ພະພົມ in the Ramcharitmanas

ຂ້າພະເຈົ້າຂາບນົບພະວານີ ແລະ ພະວິນາຍກ, ຜູ້ເປັນຕົ້ນກຳເນີດແຫ່ງອັກສອນ ແລະ ຄວາມໝາຍອັນລວມລວງ, ແຫ່ງລົດຊາດອັນລະອຽດ ແລະ ສັດທາບົດກອນ, ແລະ ເປັນຜູ້ສ້າງຄວາມມະໂຫສົດທຸກປະການ. ຂ້າພະເຈົ້າຂາບນົບພະພະວານີ ແລະ ພະສົງກະ, ຜູ້ປາກົດເປັນສັດທາ ແລະ ຄວາມໄວ້ເນື້ອເຊື່ອໃຈ…

ຜົນຂອງການອາບນ້ຳສັກສິດປາກົດທັນທີ: ກາກກໍ່ກາຍເປັນນົກກະທິງ, ນົກກະທຸນກໍ່ກາຍເປັນຫງຸ່ນ. ຈົ່ງຢ່າປະຫລາດໃຈເມື່ອໄດ້ຍິນສິ່ງນີ້; ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການຄົບຊຸມພະສາວົກບໍ່ໄດ້ເຊື່ອງຊູ້. ພະວານມີກີ, ພະນາຣະທະ, ແລະ ພະນາຣະທີ່ເກີດຈາກໝໍ້…

ບາບແລະທຸກຣິດຂອງຄົນຊົ່ວ ແລະຄຸນທຳຂອງຄົນດີ ທັງສອງປະການນັ້ນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນແລະບໍ່ສາມາດວັດໄດ້ເໝືອນມະຫາສະໝຸດ ເພາະເຫດນັ້ນ ຂ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ກ່າວເຖິງຄຸນແລະທົດສະບັດບາງປະການ ເພາະຫາກບໍ່ຮູ້ຈັກສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ ກໍບໍ່ສາມາດຮັບຫຼືປະຕິເສດໄດ້…

ຄວາມງົດງາມຂອງຄັນທາ ທັບທິມ ແລະ ໄຂ່ມຸກ ບໍ່ສະຫຼອງເຫມືອນກັນຢູ່ເທິງຫົວງູ ເທິງພູ ຫຼື ເທິງຫົວຊ້າງ ແຕ່ເມື່ອໄດ້ປະດັບເທິງມົງກຸດຂອງກະສັດ ຫຼື ເທິງຮ່າງກາຍຂອງຍິງສາວ ກໍຍິ່ງໄດ້ຮັບຄວາມລົງຮຸ່ງເຮືອງທັງປວງຢ່າງເຕັມທີ່ ໃນທຳນອງດຽວກັນ ຜູ້ມີປັນຍາກ່າວວ່າ…

ພະສະຣັດສະວະຕີ, ພະເຊດ, ພະມະເຫສ, ແລະ ພະພຣະມະ ພ້ອມດ້ວຍອາຄາມ, ນິຄາມ ແລະ ປຸຣານ ຮ້ອງຂັບຄຸນງານຂອງພະອົງຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ; ແຕ່ໂດຍກ່າວວ່າ 'ເນຕິ ເນຕິ' ຄື 'ບໍ່ແມ່ນນີ້, ບໍ່ແມ່ນນີ້' ເຂົາຍອມຮັບວ່າພະອົງເໜືອກວ່າການກຳນົດ.

ຂ້ອຍກາບໄຫວ້ນະຄອນອະໂຍດະຍາອັນສັກດິສິດຍິ່ງ ແລະ ແມ່ນ້ຳສະຣະຍູ ຜູ້ທຳລາຍມົນທິນແຫ່ງກະລິຍຸກ ແລ້ວຂ້ອຍນມັດສະກາບບຸລຸດ ແລະ ສະຕຣີໃນນະຄອນ ຜູ້ທີ່ພະຜູ້ເປັນເຈົ້າມີຄວາມເມດຕາຕໍ່ພວກເຂົາບໍ່ນ້ອຍ ຜູ້ກ່າວຕິນາງສີດາ ພະອົງຊົງປົດປ່ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກກອງບາບ ແລະ…

ຂ້ານ້ອຍຂາບໄຫວ້ນາມຣາມ ຜູ້ເປັນຍອດແຫ່ງວົງສະກຸນຣຄຸ ອັນເປັນຕົ້ນກຳເນີດແຫ່ງໄຟ ພະອາທິດ ແລະ ພະຈັນ ພະນາມນັ້ນເປັນສາລະຖະນະແຫ່ງພະພຣະມ ພະວິສນຸ ແລະ ພະສິວະ ເປັນລົມຫາຍໃຈແຫ່ງພະເວດ ເປັນຜູ້ບໍ່ມີຄຸນລັກສະນະ ແລະ ບໍ່ມີຜູ້ສະເໝີຄືອນ ເປັນຄັງແຫ່ງຄຸນທຳທັງປວງ…

ບັນທິທັງຫຼາຍຍອມເຄົາຮົບກະວີນິພົນທີ່ຮຽບງ່າຍແລະຊື່ສຽງທີ່ບໍລິສຸດ ຊຶ່ງແມ້ນສັດຕູຍັງລືມຄວາມເປັນປັດປັກກະຕາມທຳມະຊາດ ໄດ້ຍິນແລ້ວສັດຊູນສະຫຼະ ສິ່ງນັ້ນບໍ່ສາມາດເກີດຂຶ້ນໄດ້ຫາກບໍ່ມີປັນຍາອັນບໍລິສຸດ ປັນຍາແລະກຳລັງຂອງຂ້ອຍນ້ອຍເຫຼືອ ຂໍກະລຸນາເດີ ຫະຣິ…

ທັງສອງອັກສອນແມ່ນທີ່ຫວານແລະມະຫັດສະຈັກ ເປັນດວງຕາທັງສອງຂອງອັກສອນທັງປວງ ແລະເປັນຊີວິດຂອງຈິດວິນຍານແຫ່ງຜູ້ອຸທິດຕົນ ການຮຽນຮູ້ງ່າຍ ແລະນຳຄວາມສຸກມາໃຫ້ທຸກຜູ້ ເປັນຜົນປະໂຫຍດໃນໂລກນີ້ ແລະເປັນທີ່ພຶ່ງໃນໂລກຕໍ່ໄປ ການກ່າວ ການຟັງ ແລະການຮຽນຮູ້ນັ້ນດີງາມຫຼາຍ…

ໂຍຄີສົດນາມດ້ວຍລີ້ນແລ້ວຕື່ນຮູ້ ປາສະຈາກຄວາມຍຶດຕິດ ຍອມຫຼຸດພົ້ນຈາກໂລກແຫ່ງມາຍາຂອງພະພະຫົມຜູ້ສ້າງ ຍອມໄດ້ຊີມລົດສຸກອັນປຽບບໍ່ໄດ້ແຫ່ງພະພະຫົມ ອັນບັນຍາຍບໍ່ໄດ້ ປາສະຈາກມົນທິນ ບໍ່ມີທັງນາມແລະຮູບ ຜູ້ໃດປາຖະໜາຮູ້ຄວາມລຶກລັບແຫ່ງໜຽວທາງ…

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອທຽບກັບອົດສະນິຍະພາບ ພະລັງຂອງພະນາມນັ້ນປະກາດວ່າບໍ່ສາມາດວັດໄດ້ ໂດຍການພິຈາລະນາອັນລະອຽດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າຢືນຢັນວ່າ ພະນາມນັ້ນຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າພະຣາມໃນຮູບປະທັບຂອງພະອົງ.

ພະນາມມີຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າທັງພະພຣົມຜູ້ບໍ່ມີຮູບ ແລະ ພະຣາມຜູ້ມີຮູບ ເປັນຜູ້ປະທານພອນແມ້ກັບຜູ້ປະທານພອນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ ໂດຍຮູ້ດັ່ງນັ້ນໃນຫົວໃຈ ພະມະເຫສວົາໄດ້ເລືອກພະນາມນັ້ນຈາກສະຕະໂກຕິແຫ່ງຣາມຈະຣິດ

ດ້ວຍພອນແຫ່ງພະນາມ ສຳພູເປັນອະມະຕະ ຖ້າວ່າເຄື່ອງປະກອບບໍ່ເປັນມົງຄົນ ກໍເປັນແຫຼ່ງແຫ່ງມົງຄົນຢ່າງຍິ່ງ ສຸກ ສະນກະແລະພວກ ສິດທະ ຮາສີແລະໂຍຄີ ດ້ວຍພອນແຫ່ງພະນາມຍ່ອມເສີດສຸກແຫ່ງພະຫະມັນ ນາຣະທະຊົງຮູ້ອຳນາດແຫ່ງພະນາມ ພະຫະລິເປັນທີ່ຮັກແຫ່ງໂລກ…

ພວກເຂົາອະທິບາຍກ່ຽວກັບສະພາບຂອງພຣະພຣົມ, ກົດລະບຽບຂອງການປະພຶກທຳມະ, ແລະ ການຈັດແບ່ງປະເພດຂອງຄວາມເປັນຈິງ; ແລະ ກ່າວເຖິງຄວາມຈົງຮັກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທີ່ປະກອບດ້ວຍຄວາມຮູ້ ແລະ ຄວາມວິຣາຄະ

ຣາວນະໄດ້ຂໍໃຫ້ຕົນຕາຍດ້ວຍມືມະນຸດ ແລະ ພຣະຜູ້ເຈົ້າມີພຣະປະສົງຈະໃຫ້ພຣະວະຈະນະຂອງພຣະພຣົມເປັນຈິງ ຖ້າເຮົາບໍ່ໄປ ຈະເປັນທີ່ເສຍໃຈ ທຣະພຣະສີວະຕັ້ງພຣະຫຣະພຣະດຸນາບົດຄິດ ບໍ່ພົບທາງອອກ ໂດຍວິທີນີ້ ພຣະຜູ້ເຈົ້າສີວະຈົມຢູ່ໃນຄວາມກັງວົນ ໃນເວລານັ້ນເອງ ຣາວນະໄດ້ອອກໄປ ແລະ…

ພະພຣະມັນນັ້ນ, ຜູ້ຊົງຊຸກຄຸມທົ່ວທຸກ, ບໍ່ມີມົນ, ບໍ່ເກີດ, ບໍ່ມີສ່ວນ, ບໍ່ມີຄວາມປາຖະໜາ, ບໍ່ມີທີສອງ, ຈະຮັບເອົາຮ່າງກາຍແລະກາຍເປັນມະນຸດໄດ້ແນວໃດ, ພະອົງຜູ້ທີ່ແມ້ກະທັ້ງພະເວດຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈຢ່າງເຕັມທີ່?

ສຕີໄດ້ເຫັນຊັກຕິອັນບໍ່ສາດານາດໄດ້ ແລະ ບໍ່ມີສິ່ງໃດປຽບໄດ້ ຄື ພະສະຣັດສະວະຕີ ພະລັກສະມີ ແລະ ເທບະອື່ນໆ ໃນຮູບໃດທີ່ພະພຣົມ ແລະ ເທບະອື່ນໆ ສະແດງການ ໃນກາຍນັ້ນໆ ແຕ່ລະພະອົງກໍມີພະກາຍທີ່ສົມກັບຮູບຂອງພະອົງ

ດ້ວຍປະການດັງກ່າວ ນາງສຕີ ທິດາແຫ່ງພຣະຊາປະຕິ ຍັງຄົງເປັນທຸກ ຮັບເອົາທຸກຫນັກແລະນ່າຢ້ານກົວກວ່າຈະພັນນາ ເມື່ອຜ່ານໄປແປດໝື່ນເຈັດພັນປີ ພຣະສມພູຜູ້ບໍ່ສູຍໄດ້ອອກຈາກສມາທິ ພຣະສິວະທຣເລີ່ມລະນຶືເຖິງພຣະນາມຣາມ ແລະ ນາງສຕີຮູ້ວ່າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໂລກໄດ້ຕື່ນຂຶ້ນແລ້ວ…

ກິນນະ ນາກ ສິດທະ ແລະ ຄັນທັບວະ ພ້ອມເທວະທັງທັງຫຼາຍນຳພັນຍາເດີນທາງໄປ ໂດຍພະວິສນຸ ພະພຣົມ ແລະ ພະມະເຫສວຣ ບໍ່ໄດ້ເດີນ ເທວະທັງທັງປວງກຽມພາຫະນະສະຫວັງແລ້ວເດີນທາງໄປ ນາງສຕີໄດ້ຊົມເຫັນຍານສະຫວັນໃນທ້ອງຟ້າທີ່ສວຍງາມຫຼາຍປະການຜ່ານໄປ ນາງສວົງຄີຮ້ອງເພງອັນໄພຣະຍະ…

ພະສິວະຕຣັດວ່າ ເຈົ້າເວົ້າດີ ແລະ ໃຈຂອງຂ້ອຍກໍພໍໃຈດ້ວຍ ແຕ່ສິ່ງນີ້ບໍ່ສົມຄວນ ເພາະບໍ່ມີການສົ່ງຄຳເຊີນ ທັກສະໄດ້ເອີ້ນບຸດສະຕີທັງໝົດຂອງຕົນ ແຕ່ເນື່ອງຈາກຄວາມເປັນສັດຕູກັບຂ້ອຍ ທ່ານກໍລືມເຈົ້າດ້ວຍ ໃນທີ່ປະຊຸມຂອງພະພຣະມາ ທ່ານໄດ້ຖືໂທດຂ້ອຍ ແລະ ເຖິງບັດນີ້…