Adhyaya 2

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि क्षेत्रं वस्त्रापथं पुनः । यत्प्रभासस्य सर्वस्वं क्षेत्रं नाभिः प्रियं मम

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: «ແລ້ວນັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວີ, ຄວນໄປອີກຄັ້ງສູ່ເຂດສັກສິດຊື່ ວັດສະຕຣາປະຖະ; ນັ້ນແມ່ນຫົວໃຈ ແລະສົມບັດທັງປວງຂອງປຣະພາສະ, ເປັນທີ່ຮັກຂອງເຮົາດັ່ງສະດື (ສູນກາງ) ຂອງເຮົາ»។

Verse 2

यत्र साक्षाद्भवो देवः सृष्टिसंहारकारकः । पृथिव्यां स त्वधिष्ठाता तत्त्वानामादिमः प्रभुः

ທີ່ນັ້ນ ພຣະພະວະ (Bhava) ປະທັບຢູ່ໂດຍກົງ—ເປັນເທວະຜູ້ກໍ່ເກີດການສ້າງ ແລະການທຳລາຍ. ໃນໂລກນີ້ ພຣະອົງເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງປົກຄອງ ແລະເປັນພຣະຜູ້ເປັນປະຖົມແຫ່ງຕັດຕະວະ (ຫຼັກຄວາມເປັນຈິງ) ທັງປວງ។

Verse 3

स स्वयंभूः स्थितस्तत्र प्रभासे भूतिदो भवः । भवतीदं जगद्यस्मात्तस्माद्भव इति स्मृतः

ໃນພຣະພາສາ ພຣະພະວະ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ປະກົດດ້ວຍຕົນເອງ ປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເປັນຜູ້ປະທານຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ. ເນື່ອງຈາກໂລກນີ້ເກີດຂຶ້ນຈາກພຣະອົງ ຈຶ່ງຖືກຈື່ຈຳດ້ວຍນາມ «ພະວະ».

Verse 4

यः सकृत्कुरुते यात्रां क्षेत्रे वस्त्रापथे पुनः । विगाह्य तत्र तीर्थानि कृतकृत्यः स जायते

ຜູ້ໃດກໍຕາມ ທີ່ໄປຈາລະຈອນບຸນຍາດຕະຣາໄປຫາກະເສດຕະຣະ ວັດສະຕຣາປະຖະ ແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ ແລະລົງອາບນ້ຳໃນຕີຣະຖະທັງຫຼາຍທີ່ນັ້ນ ຈະເປັນຜູ້ສຳເລັດພັນທະແຫ່ງຊີວິດ.

Verse 5

अथ दृष्ट्वा भवं देवं सकृत्पूज्यविधानतः । केदारयात्राफलभाक्स भवेन्मनुजोत्तमः

ເມື່ອໄດ້ເຫັນພຣະພະວະເທວະ (ພຣະສິວະ) ແລະບູຊາພຣະອົງແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ ຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ບຸກຄົນຜູ້ປະເສີດນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຜົນບຸນເທົ່າກັບການຈາລະຈອນໄປເຄດາຣະ.

Verse 6

चैत्रे मासि भवं दृष्ट्वा न पुनर्जायते भुवि । वैशाख्यामथवा सम्यग्भवं दृष्ट्वा विमुच्यते

ໃນເດືອນໄຈຕຣະ ເມື່ອໄດ້ເຫັນພຣະພະວະ ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ເກີດອີກໃນໂລກນີ້; ຫຼືບໍ່ກໍໃນເດືອນໄວສາຂະ ເມື່ອເຫັນພຣະພະວະຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຈະໄດ້ຮັບຄວາມພົ້ນທຸກ.

Verse 7

वाराणस्यां कुरुक्षेत्रे नर्मदायां तु यत्फलम् । तत्फलं निमिषार्द्धेन भवं दृष्ट्वा दिनेदिने

ຜົນບຸນໃດທີ່ໄດ້ຮັບທີ່ວາຣານາສີ, ທີ່ກຸຣຸເກສຕຣະ, ແລະທີ່ແມ່ນ້ຳນະຣະມະດາ—ຜົນບຸນນັ້ນເທົ່າກັນ ຜູ້ໃດເຫັນພຣະພະວະຢູ່ນີ້ທຸກມື້ ຈະໄດ້ຮັບໃນເວລາພຽງຄື່ງພິບຕາ.

Verse 8

दुर्ल्लभस्तत्र वासस्तु दुर्ल्लभं भवदर्शनम् । प्रेतत्वं नैव तस्यास्ति न याम्या नारकी व्यथा

ການຢູ່ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນແທ້ໆແມ່ນຫາຍາກ ແລະ ການໄດ້ເຫັນພຣະພະວະ (ພຣະສິວະ) ກໍຫາຍາກ. ຜູ້ທີ່ໄດ້ບັນລຸທີ່ນັ້ນ ບໍ່ມີສະພາບເປັນເປຣຕາ ບໍ່ມີການທໍລະມານຂອງຍະມະ ແລະ ບໍ່ມີທຸກຂ໌ໃນນະລົກ.

Verse 9

येषां भवालये प्राणा गता वै वरवर्णिनि । धन्यानामपि धन्यास्ते देवानामपि देवताः

ໂອ ນາງຜູ້ງາມ, ຜູ້ໃດທີ່ລົມຫາຍໃຈຊີວິດຈາກໄປໃນອາໄສຂອງພຣະພະວະ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ນັ້ນແມ່ນຜູ້ມີບຸນຍິ່ງກວ່າຜູ້ມີບຸນທັງປວງ—ເປັນດັ່ງເທວະດາໃນຫມູ່ເທວະທັງຫມົດ.

Verse 10

वस्त्रापथे मतिर्येषां भवे येषां मतिः स्थिरा । गोदानं तत्र शंसंति ब्राह्मणानां च भोजनम् । पिंडदानं च तत्रैव कल्पांतं तृप्तिमा वहेत्

ຜູ້ໃດທີ່ຈິດໃຈມຸ່ງໄປທີ່ວັດສະຕຣາປະຖະ (Vastrāpatha) ແລະ ຄວາມສັດທາຕໍ່ພຣະພະວະ (ພຣະສິວະ) ໝັ້ນຄົງ—ທີ່ນັ້ນເຂົາສັນລະເສີນການຖວາຍງົວ ແລະ ການເລີ້ຍງອາຫານແກ່ພຣາຫມັນ. ແລະ ການຖວາຍປິນດາ (piṇḍa) ທີ່ນັ້ນ ນຳຄວາມອິ່ມໃຈໄປຈົນສິ້ນກະລະປະ (kalpa).

Verse 11

इति संक्षेपतः प्रोक्तं माहात्म्यं ते भवोद्भवम् । श्रुतं पापोपशमनं यज्ञायुतफलप्रदम्

ດັ່ງນີ້ ຂ້ອຍໄດ້ກ່າວໂດຍຫຍໍ້ເຖິງມະຫາຕະມະຍະທີ່ເກີດຈາກພຣະພະວະ (ພຣະສິວະ) ໃຫ້ເຈົ້າ. ເມື່ອໄດ້ຟັງ ມັນບັນເທົາບາບ ແລະ ປະທານຜົນເທົ່າກັບຍັດຍະຫນຶ່ງຫມື່ນຄັ້ງ.