Opening the text

মুখ্য বিষয়: সোম-যজ্ঞত দেৱতাসকলক নিমন্ত্ৰণ আৰু ইন্দ্ৰ-কেন্দ্ৰিক স্তুতিৰ দ্বাৰা যজ্ঞৰ সুশৃঙ্খল সফলতা, বিজয় আৰু সমৃদ্ধি নিশ্চিত কৰা। উপবিষয়: (1) শ্ৰৌত সোম-লিতুৰ্জি—দেৱতাসকলক নিজ নিজ “স্থান”লৈ আহ্বান কৰি ঋতু/ঋত (যথাক্ৰম) অনুসাৰে পান কৰোৱা। (2) সোমৰ দ্বাৰা ইন্দ্ৰৰ আপ্যায়ন/আৱাহন আৰু স্তোম (স্তুতি)ক যজ্ঞশক্তি ৰূপে স্থাপন। (3) সূৰ্যোদয় আৰু শুভ পুনঃক্ৰমবিন্যাসে অঘ (অশুভ লক্ষণ/হানি) দূৰ কৰা। (4) বৃত্ৰ/দস্যু-ধৰণৰ বাধকসকলক জয় কৰি দোষৰহিত সমাপ্তি নিশ্চিত কৰা।
AVŚ 20.1 হৈছে ঋগ্বেদ-উৎপন্ন এটা সংক্ষিপ্ত স্তোতি, যি সোম-যজ্ঞৰ পৰিৱেশত ইন্দ্ৰক (তেওঁৰ মৰুত-সহচৰসকলৰ সৈতে, আৰু অগ্নিৰ সহায়ত) তৎক্ষণাৎ সান্নিধ্যলৈ আহ্বান কৰিবলৈ পাঠ কৰা হয়। মধুৰ পেষা সোম পান কৰা ‘বৃষভ’ ৰূপে ইন্দ্ৰক প্ৰশংসা কৰি, ই ৰক্ষা, বল, আৰু ক্ৰিয়াৰ নিৰ্বিঘ্ন সফলতা নিশ্চিত কৰাত লক্ষ্য ৰাখে। ইয়াৰ শক্তি ধ্ৰুপদী শ্ৰৌত যুক্তিত নিহিত: যথাযথ স্তোতি আৰু নিমন্ত্ৰণে দেৱতাক আহুতিলৈ আনে, আৰু দেৱতাৰ আগমনেই যজমানৰ সৰ্বোত্তম সুৰক্ষা হৈ পৰে।
AV 20.2 এটা শ্ৰৌত-সোম আহ্বান-অনুক্ৰম, য’ত নিৰ্দিষ্ট দেৱতা আৰু দিৱ্য কাৰ্যশক্তিসকলক তেওঁলোকৰ পুৰোহিতীয় “স্থান” (যেনে প’তৃ, আগ্নীধ্ৰ)লৈ আগবাঢ়ি আহিবলৈ আৰু ঋতু—যথাসময়/যথাক্ৰমত—চেপা সোম পান কৰিবলৈ অধিকাৰ দিয়া হয়। স্থান-নাম উল্লেখ কৰি আৰু সুষ্টুতি (ভালদৰে প্ৰশংসিত/যথাবিধি পাঠ)ৰ ওপৰত জোৰ দি, ই সঠিক লিতুৰ্জিক বণ্টনক যজ্ঞ-সফলতালৈ ৰূপান্তৰ কৰে—সোমচেপাৰ নিয়মিততা, দেৱতাসকলৰ সন্তুষ্টি, আৰু যজমানৰ শক্তি আৰু সমৃদ্ধি।
AV 20.4 ইন্দ্ৰ শিপ্ৰিনক সোম-পেষণ যজ্ঞলৈ আমন্ত্ৰণ জনোৱা এটা সংক্ষিপ্ত স্তোত্ৰ। ইয়াত যজমানসকলৰ স্তুতিলৈ তেওঁক আকৰ্ষণ কৰি, পেষিত সোম সম্পূৰ্ণকৈ পান কৰিবলৈ প্ৰেৰণা দিয়া হয়। উজ্জ্বল পান-চিত্রণত—সোম উদৰত ঢালি দিয়া, অংগ-প্ৰত্যংগত বোৱাই যোৱা, দেহ আৰু হৃদয়ৰ বাবে মধুৰ কৰা—দেৱতাৰ তৃপ্তিক মানৱ লাভলৈ ৰূপান্তৰ কৰাই লক্ষ্য: শক্তি, বিজয়, আৰু যজমান তথা তেওঁৰ গোটৰ সমৃদ্ধি।
AV 20.5 এটা ইন্দ্ৰ–সোম শক্তি-প্ৰদানৰ সূক্ত; ইয়াত সোমক এনে এক শক্তি হিচাপে কল্পনা কৰা হৈছে যি ইন্দ্ৰৰ ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰি, তেওঁক আৱৰি ধৰে আৰু বিজয়ী সামৰ্থ্যলৈ ঠেলি নিয়ে। শ্লোকসমূহে প্ৰাৰ্থনা কৰে যে ইন্দ্ৰৰ প্ৰেৰণা (তেওঁৰ ‘গোডা’) সোম-পেষকৰ দিশে বিস্তাৰিত হওক, ধন, সাহস আৰু যুদ্ধ-জয়ী সংকল্প দান কৰক, আৰু দিৱ্য মনস্ যজ্ঞ-বিষয় (যজমান/কৰ্তা)ৰ ভিতৰত দৃঢ়ভাৱে প্ৰতিষ্ঠিত হওক।
AV 20.6 হৈছে ইন্দ্ৰ-আহ্বান, যি আগৰ ঋগ্বেদীয় ইন্দ্ৰ-সূক্তৰ পৰা গৃহীত হৈ অথৰ্ববেদীয় সংকলনত যজ্ঞৰ অগ্ৰগতি আৰু নিৰ্দোষ সম্পূৰ্ণতা নিশ্চিত কৰিবলৈ পুনৰ্ব্যৱহৃত। ই সকলো দিশৰ পৰা ইন্দ্ৰক আহ্বান কৰে, সোম আৰু স্তুতিদ্বাৰা তেওঁক বলৱান কৰে, আৰু তেনেদৰে বাধা আঁতৰাই, সামূহিক সুৰক্ষাক স্থিৰ কৰে, লগতে যজমান আৰু যজ্ঞ-সভালৈ “দ্যুম্ন” (দীৰ্ঘস্থায়ী গৌৰৱ) প্ৰবাহিত কৰে।
AV 20.7 হৈছে ঋগ্বেদ-উৎপত্তিৰ এক সংক্ষিপ্ত সূক্ত, য’ত সূৰ্যৰ বিজয়ী উদয়ক আশ্ৰয় কৰি অঘ (ক্ষতি, অশুভ লক্ষণ, দুষ্ট প্ৰভাৱ) ক পিছুৱাই শুভ শৃঙ্খলা পুনঃস্থাপন কৰা হয়। সূৰ্যৰ অপত্ৰাসক গতি মুখ্য হ’লেও, এই সূক্তত ইন্দ্ৰৰ উপকাৰী মিত্ৰতা আৰু সোম-পোষিত শক্তিৰ ওপৰত ভৰ দি সুৰক্ষা, বল, আৰু গৃহসমৃদ্ধি নিশ্চিত কৰা হয়। ব্যৱহাৰত ই এক সংক্ষিপ্ত শান্তি-পাঠৰ দৰে কাৰ্য কৰে—অন্ধকাৰৰ ওপৰত পোহৰ, বাধাৰ ওপৰত সঠিক পথ।
এই চুটি ইন্দ্ৰ-সূক্তটো সোম-আহ্বান আৰু আহুতি-সূত্ৰ; ইয়াৰ লক্ষ্য “প্ৰাচীন পদ্ধতি”ৰে ইন্দ্ৰক জাগ্ৰত কৰা, স্তুতিদ্বাৰা তেওঁক বলৱান কৰা, আৰু তেওঁৰ শক্তিক যজমানৰ সমৃদ্ধিৰ পক্ষে প্ৰবৃত্ত কৰা। ই দৃশ্যমান মঙ্গল (“সূৰ্যক প্ৰকাশিত কৰা”) আৰু বিজয়-সুৰক্ষা বিচাৰে, বিশেষকৈ গোধন/সম্পত্তিৰ পৰা শত্রুক খেদাই পঠোৱা; আৰু পূৰ্ণ পাত্ৰ আৰু ‘স্বাহা’ৰে ক্ৰিয়াটোক সীল-মোহৰ মাৰে।
এই চুটি ইন্দ্ৰ-সূক্ত (ঋগ্বেদ-উৎপন্ন, অথৰ্ববেদ ২০ত সংৰক্ষিত) একাগ্ৰ স্তৱে ধনদাতা আৰু আঘাত-দমনকাৰী দেৱতাক যজমানৰ ওচৰলৈ টানি আনে—যেনেকৈ গাইবোৰ পোৱালিৰ ওচৰলৈ গুচি আহে। ই ইন্দ্ৰৰ স্মৃত নায়কোচিত দৃষ্টান্তসমূহ জাগ্ৰত কৰে—পূৰ্বৰ ঋষিসকলক দিয়া সহায় আৰু বিশ্বব্যাপী জল-মুক্তিৰ কীৰ্তি—যাতে ৰক্ষাময়, বিজয়-ৰঙা আভাসসহ সমৃদ্ধি নিশ্চিত হয়।
এই সংক্ষিপ্ত ইন্দ্ৰ-স্তুতিত স্তোম (প্ৰশংসা)ক বিজয়ী শক্তি হিচাপে চলিত কৰা হয়—“মধু-মিঠা” স্তোত্ৰগীত ৰথৰ দৰে ওপৰলৈ উঠি যজমানক ধন, পুৰস্কাৰ আৰু অক্লান্ত সহায়তাৰ দিশে বহন কৰে। বৰ্তমান পাঠক কণ্ব, ভৃগু, আয়ৱ আদি খ্যাত ঋষি-বংশৰ সৈতে সুৰ মিলাই এই সূক্তে যজ্ঞক কৰ্তৃত্ব/প্ৰমাণ দিয়ে আৰু সমৃদ্ধি-আনয়নকাৰী কাৰ্যক্ষমতাক অধিক তীব্ৰ কৰে।
Read Atharva Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.