Sukta 103

Mantra 1

अदर्शि गातुवित्तमो यस्मिन्व्रतान्यादधुः । उपो षु जातमार्यस्य वर्धनमग्निं नक्षन्त नो गिरः ॥

দেখা গৈছে—পথ-লাভৰ সৰ্বোত্তম জন, যাৰ ভিতৰত ঋত-ব্ৰতসমূহ স্থাপিত। আমাৰ গিৰ (স্তোত্ৰ-বাণী) অগ্নিৰ ওচৰলৈ আগবাঢ়ে—সু-জাত, আৰ্যৰ বৃদ্ধি-কাৰক; সেই জ্যোতি, যি ঋতৰ দিশে মহৎ বিকাশ দৃঢ় কৰে।

Mantra 2

प्र दैवोदासो अग्निर्देवाँ अच्छा न मज्मना । अनु मातरं पृथिवीं वि वावृते तस्थौ नाकस्य सानवि ॥

অগ্ৰি—দৈৱোদাস, দেৱদাতা—নিজ মহিমাৰে দেৱসকলৰ ওচৰলৈ আগবাঢ়ে। মাতৃ পৃথিৱীক অনুসৰণ কৰি তেওঁ বিস্তৃতভাৱে প্ৰসাৰিত হয়; আৰু স্বৰ্গৰ সানুত স্থিৰ হৈ থাকে—ভূমিৰ আধাৰ আৰু দীপ্ত শিখৰৰ মাজত সেতু স্থাপন কৰি।

Mantra 3

यस्माद्रेजन्त कृष्टयश्चर्कृत्यानि कृण्वतः । सहस्रसां मेधसाताविव त्मनाग्निं धीभिः सपर्यत ॥

তেওঁৰ পৰা জনসমূহ কৰ্ম-ক্ৰিয়ালৈ উদ্দীপিত হয়, নানা কৰ্ম সম্পাদন কৰে। সহস্ৰবাৰ মেধা-লাভৰ দৰে, আত্মাৰে আৰু ধী-জ্ঞানৰে অগ্নিক সপৰ্যা কৰা—যাতে বহু কৰ্ম বিচক্ষণ জ্যোতিত সুশৃঙ্খল হয়।

Mantra 4

प्र यं राये निनीषसि मर्तो यस्ते वसो दाशत् । स वीरं धत्ते अग्न उक्थशंसिनं त्मना सहस्रपोषिणम् ॥

হে অগ্নি, যি মৰ্ত্য তোমাক—হে বসু—দান কৰে, তাক তুমি ৰায়-সমৃদ্ধিলৈ আগুৱাই নিয়া। সি বীৰ লাভ কৰে—উক্থ-শংসী, আত্মবলত সমৃদ্ধ, সহস্ৰপোষণকাৰী।

Mantra 5

स दृळ्हे चिदभि तृणत्ति वाजमर्वता स धत्ते अक्षिति श्रवः । त्वे देवत्रा सदा पुरूवसो विश्वा वामानि धीमहि ॥

স দৃঢ়তো স্থিৰ বস্তুকো ভেদি তেওঁ বাজ—বল-সমৃদ্ধি—অৰৱৎ (অগ্ৰসৰ কৰোৱা শক্তি) দ্বাৰা জয় কৰে; তেওঁ অক্ষয় শ্ৰৱঃ (অম্লান কীৰ্তি) স্থাপন কৰে। হে পুরূৱসু, দেৱত্রাত সদা তোমাতেই আমি সকলো কাম্য বামানি (বাঞ্ছিত দান) ধৰি একাগ্ৰ কৰোঁ।

Mantra 6

यो विश्वा दयते वसु होता मन्द्रो जनानाम् । मधोर्न पात्रा प्रथमान्यस्मै प्र स्तोमा यन्त्यग्नये ॥

যি সকলো বসু (আৱশ্যক ধন-সম্পদ) বণ্টন কৰে, জনসমূহৰ মন্দ্ৰ (প্ৰসন্নকাৰী) হোতা—তেওঁলৈ মধুৰ প্ৰথম পাত্ৰসমূহ যেন, আৰু আমাৰ স্তোমসমূহ অগ্নিৰ বাবে আগবাঢ়ে।

Mantra 7

अश्वं न गीर्भी रथ्यं सुदानवो मर्मृज्यन्ते देवयवः । उभे तोके तनये दस्म विश्पते पर्षि राधो मघोनाम् ॥

গীতিৰে যেন ৰথ্য অশ্বক সজাই-পলিশ কৰে, তেনেদৰে দেৱযৱ (দেৱ-অন্বেষী) সুদানৱ (উদাৰ দাতা)সকলে স্তোত্ৰেৰে তোমাক মাৰ্জনা কৰে। হে দস্ম বিশ্পতে, মঘোনাসকলৰ ৰাধঃ (উদাৰ দান) আমাৰ বাবে পাৰ কৰাই দিয়া—উভয়তোকে-তনয়ে, আত্মাৰ সন্তান আৰু দেহধাৰী সন্তান দুয়োটাৰ বাবে।

Mantra 8

प्र मंहिष्ठाय गायत ऋताव्ने बृहते शुक्रशोचिषे । उपस्तुतासो अग्नये ॥

ঋত-জ্ঞাতা আৰু ঋত-বাহক, অতি-মহান, উজ্জ্বল শিখাযুক্ত সেই সর্বাধিক দানশীলজনৰ উদ্দেশে গীত গাওঁক; স্তুতিসহ নিকটৱৰ্তী হোৱা আমি অগ্নিদেৱক উপস্তৱ কৰোঁ।

Mantra 9

आ वंसते मघवा वीरवद्यशः समिद्धो द्युम्न्याहुतः । कुविन्नो अस्य सुमतिर्नवीयस्यच्छा वाजेभिरागमत् ॥

বীৰবল আনয়নকাৰী যশস্বী মঘৱান আমাৰ ওচৰলৈ আহে—সমিধিত, দ্যুম্নৰ বাবে আহূত। কুৱিন্নো, তাৰ নৱীন সুমতি সোজাকৈ, বাজ-শক্তিসমূহসহ, আমাৰ ওচৰলৈ নাহিব নে?

Mantra 10

प्रेष्ठमु प्रियाणां स्तुह्यासावातिथिम् । अग्निं रथानां यमम् ॥

প্ৰিয়সকলৰ মাজত অতি প্ৰিয়, আহি উপস্থিত হোৱা এই অতিথিক স্তৱ কৰক—ৰথসমূহৰ যম, অগ্নিদেৱক।

Mantra 11

उदिता यो निदिता वेदिता वस्वा यज्ञियो ववर्तति । दुष्टरा यस्य प्रवणे नोर्मयो धिया वाजं सिषासतः ॥

যি জ্বলি উঠা আৰু স্থাপিত, যি জানে আৰু জনায়—ধনৱান, যজ্ঞ-যোগ্য—সেইজন নিজৰ কৰ্মক্ষেত্ৰত গতি কৰি ঘূৰি ফুৰে। তেওঁৰ অৱতৰণ-পথত তৰংগসমূহ দুৰতিক্ৰম; তথাপি দীপ্ত ধিয়াৰে (উজ্জ্বল চিন্তাৰে) তেওঁলোকে ‘ৱাজ’—বল-সমৃদ্ধি—অন্বেষণ কৰে।

Mantra 12

मा नो हृणीतामतिथिर्वसुरग्निः पुरुप्रशस्त एषः । यः सुहोता स्वध्वरः ॥

আমাৰ অতিথি—বসুধন অগ্নি—অপমানিত নহওক; এইজন বহুপ্ৰশংসিত। যি সুহোতা, যি স্বধ্বৰ—যজ্ঞৰ সুশৃঙ্খল পথৰ অধিপতি।

Mantra 13

मो ते रिषन्ये अच्छोक्तिभिर्वसोऽग्ने केभिश्चिदेवैः । कीरिश्चिद्धि त्वामीट्टे दूत्याय रातहव्यः स्वध्वरः ॥

বসু অগ্নি, বেঁকা বাক্য-উক্তিৰে—যি কোনো উপায়ে—কোনেও তোমাক আঘাত নকৰক। কিয়নো ৰাতহব্য, স্বধ্বৰ—হৱি দানকাৰী, সুশৃঙ্খল যজ্ঞপথৰ অধিপতি—এজন গায়কো তোমাক দূত-কর্মৰ বাবে আহ্বান কৰে।

Mantra 14

आग्ने याहि मरुत्सखा रुद्रेभिः सोमपीतये । सोभर्या उप सुष्टुतिं मादयस्व स्वर्णरे ॥

হে অগ্নি, মৰুতসখা, ৰুদ্ৰসকলৰ সৈতে সোমপানৰ বাবে আহা। সোভৰ্য্যাসকলৰ সু-স্তৱনাৰ ওচৰলৈ আহি, তাত আনন্দিত হোৱা, হে স্বৰ্ণলোকীয়।