तीं रंभां तां सुरसुन्दरीम् । आयांतं ददृशे देवो नारदं विस्मयान्वितः

ໃນຂະນະທີ່ເທວະ (ອິນທຣະ) ກຳລັງເບິ່ງຣັມພາ ນາງງາມແຫ່ງສະຫວັນ ຟ້ອນລຳ ພຣະອົງເຫັນນາຣະດະກຳລັງເຂົ້າມາ ແລະກໍເກີດຄວາມພິສົດໃຈ.

Verse 33

अहो विरुद्धो भगवान्नारदो मयि दृश्यते । नृत्यते किं न वा नृत्ये गीयते किं न गीयते

«ໂອ້! ພຣະນາຣະດະຜູ້ນ່າເຄົາລົບ ດູເໝືອນຈະບໍ່ພໍໃຈຕໍ່ຂ້າ. ຈະບໍ່ໃຫ້ຟ້ອນລຳບໍ? ຫຼືຈະບໍ່ໃຫ້ຂັບຮ້ອງບໍ?»

Verse 34

वाद्यतां तालमानैः किं यावच्चिंतापरो हरिः । ऋषिः समागतस्तावज्जलाभ्युक्षणत त्परः

ດົນຕີມີຈັງຫວະຕາລາຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດ ໃນເວລາທີ່ຮະຣິ (ອິນທຣະ) ຈົມຢູ່ໃນຄວາມກັງວົນ? ໃນຂະນະນັ້ນ ຣິສິໄດ້ມາຮອດ ມຸ່ງໝັ້ນຈະພອຍນ້ຳເປັນພິທີມງຄົດເຂົ້າພົບ.

Verse 36

महर्षे स्वागतं तेऽद्य कुतो वाऽग म्यते त्वया । स्नाने संध्यार्चने होमे कुशलं तव विद्यते

ໂອ ມະຫາຣິສິ ຂໍຕ້ອນຮັບທ່ານໃນວັນນີ້! ທ່ານມາຈາກໃສ? ທ່ານສະບາຍດີບໍ ໃນເລື່ອງການອາບນ້ຳ, ການບູຊາຍາມສົນທະຍາ (sandhyā), ແລະການຖວາຍໄຟຮົມ (homa)?

Verse 37

इति प्रोक्तो विहस्याथ बभाषे नारदो हरिम् । यद्येतज्जायते मह्यं किमन्येन प्रयोजनम्

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ນາຣະດະຫົວເຮາະແລ້ວ ເວົ້າກັບຮະຣິວ່າ: “ຖ້າສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນແກ່ຂ້ອຍຈິງໆ ຂ້ອຍຈະຕ້ອງການສິ່ງອື່ນອີກຫຍັງ?”

Verse 38

प्रेक्षणीकस्य ते स्थानं नाहं पश्यामि स्वर्पते । यावद्राज्यं बलेस्तावत्त्वया मे न प्रयोजनम्

ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນ (ສະວະຣະປະຕິ) ຂ້ອຍບໍ່ເຫັນບ່ອນໃດໃຫ້ທ່ານຢືນເປັນແຕ່ຜູ້ເບິ່ງ. ຕາບໃດທີ່ລາຊະອານາຈັກຂອງບາລີຍັງດຳລົງ ຂ້ອຍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີທ່ານໃນບົດບາດນັ້ນ.

Verse 39

आदित्याद्या ग्रहाः सर्वे काल मानेन योजिताः । आहुत्या प्लाविता मेघा वर्षंति हृषिता भुवि

ນັບແຕ່ດວງອາທິດເປັນຕົ້ນໄປ ດາວເຄາະທັງປວງຖືກຈັດວາງຕາມມາດຕາແຫ່ງກາລະ. ແລະເມກທີ່ຖືກເຕີມເຕັມດ້ວຍອາຮຸຕິ (ເຄື່ອງບູຊາ) ກໍຍິນດີປອຍຝົນລົງສູ່ພື້ນດິນ.

Verse 40

रोगादिमरणं नास्ति यमो धर्मेण पीडितः

ບໍ່ມີຄວາມຕາຍເນື່ອງຈາກໂລກໄພ ແລະອື່ນໆ; ພຣະຍົມກໍຖືກທຳມະກົດຂັດຂວາງ ຖອນກັບໄປ।

Verse 41

एकातपत्रां पृथिवीं बुभुजे स नराधिपः । त्रैलोक्यनाथेति महानृपेति संग्रामविद्याकुशलेति नित्यम् । त्रैलोक्यलक्ष्मीकुचकामुकेति संस्तूयते चारणबंदिवृन्दैः

ກະສັດນັ້ນໄດ້ຄອງແຜ່ນດິນພາຍໃຕ້ຮົ່ມຄັນດຽວ ເປັນອົງອະທິປະໄຕອົງດຽວ. ຝູງຈາຣະນາ ແລະນັກສັນລະເສີນ ສັນລະເສີນພຣະອົງເປັນນິດວ່າ “ເຈົ້າແຫ່ງສາມໂລກ”, “ມະຫາກະສັດ”, “ຜູ້ຊໍານານສິລະສົງຄາມ”, ແລະ “ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກໃນອົງອົບຂອງລັກສະມີແຫ່ງສາມໂລກ”.

Verse 42

ब्रह्मेति कृष्णेति हरेति भूमाविंद्रेति सूर्येति धनाधिपेति । देवारिनाथेति सुराधिपेति जेगीयते चारणबंदिवृन्दैः

ໃນໂລກນີ້ ຝູງຈາຣະນາ ແລະນັກສັນລະເສີນ ຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນພຣະອົງວ່າ “ພຣະພຣະຫມາ”, “ກຣິດສະນະ”, “ຮະຣິ”, “ອິນທຣະ”, “ສູຣະຍະ”, “ເຈົ້າແຫ່ງຊັບສິນ”, “ຜູ້ເປັນນາຍເໜືອສັດຕູຂອງເທວະ”, ແລະ “ຈອມເທວະ”.

Verse 43

युद्धं विना दैत्यगणा हसंति मत्ताः प्रमत्ताः करिणो नदंति । रथाधिरूढाः पुरुषा भ्रमंति सेनाधिपा स्त्रीषु गृहे रमंति

“ເມື່ອບໍ່ມີສົງຄາມ ຝູງໄດຕະຍະຫົວເຮາະ; ຊ້າງທີ່ເມົາ ແລະປະມາດ ຮ້ອງກ້ອງ; ຊາຍທີ່ຂຶ້ນລົດຮົບ ພາກັນພະເນຈອນ; ແມ່ທັບກໍສະໜຸກຢູ່ເຮືອນກັບຍິງ.”

Verse 44

यज्ञाग्निधूमेन नभो विराजते सुवर्णरूपा पृथिवी विराजते । शून्यं तु वेदैर्भुवनं च शोभते धिष्ण्यं बलेर्दैर्त्यैगणैश्च शोभते

“ຟ້າສະຫວ່າງດ້ວຍຄວັນແຫ່ງໄຟຍັດ; ແຜ່ນດິນສະຫວ່າງດັ່ງຄໍາ. ແຕ່ໂລກກໍຄືວ່າຫວ່າງເປົ່າຈາກເວທ; ແລະທີ່ປະທັບຂອງບາລິກໍງາມສະຫງ່າດ້ວຍຝູງໄດຕະຍະ.”

Verse 45

बलिर्न जानाति सुराधिपं त्वां सुराश्च सर्वे बलियज्ञभोजिनः । त्वमेव तेऽरिं हृदि चिंतय स्वयं युक्तं तवेदं कथितं मयेति

ບາລີບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະອົງວ່າເປັນຈອມເທວະ ແລະເທວະທັງປວງກໍຮັບສ່ວນຈາກຍັດຂອງບາລີ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຄວນພິຈາລະນາສັດຕູໃນໃຈດ້ວຍພຣະອົງເອງ; ຄໍາທີ່ຂ້ອຍກ່າວນັ້ນສົມຄວນ.

Verse 46

रंभा न राजते रंगे मेनका त्वां न मन्यते । तिलोत्तमापि मनुते बलिराजं सुरेश्वरम्

ຣັມພາບໍ່ສະຫວ່າງໃນເວທີ; ເມນະກາບໍ່ນັບຖືພຣະອົງວ່າເປັນຜູ້ສູງສຸດ. ແມ່ນແຕ່ຕິໂລຕະມາກໍຖືວ່າພຣະຣາຊາບາລີເປັນຈອມເທວະ.

Verse 47

उर्वशी चैव तं याति सुकेशा सह भाषते । मञ्जुघोषा मुखं वक्त्रं कृत्वा त्वां न निरीक्षते

ອຸຣະວະຊີໄປຫາເຂົາ; ສຸເກສາກໍສົນທະນາກັບເຂົາ. ມັນຈຸໂຆສາຫັນໜ້າອອກ ບໍ່ເບິ່ງພຣະອົງ.

Verse 48

पुलोमा पुलकोद्भेदं न करोति बलिं विना । पौलोमी पुरतो गत्वा बलिं स्तौति च मंथरा

ພຸໂລມາບໍ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຂົນລຸກແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ ຫາກບໍ່ມີບາລີ. ເປົາໂລມີໄປຢືນຕໍ່ໜ້າ ແລ້ວສັນລະເສີນບາລີ; ມັນທະຣາກໍສັນລະເສີນເຊັ່ນກັນ.

Verse 49

नारदः पर्वतश्चैव हाहा हूहूश्च तुंबुरुः । बलिराज्यं प्रशंसंति रुद्रस्याग्रे मया श्रुतम्

ນາຣະດະ ແລະ ປັຣວະຕະ ພ້ອມທັງ ຮາຮາ ຮູຮູ ແລະ ຕຸມບຸຣຸ ພາກັນສັນລະເສີນອໍານາດການປົກຄອງຂອງພຣະຣາຊາບາລີ; ຂ້ອຍໄດ້ຍິນໃນພຣະພັກຂອງຣຸດຣະ.

Verse 50

आज्याहुतीभिः सन्तुष्टा ऋषयो ब्रह्मसद्मनि । ब्रह्मणोऽग्रे प्रशंसंति तदेवं कथितं मया

ເມື່ອພໍໃຈດ້ວຍອາຫູຕິຈາກນ້ຳມັນເນີຍ (ອາຈະ) ບັນດາລຶສີໃນວິຫານຂອງພຣະພຣະຫມາ ກໍສັນລະເສີນ (ພຣະອົງ) ຕໍ່ໜ້າພຣະພຣະຫມາ. ດັ່ງນີ້ແຫຼະ ຂ້າໄດ້ເລົ່າໄວ້.

Verse 51

बृहस्पतिर्यदाचष्टे न तद्वाच्यं मया तव । इंद्राणी बलिनं मत्वा बलिं चित्रेषु पश्यति

ສິ່ງທີ່ພຣະບຣິຫັສປະຕິກ່າວໄວ້ ຂ້າບໍ່ຄວນນຳມາບອກເຈົ້າ. ອິນດຣານີເຫັນວ່າ ບາລີເປັນຜູ້ມີພະລັງ ຈຶ່ງເບິ່ງບາລີໃນຮູບພາບວາດ (ພາບຄົນ).

Verse 52

अनेन वाक्येन सुराधिपस्तु चचाल कोपावरितस्तदानीम् । गजेति वज्रेति जगाद सूतं समानयासिं कवचं रथं च

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳນັ້ນ ຈອມເທວະດາກໍສະທ້ານໄຫວ ແລະຖືກຄວາມໂກດປົກຄຸມໃນຂະນະນັ້ນ. ພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວກັບສາລະທີວ່າ: “ນຳຊ້າງ ແລະ ວັຊຣະມາ; ນຳດາບ ເກາະກຳບັງ ແລະ ລົດຮົບຂອງຂ້າມາດ້ວຍ.”

Verse 53

रथेन सूर्यो मरुतो गजेन वृषेण रुद्रो महिषेण सौरिः । वाद्यंतु वाद्यानि रणाय मेऽद्य चण्डी गणेशास्त्वरिताः प्रयातु

ໃຫ້ພຣະສູຣຍະມາໂດຍລົດຮົບ; ພວກມະຣຸດມາໂດຍຊ້າງ; ພຣະຣຸດຣະມາໂດຍງົວ; ແລະ ພຣະເສົາຣິມາໂດຍຄວາຍ. ໃຫ້ບັນດາເຄື່ອງດົນຕີສົງຄາມດັງຂຶ້ນເພື່ອການຮົບຂອງຂ້າໃນມື້ນີ້; ແລະໃຫ້ພຣະຈັນຑີ ກັບພວກຄະເນຊາ ອອກໄປຢ່າງຮີບດ່ວນ.

Verse 54

दृष्ट्वा सुरेन्द्रं संक्रुद्धं बृहस्पतिरुदारधीः । ऋषिमध्ये गतो विद्वान्बभाषे समयोचितम्

ເມື່ອເຫັນພຣະອິນດຣະໂກດກຽວ ພຣະບຣິຫັສປະຕິຜູ້ມີປັນຍາອັນສູງ—ຜູ້ຮູ້ທັນ—ກໍເຂົ້າໄປກາງຫມູ່ລຶສີ ແລະກ່າວຖ້ອຍຄຳທີ່ເໝາະສົມຕາມການເວລາ.

Verse 55

सामाद्या नीतयः प्रोक्ताश्चतस्रो मनुना पुरा । सामसाध्येषु कार्येषु दण्डस्तेन न पात्यताम्

ໃນການເກົ່າແກ່ ມະນຸໄດ້ສອນນະໂຍບາຍ 4 ປະການ ເລີ່ມດ້ວຍ «ສາມະ» (ການປະນີປະນອມ). ໃນວຽກທີ່ສາມາດສຳເລັດດ້ວຍສາມະ ຢ່າໃຊ້ການລົງໂທດ.

Verse 56

अतो ह्युपेन्द्र्माहूय मंत्रयन्तु सुरोत्तमाः । तदधीनं जगत्सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्

ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເຊີນອຸເປນດຣະ (Upendra) ມາ ແລ້ວໃຫ້ເທວະຜູ້ປະເສີດທັງຫຼາຍປຶກສາກັນ. ເພາະໂລກທັງປວງ—ໄຕໂລກະພ້ອມທັງສິ່ງເຄື່ອນແລະບໍ່ເຄື່ອນ—ລ້ວນພຶງພາພຣະອົງ.

Verse 57

विनष्टेषु च कार्येषु तस्य वाच्यं शुभाशुभम् । स एव प्रथमं गच्छेत्पृथिव्यां स्वार्थसिद्धये

ເມື່ອວຽກງານທັງຫຼາຍພັງທະລາຍ ຄວນກ່າວແຈ້ງແກ່ພຣະອົງເຖິງສິ່ງທີ່ເປັນມົງຄຸນແລະອະມົງຄຸນ. ແລະພຣະອົງເອງຄວນເປັນຜູ້ອອກໄປກ່ອນໃນແຜ່ນດິນ ເພື່ອໃຫ້ຈຸດປະສົງຂອງພຣະອົງສຳເລັດ.

Verse 58

तथेति देवैर्विज्ञप्तस्तथा चक्रे सुरेश्वरः । मन्दरेऽथ गिरौ विष्णुः सत्यलोकात्समागतः

ເມື່ອເທວະທັງຫຼາຍທູນຂໍແບບນັ້ນ ຈອມເທວະກໍຮັບວ່າ «ເປັນດັ່ງນັ້ນ» ແລະກະທຳຕາມ. ຕໍ່ມາ ທີ່ພູມັນດະຣະ ພຣະວິດສະນຸໄດ້ມາຮອດ ຈາກສັດຕະຍະໂລກະ.

Verse 59

ऋषयस्तत्र ते यांतु समानेतुं जनार्द्दनम् । इत्युक्तो नारदः स्वर्गात्स्नातुं प्राप्तः स मन्दरे

«ໃຫ້ບັນດາລິສີໄປທີ່ນັ້ນ ເພື່ອນຳຈະນາຣະດະນ (Janārdana) ມາ» ດັ່ງນີ້ໄດ້ກ່າວ. ເມື່ອຖືກສັ່ງແລ້ວ ນາຣະດະ (Nārada) ລົງມາຈາກສະຫວັນ ແລະມາຮອດມັນດະຣະເພື່ອອາບນ້ຳ.

Verse 60

गौतमोऽत्रिर्भरद्वाजो विश्वामित्रोऽथ कश्यपः । जमदग्निर्वसिष्ठश्च संप्राप्ता हरिमन्दिरे

ໂກຕະມະ, ອະຕຣິ, ພະຣະດວາຊະ, ວິສວາມິຕຣະ ແລະ ກັດຍະປະ—ພ້ອມດ້ວຍ ຊະມະດັກນິ ແລະ ວະສິດຖະ—ໄດ້ມາຮອດວິຫານຂອງ ຮະຣິ.

Verse 61

गिरौ गंगा जले स्नानं संध्यां चक्रे स नारदः । यावदास्ते तदा हृष्टा वालखिल्या महर्षयः

ເທິງພູ ນາຣະດະ ໄດ້ອາບນ້ຳໃນນ້ຳແມ່ນ້ຳ ຄັງຄາ ແລະ ປະກອບພິທີ ສັນທະຍາ. ໃນຂະນະທີ່ທ່ານຢູ່ນັ້ນ ມະຫາຣິສີ ວາລະຂິລຍະ ກໍຍິນດີປິຕິ.

Verse 62

विनयेनाभिवाद्याथ कथयामास नारदः । ऋषयो मन्दरे प्राप्ता विष्णुं नेतुं सुरालये

ນາຣະດະ ໄດ້ກ່າວຄຳນົບນ້ອມດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ ແລະ ເວົ້າວ່າ: “ບັນດາຣິສີໄດ້ມາຮອດ ມັນດະຣະ ເພື່ອນຳ ພຣະວິສນຸ ໄປສູ່ວິຫານແຫ່ງເທວະ”

Verse 63

ऋषयो दर्शनं कर्त्तुं भवतामपि युज्यते । तदेतद्वचनं श्रुत्वा हर्षितास्ते महर्षयः

“ພວກທ່ານກໍຄວນໄປເພື່ອໄດ້ຮັບ ດັຣຊະນະ ຈາກບັນດາຣິສີເຊັ່ນກັນ.” ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳນີ້ ມະຫາຣິສີເຫຼົ່ານັ້ນກໍປິຕິຍິນດີ.

Verse 64

अंगुष्ठपर्वमात्रांस्तान्वामनान्हरिमन्दिरे । गतान्गंगाजले स्नातुं वालखिल्यान्पुरो हरिः

ຮະຣິ ໄດ້ໄປນຳໜ້າ ບັນດາວາລະຂິລຍະ—ຣິສີນ້ອຍດັ່ງຄົນວາມະນະ ມີຂະໜາດພຽງແຕ່ຂໍ້ນິ້ວໂປ້—ຜູ້ອອກຈາກວິຫານຂອງຮະຣິ ໄປອາບນ້ຳໃນນ້ຳ ຄັງຄາ.

Verse 65

जहास वामनान्सर्वान्भाविकार्यबलात्ततः । ब्रह्मपुत्रा वालखिल्याः सर्वे ते शंसितव्रताः

ແລ້ວຕໍ່ມາ ໂດຍອຳນາດແຫ່ງກຳລັງຂອງການທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ ລາວໄດ້ຫົວເຮາະເຢາະເຢີ້ຍບັນດາລະສີຮ່າງນ້ອຍທັງປວງ. ວາລະຂິລຍາເຫຼົ່ານັ້ນເປັນບຸດຂອງພຣະພຣະຫມາ ທຸກອົງມີວຣະຕະອັນຖືກສັນລະເສີນ.

Verse 66

लज्जान्विताः क्रोधपरा उच्चैरूचुः परस्परम् । केनापि देवकार्येण वामनोऽयं भविष्यति

ດ້ວຍຄວາມອາຍແລະຖືກໂກດຄອບງຳ ພວກເຂົາຮ້ອງດັງໃຫ້ກັນແລະກັນວ່າ: “ໂດຍກິດງານຂອງເທວະໃດ ຜູ້ນີ້ຈຶ່ງຈະເປັນຄົນຮ່າງນ້ອຍ?”

Verse 67

ऋषिभिर्वि ष्णुना सर्वे प्रतिबोध्य प्रसादिताः । भाग्यमोक्षः कदा विष्णोर्भविष्यति तदुच्यताम्

ເມື່ອພຣະວິສນຸພ້ອມດ້ວຍບັນດາລະສີ ໄດ້ຊີ້ນຳແລະປະທານພຣະກະລຸນາໃຫ້ພວກເຂົາທັງປວງແລ້ວ, ພວກເຂົາກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະວິສນຸ, ການຫຼຸດພົ້ນຕາມວາສະນາຈະບັນລຸເມື່ອໃດ? ຂໍຈົ່ງປະກາດໃຫ້ຮູ້.”

Verse 68

प्रभासादधिकं क्षेत्रं यदा वस्त्रापथं भवेत् । भविष्यति तदा वृद्धिर्ध्रुवमण्डलव्यापिनी । तथा वस्त्रापथं क्षेत्रं भविष्यति यवाधिकम्

ເມື່ອໃດທີ່ວັດສະຣາປະຖະກາຍເປັນເຂດສັກສິດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າປຣະພາສາ, ເມື່ອນັ້ນຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຂອງມັນຈະເພີ່ມພູນແນ່ນອນ ແລະຈະແຜ່ຊຶມໄປທົ່ວມະນະດົມແຫ່ງຟ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ເຂດສັກສິດວັດສະຣາປະຖະຈະຍິ່ງອຸດົມ ແລະສູງສົ່ງຂຶ້ນເລື້ອຍໆ.

Verse 69

दृष्ट्वा सोमेश्वरं देवं दोषमुक्तो भविष्यति । असाध्यसाधनी शक्तिर्भविष्यति स्थिरा तव

ດ້ວຍການເຫັນພຣະເທວະໂສເມສະວະຣະ ຜູ້ນັ້ນຈະພົ້ນຈາກມົນທິນແລະຄວາມຜິດ. ແລະສຳລັບເຈົ້າ ຈະເກີດພະລັງອັນໝັ້ນຄົງ ທີ່ສາມາດທຳໃຫ້ສຳເລັດໄດ້ແມ່ນແຕ່ສິ່ງທີ່ເບິ່ງວ່າບໍ່ອາດເປັນໄປໄດ້.

Verse 70

वस्त्रापथे सोमनाथं यः पश्यति स पश्यति । इन्द्रोपेन्द्रौ समालिंग्याथासीनौ तौ वरासने

ຜູ້ໃດໄດ້ເຫັນພຣະໂສມນາຖະ ທີ່ວັສຕຣາປະຖະ ຜູ້ນັ້ນແທ້ຈິງໄດ້ເຫັນສັດຈະທຳອັນສູງສຸດ. ທີ່ນັ້ນຍັງເຫັນອິນທຣະ ແລະ ອຸເປນທຣະ ກອດກັນ ປະທັບນັ່ງເທິງບັນລັງອັນປະເສີດ.

Verse 71

विष्णुरुवाच । किं ते कार्यं देवराज तदवश्यं करोम्यहम्

ພຣະວິດສະນຸກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະຣາຊາແຫ່ງເທວະ, ເຈົ້າປາດຖະນາສິ່ງໃດ? ຂ້າພະເຈົ້າຈະກະທຳໃຫ້ສຳເລັດແນ່ນອນ»।

Verse 72

इन्द्र उवाच । हिरण्यकशिपोर्वंशे बलिर्दैत्यो महा बलः । तेनेदं सकलं व्याप्तं देवा यज्ञभुजः कृताः

ອິນທຣະກ່າວວ່າ: «ໃນສາຍວົງຂອງຫິຣັນຍະກະຊິປຸ ມີບະລິ ອະສຸຣະດາຍຕະຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່. ໂດຍເຂົາ ອານາເຂດທັງປວງນີ້ຖືກຄອບຄອງ ແລະເທວະທັງຫຼາຍຖືກຫຼຸດລົງເຫຼືອແຕ່ຜູ້ຮັບສ່ວນຍັດຍາການບູຊາ ສູນເສຍອຳນາດ»។

Verse 73

देवलोके भूमिलोको गतः सर्वोऽपि केशव । यावन्नो विकृतिं याति पूर्ववैरमनुस्मरन् । भ्रष्टराज्यो बलिस्तावत्पातालमधितिष्ठतु

«ໂອ ເກສະວະ, ໂລກມະນຸດເຫມືອນຈະໄດ້ຜ່ານເຂົ້າໄປຢູ່ໃນອານາເຂດເທວະ. ຈົນກວ່າເຂົາ—ລະລຶກຄວາມອາຄາດເກົ່າ—ຈະບໍ່ກ່ອດເກີດຈິດບິດເບືອນຕໍ່ພວກເຮົາ, ຂໍໃຫ້ບະລິຜູ້ສູນສິ້ນລາຊະອຳນາດ ສະຖິດຢູ່ໃນປາຕາລະ»។

Verse 74

सूर्यसोमान्वये कश्चिद्राजा भवतु भूतले

«ຂໍໃຫ້ມີກະສັດຜູ້ໜຶ່ງ ຈາກສາຍວົງສຸຣິຍະ–ຈັນທຣະ ເກີດຂຶ້ນໃນແຜ່ນດິນ»។

Verse 75

सारस्वत उवाच । इत्येतद्वचनं श्रुत्वा स्वयं संचिन्त्य चेतसा । तथा करिष्ये तं प्रोच्य मुनीन्प्राह जनार्दनः

ສາຣັສວະຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ພຣະຈະນາຣະດະນະ ໄດ້ຄິດພິຈາລະນາໃນໃຈ ແລ້ວຕອບວ່າ «ຈະເຮັດຕາມນັ້ນ» ແລະໄດ້ກ່າວຕໍ່ບັນດາມຸນີ.

Verse 76

ऋषयस्तत्र गच्छंतु कारयन्तु महामखम् । अहं तत्रागमिष्यामि साधयिष्यामि तं बलिम्

«ໃຫ້ບັນດາຣິສີໄປທີ່ນັ້ນ ແລະໃຫ້ຈັດພິທີຍັດຍະອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະໄປຮອດທີ່ນັ້ນ ແລະຈະສໍາເລັດກິດນັ້ນ ໂດຍນໍາບາລິໃຫ້ຢູ່ໃນອໍານາດ»

Verse 77

इत्युक्ता मुनयः सर्वे गतास्ते यज्ञमण्डपे । द्वादशाहो महायज्ञः प्रारब्धः सर्वदक्षिणः

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ບັນດາມຸນີທັງໝົດກໍໄປຍັງມັນດະປະຍັດຍະ. ທີ່ນັ້ນ ມະຫາຍັດຍະສິບສອງມື້ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ ພ້ອມດ້ວຍດັກຊິນາແລະຂອງຖວາຍທຸກປະການ.

Verse 78

सुराष्ट्रदेशं विख्यातं क्षेत्रं वस्त्रापथं नृप । तस्य दक्षिणदिग्भागे बलेः सिद्धं महापुरम्

ໂອ ພຣະຣາຊາ, ໃນແຜ່ນດິນສຸຣາດຣະອັນລືຊື່ ມີເຂດສັກສິດອັນໂດ່ງດັງຊື່ ວັດສະຣາປະຖະ. ທາງທິດໃຕ້ຂອງເຂດນັ້ນ ມີນະຄອນໃຫຍ່ຂອງບາລິ ອັນສໍາເລັດແລະຕັ້ງມັ່ນ.

Verse 79

क्षेत्राद्बहिः समारब्धो यज्ञः सर्वस्वदक्षिणः । शुक्रेणामन्त्रिताः सर्वे मुनयो यज्ञकर्मणि । अतिहृष्टो बलिर्यज्ञे ददौ दानान्यनेकधा

ນອກເຂດສັກສິດ ພິທີຍັດຍະໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ ໂດຍຖວາຍຊັບສິນທັງໝົດເປັນດັກຊິນາ. ຕາມຄໍາເຊີນຂອງສຸກຣະ ມຸນີທັງປວງຖືກເຊີນມາເຮັດກິດຍັດຍະ. ບາລິຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ ແລະໄດ້ໃຫ້ທານຫຼາຍປະການໃນພິທີນັ້ນ.

Verse 80

स्वर्णपात्रेषु सर्वेषु दीयते भोजनं बहु । अतिथिर्ब्राह्मणो विद्वान्सर्वस्वेनापि पूज्यते । दानाद्यज्ञो भवेत्पूर्णो दानहीनो वृथा भवेत्

ໃນພາຊະນະຄໍາທັງຫມົດ ໄດ້ຖວາຍອາຫານຢ່າງຫຼາຍ. ແຂກພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ ຄວນໄດ້ຮັບການບູຊາ ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍຊັບສິນທັງປວງ. ຍັດຍະຈຶ່ງສົມບູນດ້ວຍທານ; ບໍ່ມີທານ ກໍເປັນຫຍັງບໍ່ໄດ້.

Verse 81

एतस्मिन्नेव काले तु विष्णुर्वामनतां गतः । मध्यदेशे चतुर्वेदो ब्राह्मणस्तीर्थयात्रिकः । महोदरो ह्रस्वभुजः खञ्जपादो महाशिराः

ໃນເວລານັ້ນແທ້ ພຣະວິສນຸໄດ້ເຂົ້າສູ່ຮູບວາມະນະ. ໃນມັດຍະເທດ ພຣະອົງປາກົດເປັນພຣາຫມັນນັກຈາລິກ ຮູ້ຊໍານານສີ່ເວດ—ທ້ອງໃຫຍ່, ແຂນສັ້ນ, ຂາກະເຜົາ, ຫົວໃຫຍ່.

Verse 82

महाहनुः स्थूलजंघः स्थूलग्रीवोऽतिलंपटः । श्वेतवस्त्रो बद्धशिखश्छत्रोपानत्कमण्डलून्

ພຣະອົງມີຄາງໂດດເດັ່ນ, ນ່ອງຂາໜາ, ຄໍໜາ ແລະເບິ່ງອຶດອັດບໍ່ສົມສ່ວນຢ່າງຍິ່ງ. ນຸ່ງຜ້າຂາວ ມັດຜົມເປັນຈຸກ ແລະຖືຮົ່ມ, ເກີບ, ກະມັນດະລູ (ຄົວນ້ໍາ).

Verse 83

द्रष्टुं तीर्थान्यनेकानि बभ्राम स महीतले । सुराष्ट्रदेशे संप्राप्तः क्षेत्रे वस्त्रापथे द्विजः

ເພື່ອໄດ້ເຫັນທີ່ທ່ານ້ໍາສັກສິດຫຼາຍໆ ພຣະອົງໄດ້ພາກພຽນທ່ອງໄປທົ່ວພື້ນພິພົບ. ພຣາຫມັນນັ້ນຈຶ່ງມາຮອດແດນສຸຣາສະຕຣະ ໃນເຂດສັກສິດວັດສະຕຣາປະຖະ.

Verse 84

स्वर्णरेखा नदीतीरे चिंतयामास वामनः । प्रथमं किं भवं दृष्ट्वा यामि सोमेश्वरं शिवम्

ຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ໍາສະວັນນະເຣຂາ ວາມະນະໄດ້ຄິດພິຈາລະນາວ່າ: “ກ່ອນອື່ນຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປເບິ່ງພຣະພະວະ ແລ້ວຈຶ່ງໄປຫາໂສເມສະວະ—ພຣະສິວະ ຫຼື?”

Verse 85

अथ सोमेश्वरं पूज्य पश्चाद्यास्यामि मन्दरम् । इति चिन्तापरो भूत्वा कृत्यं सञ्चिन्त्य चेतसा । अत्र स्थितः सोमनाथं पूजयिष्यामि निश्चितम्

«ກ່ອນອື່ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບູຊາ ໂສເມສະວະຣະ; ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຈະໄປມັນດະຣະ» ເຂົາຄິດພິຈາລະນາຢ່າງໝັ້ນຄົງ ແລະຊັ່ງຕວງພາລະກິດໃນໃຈ ແລ້ວຕັ້ງໃຈວ່າ: «ຢູ່ທີ່ນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບູຊາ ໂສມະນາຖ ຢ່າງແນ່ນອນ»។

Verse 86

वस्त्रापथे महाक्षेत्रे भवं सोमेश्वरं वृथा । पूजयंति जना नित्यं तथा कार्यं मया धुवम्

«ໃນວັດສະຣາປະຖະ ມະຫາເຂດສັກສິດ ຜູ້ຄົນບູຊາ ພະພະວະ—ໂສເມສະວະຣະ ທຸກມື້ ແຕ່ເປັນໄປຢ່າງຫວ່າງເປົ່າ (ເພາະບໍ່ເຂົ້າໃຈຖືກ)؛ ດັ່ງນັ້ນ ການນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຕ້ອງເຮັດໃຫ້ໝັ້ນຄົງ ແລະຖືກທາງ»។

Verse 87

देशानामुत्तमो देशो गिरीणामुत्तमो गिरिः । क्षेत्राणामुत्तमं क्षेत्रं नदीनामुत्तमा सरित्

ໃນບັນດາດິນແດນ ນີ້ແມ່ນດິນແດນອັນປະເສີດ; ໃນບັນດາພູເຂົາ ນີ້ແມ່ນພູອັນສູງສຸດ; ໃນບັນດາເຂດສັກສິດ ນີ້ແມ່ນເຂດອັນຍິ່ງສຸດ; ແລະໃນບັນດາແມ່ນ້ຳ ນີ້ແມ່ນສາຍນ້ຳອັນປະເສີດທີ່ສຸດ।

Verse 88

दिव्यं वनं वनानां तु देवानामुत्तमो भवः । यदा सोमेश्वरो देवो भूमिं भित्त्वा भविष्यति

ນີ້ແມ່ນປ່າອັນທິບພະ—ປະເສີດທີ່ສຸດໃນບັນດາປ່າທັງຫຼາຍ—ແລະ ພະພະວະ (ພະສິວະ) ແມ່ນອົງສູງສຸດໃນບັນດາເທວະ. ເມື່ອພະເທວະ ໂສເມສະວະຣະ ຈະຜ່າແຜ່ນດິນ ແລະປາກົດພຣະອົງ (ທີ່ນີ້)…

Verse 89

तदाम्रमण्डले दिव्यं क्षेत्रमेतद्यवाधिकम् । चैत्र शुक्लचतुर्दश्यामग्निसाधनतत्परः

ໃນເວລານັ້ນ ໃນຂອບເຂດສວນໝາກມ່ວງ ອັນທິບພະ ເຂດສັກສິດນີ້ຍິ່ງປະເສີດກວ່າເກົ່າ. ໃນວັນຈັດຕຸຣະທະສີ ຂອງເດືອນໄຈຕຣະ ຝ່າຍຂາວ (ສຸກລະປັກສະ) ຜູ້ອຸທິດຕົນໃນອະຄະນິສາທະນະ (ພິທີ/ຕະປະໄຟ)…

Verse 90

ऊर्ध्वबाहुः सूर्यकाले भवं तावत्स पश्यति । मध्यंदिनं परं याते दिननाथे विलंबिते

ໃນເວລາຕາເວັນຂຶ້ນ ລາວຍົກແຂນຂຶ້ນສູງ ແລະເຫັນພະພະວະ (ພະສິວະ) ຕາມໄລຍະເວລານັ້ນ. ເມື່ອຕອນທ່ຽງຜ່ານໄປ ແລະພະຕາເວັນ—ເຈົ້າແຫ່ງວັນ—ຍັງຄ້າງຢູ່ຕໍ່…

Verse 91

अग्नि तापांगसंतप्तस्तावत्पश्यति शंकरम् । सोमनाथं शिवं शांतं सर्वदेवनमस्कृतम् । अर्घ्येण पुष्पमिश्रेण जलमिश्रेण भामिनि

ອະໄວຍະວະຖືກໄຟເຜົາຮ້ອນ ແລ້ວລາວຈຶ່ງເຫັນພະສັງກະຣະ—ໂສມນາຖ, ພະສິວະຜູ້ສະງົບ, ທີ່ເທວະທັງປວງນົບນ້ອມ. ໂອ ນາງຜູ້ງາມ, ດ້ວຍນ້ຳອັຣຄະຍະປົນດອກໄມ້ ແລະນ້ຳບູຊາປົນນ້ຳ…

Verse 92

सारस्वत उवाच । भूमिं भित्त्वाथ देवेशः स्वयं सोमेश्वरः स्थितः । लिंगरूपो महादेवो यावदाब्रह्मवासरम्

ສາຣັສວະຕະ ກ່າວວ່າ: ພະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ—ໂສເມສະວະຣະ ໂດຍພຣະອົງເອງ—ໄດ້ຜ່າແຜ່ນດິນແລ້ວປາກົດຢືນຢູ່. ພະມະຫາເທວະດຳລົງໃນຮູບລິງຄະ ຈົນເຖິງວັນຂອງພຣະພຣະຫມາ (ສິ້ນສຸດວັນຈັກກະວານ).

Verse 93

सोमेश्वर उवाच । सिद्धस्त्वं मत्प्रसादेन कार्यं सिद्धं भविष्यति । इत्युक्तो वामनो देवं प्रत्युवाच महेश्वरम्

ໂສເມສະວະຣະ ກ່າວວ່າ: «ໂດຍພຣະກະຣຸນາຂອງເຮົາ ເຈົ້າໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ; ກິດຂອງເຈົ້າຈະສຳເລັດແນ່ນອນ.» ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ວາມະນະ ຈຶ່ງຕອບພຣະເທວະມະເຫສະວະຣະ.

Verse 94

वामन उवाच । यदि तुष्टो महादेव यदि देयो वरो मम । तदाऽत्र लिंगे स्थातव्यमस्तु दिव्यं पुरो मम

ວາມະນະ ກ່າວວ່າ: «ຖ້າພຣະອົງພໍພຣະໄທ ໂອ ພະມະຫາເທວະ, ແລະຖ້າຈະປະທານພອນໃຫ້ເຮົາ—ຂໍໃຫ້ພຣະອົງປະທັບຢູ່ທີ່ນີ້ ໃນລິງຄະນີ້ ເປັນພຣະສະນິທານອັນທິບພະ ຢູ່ໜ້ານະຄອນຂອງເຮົາ.»

Verse 95

यस्तु स्वायंभुवं लिंगं वामने नगरे मम । पूजयिष्यति ब्रह्मघ्नो गोघ्नो वा बालघातकः

ຜູ້ໃດຈະບູຊາລິງຄະທີ່ເກີດຂຶ້ນເອງ ໃນນະຄອນວາມະນະຂອງເຮົາ—ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຂ້າພຣາຫມັນ, ຜູ້ຂ້າງົວ, ຫຼືຜູ້ຂ້າເດັກນ້ອຍ—

Verse 96

गुरुद्रोही स्वर्णचोरो मुच्यते सर्वपातकैः । निर्दोषः पूजयेद्यस्तु सकृत्सोमेश्वरं हरम्

ຜູ້ທີ່ທໍລະຍົດຕໍ່ຄູບາອາຈານ ແລະຜູ້ລັກຄໍາ ຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ. ແລະຜູ້ໃດບູຊາສົມເອສະວະຣະ—ຮະຣະ—ດ້ວຍໃຈບໍ່ມີກົນລວງ ແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ,

Verse 97

मृतो विमानमारुह्य दिव्यस्त्रीपरिवेष्टितः । संस्तूयमानो दिक्पालैर्यातु स्वर्गे शिवालये

ເມື່ອຕາຍແລ້ວ ຂໍໃຫ້ເຂົາຂຶ້ນສູ່ວິມານລົດທິບ ມີນາງຟ້າລ້ອມຮອບ; ຖືກສັນລະເສີນໂດຍທ່ານຜູ້ພິທັກທິດ ແລະຂໍໃຫ້ເຂົາໄປສູ່ສະຫວັນ—ສູ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະສິວະ

Verse 98

ब्रह्मलोकमतिक्रम्य रुद्रलोके स गच्छतु । तथेत्युक्त्वा सोमनाथस्तत्रैवान्तरधीयत

«ໃຫ້ເຂົາຂ້າມພົ້ນແມ່ນແຕ່ໂລກຂອງພຣະພຣະຫມາ ແລ້ວໄປສູ່ໂລກຂອງຣຸດຣະ»; ເມື່ອກ່າວວ່າ «ເປັນດັ່ງນັ້ນເຖີດ» ພຣະສົມນາຖະກໍຫາຍໄປຢູ່ທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ.

Verse 99

प्रकाश्य वामनो लिगं सोमनाथं स्वयंभुवम् । प्राप्तज्ञानो लब्धवृद्धिर्ययौ द्रष्टुं भवं हरम्

ເມື່ອເປີດເຜີຍລິງຄະສະວັຍພູຂອງສົມນາຖະແລ້ວ, ພຣາຫມັນວາມະນະ—ຜູ້ໄດ້ຮັບປັນຍາແທ້ ແລະຄວາມເຈີຣິນທາງວິນຍານ—ໄດ້ອອກເດີນທາງໄປເພື່ອເບິ່ງພຣະພະວະ, ພຣະຮະຣະ (ພຣະສິວະ).

Verse 100

गंगाद्याः सरितः सर्वाः स्वर्णरेखाजले स्थिताः । एतां सोमेश्वरोत्पत्तिं ये शृण्वंति नराः स्त्रियः । सर्वपापक्षयस्तेषां जायते नात्र संशयः

ແມ່ນ້ຳທັງປວງ ເລີ່ມແຕ່ແມ່ນ້ຳຄັງຄາ ລ້ວນສະຖິດຢູ່ໃນນ້ຳແຫ່ງສະວັນນະເຣຂາ. ຊາຍຍິງໃດຟັງເລື່ອງກຳເນີດຂອງໂສເມສະວະຣະ ບາບທັງປວງຈະສິ້ນສູນ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.