Adhyaya 120
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰে মহাদেৱীক শৈৱ-তত্ত্বৰ উপদেশ দিয়ে তীৰ্থযাত্ৰীক উত্তৰ দিশত ‘তিন ধনু’ দূৰত অৱস্থিত অতুলনীয় গোপীশ্বৰ ধামলৈ আগবাঢ়িবলৈ নিৰ্দেশ কৰে। সেই তীৰ্থ পাপ-শমনকাৰী, আৰু গোপীসকলে প্ৰতিষ্ঠা কৰা বুলি কোৱা হয়—এই প্ৰতিষ্ঠা-কথাই দেৱতাৰ স্থানীয় মহিমা দৃঢ় কৰে। তাৰ পিছত সংক্ষিপ্ত পূজা-বিধান দিয়া হৈছে—পুত্ৰলাভৰ বাবে মহাদেৱ/মহেশ্বৰৰ আৰাধনা কৰিব লাগে; তেওঁ মানুহৰ সকলো অভীষ্ট পূৰ্ণ কৰে আৰু বিশেষকৈ সন্ততি-প্ৰদাতা। চৈত্ৰ শুক্ল তৃতীয়াৰ দিনা গন্ধ, পুষ্প আৰু নৈবেদ্যসহ কৰা পূজাই ইচ্ছিত ফল দিয়ে—এমন কাল-নিয়মো উল্লেখ আছে। শেষত প্ৰভাস-ক্ষেত্ৰত গোপীশ্বৰৰ শুদ্ধিকৰ মাহাত্ম্য সংক্ষিপ্ত ফলশ্ৰুতিসহ সমাপ্ত কৰা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि गोपीश्वरमनुत्तमम् । बलातिबलदैत्यघ्न्या उत्तरे धनुषां त्रये
ঈশ্বৰ ক’লে: তেতিয়া, হে মহাদেৱী, বলাতিবল দৈত্যঘ্নীৰ উত্তৰে তিন ধনুষ দূৰত অৱস্থিত অনুত্তম গোপীশ্বৰলৈ গমন কৰিব।
Verse 2
संस्थितं पापशमनं गोपीभिः संप्रतिष्ठितम् । समाराध्य महादेवं पुत्रहेतोर्महेश्वरम् । सर्वकामप्रदं नॄणां पूजितं संततिप्रदम्
তাত গোপীশ্বৰ অৱস্থিত—পাপশমনকাৰী, গোপীসকলৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠিত। পুত্ৰলাভৰ হেতু মহাদেৱ মহেশ্বৰক যথাবিধি আৰাধনা কৰিলে, নৰসকলৰ বাবে তেওঁ সৰ্বকামপ্ৰদ; পূজিত হ’লে তেওঁ সন্ততি আৰু বংশধাৰা দান কৰে।
Verse 3
चैत्रशुक्लतृतीयायां यस्तं पूजयते नरः । गंध पुष्पोपहारैश्च स प्राप्नोतीप्सितं फलम्
চৈত্ৰ মাসৰ শুক্ল তৃতীয়াত যি নৰে গন্ধ, পুষ্প আৰু উপহাৰেৰে তেওঁৰ পূজা কৰে, সি ইচ্ছিত ফল লাভ কৰে।
Verse 4
एवं संक्षेपतः प्रोक्तं माहात्म्यं पापनाशनम् । गोपीश्वरस्य देवस्य प्रभासक्षेत्रवासिनः
এইদৰে সংক্ষেপে প্ৰভাসক্ষেত্ৰবাসী দেৱ গোপীশ্বৰৰ পাপনাশক মাহাত্ম্য কোৱা হ’ল।
Verse 120
इति श्री स्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां सहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये बलातिबलदैत्यघ्नीमाहात्म्ये गोपीश्वर माहात्म्यवर्णनंनाम विंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः
এইদৰে পবিত্ৰ শ্ৰী স্কান্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰ শ্লোক-সম্ভৃত সংহিতাৰ অন্তৰ্গত সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যত, বলাতিবল-দৈত্যঘ্নী-মাহাত্ম্য প্ৰসঙ্গত, “গোপীশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা” নামক অধ্যায়—অধ্যায় ১২০—সমাপ্ত হ’ল।