Skanda

Verse 1

अच्युतोऽस्मि महादेव तव कारुण्यलेशतः । विज्ञानघन एवास्मि शिवोऽस्मि किमतः परम् ॥१॥

হে মহাদেৱ, তোমাৰ কৰুণাৰ এক কণামাত্ৰে মই অচ্যুত (অবিনাশী) হৈছোঁ। মই বিজ্ঞানঘন স্বৰূপ; মই শিৱ—ইয়াৰ ওপৰত পৰে কি আছে?

Verse 2

न निजं निजवद्भाति अन्तःकरणजृम्भणात् । अन्तःकरणनाशेन संविन्मात्रस्थितो हरिः ॥२॥

অন্তঃকৰণৰ বিস্তাৰ/চঞ্চলতাত স্বস্বৰূপ নিজৰ বুলি প্ৰকাশ নাপায়। অন্তঃকৰণ নাশ (শমন) হ’লে হৰি কেৱল সংবিদ্ (শুদ্ধ চেতনা) ৰূপে স্থিত থাকে।

Verse 3

संविन्मात्रस्थितश्चाहमजोऽस्मि किमतः परम् । व्यतिरिक्तं जडं सर्वं स्वप्नवच्च विनश्यति ॥३॥

ময়ো কেৱল সংবিদ্ (শুদ্ধ চেতনা) ৰূপে স্থিত; মই অজ (অজন্মা)—ইয়াৰ ওপৰত পৰে কি আছে? চেতনাৰ পৰা পৃথক সকলো জড় স্বপ্নৰ দৰে বিনাশ হয়।

Verse 4

चिज्जडानां तु यो द्रष्टा सोऽच्युतो ज्ञानविग्रहः । स एव हि महादेवः स एव हि महाहरिः ॥४॥

চেতন আৰু জড়—উভয়ৰ যি দ্ৰষ্টা (সাক্ষী), সেয়েই অচ্যুত, জ্ঞানময় স্বৰূপ। সেয়েই নিশ্চয় মহাদেৱ; সেয়েই নিশ্চয় মহাহৰি।

Verse 5

स एव हि ज्योतिषां ज्योतिः स एव परमेश्वरः । स एव हि परं ब्रह्म तद्ब्रह्माहं न संशयः ॥५॥

সেয়েই নিশ্চয় জ্যোতিসকলৰ জ্যোতি; সেয়েই পৰমেশ্বৰ। সেয়েই নিশ্চয় পৰব্ৰহ্ম; সেই ব্ৰহ্ম মই—কোনো সংশয় নাই।

Verse 6

जीवः शिवः शिवो जीवः स जीवः केवलः शिवः । तुषेण बद्धो व्रीहिः स्यात् तुषाभावेन तण्डुलः ॥६॥

জীৱেই শিৱ; শিৱেই জীৱ; সেই জীৱ কেৱল শিৱেই। তুষেৰে বাঁধা থাকিলে ‘ব্ৰীহি’ (ধান) বোলা হয়; তুষ নাথাকিলে ‘তণ্ডুল’ (চাউলৰ দানা) বোলা হয়।

Verse 7

एवं बद्धस्तथा जीवः कर्मनाशे सदाशिवः । पाशबद्धस्तथा जीवः पाशमुक्तः सदाशिवः ॥७॥

এইদৰে জীৱ বন্ধিত থাকে; কৰ্মনাশ হ’লে সেয়াই সদাশিৱ হয়। জীৱ পাশেৰে বন্ধিত; পাশমুক্ত হ’লে সেয়াই সদাশিৱ॥৭॥

Verse 8

शिवाय विष्णुरूपाय शिवरूपाय विष्णवे । शिवस्य हृदयं विष्णुः विष्णोश्च हृदयं शिवः ॥८॥

বিষ্ণুৰূপধাৰী শিৱলৈ, আৰু শিৱৰূপধাৰী বিষ্ণুলৈ নমস্কাৰ। শিৱৰ হৃদয় বিষ্ণু; বিষ্ণুৰ হৃদয় শিৱ॥৮॥

Verse 9

यथा शिवमयो विष्णुरेवं विष्णुमयः शिवः । यथान्तरं न पश्यामि तथा मे स्वस्तिरायुषि ॥९॥

যেনেকৈ বিষ্ণু শিৱময়, তেনেকৈ শিৱো বিষ্ণুময়। মই তেওঁলোকৰ মাজত কোনো ভেদ নেদেখোঁ; সেয়ে মোৰ আয়ুষত স্বস্তি হওক॥৯॥

Verse 10

यथान्तरं न भेदाः स्युः शिवकेशवयोस्तथा । देहो देवालयः प्रोक्तः स जीवः केवलः शिवः ॥१०॥

যেনেকৈ শিৱ আৰু কেশৱৰ ভিতৰত কোনো অন্তৰ্ভেদ নাই, তেনেকৈ দেহক দেৱালয় বুলি কোৱা হৈছে; সেই জীৱই কেৱল শিৱস্বৰূপ।

Verse 11

त्यजेदज्ञाननिर्माल्यं सोऽहंभावेन पूजयेत् । अभेददर्शनं ज्ञानं ध्यानं निर्विषयं मनः । स्नानं मनोमलत्यागः शौचमिन्द्रियनिग्रहः ॥११॥

অজ্ঞানৰ নিৰ্মাল্য ত্যাগ কৰি ‘সোঽহং’ ভাৱে পূজা কৰিব লাগে। অভেদদৰ্শনেই জ্ঞান; ধ্যান মানে বিষয়ৰহিত মন। স্নান মানে মনোমল ত্যাগ; শৌচ মানে ইন্দ্ৰিয়-নিগ্ৰহ।

Verse 12

ब्रह्मामृतं पिबेद्भैक्ष्यमाचरेद्देहरक्षणे । वसेदेकान्तिको भूत्वा चैकान्ते द्वैतवर्जिते । इत्येवमाचरेद्धीमान्स एवं मुक्तिमाप्नुयात् ॥१२॥

ব্ৰহ্মামৃত পান কৰিব লাগে; দেহৰ ৰক্ষাৰ বাবে ভৈক্ষ্য (ভিক্ষাজীৱন) আচৰণ কৰিব লাগে। একান্তিক হৈ, দ্বৈতবর্জিত একান্তত বাস কৰিব লাগে। এইদৰে বুদ্ধিমান আচৰণ কৰিলে মুক্তি লাভ কৰে।

Verse 13

श्रीपरमधाम्ने स्वस्ति चिरायुष्योन्नम इति । विरिञ्चिनारायणशङ्करात्मकं नृसिंह देवेश तव प्रसादतः । अचिन्त्यमव्यक्तमनन्तमव्ययं वेदात्मकं ब्रह्म निजं विजानते ॥१३॥

শ্ৰীৰ পৰম ধামলৈ নমস্কাৰ; “স্বস্তি হওক, দীৰ্ঘায়ু আৰু উন্নতি হওক” ইতি। হে নৃসিংহ দেৱেশ! বিৰিঞ্চি (ব্ৰহ্মা), নাৰায়ণ আৰু শংকৰ-স্বৰূপ তুমি—তোমাৰ প্ৰসাদত তেওঁলোকে অচিন্ত্য, অব্যক্ত, অনন্ত, অব্যয়, বেদাত্মক সেই ব্ৰহ্মক নিজৰ নಿಜস্বৰূপ বুলি জানে।

Verse 14

तद्विष्णोः परमं पदं सदा पश्यन्ति सूरयः । दिवीव चक्षुराततम् ॥१४॥

বিষ্ণুৰ সেই পৰম পদ সূৰিসকলে সদায় দৰ্শন কৰে—যেন দিৱ্য আকাশত বিস্তাৰিত চকুৰ দৰে।

Verse 15

तद्विप्रासो विपन्यवो जागृवांसः समिन्धते । विष्णोर्यत्परमं पदम् । इत्येतन्निर्वाणानुशासनमिति वेदानुशासनमिति वेदानुशासनमित्युपनिषत् ॥१५॥

সেই (পৰম পদ)ৰ প্ৰতি বিপ্ৰসকল—প্ৰেৰিত কবি, স্তৱ্য, জাগ্ৰত—উদ্দীপ্ত হয়; কিয়নো সেয়াই বিষ্ণুৰ পৰম পদ। এইদৰে নিৰ্বাণ-অনুশাসন সমাপ্ত; এইদৰে বেদ-অনুশাসন সমাপ্ত; এইদৰে বেদ-অনুশাসন সমাপ্ত—এনে উপনিষদে কয়।