దేవి in the Skanda Purana

అక్కడ బ్రహ్మవిద్యాస్వరూపమైన ఏక పరాశక్తి నిలిచియుండెను. గణేశుడు ఆశ్చర్యావిష్టుడై ఆమె దర్శనములోనే లీనమయ్యెను.

అప్పుడు పరాశక్తి పరంతపుడైన మహాదేవుని స్తుతించింది. మహాదేవుడు ఆ పరాశక్తితో—“ఓ శుభాంగి, వరం కోరుకో” అని అన్నాడు.

అప్పుడు మహాదేవుని వద్ద పరమ వరం కోరబడింది—“ఓ దేవా, మీరు సంహరించిన ఈవాడు నా కుమారుడే; ఇందులో సందేహం లేదు.”

ఈ మూర్ఖుడు ప్రకృతియొక్క అంసమునుండి పుట్టినవాడైనందున నిన్ను గుర్తించడు. కనుక నా తృప్తికోసమూ ఈ కుమారుని జీవింపజేయుము.

ఆమె మహావిద్య, మహామాయ, పరమ మేధస్స్వరూపిణి; ఆమెనే రుద్రకాళీ, ఆమెనే అంబా—పరమ సతీ దాక్షాయణీ.

అతడు హిమాలయుడు భార్యతో కలిసి అక్కడికి వచ్చి కుమార్తెను చూసి మహాసతీతో అన్నాడు—“ఓ మహాదేవీ, ఓ కాంతిమయి, ఈ తపస్సు కారణంగా దుఃఖించకు।”

పార్వతీ దర్శనార్థం, తన కుమారులతో పరివృతుడై, అతడు సఖులతో పరివృతమైన మహాదేవిని దర్శించాడు.

‘నేను ఎవరు? నీవెవరు? మరి ఈ ఇతరులు ఎక్కడి వారు—మహామాయను ఆశ్రయించినవారు?’ ఈ ప్రపంచం ఆడమేక పాలు లేని చనుమొనలాంటిది—నిరర్థకం।

ఓ మహాదేవీ, నీవు భక్తురాలివి—మహాభాగ్యవంతులలో శ్రేష్ఠురాలివి. నీ తపస్సుతో సంపాదించిన ఆ భక్తిని శ్రద్ధగా సేవించి గౌరవించు.

కంబల, అశ్వతర అనే—మహేశుడు ఆభరణాలుగా చేసిన ఆ రెండు నాగులను—మహాదేవి చమత్కారంగా మాటలాడుతూ నవ్వుతూ హరించింది।

ఆమె చమత్కార వాక్యాలతో నవ్వుతూ ఆయన కౌపీనావరణాన్నీ తీసివేసింది; అప్పుడు గణులూ, ఆమె సఖులూ సిగ్గుతో బాధపడ్డారు।

అతడు అనేక మంత్రవాదులను, వైద్యులను, ఇతర ఉపాయాలను కూడా ప్రయోగించాడు; అలాగే మహామాయతో బంధితమనస్సులైన నా తల్లిదండ్రులు కూడా అదే విధంగా ప్రయత్నించారు।

యెవడు తండ్రి రుద్రుని, తల్లి అంబికను విడిచి ప్రవర్తిస్తాడో, అతడు తన తండ్రినే విడిచినవాడివలె, పితృలకు పిండ-తర్పణం చేయనివాడవుతాడు. ఆ రుద్రుని మహిమను పరమ ‘శతరుద్రీయం’ ప్రకటిస్తుంది.

జగన్మాతకు జన్మదాత్రి కావడానికి విభావరీ క్రమంగా గర్భాంతరంలో ప్రవేశించి, ఆ దేవి—గుహుని భవిష్యత్ మాత—యొక్క కాంతి, తేజస్సును మరింత పెంచింది।

పౌరాణిక స్తోత్రాలతో, సామగాన స్వరాలతో, వైదిక స్తుతులతో, గుహ్య నామాలతో—హే మహాదేవా, నీకు నమస్కారం; మహాదేవీకీ మళ్లీ మళ్లీ నమస్కారం.

ఉమా మహాదేవి నీ భార్యయే అయినా మేము ఇక్కడికి వచ్చితిమి. అందుచేత మా రాజ్యము అసురులచే హరింపబడుట యుక్తమే.

హే అంబికా, ఇతడు అనేక ఆశ్చర్యగుణములకు ఆధారుడు; ప్రతిహారుడు (ద్వారపాలకుడు) అని భావించబడుతున్నాడు. దేవి పలికెను—హే పురాంతకా, ఇలాంటి కుమారునికైనా నా ఆకాంక్ష ఆపలేనిది.

‘పాంచాల’ అనే ఈ యక్షుడు, లక్షల యక్షుల అనుచరులతో కూడినవాడు; హే దేవీ, నీకు దాసుడిగా అర్పించబడెను—మహామాయా శతశక్తులతో యుక్తుడు.

అతనికి సిద్ధి నిశ్చయంగా కలుగును, అది విఘ్నాలచే నశించనియెడల. ఎందుకంటే ఇక్కడ సిద్ధాంబికా మహాదేవి సన్నిహితంగా ఉన్నది.

నిశ్చయంగా నీ జ్ఞానం స్వల్పం; నీ వేదాధ్యయనమూ వృథా—ఎందుకంటే నీవు సర్వభూతమాత అయిన అంబికను తల్లిగా అంగీకరించవు।