Sukta 85

Mantra 1

इन्द्राय सोम सुषुतः परि स्रवापामीवा भवतु रक्षसा सह । मा ते रसस्य मत्सत द्वयाविनो द्रविणस्वन्त इह सन्त्विन्दवः ॥

ইন্দ্ৰৰ বাবে, হে সোম, সুসুত (ভালদৰে নিপীড়িত) হৈ চাৰিওফালে স্ৰৱ; ৰক্ষসৰ সৈতে আপামীৱা (ৰোগ) দূৰ হওক। দ্বয়াবিন (দ্বিধাগ্ৰস্ত, দ্বিমনা) যেন তোমাৰ ৰস আস্বাদন নকৰে; ইহাতে ইন্দৱঃ (উজ্জ্বল বিন্দুসমূহ) সত্য-ধনসমৃদ্ধ হৈ উপস্থিত থাকক।

Mantra 2

अस्मान्त्समर्ये पवमान चोदय दक्षो देवानामसि हि प्रियो मदः । जहि शत्रूँरभ्या भन्दनायतः पिबेन्द्र सोममव नो मृधो जहि ॥

হে পৱমান সোম, সমৰত আমাক আগুৱাই চলাবা; কিয়নো তুমি দেৱসকলৰ দক্ষতা-শক্তি, তেওঁলোকৰ প্ৰিয় মদ (আনন্দ-উন্মাদনা)। যিসকলে আমাক বাঁধিবলৈ চাপ দি আহে, সেই শত্রুসকলক আঘাত কৰি নাশ কৰা। হে ইন্দ্ৰ, সোম পান কৰা; আমাক ৰক্ষা কৰা, আৰু আমাৰ অগ্ৰগতিক বাধা দিয়া আক্রমণসমূহক বধ কৰা।

Mantra 4

सहस्रणीथः शतधारो अद्भुत इन्द्रायेन्दुः पवते काम्यं मधु । जयन्क्षेत्रमभ्यर्षा जयन्नप उरुं नो गातुं कृणु सोम मीढ्वः ॥

সহস্ৰ-নেতৃত্ববিশিষ্ট, শত-ধাৰাসম্পন্ন, আশ্চৰ্য—ইন্দু ইন্দ্ৰৰ বাবে পৱিত্ৰ হৈ বোৱে, আত্মাই কামনা কৰা আনন্দৰ মধুস্বৰূপ। ক্ষেত্ৰ জয় কৰি তাত বোৱাহ; জল জয় কৰি আমাৰ বাবে বিস্তৃত পথ কৰি দিয়া, হে সোম, ফলদায়ক দানৰ দাতা।

Mantra 5

कनिक्रदत्कलशे गोभिरज्यसे व्यव्ययं समया वारमर्षसि । मर्मृज्यमानो अत्यो न सानसिरिन्द्रस्य सोम जठरे समक्षरः ॥

কলশত কণিক্ৰদ কৰি, গোৰশ্মিসকলৰ সৈতে তুমি অভিষিক্ত হওঁ; সময়মতে অব্যয় পৱিত্ৰ-ছাঁকনিৰ মাজেৰে তুমি বাহিৰলৈ বোৱাহ। পৰিশোধিত হৈ, জয়লাভৰ বাবে দ্ৰুত অশ্বৰ দৰে, হে সোম, ইন্দ্ৰৰ উদৰত তুমি একেলগে ঢলি পৰাহ।

Mantra 6

स्वादुः पवस्व दिव्याय जन्मने स्वादुरिन्द्राय सुहवीतुनाम्ने । स्वादुर्मित्राय वरुणाय वायवे बृहस्पतये मधुमाँ अदाभ्यः ॥

স্বাদুভাৱে পৱস্ব—আমাৰ ভিতৰত দিৱ্য জন্মৰ বাবে; স্বাদুভাৱে পৱস্ব ইন্দ্ৰৰ বাবে, যাৰ নাম সু-আহ্বান (সুহৱীতু) বুলি খ্যাত। স্বাদুভাৱে পৱস্ব মিত্ৰ, বৰুণ আৰু বায়ুৰ বাবে; বृहস্পতিৰ বাবে মধুময় আৰু অদাভ্য (অজেয়) হৈ পৱস্ব।

Mantra 7

अत्यं मृजन्ति कलशे दश क्षिपः प्र विप्राणां मतयो वाच ईरते । पवमाना अभ्यर्षन्ति सुष्टुतिमेन्द्रं विशन्ति मदिरास इन्दवः ॥

দশটা ক্ষিপ্ৰ হাত ক’লশত অশ্বক শোধে; ঋষি-বিপ্ৰসকলৰ মত আৰু বাক্য আগবাঢ়ি উঠে। পৱমান হৈ সিহঁতে সু-স্তুতিলৈ ধাৱিত হয়; মদিৰা উজ্জ্বল ইন্দুবিন্দুবোৰ আমাৰ ভিতৰৰ ইন্দ্ৰত প্ৰৱেশ কৰে।

Mantra 8

पवमानो अभ्यर्षा सुवीर्यमुर्वीं गव्यूतिं महि शर्म सप्रथः । माकिर्नो अस्य परिषूतिरीशतेन्दो जयेम त्वया धनंधनम् ॥

হে সোম, পৱমান হৈ আমাৰ ফালে ধাৱ—সুবীৰ্য (বীৰবল), উৰ্বী গৱ্যূতি (বিস্তৃত গোময় দীপ্ত ক্ষেত্ৰ), আৰু মহৎ সপ্ৰথ শান্তিৰ আশ্ৰয় লৈ। এই অন্ধকাৰৰ কোনো পৰিষূতি (ঘেৰণি-চাপ) যেন আমাক অধীন নকৰে। হে ইন্দু, তোমাৰ সহায়ত আমি ধন ওপৰত ধন জয় কৰোঁ—পুনঃপুনঃ নবীকৃত সমৃদ্ধি।

Mantra 9

अधि द्यामस्थाद्वृषभो विचक्षणोऽरूरुचद्वि दिवो रोचना कविः । राजा पवित्रमत्येति रोरुवद्दिवः पीयूषं दुहते नृचक्षसः ॥

স্বৰ্গৰ ওপৰত বৃষভ—শক্তিমান, বিস্তৃত-দৰ্শী কবি—নিজ আসন স্থাপন কৰিলে; দ্যৌৰ ৰোচনাসমূহ উজ্জ্বল কৰি তুলিলে। ৰাজা পৱিত্ৰক অতিক্ৰম কৰে গম্ভীৰ গর্জনত; নৃচক্ষস ঋষিসকলে দ্যৌৰ পীয়ূষ—অমৃত—দোহন কৰে।

Mantra 10

दिवो नाके मधुजिह्वा असश्चतो वेना दुहन्त्युक्षणं गिरिष्ठाम् । अप्सु द्रप्सं वावृधानं समुद्र आ सिन्धोरूर्मा मधुमन्तं पवित्र आ ॥

দ্যৌৰ শীৰ্ষত মধুজিহ্বা, অক্লান্ত, কামনাময় বেনাসকলে গিৰিস্থিত বৃষভক দোহে। আপ্সুত বৃদ্ধি পোৱা দ্ৰপ্স পোষিত হয়; সমুদ্ৰৰ পৰা, সিন্ধুৰ ঊৰ্মিৰ পৰা, মধুমন্ত সাৰ পৱিত্ৰলৈ আহে।

Mantra 11

नाके सुपर्णमुपपप्तिवांसं गिरो वेनानामकृपन्त पूर्वीः । शिशुं रिहन्ति मतयः पनिप्नतं हिरण्ययं शकुनं क्षामणि स्थाम् ॥

দ্যৌৰ শীৰ্ষত সুপৰ্ণ—অৱতীৰ্ণ—তাক বেনাসকলৰ পূৰ্বী গিৰিসমূহ গঢ়ি তুলিলে। মতিসকলে সদা চলমান শিশুটিক চাটি-চাটি স্নেহ কৰে—সোনালী পক্ষী, ক্ষামণি স্থামত প্ৰতিষ্ঠিত।

Mantra 12

ऊर्ध्वो गन्धर्वो अधि नाके अस्थाद्विश्वा रूपा प्रतिचक्षाणो अस्य । भानुः शुक्रेण शोचिषा व्यद्यौत्प्रारूरुचद्रोदसी मातरा शुचिः ॥

ঊৰ্ধ্ব হৈ গন্ধৰ্বে নাকৰ শিখৰত অৱস্থান কৰিলে, এই প্ৰকাশৰ সকলো ৰূপক প্ৰত্যক্ষ দৰ্শন কৰি। শুদ্ধ জ্যোতিৰ উজ্জ্বল শিখাৰে তেওঁৰ কিৰণ বিস্তৃতভাৱে দীপ্ত হ’ল; শুচিতাত তেওঁ দুয়ো মাতৃ—দ্যৌ আৰু পৃথিৱী—ক উজ্জ্বল কৰি তুলিলে।