দেৱী in the Skanda Purana

তাত একাই পৰমা শক্তি স্থিত আছিল, যাৰ স্বৰূপ ব্ৰহ্মবিদ্যা। গণেশ বিস্ময়ে আৱিষ্ট হৈ কেৱল তেঁওক চাবলৈহে একাগ্ৰ ৰ’ল।

তেতিয়া পৰম শক্তিয়ে পৰন্তপ মহাদেৱক স্তৱ কৰিলে। মহাদেৱে সেই পৰাশক্তিক ক’লে: “হে শোভনে, বৰ বাছি লোৱা।”

তেতিয়া মহাদেৱৰ ওচৰত পৰম বৰ প্ৰাৰ্থনা কৰা হ’ল: “হে দেৱ, যাক তুমি বধ কৰিলা, সি মোৰ পুত্ৰ—ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।”

এই মূঢ়জনে তোমাক চিনি নাপায়, কিয়নো সি প্ৰকৃতি-অংশৰ পৰা উদ্ভৱ। সেয়ে মোৰ তৃপ্তিৰ বাবে এই পুত্ৰক পুনৰ জীৱিত কৰা।

সেয়ে মহাবিদ্যা, মহামায়া, পৰম মেধাৰ সাকাৰ ৰূপিণী; সেয়ে ৰুদ্ৰকালী আৰু অম্বা—সতী, পৰমা দাক্ষায়ণী।

তেওঁ—হিমালয়—স্ত্ৰীৰ সৈতে তাত উপস্থিত হৈ মহাসতীক ক’লে: “হে মহাদেৱী, হে দীপ্তিময়ী, এই তপস্যাৰ বাবে দুখ নকৰিবা।”

পাৰ্বতীৰ দৰ্শনৰ উদ্দেশ্যে, পুত্ৰসকলৰ দ্বাৰা পৰিবেষ্টিত হৈ, তেঁও মহাদেৱীক দেখিলে—যি সখীসকলৰ সৈতে পৰিবেষ্টিতা আছিল।

“মই কোন? তুমি কোন? আৰু এই আনসকল ক’ৰ পৰা—মহামায়াত আশ্ৰয় লৈ? এই সংসাৰী প্ৰপঞ্চ ছাগলীৰ থনৰ দুধৰ দৰে নিৰৰ্থক।”

হে মহাদেৱী, তুমি ভক্তা—মহাভাগ্যৱতাসকলৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠা। এই (ভক্তি) প্ৰযত্নেৰে সেৱা কৰি মান দিয়া হওক, কিয়নো তুমি তপস্যাৰে ইয়াক অৰ্জন কৰিছা।

কম্বলা আৰু অশ্বতৰ—মহেশে ভূষণ ৰূপে গঢ়া দুটা নাগ—মহাদেৱীয়ে ঠাট্টাৰ কথাৰে ক’ই হাঁহি হাঁহি কেঢ়ি ল’লে।

ঠাট্টাৰ কথাৰে ক’ই হাঁহি হাঁহি, তাই তেওঁৰ কৌপীন—আৱৰণ বস্ত্ৰ—ও কেঢ়ি ল’লে। তেতিয়া গণাসকল আৰু তাইৰ সখীসকল লাজত পীড়িত হ’ল।

সেই ব্ৰাহ্মণে বহু মন্ত্রবাদী, বৈদ্য আৰু আন আন উপায়ো গ্ৰহণ কৰিলে; আৰু মোৰ পিতৃ-মাতৃও মহামায়াৰে আবদ্ধ মন লৈ তেনেদৰেই চেষ্টা কৰি থাকিল।

যি ৰুদ্ৰ পিতৃ আৰু অম্বিকা মাতৃক ত্যাগ কৰে, সি যেন নিজৰেই পিতাক ত্যাগ কৰি থাকে, পিতৃলোকলৈ পিণ্ড-দান নকৰা জনৰ দৰে। সেই ৰুদ্ৰৰ মাহাত্ম্য উত্তম ‘শতৰুদ্ৰীয়’ত প্ৰকাশিত।

জগত-মাতাক জন্ম দান কৰিবলৈ, বিভাৱৰী ক্ৰমে সেই দেৱীৰ জঠৰৰ ভিতৰলৈ প্ৰৱেশ কৰিলে আৰু গুহাৰ ভবিষ্যৎ মাতৃ সেই দেৱীৰ শোভা অধিক উজ্জ্বল কৰি তুলিলে।

পুৰাণীয় স্তৱ, সামগীতৰ সুৰ, বৈদিক প্ৰশংসা আৰু গুহ্য নামসমূহেৰে—হে মহাদেৱ, তোমাক নমস্কাৰ; আৰু মহাদেৱীকো পুনঃপুনঃ নমস্কাৰ।

“উমা মহাদেৱী তোমাৰেই পত্নী, তথাপিও আমি ইয়াত আহি উপস্থিত হ’লোঁ (যেন প্ৰতিযোগিতা কৰিবলৈ)। সেয়ে যুক্ত যে অসুৰে আমাৰ ৰাজ্য কেঢ়ি লওক।”

“হে অম্বিকে, সি নানা আশ্চৰ্য গুণৰ আধাৰ; আৰু, হে মাতৃ, সি প্ৰতিহাৰ (দ্বাৰপাল) বুলি গণ্য।” দেৱীয়ে ক’লে: “হে ত্ৰিপুৰান্তক, এনে পুত্ৰ থাকিলেও মোৰ আকাঙ্ক্ষা অদম্য।”

পাঞ্চাল নামৰ এই যক্ষ, লক্ষ লক্ষ যক্ষৰ সহচৰ; হে দেবী, তোমাক দাস ৰূপে দিয়া হ’ল—শত শত মহামায়া-শক্তিৰে সমন্বিত।

তাঁৰ সিদ্ধি নিশ্চয়েই হয়, যদি বিঘ্নে আঘাত নকৰে। কিয়নো ইয়াতেই সিদ্ধাম্বিকা মহাদেৱী সংনিহিতা হৈ আছে।

নিশ্চয় তোমাৰ জ্ঞান অল্প; তোমাৰ বেদ অধ্যয়ন বৃথা গ’ল—কাৰণ তুমি সৰ্বভূতৰ মাতৃ অম্বিকাক মানি নলোৱা।