Skanda

Verse 1

अच्युतोऽस्मि महादेव तव कारुण्यलेशतः । विज्ञानघन एवास्मि शिवोऽस्मि किमतः परम् ॥१॥

ஓ மகாதேவா! உமது கருணையின் ஒரு துளியாலே நான் அச்யுதன் (அழிவிலான்). நான் நிச்சயமாக சைதன்ய-கனம்; நான் சிவன்—இதற்கு அப்பால் என்ன உள்ளது?

Verse 2

न निजं निजवद्भाति अन्तःकरणजृम्भणात् । अन्तःकरणनाशेन संविन्मात्रस्थितो हरिः ॥२॥

அந்தக்கரணத்தின் விரிவு-இயக்கத்தால் சுயம் (ஆத்மா) தன்னதாக ஒளிராது. அந்தக்கரணம் நாசம் (நிவ்ருத்தி) அடைந்தால், ஹரி வெறும் சைவிது/சம்பித்-மாத்திரமாக நிலைபெறுகிறார்.

Verse 3

संविन्मात्रस्थितश्चाहमजोऽस्मि किमतः परम् । व्यतिरिक्तं जडं सर्वं स्वप्नवच्च विनश्यति ॥३॥

நானும் வெறும் சம்பித்-மாத்திரத்தில் நிலைபெற்றவன்; நான் அஜன் (பிறவியற்றவன்)—இதற்கு அப்பால் என்ன? சைதன்யத்திலிருந்து வேறான எல்லா ஜடமும் கனவுபோல் அழிகிறது.

Verse 4

चिज्जडानां तु यो द्रष्टा सोऽच्युतो ज्ञानविग्रहः । स एव हि महादेवः स एव हि महाहरिः ॥४॥

சைதன்யமும் ஜடமும்—இவ்விரண்டிற்கும் சாட்சி-த்ரஷ்டா யார் எனில், அவரே அச்யுதன்; அவருடைய வடிவமே ஞானம். அவரே நிச்சயமாக மகாதேவன்; அவரே நிச்சயமாக மகாஹரி.

Verse 5

स एव हि ज्योतिषां ज्योतिः स एव परमेश्वरः । स एव हि परं ब्रह्म तद्ब्रह्माहं न संशयः ॥५॥

அவரே ஒளிகளின் ஒளி; அவரே பரமேஸ்வரன். அவரே பரம்பிரம்மம்; அந்தப் பிரம்மமே நான்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 6

जीवः शिवः शिवो जीवः स जीवः केवलः शिवः । तुषेण बद्धो व्रीहिः स्यात् तुषाभावेन तण्डुलः ॥६॥

ஜீவனே சிவன்; சிவனே ஜீவன்; அந்த ஜீவன் முழுவதும் சிவனே. உமியால் கட்டப்பட்டால் ‘நெல்’ எனப்படும்; உமி நீங்கினால் அதே ‘அரிசி மணியாக’ கூறப்படும்.

Verse 7

एवं बद्धस्तथा जीवः कर्मनाशे सदाशिवः । पाशबद्धस्तथा जीवः पाशमुक्तः सदाशिवः ॥७॥

இவ்வாறு ஜீவன் பந்தத்தில் கட்டுண்டவன்; கர்மம் அழிந்தால் அவனே சதாசிவன். பாசத்தால் கட்டப்பட்ட ஜீவன், பாசமுக்தனானால் அவனே சதாசிவன்॥௭॥

Verse 8

शिवाय विष्णुरूपाय शिवरूपाय विष्णवे । शिवस्य हृदयं विष्णुः विष्णोश्च हृदयं शिवः ॥८॥

விஷ்ணுரூபமான சிவனுக்கு வணக்கம்; சிவரூபமான விஷ்ணுவுக்கு வணக்கம். சிவனின் இதயம் விஷ்ணு; விஷ்ணுவின் இதயம் சிவன்॥௮॥

Verse 9

यथा शिवमयो विष्णुरेवं विष्णुमयः शिवः । यथान्तरं न पश्यामि तथा मे स्वस्तिरायुषि ॥९॥

விஷ்ணு சிவமயமாக இருப்பதுபோல், சிவனும் விஷ்ணுமயமாக இருக்கிறார். நான் வேறுபாடு காணேன்; ஆகவே என் ஆயுளில் சுவஸ்தி உண்டாகுக॥௯॥

Verse 10

यथान्तरं न भेदाः स्युः शिवकेशवयोस्तथा । देहो देवालयः प्रोक्तः स जीवः केवलः शिवः ॥१०॥

சிவனுக்கும் கேசவனுக்கும் உள்ளார்ந்த வேறுபாடு இல்லாததுபோல், இந்த உடல் தேவாலயம் என அறிவிக்கப்பட்டது; அந்த ஜீவனே உண்மையில் சிவனே.

Verse 11

त्यजेदज्ञाननिर्माल्यं सोऽहंभावेन पूजयेत् । अभेददर्शनं ज्ञानं ध्यानं निर्विषयं मनः । स्नानं मनोमलत्यागः शौचमिन्द्रियनिग्रहः ॥११॥

அஞ்ஞானத்தின் நிர்மால்யத்தைத் துறந்து ‘ஸோऽஹம்’ உணர்வால் வழிபட வேண்டும். அபேத தரிசனமே ஞானம்; பொருளற்ற மனமே தியானம்; மன மாசு நீக்கமே ஸ்நானம்; இந்திரியக் கட்டுப்பாடே சௌசம்.

Verse 12

ब्रह्मामृतं पिबेद्भैक्ष्यमाचरेद्देहरक्षणे । वसेदेकान्तिको भूत्वा चैकान्ते द्वैतवर्जिते । इत्येवमाचरेद्धीमान्स एवं मुक्तिमाप्नुयात् ॥१२॥

பிரம்ம அமிர்தத்தைப் பருக வேண்டும்; உடல் காப்பிற்காக பிக்ஷை வாழ்வை மேற்கொள்ள வேண்டும். ஏகாந்தியாகி, இருமை அற்ற ஏகாந்தத்தில் வாசிக்க வேண்டும். இவ்வாறு ஞானி நடைமுறைப்படுத்தினால், அவன் முக்தியை அடைவான்.

Verse 13

श्रीपरमधाम्ने स्वस्ति चिरायुष्योन्नम इति । विरिञ्चिनारायणशङ्करात्मकं नृसिंह देवेश तव प्रसादतः । अचिन्त्यमव्यक्तमनन्तमव्ययं वेदात्मकं ब्रह्म निजं विजानते ॥१३॥

ஸ்ரீயின் பரமதாமத்திற்கு வணக்கம்; “நலம் உண்டாகுக, நீண்ட ஆயுள் மற்றும் செழிப்பு உண்டாகுக” என்று. ஹே நரசிம்ம தேவேசா! விரிஞ்சி (பிரம்மா), நாராயணன், சங்கரன் ஆகியோரின் இயல்புடைய தேவர்கள் கூட உமது அருளால் சிந்திக்க இயலாத, வெளிப்படாத, முடிவிலாத, அழியாத, வேத-சாரமான பிரம்மத்தைத் தமது சொந்த ஸ்வரூபமாக அறிகின்றனர்॥१३॥

Verse 14

तद्विष्णोः परमं पदं सदा पश्यन्ति सूरयः । दिवीव चक्षुराततम् ॥१४॥

விஷ்ணுவின் அந்த பரம பதத்தை ஞானிகள் எப்போதும் காண்கிறார்கள்—வானில் விரிந்த கண் போல அது இடையறாது ஒளிர்கிறது॥१४॥

Verse 15

तद्विप्रासो विपन्यवो जागृवांसः समिन्धते । विष्णोर्यत्परमं पदम् । इत्येतन्निर्वाणानुशासनमिति वेदानुशासनमिति वेदानुशासनमित्युपनिषत् ॥१५॥

அந்த (பரம பதம்) நோக்கி விப்ரர்கள், புகழ்பாடும் கவிஞர்கள், விழிப்புணர்வுடைய சாதகர்கள் தம்முள் சாதனையின் தீயைத் தூண்டுகின்றனர்—அது விஷ்ணுவின் பரம பதம். இவ்வாறு இது நிர்வாண உபதேசம்; இவ்வாறு இது வேத உபதேசம்; இவ்வாறு இது வேத உபதேசம்—என்று உபநிஷத் கூறுகிறது॥१५॥