Sukta 84

Mantra 1

प्रेष्ठं वो अतिथिं स्तुषे मित्रमिव प्रियम् । अग्निं रथं न वेद्यम् ॥

মই তোমালোকৰ বাবে সৰ্বাধিক প্ৰিয় অতিথিক স্তৱ কৰোঁ—মিত্ৰৰ দৰে প্ৰিয়; অগ্নিক, যজ্ঞযাত্ৰাৰ বাবে পৰিচিত আৰু ব্যৱহাৰযোগ্য ৰথৰ দৰে।

Mantra 2

कविमिव प्रचेतसं यं देवासो अध द्विता । नि मर्त्येष्वादधुः ॥

কবিৰ দৰে প্ৰচেতস—প্ৰেৰিত দৰ্শন আৰু বিস্তৃত দীপ্ত চেতনাৰ অধিকারী যাক; সেই অগ্নিক দেৱতাসকলে পুনঃপুনঃ মৰ্ত্যলোকত স্থাপন কৰিলে—যাতে দিৱ্য দৃষ্টি মানৱ পাত্ৰত আসীন হয়।

Mantra 3

त्वं यविष्ठ दाशुषो नॄँ: पाहि शृणुधी गिरः । रक्षा तोकमुत त्मना ॥

হে অগ্নি, সদা-নৱীন (যৱিষ্ঠ), দানশীল যজমানসকলৰ নৰসমূহক তুমি ৰক্ষা কৰা; আমাৰ গিৰা—স্তোত্ৰবাণী—শুনা। সন্তানকো আৰু আত্মাৰ অন্তৰস্থিত সত্তাকো ৰক্ষা কৰা; আৰু তোমাৰ নিজস্ব স্বয়ংস্থিত শক্তিৰে আমাকো সুৰক্ষা দিয়া।

Mantra 4

कया ते अग्ने अङ्गिर ऊर्जो नपादुपस्तुतिम् । वराय देव मन्यवे ॥

হে অগ্নি—হে অঙ্গিৰস, ঊৰ্জাৰ নপাৎ (পূৰ্ণতাৰ সন্তান)—কোন উপায়ে, কোন চেতনাৰ নিকটতা লৈ, আমি তোমাৰ ওচৰ-স্তৱ (উপস্তুতি) যথাযথভাৱে আনিম? হে দেৱ, তোমাৰ বাছনি কৰা আনন্দৰ বাবে, তোমাৰ মহৎ মন্যু—উদ্দীপ্ত তেজ—ৰ বাবে।

Mantra 5

दाशेम कस्य मनसा यज्ञस्य सहसो यहो । कदु वोच इदं नमः ॥

হে সহসঃ—বলশালী শক্তি—কাক, কোন মনোভাৱে আমি এই যজ্ঞ অৰ্পণ কৰিম? আৰু কেতিয়া সত্যই মই এই নমঃ—আত্মসমৰ্পণৰ নতশিৰতা—উচ্চাৰণ কৰিব পাৰিম?

Mantra 6

अधा त्वं हि नस्करो विश्वा अस्मभ्यं सुक्षितीः । वाजद्रविणसो गिरः ॥

অথচ তুমি নিশ্চয়েই আমাৰ বাবে সকলো সু-ক্ষিতি—সুন্দৰ আৰু ন্যায়সঙ্গত বাসস্থান—প্ৰদান কৰিবা; আৰু আমাৰ গিৰঃ (স্তোত্ৰ-বাণী) বল-সমৃদ্ধি আৰু দ্ৰৱিণ (ধন-সাৰ) বহনকাৰী হ’ব।

Mantra 7

कस्य नूनं परीणसो धियो जिन्वसि दम्पते । गोषाता यस्य ते गिरः ॥

হে দম্পতে (গৃহস্বামী), এতিয়া তুমি কাৰ ধিয়ঃ—পৰিণসঃ, পৰিপূৰ্ণ আৰু গোলাকাৰ চিন্তা—উদ্দীপিত কৰিছা? যাৰ তোমাৰ প্ৰতি গিৰঃ (স্তোত্ৰ-বাণী) গোষাতা—গো (আলোক-ৰশ্মি) জয়কাৰী—সেইজনৰ।

Mantra 8

तं मर्जयन्त सुक्रतुं पुरोयावानमाजिषु । स्वेषु क्षयेषु वाजिनम् ॥

তাকেই তেওঁলোকে উজ্জ্বল কৰি শুদ্ধ কৰে—সু-ক্রতুং, সৎ-ইচ্ছা আৰু সঠিক সংকল্পযুক্ত; আজিষু (যুদ্ধসমূহত) পুরোযাৱান, অগ্ৰগামী; আৰু নিজৰ ক্ষয়েষু (স্থিৰ বাসভূমিসমূহত) বাজিক—বল-সমৃদ্ধ শক্তিমান।

Mantra 9

क्षेति क्षेमेभिः साधुभिर्नकिर्यं घ्नन्ति हन्ति यः । अग्ने सुवीर एधते ॥

সাধু ক্ষেমসমূহৰ সৈতে সি নিৰ্ভয়ে বাস কৰে; যাক তুমি ৰক্ষা কৰা, তাক কোনোবাই আঘাত কৰি নাশ কৰিব নোৱাৰে। হে অগ্নি, সি সু-বীৰ্যতাত বৃদ্ধি পায়—বলৱান শক্তিৰে পূৰ্ণ বীৰ-আত্মা হৈ উঠে।