Adhyaya 7

Verse 1

राजोवाच । कथं त्वं हरिणीरूपे जाता मानुषरूपिणी । केन संवर्धिता बाल्ये कथं ते रूपमीदृशम्

ກະສັດກ່າວວ່າ: “ເຈົ້າເກີດເປັນຮູບກວາງ ແຕ່ມີຮູບມະນຸດໄດ້ແນວໃດ? ໃນວັຍເດັກ ໃຜເປັນຜູ້ລ້ຽງດູເຈົ້າ, ແລະເຈົ້າໄດ້ຮູບຮ່າງແບບນີ້ແນວໃດ?”

Verse 2

मृग्युवाच । शृणु देव प्रवक्ष्यामि यद्वृत्तं कन्यके वने । ऋषिरुद्दालकोनाम गंगाकूले महातपाः

ນາງກວາງ-ມະນຸດກ່າວວ່າ: “ຂໍໃຫ້ຟັງເຖີດ ໂອ້ກະສັດ, ຂ້ອຍຈະເລົ່າເຫດການທີ່ເກີດໃນປ່າກັນຍະກະ. ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ມີ຤ິສີຜູ້ບຳເພັນຕະປະຍິ່ງໃຫຍ່ ຊື່ ອຸດດາລະກະ.”

Verse 3

प्रभाते मूत्रमुत्सृष्टुं गतो देव वनांतरे । मूत्रांते पतितो भूमौ वीर्यबिंदुर्द्विजन्मनः

ຕອນຮຸ່ງອອກ ໂອ້ກະສັດ, ທ່ານໄດ້ເຂົ້າໄປໃນປ່າເພື່ອຖ່າຍປັດສະວະ. ເມື່ອສິ້ນສຸດການນັ້ນ ຫຍອດໜຶ່ງແຫ່ງເຊື້ອພັນຂອງຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ ຕົກລົງເທິງພື້ນດິນ.

Verse 4

यावत्स चलितो विप्रः शौचं कृत्वा प्रयत्नतः । तावन्मृगी समायाता दृष्ट्वा पुष्पवनांतरात्

ໃນຂະນະທີ່ພຣະພຣາຫມັນໄດ້ເຄື່ອນໄປ ຫຼັງຈາກເຮັດການຊໍາລະຄວາມບໍລິສຸດຢ່າງພາກພຽນ ນາງກວາງກໍມາຮອດໃນເວລານັ້ນ ເຫັນມາຈາກພົງດອກໄມ້ຂ້າງໃນ।

Verse 5

चापल्याद्भक्षितं वीर्यं दृष्टं ब्रह्मर्षिणा स्वयम् । यस्मादश्नाति मे वीर्यं तस्माद्गर्भो भविष्यति

ດ້ວຍຄວາມຊຸກຊົນບໍ່ຢູ່ນິ່ງ ນາງໄດ້ກິນເມັດພັນນັ້ນ—ພຣະພຣາຫມະຣິສີໄດ້ເຫັນດ້ວຍຕາຕົນເອງ। “ເພາະນາງໄດ້ກິນເມັດພັນຂອງຂ້າ ດັ່ງນັ້ນຈະເກີດການຕັ້ງຄັນ” ເຂົາຈຶ່ງຄິດໄວ້।

Verse 6

ममरूपा तववक्त्रा नारी गर्भे भविष्यति । वर्द्धयिष्यति देव्यस्तां रसैर्दिव्यैः सुतां तव

ຍິງຜູ້ໜຶ່ງ—ມີຮູບຮ່າງດັ່ງຂ້າ ແລະໃບໜ້າດັ່ງເຈົ້າ—ຈະຖືກປະກອບໃນຄັນ. ພຣະເທວີຈະຫຼ້ຽງດູ ແລະເຮັດໃຫ້ລູກສາວຂອງເຈົ້າເຕີບໃຫຍ່ດ້ວຍຣະສາອັນທິບພະ.

Verse 7

केनापि दैवयोगेन ज्ञानं तस्या भविष्यति । एवमुद्दालकादेव संजाताहं मृगानना । प्रविश्याग्नौ मृता पूर्वं त्वया सार्द्धं नराधिप

ດ້ວຍການປະສົມປະສານແຫ່ງຊະຕາກຳອັນລຶກລັບ ປັນຍາຈະເກີດຂຶ້ນໃນນາງ. ດັ່ງນັ້ນ ຈາກອຸດດາລະກະແຕ່ຜູ້ດຽວ ຂ້າໄດ້ເກີດເປັນ “ມຣິການນາ”. ໃນອະດີດ ໂອ ພຣະຣາຊາ ຂ້າເຂົ້າໄປໃນໄຟ ແລະຕາຍຮ່ວມກັບເຈົ້າ.

Verse 8

तस्माज्जातं सतीत्वं मे सप्तजन्मनि वै प्रभो । यत्त्वया कुर्वता राज्यं पापं वै समुपार्जितम्

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະອົງ ຄວາມສັດຊື່ແຫ່ງສະຕີຂອງຂ້າ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຕໍ່ເນື່ອງຕະຫຼອດເຈັດຊາດ—ເພາະໃນຍາມທີ່ເຈົ້າປົກຄອງລາຊະອານາຈັກ ບາບກຳໄດ້ຖືກສະສົມຂຶ້ນແທ້.

Verse 9

क्षत्त्रधर्मं परित्यज्य पलायनपरो मृतः । तदेनो हि मया दग्धं चिताग्नौ नृपसत्तम

ເຈົ້າລະທິ້ງທຳຂອງກະສັດນັກຮົບ ແລະຕາຍດ້ວຍໃຈຈະຫນີ. ແຕ່ບາບນັ້ນ ຂ້ອຍໄດ້ເຜົາໃຫ້ໝົດໃນໄຟຈິຕາ, ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ.

Verse 10

पतिं गृहीत्वा या नारी मृतमग्नौ विशेद्यदि । सा तारयति भर्तारमात्मानं च कुलद्वयम्

ຖ້ານາງໃດຈັບສາມີຂອງນາງ ແລ້ວເຂົ້າໄປໃນໄຟຫຼັງຈາກສາມີຕາຍ ນາງນັ້ນຍ່ອມຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນທັງສາມີ ຕົນເອງ ແລະວົງສານທັງສອງຝ່າຍ.

Verse 11

गोग्रहे देशभंगे च संग्रामे सम्मुखे मृतः । स सूर्यमण्डलं भित्त्वा ब्रह्मलोके महीयते

ຜູ້ໃດຕາຍໂດຍຫັນໜ້າສູ້ສັດຕູ—ບໍ່ວ່າຈະປົກປ້ອງງົວ, ປົກປ້ອງແຜ່ນດິນ, ຫຼືໃນສົງຄາມ—ຜູ້ນັ້ນຈະທະລຸວົງພະອາທິດ ແລະໄດ້ຮັບການເຊີດຊູໃນໂລກພຣະພຣະຫມາ.

Verse 12

अनाशकं यो विदधाति मर्त्त्यो दिनेदिने यज्ञसहस्रपुण्यम् । स याति यानेन गणान्वितेन विधूय पापानि सुरैः स पूज्यते

ມະນຸດຜູ້ໃດປະພຶດອົບວາດອົດອາຫານທຸກມື້ ຍ່ອມໄດ້ບຸນເທົ່າກັບພິທີຍັດພັນຄັ້ງ. ລ້າງບາບອອກແລ້ວ ຜູ້ນັ້ນໄປດ້ວຍລົດທິບມີຫມູ່ເທວະອ້ອມຂ້າງ ແລະໄດ້ຮັບການບູຊາຈາກເທວະທັງຫຼາຍ.

Verse 13

गंगाजले प्रयागे वा केदारे पुष्करे च ये । वस्त्रापथे प्रभासे च मृतास्ते स्वर्गगामिनः

ຜູ້ທີ່ຕາຍໃນນ້ຳຄົງຄາ ຫຼືທີ່ປຣະຍາກ ຫຼືທີ່ເກດາຣ ຫຼືທີ່ປຸສກະຣ—ແລະທີ່ວັສຕຣາປະຖະໃນປຣະພາສ—ລ້ວນເປັນຜູ້ໄປສະຫວັນ.

Verse 14

द्वारावत्यां कुरुक्षेत्रे योगाभ्यासेन ये मृताः । हरिरित्यक्षरं मृत्यौ येषां ते स्वर्गगामिनः

ຜູ້ໃດຕາຍຢູ່ດວາຣາວະຕີ ຫຼືທີ່ກຸຣຸເກດຕຣະ ໂດຍການຝຶກໂຍຄະ—ແລະຜູ້ໃດທີ່ໃນຍາມຕາຍມີພະນາມ «ຫຣິ» ຢູ່ທີ່ຮິມຝີປາກ—ຜູ້ນັ້ນໄປສູ່ສະຫວັນ.

Verse 15

पूजयित्वा हरिं ये तु भूमौ दर्भतिलैः सह । तिलांश्च पञ्चलोहं च दत्त्वा ये तु पयस्विनीम्

ຜູ້ໃດບູຊາພຣະຫຣິເທິງພື້ນດິນ ພ້ອມຫຍ້າດັຣພະ ແລະເມັດງາ—ແລະຜູ້ໃດຖວາຍເມັດງາ ແລະໂລຫະຫ້າປະເພດ ພ້ອມທັງບໍລິຈາກງົວໃຫ້ນົມ—ຍ່ອມໄດ້ຜົນບຸນອັນມົງຄຸນ.

Verse 16

ये मृता राजशार्दूल ते नराः स्वर्ग गामिनः । उत्पाद्य पुत्रान्संस्थाप्य पितृपैतामहे पदे

ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ດຸດັ່ງເສືອ! ບຸລຸດທີ່ຕາຍໃນບົດບາດອັນສັກສິດນີ້ ຍ່ອມໄປສູ່ສະຫວັນ—ເມື່ອໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດບຸດ ແລະສະຖາປະນາເຂົາໃຫ້ຢູ່ໃນຖານະບັນພະບຸລຸດ ສືບສາຍພໍ່ແລະປູ່ຍ່າ.

Verse 17

निर्मला निष्कलंका ये ते मृताः स्वर्गगामिनः । व्रतोपवासनिरताः सत्याचारपरायणाः । अहिंसानिरताः शांतास्ते नराः स्वर्गगामिनः

ຜູ້ທີ່ບໍລິສຸດ ແລະປາສະຈາກມົນທິນ—ເມື່ອຕາຍແລ້ວ—ຍ່ອມໄປສູ່ສະຫວັນ. ຜູ້ທີ່ມຸ່ງໝັ້ນໃນວຣະຕະແລະການອົບອາຫານ, ຍຶດມັ້ນໃນຄວາມຈິງ, ອຸທິດໃຈໃນອະຫິງສາ ແລະຕັ້ງຢູ່ໃນຄວາມສະຫງົບ—ບຸລຸດເຊັ່ນນັ້ນຍ່ອມໄປສູ່ສະຫວັນແທ້.

Verse 18

सापवादो रणं त्यक्त्वा मृतो यस्मान्नराधिप । सप्तयोनिषु ते जन्म तस्माज्जातं मया सह

ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງມະນຸດ! ເນື່ອງຈາກເຂົາລະທິ້ງສະໜາມຮົບ ແລະຕາຍພ້ອມຄຳຕຳນິຕິຕຽນ, ເຂົາຈຶ່ງເກີດຜ່ານຄັນມານດາເຖິງເຈັດຄັ້ງ; ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເກີດຮ່ວມກັບຂ້ອຍ ໃນກະແສແຫ່ງການເກີດໃໝ່.

Verse 19

त्वां विना मे पतिर्मा भून्मरणे याचितं मया । तदांतरिक्षे राजेन्द्र वागुवाचाशरीरिणी । आदौ पापफलं भुक्त्वा पश्चा त्स्वर्गं गमिष्यसि

«ຂໍໃຫ້ຜົວຂ້ອຍຢ່າຢູ່ໂດດດ່ຽວໂດຍບໍ່ມີເຈົ້າ»—ຂ້ອຍໄດ້ອະທິຖານໃນຍາມຈະຕາຍ. ແລ້ວ ໂອ ກະສັດແຫ່ງກະສັດ, ສຽງບໍ່ມີຮ່າງກາຍໃນອາກາດໄດ້ກ່າວວ່າ: «ກ່ອນອື່ນ ເຈົ້າຈະເສບຜົນແຫ່ງບາບ; ຫຼັງຈາກນັ້ນ ເຈົ້າຈະໄປສູ່ສະຫວັນ»។

Verse 20

यदि वस्त्रापथे गत्वा शिरः कश्चिद्विमुंचति । स्वर्णरेखाजले राजन्मानुषं स्यान्मुखं मम

ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຖ້າຜູ້ໃດໄປຫາວັດສຣາປະຖະ ແລ້ວປ່ອຍ(ຖວາຍ)ສີສະຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ໃນນ້ຳແຫ່ງສະວັນນະເຣຂາ ໃບໜ້າຂ້ອຍຈະກາຍເປັນໃບໜ້າມະນຸດ।

Verse 21

अहं मानुषवक्त्राऽस्मि पापच्छायाऽवृतं मुखम् । दृश्यते मृगवक्त्राभं तस्माच्छीघ्रं विमुंचय

ຂ້ອຍແມ່ນຜູ້ມີໃບໜ້າມະນຸດ ແຕ່ໃບໜ້ານັ້ນຖືກເງົາແຫ່ງບາບປົກຄຸມ. ມັນປາກົດຄ້າຍໃບໜ້າກວາງ; ດັ່ງນັ້ນຂໍໃຫ້ປ່ອຍມັນໂດຍໄວ (ເພື່ອໃຫ້ທາງແກ້ເລີ່ມເຄື່ອນ)។

Verse 22

इति श्रुत्वा वचो राजा सारस्वतमुदैक्षत । जनो विहस्य सानन्दं सर्वं सत्यं मृगीवचः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ພຣະຣາຊາໄດ້ເບິ່ງໄປທາງສາຣັສວະຕະ. ປະຊາຊົນພາກັນຫົວເຮາະດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ແລະຍອມຮັບວ່າ ຖ້ອຍຄຳຂອງແມ່ກວາງທຸກຄຳເປັນຄວາມຈິງ.

Verse 23

इत्युक्त्वाऽह द्विजेन्द्रः स एवं कुरु नृपोत्तम । एवं राज्ञा समादिष्टः प्रतीहारो ययौ वनम्

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດນັ້ນໄດ້ກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງເຮັດຕາມນີ້ ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ». ເມື່ອພຣະຣາຊາມີພຣະບັນຊາແລ້ວ ປະຕີຫາຣ (ຜູ້ຮັບໃຊ້ໜ້າປະຕູ) ກໍໄດ້ໄປສູ່ປ່າ.

Verse 24

वस्त्रापथे महातीर्थे भवं द्रष्टुं त्वरान्वितः । त्वक्सारजालिर्महती स्वर्णरेखाजलोपरि

ເຂົາເຮັ່ງໄປເພື່ອເບິ່ງ «ພະພະວະ» ທີ່ມະຫາທີຣຖະ ວັດສະຣາປະຖະ; ແລະໄດ້ເຫັນຕາຂ່າຍໃຫຍ່ທຳດ້ວຍເສັ້ນໃຍເປືອກໄມ້ ກາງອອກເທິງນ້ຳແມ່ນ້ຳ ສະວັນນະເຣຂາ।

Verse 25

वर्त्तते तच्छिरो यत्र वंशप्रोतं महावने । सारस्वतस्य शिष्येण कुशलेन निवेदितम्

ບ່ອນທີ່ຫົວນັ້ນຢູ່—ຖືກຜູກຕິດກັບລໍ້ໄມ້ໄຜ່ໃນປ່າໃຫຍ່—ເລື່ອງນີ້ໄດ້ຖືກລາຍງານໂດຍ ກຸສະລະ ສິດຂອງສາຣັສວະຕະ ຢ່າງຖືກຕ້ອງ।

Verse 26

तीर्थं वस्त्रापथं गत्वा भवस्याग्रे महानदी । जाले तत्र शिरो दृष्टं तच्च तोये विमोचितम्

ເມື່ອໄປຮອດທີຣຖະຊື່ ວັດສະຣາປະຖະ ແລະເຖິງແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພະພະວະ (ຊິວະ), ເຂົາເຫັນຫົວຫນຶ່ງຕິດຢູ່ໃນຕາຂ່າຍ ແລະໄດ້ປົດປ່ອຍມັນລົງໃນນ້ຳ।

Verse 27

स्नात्वा संपूज्य तीर्थेशं प्रतीहारः समभ्यगात् । शिष्येण सहितो वेगाद्रथेनादित्यवर्चसा

ເມື່ອອາບນ້ຳແລ້ວ ແລະບູຊາພຣະເຈົ້າແຫ່ງທີຣຖະຢ່າງຄົບຖ້ວນ, ປະຕີຫາຣະ (ຜູ້ຮັບໃຊ້ຫຼວງ) ກໍມາຮອດຢ່າງໄວ, ພ້ອມດ້ວຍສິດຂອງຕົນ, ໂດຍລົດສົດໃສດັ່ງດວງອາທິດ।

Verse 28

यदागतः प्रतीहारस्तदा सारस्वतेन सा । वृता चान्द्रायणेनैव मासमेकं निरन्तरम्

ເມື່ອປະຕີຫາຣະມາຮອດ, ນາງໄດ້ປະພຶດວິໄນສາຣັສວະຕະ ແລະຍັງຖືວຣະຕະ «ຈັນທຣາຍະນະ» ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ຄົບໜຶ່ງເດືອນເຕັມ।

Verse 29

संपूर्णे तु व्रते तस्या दिव्यं वक्त्रं सुलोचनम् । सुशोभनं दीर्घकेशं दीर्घकर्णं शुभद्विजम्

ເມື່ອນາງສຳເລັດວຣະຕະຂອງນາງແລ້ວ ນາງປາກົດໃບໜ້າທິບອັນງາມ ມີດວງຕາງາມ ສະຫວ່າງໄສ ຜົມຍາວ ຫູຍາວ ແລະຟັນດີອັນເປັນມົງຄຸນ។

Verse 30

कम्बुग्रीवं पद्मगंधं सर्वलक्षणसंयुतम् । व्रतांते मूर्च्छिता बाला गतज्ञाना वभूव सा

ນາງມີຄໍຄ້າຍຫອຍສັງຂ໌ ແລະມີກິ່ນຫອມຄ້າຍດອກບົວ ພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນທັງປວງ; ແຕ່ເມື່ອສິ້ນວຣະຕະ ສາວນ້ອຍນັ້ນກໍສະຫຼົບ ເສຍສະຕິ ບໍ່ຮູ້ຕົວ.

Verse 31

न देवी न च गंधर्वी नासुरी न च किंनरी । यादृशी सा तदा जाता तीर्थभावेन सुन्दरी

ນາງບໍ່ແມ່ນເທວີ ບໍ່ແມ່ນຄັນທະວີ ບໍ່ແມ່ນອະສຸຣີ ແລະບໍ່ແມ່ນກິນນະຣີ; ແຕ່ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງຕີຣະຖະ ໃນເວລານັ້ນນາງກໍກາຍເປັນຜູ້ງາມຢ່າງຫາທຽບບໍ່ໄດ້.

Verse 32

परिणीता तु सा तेन भोजराजेन सुन्दरी । मृगीमुखीति विख्याता देवी सा भुवनेश्वरी

ນາງຜູ້ງາມນັ້ນ ຖືກພະຣາຊາໂພຊາອະພິເສກເປັນມະເຫສີ; ນາງໂດ່ງດັງວ່າ “ມຣຶກີມຸຂີ” (ໜ້າຄ້າຍກວາງ). ນາງແມ່ນເທວີ—ພູວະເນສະວະຣີເອງ.

Verse 33

न जानाति पुनः किंचिद्यद्वृत्तं राजमन्दिरे । कृता सा पट्टमहिषी भोजराजेन धीमता

ນາງບໍ່ຮູ້ອີກເລີຍວ່າ ສິ່ງໃດເຄີຍເກີດຂຶ້ນໃນພະຣາຊະວັງ; ພະຣາຊາໂພຊາຜູ້ມີປັນຍາ ໄດ້ສະຖາປະນານາງເປັນມະເຫສີເອກ (ປັດຕະມະຫິສີ).

Verse 34

ईश्वर उवाच । देशानां प्रवरो देशो गिरीणां प्रवरो गिरिः । क्षेत्राणामुत्तमं क्षेत्रं वनानामुत्तमं वनम्

ພຣະອີສະວະຣະຕັດວ່າ: ໃນບັນດາແດນດິນ ນີ້ແມ່ນແດນດິນສູງສຸດ; ໃນບັນດາພູ ນີ້ແມ່ນພູສູງສຸດ; ໃນບັນດາກະເສດຕະສັກສິດ ນີ້ແມ່ນກະເສດຕະສູງສຸດ; ໃນບັນດາປ່າ ນີ້ແມ່ນປ່າສູງສຸດ.

Verse 35

गंगा सरस्वती तापी स्वर्णरेखाजले स्थिता । ब्रह्मा विष्णुश्च सूर्यश्च सर्व इन्द्रादयः सुराः

ຄົງຄາ, ສະຣັສວະຕີ, ແລະ ຕາປີ ດໍາລົງຢູ່ໃນນ້ໍາແຫ່ງແມ່ນ້ໍາສະວັນນະເຣຂາ; ພຣະພຣະຫມາ, ພຣະວິສນຸ, ແລະ ພຣະສຸຣະຍະ ກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ພ້ອມທັງເທວະທັງປວງ ເລີ່ມແຕ່ພຣະອິນທຣະ.

Verse 36

नागा यक्षाश्च गन्धर्वा अस्मिन्क्षेत्रे व्यवस्थिताः । ब्रह्मांडं निर्मितं येन त्रैलोक्यं सचराचरम्

ນາກາ, ຢັກສາ, ແລະ ຄັນທະວະ ຕັ້ງຖິ່ນຖານຢູ່ໃນກະເສດຕະສັກສິດນີ້. ທີ່ນີ້ມີພຣະອົງນັ້ນ ຜູ້ປັ້ນແຕ່ງພຣະພຣະຫມານະອັນດະ (brahmāṇḍa)—ສາມໂລກທັງປວງ ພ້ອມທັງສິ່ງທີ່ເຄື່ອນໄຫວ ແລະ ສິ່ງທີ່ຢຸດນິ່ງ.

Verse 37

देवा ब्रह्मादयो जाताः स भवोऽत्र व्यवस्थितः । शिवो भवेति विख्यातः स्वयं देवस्त्रिलोचनः

ເທວະທັງປວງ ເລີ່ມແຕ່ພຣະພຣະຫມາ ໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນ; ແລະ ພຣະພະວະ (Bhava) ນັ້ນ ດໍາລົງຢູ່ທີ່ນີ້. ພຣະອົງແມ່ນພຣະສິວະ ຜູ້ໂດງດັງນາມ ‘ພະວະ’—ພຣະເຈົ້າສາມຕາ ໂດຍພຣະອົງເອງ.

Verse 38

वेवेति स्कन्दरचनाद्भवानी चात्र संस्थिता । अतो यन्नाधिकं प्रोक्तं तीर्थं देवि मया तव

ດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາຂອງສະກັນດະທີ່ອຸທານວ່າ ‘ເວເວ!’ ພຣະພະວານີກໍຕັ້ງຢູ່ທີ່ນີ້. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ເທວີ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວເຖິງຕີຣະຖະນີ້ແກ່ເຈົ້າ; ບໍ່ມີສິ່ງໃດຍິ່ງໄປກວ່ານີ້ອີກ.

Verse 39

तस्मिञ्जले स्नानपरो नरो यदि संध्यां विधायानु करोति तर्पणम् । श्राद्धं पितॄणां च ददाति दक्षिणां भवोद्भवं पश्यति मुच्यते भवात्

ຜູ້ໃດອາບນ້ຳດ້ວຍສັດທາໃນນ້ຳນັ້ນ ປະກອບພິທີສັນທະຍາ ແລ້ວຈຶ່ງຖວາຍຕັຣປະນະ; ຖ້າຍັງປະກອບສຣາດທະແດ່ພິຕຣະ ແລະໃຫ້ດັກຊິນາຕາມຄວນ—ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ເຫັນ «ພະໂວດພະວະ» ແລະພົ້ນຈາກພະວະ (ວົງຈອນເກີດມີ)۔

Verse 40

अथ यदि भवपूजां दिव्यपुष्पैः करोति तदनु शिवशिवेति स्तोत्रपाठं च गीतम् । सुरवर गणवृन्दैः स्तूयमानो विमानैः सुरवरशिवरूपो मानवो याति नाकम्

ແລະຖ້າຜູ້ໃດບູຊາພະພະວະ (Bhava) ດ້ວຍດອກໄມ້ທິບ ແລ້ວອ່ານສະໂຕດຣະ ແລະຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນ «ຊິວະ ຊິວະ»—ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກຫມູ່ເທວະຜູ້ປະເສີດສັນລະເສີນ ແລະຖືກພາໄປໃນວິມານທິບ ເຖິງສະຫວັນ ໄດ້ຮູບພະຊິວະດັ່ງເທວະທັງຫຼາຍ।