দেৱী

পূৰ্বতে ভগৱতীয়ে সন্তুষ্ট হৈ মহিষাসুৰক বধ কৰিছিল। আপোনালোকে স্তুতি কৰাত দেৱীয়ে বৰদান দিছিল।

দেৱতাসকলে ক’লে: শিৱা, কল্যাণী, শান্তি আৰু পুষ্টিলৈ নমস্কাৰ; বাৰে বাৰে নমস্কাৰ! ভগৱতী দেৱীলৈ নমস্কাৰ; ৰুদ্ৰাণীলৈ সদায় নমস্কাৰ!

যিয়ে তাইক সহায় কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহে, তাক তুমি শীঘ্ৰে হত্যা কৰা। তাইৰ কাষত থকা কালীক হত্যা কৰি পুনৰ সেই অম্বিকাক ধৰি আনা।

এইদৰে দ্বিজসকলে স্তৱ কৰা পিচত মহামায়া দেৱী—কৰ্ণাটক বধ কৰিবলৈ আৰু দ্বিজাতিসকলৰ মঙ্গলৰ বাবে—সেই ঠাইত প্ৰত্যক্ষ হৈ ক’লে, “বৰ কোৱা।”

তাৰ পাছত দৃঢ় শ্ৰদ্ধাৰে সংযুক্ত হৈ তাই যথাবিধি আৰাধনা কৰিলে; তাত দেৱলোকৰ অধীশ্বৰী দেৱী অম্বিকাক স্থাপন কৰি।

নিষধৰ ৰজাৰ পতিব্ৰতা ৰাণী সীমন্তিনী আছে; সোমবাৰে তেওঁ অম্বিকাসহ মহাদেৱক পূজা কৰে।

নাৰদে ক’লে—“হে ব্ৰহ্মন, হে মহাপ্ৰাজ্ঞ! সেই সকলো ঘটনাৰ সম্পূৰ্ণ বৃত্তান্ত শুনি, তত্ত্বতঃ সত্যকৈ কওক—মহাদেৱীয়ে কি কৰিলে? মই যথাৰ্থ তত্ত্ব অনুসাৰে শুনিব বিচাৰোঁ।”

ক্ষীৰোদৰ উত্তৰ তীৰত অধিষ্ঠিতা সেই দেবীক হৃদয়ত স্থাপন কৰি, অম্বিকাক প্ৰত্যক্ষ মুখামুখি দৰ্শন কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰি তেওঁ তপস্যা আৰম্ভ কৰিলে।

মোৰ বাণী “বৰ কোৱা” শুনি তুমি সেই বৰেই বাছিলা—“হে মহাদেৱী, মোৰ কন্যা হোৱা; আৰু তাৰে দেৱহিত সাধন কৰা” বুলি।

তাৰ পাছত, জিতেন্দ্ৰিয় মহাৰাজে নিজৰ পদপদ্মত দৃঢ় নিশ্চয়ে আশ্ৰয় লোৱা দেখি, অম্বিকাই পৰম সন্তুষ্ট হৈ প্ৰত্যক্ষ ৰূপে প্ৰকাশ পালে।

তেওঁলোকৰ মূল স্বৰূপ হৈছে অস্তিত্ব আৰু অনাস্তিত্ব, তেওঁ জগতৰ সনাতন কাৰণ। হঠাৎ তেওঁ তিনিটা ৰূপত পৰিণত হ'ল - ব্ৰাহ্মী, লক্ষ্মী আৰু অম্বিকা ৰূপে।

“মোৰ বৰৰ ফলত তোমাৰ লিঙ্গ মেষৰ অণ্ডকোষ সদৃশ হ’ব।” এইদৰে কৈ জগত-মাতা তাতেই অন্তৰ্ধান হ’ল।