Adhyaya 170
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰে মহাদেৱীক উপদেশ দিয়ে কয় যে বিচক্ষণ সাধকে মাতৃগণৰ স্থানলৈ গৈ, তাৰ ওচৰত অৱস্থিত বলাদেৱীক ভক্তিভাৱে আৰাধনা কৰিব। প্ৰভাসক্ষেত্ৰৰ এই পৱিত্ৰ স্থান-নিৰ্দেশ আৰু পূজাৰ সংক্ষিপ্ত বিধান ইয়াত বৰ্ণিত। শ্ৰাৱণ মাহত, বিশেষকৈ শ্ৰাৱণী ব্ৰত/অনুষ্ঠানৰ দিনা, বলাদেৱীৰ পূজা কৰাটো শ্ৰেয়। পায়স, মধু আৰু দিৱ্য পুষ্প অৰ্পণ কৰি দেৱীৰ অনুগ্ৰহ প্ৰাৰ্থনা কৰা হয়। ফলশ্ৰুতি অনুসাৰে—এভাৱে পূজা কৰা ভক্তৰ বছৰটো সুখ, কুশল আৰু মঙ্গলৰে পাৰ হয়।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तत्र मातृगणान्सुधीः । तत्रैव बलदेवीं च नातिदूरे व्यवस्थिताम्
ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, বুদ্ধিমান তীৰ্থযাত্ৰীজনে তাত মাতৃগণৰ সমূহলৈ যাব লাগে; আৰু তাতেই, অধিক দূৰত নহয়, স্থাপিত বলাদেৱীকো দৰ্শন কৰিব লাগে।
Verse 2
श्रावण्यां श्रावणे मासि यस्तां पूजयते नरः । पायसैर्मधुना वापि दिव्यपुष्पोपहारकैः
শ্ৰাৱণ মাসত শ্ৰাৱণী তিথিত যি নৰে তেঁওক পূজা কৰে, পায়স, মধু অথবা দিৱ্য ফুলৰ উপহাৰে—
Verse 3
तस्य वर्षं महादेवि सुखं गच्छेत्सुपूजितम्
হে মহাদেৱী, এনে উপাসকৰ বাবে, বিধিপূৰ্বক পূজাৰে সুপূজিত হৈ, বছৰটো সুখেৰে অতিবাহিত হয়।
Verse 170
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मातृगणबलदेवीमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तत्युत्तरशततमोध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণত—একাশী হাজাৰ শ্লোকৰ সংহিতাৰ অন্তৰ্গত—সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত, “মাতৃগণ আৰু বলাদেৱীৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা” নামৰ একশ সত্তৰতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।