Sukta 20

Mantra 1

प्र कविर्देववीतयेऽव्यो वारेभिरर्षति । साह्वान्विश्वा अभि स्पृधः ॥

দেৱসকলৰ আনন্দৰ বাবে কবি (ঋষি) আগবাঢ়ে; ভেড়াৰ উলৰ ছাঁকনিত ছাঁকা সোম, বাছনি ধাৰাৰে দ্ৰুত বেগে বয়, আৰু বিৰোধী সকলো প্ৰতিবন্ধকতাক দমন কৰে।

Mantra 2

स हि ष्मा जरितृभ्य आ वाजं गोमन्तमिन्वति । पवमानः सहस्रिणम् ॥

কাৰণ তেওঁ—পৱমান—গায়কসকলৰ বাবে গোমন্ত (কিৰণসমৃদ্ধ) বল-সমৃদ্ধি জাগ্ৰত কৰে; সহস্ৰগুণে বৃদ্ধি পোৱা সেই সহস্ৰিণ প্ৰাচুৰ্য।

Mantra 3

परि विश्वानि चेतसा मृशसे पवसे मती । स नः सोम श्रवो विदः ॥

চেতনাৰে তুমি সকলো বস্তুৰ চাৰিওফালে বিচৰণ কৰ; তুমি শুদ্ধ কৰ, আমাৰ মতিক স্পৰ্শ কৰি গঢ় দিয়া। হে সোম, আমাৰ বাবে শ্ৰৱঃ (প্ৰেৰিত খ্যাতি) দান কৰা।

Mantra 4

अभ्यर्ष बृहद्यशो मघवद्भ्यो ध्रुवं रयिम् । इषं स्तोतृभ्य आ भर ॥

হে সোম, আমাৰ ফালে বোৱাঁ, বৃহৎ যশসহ; মঘৱানসকললৈ ধ্ৰুৱ ৰয়ি (সম্পদ) আন। আৰু স্তোতৃসকল—যিসকলে স্তোত্ৰেৰে তোমাক প্ৰশংসা কৰে—তেওঁলোকলৈ বৃদ্ধি-প্ৰেৰণা ‘ইষ্’ও আনি দে।

Mantra 5

त्वं राजेव सुव्रतो गिरः सोमा विवेशिथ । पुनानो वह्ने अद्भुत ॥

হে সোম, সুৱ্ৰত ৰজাৰ দৰে তুমি গীৰসমূহত (প্ৰেৰিত বাক্যত) প্ৰৱেশ কৰিছা। নিজকে শুদ্ধ কৰি, হে অদ্ভুত বহ্নি-বাহক, তুমি আমাৰ হৱ্য আৰু চেতনাক আগবঢ়োৱা শক্তি হওঁ।

Mantra 6

स वह्निरप्सु दुष्टरो मृज्यमानो गभस्त्योः । सोमश्चमूषु सीदति ॥

সেই বহনকাৰী শক্তি জলসমূহত দুৰ্দম; হাতে হাতে মাৰ্জিত হৈ সোম চমূসমূহত আসন লয়। সেয়া যজ্ঞকাৰ্যৰ বাবে সজোৱা পাত্ৰসমূহত নিজকে স্থাপন কৰে।

Mantra 7

क्रीळुर्मखो न मंहयुः पवित्रं सोम गच्छसि । दधत्स्तोत्रे सुवीर्यम् ॥

নিজ শক্তিত ক্ৰীড়া কৰি, যজ্ঞত উদ্যমী হৈ, হে সোম, তুমি পৱিত্ৰলৈ গমন কৰিছা। স্তোত্ৰত তুমি সু-বীৰ্য স্থাপন কৰিছা—অন্তৰ্যুদ্ধত বিজয়ৰ শক্তি হ’বলৈ বাক্যক বলবান কৰিছা।