Skanda

Verse 1

अच्युतोऽस्मि महादेव तव कारुण्यलेशतः । विज्ञानघन एवास्मि शिवोऽस्मि किमतः परम् ॥१॥

ಹೇ ಮಹಾದೇವಾ, ನಿನ್ನ ಕರುಣೆಯ ಅಲ್ಪಾಂಶದಿಂದಲೇ ನಾನು ಅಚ್ಯುತನು (ಅವಿನಾಶಿ). ನಾನು ವಿಜ್ಞಾನಘನಸ್ವರೂಪ; ನಾನು ಶಿವನೇ—ಇದಕ್ಕಿಂತ ಪರವೇನು?

Verse 2

न निजं निजवद्भाति अन्तःकरणजृम्भणात् । अन्तःकरणनाशेन संविन्मात्रस्थितो हरिः ॥२॥

ಅಂತಃಕರಣದ ವಿಸ್ತಾರ/ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಸ್ವಸ್ವರೂಪವು ತನ್ನದೇ ಎಂದು ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಃಕರಣ ನಾಶ (ಶಮನ)ವಾದಾಗ ಹರಿಯು ಕೇವಲ ಸಂವಿದ್ (ಶುದ್ಧ ಚೈತನ್ಯ) ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

Verse 3

संविन्मात्रस्थितश्चाहमजोऽस्मि किमतः परम् । व्यतिरिक्तं जडं सर्वं स्वप्नवच्च विनश्यति ॥३॥

ನಾನೂ ಕೇವಲ ಸಂವಿದ್ (ಶುದ್ಧ ಚೈತನ್ಯ) ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನಾನು ಅಜನು (ಅಜನ್ಮಾ)—ಇದಕ್ಕಿಂತ ಪರವೇನು? ಚೈತನ್ಯದಿಂದ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾದ ಎಲ್ಲ ಜಡವೂ ಸ್ವಪ್ನದಂತೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 4

चिज्जडानां तु यो द्रष्टा सोऽच्युतो ज्ञानविग्रहः । स एव हि महादेवः स एव हि महाहरिः ॥४॥

ಚೇತನ ಮತ್ತು ಜಡ—ಇವೆರಡರ ದ್ರಷ್ಟಾ (ಸಾಕ್ಷಿ) ಯಾರು, ಅವನೇ ಅಚ್ಯುತನು, ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪದೇಹನು. ಅವನೇ ನಿಜವಾಗಿ ಮಹಾದೇವನು; ಅವನೇ ನಿಜವಾಗಿ ಮಹಾಹರಿಯು.

Verse 5

स एव हि ज्योतिषां ज्योतिः स एव परमेश्वरः । स एव हि परं ब्रह्म तद्ब्रह्माहं न संशयः ॥५॥

ಅವನೇ ನಿಜವಾಗಿ ಜ್ಯೋತಿಗಳ ಜ್ಯೋತಿ; ಅವನೇ ಪರಮೇಶ್ವರನು. ಅವನೇ ನಿಜವಾಗಿ ಪರಬ್ರಹ್ಮ; ಆ ಬ್ರಹ್ಮನೇ ನಾನು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 6

जीवः शिवः शिवो जीवः स जीवः केवलः शिवः । तुषेण बद्धो व्रीहिः स्यात् तुषाभावेन तण्डुलः ॥६॥

ಜೀವನೇ ಶಿವನು; ಶಿವನೇ ಜೀವನು; ಆ ಜೀವನು ಕೇವಲ ಶಿವನೇ. ತೂಷದಿಂದ ಬಂಧಿತನಾದರೆ ‘ವ್ರೀಹಿ’ (ಧಾನ್ಯ) ಎನಿಸುತ್ತದೆ; ತೂಷವಿಲ್ಲದೆ ‘ತಂಡುಲ’ (ಅಕ್ಕಿದಾಣ) ಎನಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 7

एवं बद्धस्तथा जीवः कर्मनाशे सदाशिवः । पाशबद्धस्तथा जीवः पाशमुक्तः सदाशिवः ॥७॥

ಹೀಗೆ ಜೀವನು ಬಂಧಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ; ಕರ್ಮನಾಶವಾದಾಗ ಅವನೇ ಸದಾಶಿವನು. ಜೀವನು ಪಾಶದಿಂದ ಬಂಧಿತನು; ಪಾಶಮುಕ್ತನಾದಾಗ ಅವನೇ ಸದಾಶಿವನು।

Verse 8

शिवाय विष्णुरूपाय शिवरूपाय विष्णवे । शिवस्य हृदयं विष्णुः विष्णोश्च हृदयं शिवः ॥८॥

ವಿಷ್ಣುರೂಪನಾದ ಶಿವನಿಗೆ, ಶಿವರೂಪನಾದ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಶಿವನ ಹೃದಯವೇ ವಿಷ್ಣು; ವಿಷ್ಣುವಿನ ಹೃದಯವೇ ಶಿವ।

Verse 9

यथा शिवमयो विष्णुरेवं विष्णुमयः शिवः । यथान्तरं न पश्यामि तथा मे स्वस्तिरायुषि ॥९॥

ವಿಷ್ಣು ಶಿವಮಯನಾಗಿರುವಂತೆ, ಶಿವನೂ ವಿಷ್ಣುಮಯನು. ಇವರ ನಡುವೆ ಭೇದವನ್ನು ನಾನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಆಯುಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಸ್ತಿ ಇರಲಿ।

Verse 10

यथान्तरं न भेदाः स्युः शिवकेशवयोस्तथा । देहो देवालयः प्रोक्तः स जीवः केवलः शिवः ॥१०॥

ಶಿವ ಮತ್ತು ಕೇಶವರೊಳಗೆ ಅಂತರಭೇದವಿಲ್ಲದಂತೆ, ದೇಹವು ದೇವಾಲಯವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಆ ಜೀವನೇ ಕೇವಲ ಶಿವಸ್ವರೂಪನು.

Verse 11

त्यजेदज्ञाननिर्माल्यं सोऽहंभावेन पूजयेत् । अभेददर्शनं ज्ञानं ध्यानं निर्विषयं मनः । स्नानं मनोमलत्यागः शौचमिन्द्रियनिग्रहः ॥११॥

ಅಜ್ಞಾನವೆಂಬ ನಿರ್ಮಾಲ್ಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ‘ಸೋಽಹಂ’ ಭಾವದಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಅಭೇದದರ್ಶನವೇ ಜ್ಞಾನ; ಧ್ಯಾನವೆಂದರೆ ವಿಷಯರಹಿತ ಮನಸ್ಸು. ಸ್ನಾನವೆಂದರೆ ಮನೋಮಲತ್ಯಾಗ; ಶೌಚವೆಂದರೆ ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹ.

Verse 12

ब्रह्मामृतं पिबेद्भैक्ष्यमाचरेद्देहरक्षणे । वसेदेकान्तिको भूत्वा चैकान्ते द्वैतवर्जिते । इत्येवमाचरेद्धीमान्स एवं मुक्तिमाप्नुयात् ॥१२॥

ಬ್ರಹ್ಮಾಮೃತವನ್ನು ಪಾನಮಾಡಬೇಕು; ದೇಹರಕ್ಷಣೆಗೆ ಭಿಕ್ಷಾವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಏಕಾಂತಿಕನಾಗಿ, ದ್ವೈತವರ್ಜಿತ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಆಚರಿಸಿದರೆ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವನು.

Verse 13

श्रीपरमधाम्ने स्वस्ति चिरायुष्योन्नम इति । विरिञ्चिनारायणशङ्करात्मकं नृसिंह देवेश तव प्रसादतः । अचिन्त्यमव्यक्तमनन्तमव्ययं वेदात्मकं ब्रह्म निजं विजानते ॥१३॥

ಶ್ರೀಪರಮಧಾಮಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕಾರ; “ಸ್ವಸ್ತಿ, ಚಿರಾಯುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಉನ್ನತಿ ಇರಲಿ” ಎಂದು. ಹೇ ನೃಸಿಂಹ ದೇವೇಶ! ವಿರಿಂಚಿ (ಬ್ರಹ್ಮ), ನಾರಾಯಣ ಮತ್ತು ಶಂಕರಸ್ವರೂಪನಾದ ನೀನು—ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವರು ಅಚಿಂತ್ಯ, ಅವ್ಯಕ್ತ, ಅನಂತ, ಅವ್ಯಯ, ವೇದಾತ್ಮಕವಾದ ಆ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ತಮ್ಮ ನಿಜಸ್ವರೂಪವೆಂದು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 14

तद्विष्णोः परमं पदं सदा पश्यन्ति सूरयः । दिवीव चक्षुराततम् ॥१४॥

ವಿಷ್ಣುವಿನ ಆ ಪರಮ ಪದವನ್ನು ಸೂರಿಗಳು ಸದಾ ದರ್ಶಿಸುತ್ತಾರೆ—ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ವಿಸ್ತರಿಸಿದ ಕಣ್ಣಿನಂತೆ.

Verse 15

तद्विप्रासो विपन्यवो जागृवांसः समिन्धते । विष्णोर्यत्परमं पदम् । इत्येतन्निर्वाणानुशासनमिति वेदानुशासनमिति वेदानुशासनमित्युपनिषत् ॥१५॥

ಆ (ಪರಮ ಪದ)ದತ್ತ ವಿಪ್ರರು—ಪ್ರೇರಿತ ಕವಿಗಳು, ಸ್ತುತ್ಯರು, ಜಾಗೃತರು—ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುತ್ತಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪರಮ ಪದ. ಹೀಗೆ ನಿರ್ವಾಣಾನುಶಾಸನ ಮುಕ್ತಾಯ; ಹೀಗೆ ವೇದಾನುಶಾಸನ ಮುಕ್ತಾಯ; ಹೀಗೆ ವೇದಾನುಶಾಸನ ಮುಕ್ತಾಯ—ಎಂದು ಉಪನಿಷತ್ತು ಹೇಳುತ್ತದೆ.