సరస్వతీ నది

కాబట్టి లేచి రా; మనము పుణ్యమైన సరస్వతీ నదికి వెళ్లుదాం. ఓ ద్విజా, ఆమె తీరమున నివాసార్థం ఆశ్రమమును స్థాపించుదాం.

ఎక్కడ పుణ్యమైన బ్రహ్మశిల శ్వేతద్వీపసంబంధంతో నిలిచి ఉందో, మరియు పాపహరిణి శుభమైన సరస్వతి నది ఎక్కడ విరాజిల్లుతుందో।

సూతుడు పలికెను—ఇట్లు పలికినపుడు విధాత బ్రహ్మ ‘బాఢమ్’ అని సమ్మతించి బ్రహ్మలోకమునకు వెళ్లెను. విశ్వామిత్రుడు, వశిష్ఠుడు సరస్వతీ తీరమున నిలిచిరి.

ఆ మహాత్ముడు సరస్వతీ తీరంలో దేవతలకు తర్పణం అర్పిస్తున్న వేళ, ఓ మహారాజా, ఆ భామిని (అలంబుసా) సమీపానికి వచ్చి పక్కనే నిలిచింది।

సరస్వతీ నదికి అవతలి ఒడ్డున ఆ స్థలం అనేక వృక్షలతలతో కప్పబడి ఉండెను; తేనెటీగల గానమయ గుంజనతో సామగానులు పాడుతున్నట్లుగా ప్రతిధ్వనించెను; అందులో మగ కోకిలల కూకలు, జీవంజీవక పక్షుల కేకలు కలిసివున్నవి.

అందుచేత సరస్వతీ నదీ తీర్తాలను సేవించుటకు నేను బయలుదేరుతాను; కౌరవులు వినాశమార్గంలో సాగుతుండగా నేను నిర్లిప్తంగా చూడలేను.

పృథివి మరియు ధర్ముడు ఇలా సంభాషించుచుండగా, అప్పుడే రాజర్షి పరీక్షితుడు తూర్పు దిశగా ప్రవహించే సరస్వతి నది తీరానికి చేరుకున్నాడు।

ఓ నృపా, పరంపరగా నారదుడు సరస్వతి నది తీరమున భక్తితో పరబ్రహ్మ భగవంతుని ధ్యానించుచున్న అమితతేజస్సు గల వ్యాసదేవునికి భాగవతమును ఉపదేశించాడు।

ప్రభాస తీర్థంలో అతడు విన్నాడు—ఉగ్ర వాసనల పోటీ వల్ల తన బంధువులందరూ నశించారని; వెదురు ఘర్షణతో పుట్టిన అగ్ని అడవినంతటిని దహించునట్లు. ఆ వార్త విని శోకంతో మౌనంగా పశ్చిమదిశగా సరస్వతీ నదివైపు వెళ్లెను.

సూతుడు పలికెను: పూర్వకాలంలో సరస్వతీ నదీ తీరంలో, సత్యవతీ పుత్రుడైన వ్యాసుడు తన ఆశ్రమంలో రెండు పిచ్చుకలను చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు.

సరస్వతీ నదీ తీరంలోని శమ్యాప్రాసమనే మహాపుణ్యక్షేత్రంలో, మునిశ్రేష్ఠుల నివాసమైన, సుఖాన్ని మరియు జ్ఞానాన్ని ఇచ్చే చోట.

లక్ష్మి, గంగ మరియు సరస్వతుల భూలోక అవతరణ వర్ణనము. శ్రీ నారాయణుడు పలికెను: సరస్వతి వైకుంఠమున స్వయముగా నారాయణుని చెంత ఉండెడిది, కానీ గంగ శాపము మరియు కలహము వలన తన ఒక అంశతో భారత దేశమున నదిగా అవతరించెను।