Adhyaya 201

Verse 1

#:73:.8 #:23:.7 () हि 2 7 द्विशततमो<्ध्याय: निन्दित दान

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அப்போது அந்த அரசன், பெரும் பாக்கியமுடைய மார்க்கண்டேயரிடமிருந்து ராஜரிஷி இந்திரத்யும்னனின் சுவர்க்கப் பெறுதலின் வரலாற்றைக் கேட்டு, அதன் பொருளை மனத்தில் சிந்தித்தான்।

Verse 2

कीदृशीषु हावस्थासु दत्त्वा दानं महामुने

மகாமுனியே! எந்தெந்த நிலைகளிலும் சூழ்நிலைகளிலும் அளிக்கப்படும் தானம் உண்மையில் புண்ணியமாகக் கருதப்படுகிறது?

Verse 3

गार्हस्थ्ये5प्यथवा बाल्ये यौवने स्थविरे5पि वा । यथा फलं समश्नाति तथा त्वं कथयस्व मे,“मनुष्य बाल्यावस्था या गृहस्थाश्रममें, जवानीमें अथवा बुढ़ापेमें दान देनेसे जैसा फल पाता है, उसका मुझसे वर्णन कीजिये”

இல்லற நிலையிலோ, பால்யத்திலோ, யௌவனத்திலோ, முதுமையிலோ—மனிதன் தானத்தின் பலனை எவ்வாறு அனுபவிக்கிறானோ, அதையே எனக்குச் சொல்வாயாக; அதன் உண்மையான விளைவைக் கூறுவாயாக।

Verse 4

मार्कण्डेय उवाच वृथा जन्मानि चत्वारि वृथा दानानि षोडश । वृथा जन्म ह्[पुत्रस्य ये च धर्मबहिष्कृता:

மார்கண்டேயர் கூறினார்—நான்கு வகை பிறப்புகள் வீணானவை; பதினாறு வகை தானங்கள் வீணானவை. புத்திரமில்லாதவனின் பிறப்பு வீண்; தர்மத்திலிருந்து நீக்கப்பட்டவர்களின் பிறப்பும் வீணே.

Verse 5

परपाकेषु ये5श्रन्ति आत्मार्थ च पचेत्‌ तु यः । पर्यश्नन्ति वृथा ये च तदसत्यं प्रकीर्त्यते

பிறரின் சமையலறையில் மட்டும் உழைப்பவர்கள், தன் பொருட்டே மட்டும் சமைப்பவன்; மேலும் விதி-நெறியின்றி வீணாக உண்ணுபவர்கள்—இத்தகைய நடத்தை ‘அசத்’ எனப் புகழப்படுகிறது (அதாவது உண்மையற்றது/அர்த்தமற்றது).

Verse 6

आरूढपतिते दत्तमन्यायोपहृतं च यत्‌ । व्यर्थ तु पतिते दान॑ ब्राह्मणे तस्करे तथा

உயர்ந்த ஆசிரம-தர்மத்தை ஏற்று பின்னர் வீழ்ந்த ‘ஆரூட-பதித’னுக்குக் கொடுக்கப்படும் தானம் பயனற்றது; அநியாயமாக ஈட்டிய செல்வத்தால் செய்யும் தானமும் பயனற்றது. வீழ்ந்த பிராமணனுக்கும் திருடனுக்கும் அளிக்கும் தானமும் வீணே.

Verse 7

गुरौ चानृतिके पापे कृतघ्ने ग्रामयाजके । वेदविक्रयिणे दत्तं तथा वृषलयाजके

வஞ்சகமும் பாவமும் பொய்மையும் கொண்ட குருவுக்கு; நன்றிகெட்டவனுக்கு; கிராமயாஜகனுக்கு (லாபத்திற்காகச் சடங்குகள் செய்வவனுக்கு); வேதத்தை விற்பவனுக்கு; மேலும் வ்ருஷலயாஜகனுக்கு (வ்ருஷலர்களுக்காக யாஜனம் செய்வவனுக்கு)—இவர்களுக்கு அளிக்கும் தானம் தூய புண்ணியப் பலனை அளிக்காது.

Verse 8

ब्रह्मबन्धुषु यद्‌ दत्तं यद्‌ दत्तं वृषलीपतौ । स्त्रीजनेषु च यद्‌ दत्तं व्यालग्राहे तथैव च

மார்கண்டேயர் கூறினார்—உண்மையான பிராமண ஒழுக்கமில்லாத ‘பிரஹ்மபந்து’வுக்கு அளிக்கப்படும் தானம், தாழ்ந்த குலப் பெண்ணின் கணவனுக்கு அளிக்கப்படும் தானம், விவேகம் இன்றி பெண்கள் எனும் பொதுக் குழுவுக்கே அளிக்கப்படும் தானம், மேலும் கொடிய மிருகத்தின் பிடியில் அகப்பட்ட வேளையில் அளிக்கப்படும் தானம்—இவை தகுதி, நோக்கம், காலம் ஆகியவற்றை ஆராயாது அளிக்கப்படுவதால் குற்றமுடைய தானங்களாகக் கருதப்படுகின்றன.

Verse 9

परिचारकेषु यद्‌ दत्तं वृथा दानानि षोडश । पिता आदि गुरुजन

மார்கண்டேயர் கூறினார்—சில அபாத்திரர்க்கு அளிக்கப்படும் தானம் பயனற்றதாகிறது; அத்தகைய ‘வீண் தானங்கள்’ பதினாறு எனச் சொல்லப்படுகின்றன. மேலும் தமோகுணத்தால் மூடப்பட்டு அச்சம் அல்லது கோபத்தால் தானம் செய்பவன், அந்தத் தானத்தின் பலனை எதிர்காலப் பிறவியில் துன்பமாக (கருவிலிருந்தபோதும்) அனுபவிக்கிறான். ஆனால் தகுதியான, உயர்ந்த பிராமணர்க்கு தானம் செய்பவன், தானத்தின் அளவுக்கேற்ப அதன் பலனை அனுபவிக்கிறான்.

Verse 10

भुदुक्ते च दानं तत्‌ सर्व गर्भस्थस्तु नर: सदा । ददद्‌ दान द्विजातिभ्यो वृद्धभावेन मानव:

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அச்சம், கலக்கம், இருள்மயமான மனநிலை அல்லது கோபத்தால் செய்யப்படும் தானத்தின் முழுப் பலனையும் மனிதன் எதிர்காலப் பிறவியில் கருவிலிருந்தபோதே அனுபவிக்கிறான்—அதாவது தாமஸ தானம் துன்பமாகப் பழுக்கிறது. ஆனால் பரிபக்வமான பக்தி-மரியாதையுடன் இருபிறப்பினர்க்கு (தகுதியான பிராமணர்க்கு) தானம் செய்பவன், அந்தத் தானத்தின் பலனை அதிகமாகவும் உரியவாறும் அனுபவிக்கிறான்.

Verse 11

राजन! इसीलिये मनुष्यको चाहिये कि वह स्वर्ग-मार्गपर अधिकार पानेकी इच्छासे सभी अवस्थाओंमें (श्रेष्ठ) ब्राह्मणोंको ही सब प्रकारके दान दे

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசே! ஆகையால் சொர்க்கமார்க்கத்தில் உரிமை நாடும் மனிதன், வாழ்வின் எல்லா நிலையிலும் எல்லா வகைத் தானங்களையும் குறிப்பாகத் தகுதியான உயர்ந்த பிராமணர்க்கே அளிக்க வேண்டும்.

Verse 12

युधिछिर उवाच चातुर्वर्ण्यस्य सर्वस्य वर्तमाना: प्रतिग्रहे । केन विप्रा विशेषेण तारयन्ति तरन्ति च

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—மகாமுனியே! நான்கு வர்ணத்தாரிடமிருந்தும் தானம் ஏற்றுக் கொள்கிற பிராமணர்கள், எந்தச் சிறப்பு தர்மம் அல்லது ஒழுக்கத்தைப் பின்பற்றுவதால் பிறரை உயர்த்தி, தாமும் கடந்து செல்கிறார்கள்?

Verse 13

तस्मात्‌ सर्वास्ववस्थासु सर्वदानानि पार्थिव | दातव्यानि द्विजातिभ्य: स्वर्गमार्गजिगीषया

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஆகையால், அரசே, வாழ்க்கையின் எல்லா நிலையிலும் எப்போதும், சொர்க்கப் பாதையை வெல்ல விரும்புபவன் இருபிறப்போர்க்கு தானம் அளிக்க வேண்டும். ஜபம், மந்திர உச்சரிப்பு, ஹோமம், சுவாத்யாயம், வேதஅத்தியயனம் ஆகியவற்றால் பிராமணர்கள் ‘வேதமயமான படகு’ ஒன்றை உருவாக்குகின்றனர்; அதனால் அவர்கள் பிறரையும் கரை சேர்த்துத் தாமும் கடக்கின்றனர்।

Verse 14

ब्राह्मणांस्तोषयेद्‌ यस्तु तुष्यन्ते तस्य देवता: । वचनाच्चापि विप्राणां स्वर्गलोकमवाप्लनुयात्‌

மார்கண்டேயர் கூறினார்—யார் பிராமணர்களை மகிழ்விப்பாரோ, அவரால் தேவர்களும் மகிழ்வர். மேலும் பிராமணர்களின் சொல்—அதாவது அவர்களின் ஆசீர்வாதம்—மூலமாக மனிதன் சொர்க்கலோகத்தை அடையலாம்।

Verse 15

पितृदैवतपूजाभिर््राह्यिणाभ्यर्चनेन च । अनन्तं पुण्यलोकं तु गन्तासि त्वं न संशय:,राजन! तुम पितरों और देवताओंकी पूजासे तथा ब्राह्मणोंका आदर-सत्कार करनेसे अक्षय पुण्यलोकमें जाओगे, इसमें संशय नहीं है

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசே, பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் வழிபடுவதாலும், பிராமணர்களை மதித்து பணிவுடன் சேவிப்பதாலும், நீ நிச்சயமாக எல்லையற்ற, அழியாத புண்ணியலோகத்தை அடைவாய்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 16

युधिष्ठिरो महाराज पुन: पप्रच्छ तं॑ मुनिम्‌ । वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! महाभाग मार्कण्डेयजीके मुखसे राजर्षि इन्द्रद्युम्नको पुनः स्वर्गकी प्राप्तिका वृत्तान्त सुनकर राजा युधिष्ठिरने उन मुनीश्वरसे फिर प्रश्न किया

வைசம்பாயனர் கூறினார்—பகவான் மார்கண்டேயரின் வாயிலாக அரசரிஷி இந்திரத்யும்னன் மீண்டும் சொர்க்கத்தை அடைந்த வரலாற்றைக் கேட்ட பின், மகாராஜா யுதிஷ்டிரர் அந்த முனிவரை மீண்டும் கேட்டார்—“கபம் முதலிய தோஷங்கள் உடலை ஆட்கொண்டு, மரணத்தருவாயில் இருந்து, உணர்விழந்தவனாக இருந்தாலும், புண்ணியமிக்க சொர்க்கலோகத்தை விரும்பினால்—அவன் பிராமணர்களை முறையாகப் போற்றி வணங்க வேண்டுமா?”

Verse 17

श्राद्धकाले तु यत्नेन भोक्तव्या हाजुगुप्सिता: । दुर्वर्गः कुनखी कुछी मायावी कुण्डगोलकी

மார்கண்டேயர் கூறினார்—சிராத்த காலத்தில் மிகுந்த கவனத்துடன் குற்றமற்றவர்களுக்கே உணவளிக்க வேண்டும். தீயொழுக்கமுடையோர், நகங்கள் நோயுற்றோர், அருவருப்பான நோயால் பீடிக்கப்பட்டோர், வஞ்சக-துரோகிகள், மேலும் நிந்திக்கப்படும் பிறப்புடையோர்—இவர்களைச் சிராத்தத்தில் விலக்க வேண்டும். ஏனெனில் தகாதவர்களைப் பெற்றுக்கொண்டு செய்யப்படும் சிராத்தம் நிந்தைக்குரியதாகிறது; நிந்தைக்குரிய சிராத்தம், தீ உலர்ந்த மரக்கட்டையை எரிப்பதுபோல், யஜமானனுக்கு தீங்கு விளைவிக்கும்।

Verse 18

वर्जनीया: प्रयत्नेन काण्डपृष्ठाश्न देहिनः । जुगुप्सितं हि यच्छाद्धं दहत्यग्निरिवेन्धनम्‌

சிராத்தத்தில் இழிவான, அசுத்தமான வழிகளில் வாழ்வோரை—உடைந்த பாத்திரத்தின் பின்புறத்தில் ஒட்டிய மீதியையே உண்ணும் போல் இழிவான மீதிகளில் வாழ்வோரை—மிகுந்த முயற்சியுடன் விலக்க வேண்டும். ஏனெனில் பழிக்கத்தக்க சிராத்தம் அருவருப்பாகி, தீ எரிபொருளை எரிப்பதுபோல் யஜமானனை அழித்துவிடும்.

Verse 19

ये ये श्राद्धे न युज्यन्ते मूकान्धवधिरादय: । तेडपि सर्वे नियोक्तव्या मिश्रिता वेदपारगै:

சிராத்தத்தில் தகுதியற்றவர்கள் என்று கூறப்பட்ட பிராமணர்கள்—மௌனர்கள், குருடர்கள், செவிடர்கள் முதலியோர்—வேதம் அறிந்த பிராமணர்களுடன் சேர்த்து அமர்த்தி நடத்தினால், அவர்களையும் சிராத்தத்தில் இணைக்கலாம்.

Verse 20

प्रतिग्रहश्च वै देय: शृणु यस्य युधिष्ठिर । प्रदातारं तथा55त्मानं यस्तारयति शक्तिमान्‌

யுதிஷ்டிரா, கேள்—தானத்தை ஏற்றுக்கொள்வதும் தர்மமே. தன் தானத்தால் தானம் செய்பவனையும், ஏற்றுக்கொள்வவனையும் இருவரையும் உயர்த்த வல்ல சக்தியுள்ள தானதாரரிடமிருந்தே ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 21

तस्मिन्‌ देयं द्विजे दानं सर्वागमविजानता । प्रदातारं यथा55त्मानं तारयेद्‌ यः स शक्तिमान्‌

ஆகையால் எல்லா சாஸ்திரங்களின் பொருளையும் அறிந்தவன், தானம் செய்பவனையும் தன்னையும் இருவரையும் சம்சாரக் கடலிலிருந்து கரை சேர்க்க வல்ல அந்தத் த்விஜனுக்கே தானம் செய்ய வேண்டும்; அவனே உண்மையில் வல்லமைமிக்க பிராமணன்.

Verse 22

न तथा हविषो होमैर्न पुष्पैननिलेपनै: । अग्नय: पार्थ तुष्यन्ति यथा हृतिथिभोजने

குந்தியின் மகனே பார்த்தா! ஹவிஷ்ய ஹோமங்களாலும், மலர்ப்பணிகளாலும், நறுமண அநுலேபனங்களாலும் தீவனாகிய அக்னி அவ்வளவு மகிழ்வதில்லை; மனமகிழ்ச்சியுடன் விருந்தினருக்கு உணவு அளிப்பதால் எவ்வளவு மகிழ்வானோ அவ்வளவு.

Verse 23

तस्मात्‌ त्वं सर्वयत्नेन यतस्वातिथिभोजने । पादोदकं पादघृतं दीपमन्न॑ प्रतिश्रयम्‌

ஆகையால் நீ எல்லா முயற்சியுடனும் விருந்தினரைப் போற்றி உணவளிக்க வேண்டும். பாதம் கழுவ நீர், பாதங்களுக்கு நெய்/உபலேபம், விளக்கு, அன்னம், உரிய தங்குமிடம்—இவை தர்மத்தின் மரியாதைகள்.

Verse 24

देवमाल्यापनयन द्विजोच्छिष्टावमार्जनम्‌

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! தேவவிக்ரகத்தின் மீது வைத்த சந்தனம், மலர் முதலியவற்றை உரிய காலத்தில் அகற்றுதல்; பிராமணர்கள் உண்ட பின் மீதமுள்ளதைச் சுத்தம் செய்தல்; சந்தனமும் மாலைகளும் கொண்டு அவர்களை அலங்கரித்தல்; அவர்களுக்கு சேவை செய்து பூஜித்தல்; அவர்களின் பாதங்களும் அங்கங்களும் மெதுவாக மசாஜ் செய்தல்—இவற்றில் ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியே கோதானத்தை விட உயர்ந்த புண்ணியத்தை அளிக்கும்.

Verse 25

आकल्प: परिचर्या च गात्रसंवाहनानि च । अन्नैकैकं नृपश्रेष्ठ गोदानाद्धयतिरिच्यते

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! உரிய உபசாரம், அக்கறையுடன் பரிசர்யை, அங்க மசாஜ்—இத்தகைய ஒவ்வொரு பணிவான சேவையும் கோதானத்தை விட மேலான பலனைத் தரும்.

Verse 26

इन्द्रलोक॑ त्वनुभवेत्‌ पुरुषस्तद्‌ ब्रवीहि मे । “महामुने! किन अवस्थाओंमें दान देकर मनुष्य इन्द्रलोकका सुख भोगता है? यह मुझे बतानेकी कृपा करें”

வைசம்பாயனர் கூறினார்—மனிதன் எந்த தானத்தால் இந்திரலோக இன்பத்தை அனுபவிக்கிறான்? அதை எனக்குச் சொல்வாயாக. கபிலா (செம்மஞ்சள் நிற) பசுவைத் தானம் செய்தால் சந்தேகமின்றி பாவம் நீங்கும்; ஆகவே அலங்கரிக்கப்பட்ட கபிலா பசுவை இருபிறப்பாளருக்கு (பிராமணருக்கு) தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 27

श्रोत्रियाय दरिद्राय गृहस्थायाग्निहोत्रिणे | पुत्रदाराभिभूताय तथा हानुपकारिणे

மார்கண்டேயர் கூறினார்—தானம் அளிக்க வேண்டியது: வேதத்தில் தேர்ந்த (ச்ரோத்திரி) ஆனால் ஏழையான பிராமணருக்கு; இல்லற ஒழுக்கத்தில் இருந்து தினமும் அக்னிஹோத்ரம் செய்பவருக்கு; மனைவி-மக்கள் பாரத்தால் நெளிந்து, வறுமையால் அவர்களின் இகழ்ச்சியையும் தாங்குபவருக்கு; மேலும் தானம் கொடுப்பவன் முன்பும் எந்தப் பிரதிபலனும் பெறாத, இனியும் பெறலாம் என்ற எதிர்பார்ப்பே இல்லாதவருக்கு.

Verse 28

एवंविधेषु दातव्या न समृद्धेषु भारत । को गुणो भरतश्रेष्ठ समृद्धेष्वभिवर्जितम्‌,भारत! ऐसे ही लोगोंको गोदान करना चाहिये, धनवानोंको नहीं। भरतश्रेष्ठ! धनवानोंको देनेसे क्या लाभ है?

ஓ பாரதா! இவ்வகையோருக்கே தானம் அளிக்க வேண்டும்; ஏற்கெனவே செல்வமிக்கோருக்கு அல்ல. ஓ பரதகுலச் சிறந்தவனே! எதிலும் குறை இல்லாத செல்வர்களுக்கு அளித்தால் என்ன புண்ணியப் பயன்?

Verse 29

एकस्यैका प्रदातव्या न बहूनां कदाचन | सा गौर्विक्रयमापन्ना हन्यात्‌ त्रिपुरुषं कुलम्‌

ஒரு பசுவை ஒரே தகுதியான பெறுநருக்கே தானமாக அளிக்க வேண்டும்; பலருக்கல்ல. தானம் பெற்ற பசு விற்பனைக்குத் தள்ளப்பட்டால், அது மூன்று தலைமுறைகள் வரை குலநாசத்தை விளைவிக்கக் கூடும்.

Verse 30

सुवर्णस्य विशुद्धस्य सुवर्ण य: प्रयच्छति

தூய்மையாக்கப்பட்ட நிர்மலமான பொன்னைக் யார் தானமாக அளிக்கிறாரோ, அவர் பெரும் புண்ணியப் பயனை அடைவார்.

Verse 31

अनड्वाहं तु यो दद्याद्‌ बलवन्तं धुरंधरम्‌

வலிமைமிக்க, நுகத்தைத் தாங்கி உழைப்பைச் சுமக்க வல்ல சிறந்த காளையை யார் தானமாக அளிக்கிறாரோ, அவர் பெரும் புண்ணியத்தைச் சேர்த்துக் கொள்கிறார்.

Verse 32

वसुन्धरां तु यो दद्याद्‌ द्विजाय विदुरात्मने

ஒழுக்கமும் விவேகமும் உடைய தகுதியான த்விஜனாகிய (பிராமணனாகிய) ஒருவருக்கு வஸுந்தரையை—நிலத்தையும் அதன் செல்வங்களையும்—யார் தானமாக அளிப்பாரோ…

Verse 33

पृच्छन्ति चात्र दातारं वदन्ति पुरुषा भुवि

இந்த உலகில் மக்கள் தானம் செய்பவரைப் பற்றி கேட்டு அவரைப் புகழ்வார்கள்; உணவு கிடைக்கும் இடத்தைச் சுட்டிக் காட்டுபவனும் அன்னதானம் செய்பவனுக்கு இணையாகவே போற்றப்படுகிறான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 34

अध्वनि क्षीणगात्राश्न पांसुपादावगुण्ठिता: । तेषामेव श्रमार्तानां यो हान्न॑ं कथयेद्‌ बुध:

வழியில் உடல் சோர்ந்து, கால்கள் தூசியால் மூடப்பட்டு, உழைப்பால் வாடும் அந்தப் பயணிகளுக்காக—அந்த நேரத்தில் உணவு பற்றிச் சொல்லி (கிடைக்கச் செய்து) துன்பம் தீர்ப்பவனே அறிவாளி.

Verse 35

तस्मात्‌ त्वं सर्वदानानि हित्वान्नं सम्प्रयच्छ ह

ஆகையால் மற்ற எல்லா தானங்களையும் ஒதுக்கி எப்போதும் அன்னதானம் செய்.

Verse 36

यथाशक्ति च यो दद्यादन्नं विप्रेषु संस्कृतम्‌

யார் தம் ஆற்றலுக்கேற்ப பிராமணர்களுக்கு முறையாகச் சமைத்த (சம்ஸ்க்ருத) உணவை அளிக்கிறாரோ, அவர் தர்மத்திற்குரிய தானநெறியைப் பேணுகிறார்; புனித விருந்தினரைத் தக்க முறையில் போற்றுகிறார்.

Verse 37

अन्नमेव विशिष्ट हि तस्मात्‌ परतरं न च

உணவே உண்மையில் தலைசிறந்தது; அதற்கு மேலானது எதுவுமில்லை. வேதங்களில் உணவைப் ‘பிரஜாபதி’ என்று கூறுகின்றனர்; பிரஜாபதி ‘சம்வத்ஸர’மாக (ஆண்டுச் சுழற்சியாக) அறியப்படுகிறார். சம்வத்ஸரம் யாகத்தின் இயல்புடையது; யாகத்திலேயே எல்லா உயிர்களின் நிலைபெறும் நலம் உறைகிறது.

Verse 38

अन्न प्रजापतिश्नोक्त: स च संवत्सरो मतः । संवत्सरस्तु यज्ञोडसौ सर्व यज्ञे प्रतेष्ठितम्‌

மார்கண்டேயர் கூறினார்— வேதங்களில் அன்னம் ‘பிரஜாபதி’ என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது; பிரஜாபதியே ‘சம்வத்ஸரம்’ (ஆண்டு) எனவும் கருதப்படுகிறார். அந்த ஆண்டே யஜ்ஞஸ்வரூபம்; யஜ்ஞத்திலே அனைத்திற்கும் ஆதாரம் உள்ளது. ஆகவே அன்னமே எல்லாவற்றிலும் உயிர்த்துணை; அதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை.

Verse 39

तस्मात्‌ सर्वाणि भूतानि स्थावराणि चराणि च । तस्मादन्नं विशिष्ट हि सर्वेभ्य इति विश्रुतम्‌,यज्ञसे समस्त चराचर प्राणी उत्पन्न होते हैं। अत: अन्न ही सब पदार्थोसे श्रेष्ठ है। यह बात सर्वत्र प्रसिद्ध है

மார்கண்டேயர் கூறினார்— அன்னத்திலிருந்தே எல்லா உயிர்களும் தோன்றுகின்றன—அசைவற்றவையும் அசைவுள்ளவையும். ஆகவே அன்னமே அனைத்திலும் சிறந்தது; இது எங்கும் அறியப்பட்ட உண்மை.

Verse 40

येषां तटाकानि महोदकानि वाप्यश्च कूपाश्च प्रतिश्रयाश्व अन्नस्य दानं मधुरा च वाणी यमस्य ते निर्वचना भवन्ति

மார்கண்டேயர் கூறினார்— ஆழ்ந்த நீரால் நிறைந்த குளங்கள், படிக்கிணறுகள், கிணறுகள், பயணிகளுக்கான தங்குமிடங்கள் ஆகியவற்றை அமைக்கச் செய்வோர்; அன்னதானம் செய்வோர்; இனிய மொழி பேசுவோர்—இவர்கள்மீது யமனின் அதிகாரம் செயலிழக்கும்; யமனின் அழைப்பையும் அவர்கள் கேட்க வேண்டியதில்லை.

Verse 41

धान्यं श्रमेणार्जितवित्तसंचितं विप्रे सुशीले च प्रयच्छते यः । वसुन्धरा तस्य भवेत्‌ सुतुष्टा धारां वसूनां प्रतिमुज्चतीव

மார்கண்டேயர் கூறினார்— தன் உழைப்பால் ஈட்டிச் சேமித்த செல்வமும் தானியமும் நற்குணமுடைய பிராமணனுக்கு அளிப்பவன் மீது பூமித்தேவி மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொள்கிறாள்; அவனுக்காக செல்வத்தின் ஓடைப் போலப் பொழிவதுபோல் அருள்கிறாள்.

Verse 42

अन्नदा: प्रथमं यान्ति सत्यवाक्‌ तदनन्तरम्‌ | अयाचितप्रदाता च सम॑ यान्ति त्रयो जना:

மார்கண்டேயர் கூறினார்— அன்னதானம் செய்பவர்கள் முதலில் ஸ்வர்க்கத்தை அடைகிறார்கள்; அதன் பின் சத்தியம் பேசுபவன் செல்கிறான்; அடுத்ததாக கேட்காமலே அளிப்பவன் செல்கிறான். இவ்வாறு இந்த மூவரும் ஒரே நல்வழியை அடைகிறார்கள்.

Verse 43

वैशम्पायन उवाच कौतूहलसमुत्पन्न: पर्यपृच्छद्‌ युधिष्ठिर: । मार्कण्डेयं महात्मानं पुनरेव सहानुज:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஜனமேஜயா! அதன் பின்னர் சகோதரர்களுடன் கூடிய தர்மராஜ யுதிஷ்டிரரின் உள்ளத்தில் பெரும் ஆவல் எழுந்தது; அவர் மகாத்மா மார்கண்டேயரை மீண்டும் இவ்வாறு வினவினார்.

Verse 44

यमलोकस्य चाध्वानमन्तरं मानुषस्य च । कीदृशं किम्प्रमाणं वा कथं वा तन्महामुने । तरन्ति पुरुषाश्वैव केनोपायेन शंस मे

“மகாமுனியே! இந்த மனிதலோகத்திலிருந்து யமலோகம் எவ்வளவு தூரம்? அது எத்தகையது, எவ்வளவு பரந்தது? மேலும் எந்த வழியால் மனிதர்கள் அங்குள்ள துன்பங்களைத் தாண்ட முடியும்? எனக்குச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 45

मार्कण्डेय उदाच सर्वगुह्मृतमं प्रश्न॑ पवित्रमृषिसंस्तुतम्‌ । कथयिष्यामि ते राजन्‌ धर्म्य धर्मभूतां वर

மார்கண்டேயர் கூறினார்—“அரசே, தர்மநெறியாளர்களில் சிறந்தவனே! நீ கேட்டது மிக இரகசியமானதும், மிகப் புனிதமானதும், தர்மத்தோடு ஒத்ததும், முனிவர்களாலும் போற்றப்படுவதுமான கேள்வி. கேள்—இந்த தர்மியமான பொருளை உனக்கு விளக்குகிறேன்.”

Verse 46

षडशीतिसहस्तराणि योजनानां नराधिप । यमलोकस्य चाध्वानमन्तरं मानुषस्य च,महाराज! मनुष्यलोक और यमलोकके मार्ममें छियासी हजार योजनोंका अन्तर है

“மனிதர்களின் அரசே! மனிதலோகத்துக்கும் யமலோகத்துக்கும் இடையில் எண்பத்தாறு ஆயிரம் யோஜனைகள் தூரம் உள்ளது.”

Verse 47

आकाशं तदपानीयं घोरं कान्तारदर्शनम्‌ । न तत्र वृक्षच्छाया वा पानीयं केतनानि च

“அந்தப் பகுதி நீரற்றது; வானம்போல் வெறுமையாகத் தோன்றியது; பார்ப்பதற்கே அச்சமூட்டும் காட்டுப்பாழ்நிலம். அங்கே மரநிழலும் இல்லை, குடிநீரும் இல்லை, குடியிருப்போ அடைக்கலமோ எதுவும் இல்லை.”

Verse 48

नीयते यमदूतैस्तु यमस्याज्ञाकरैर्बलात्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்—யமனின் ஆணையை நிறைவேற்றும் யமதூதர்கள் அவனை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் செல்கின்றனர்; தீர்ப்புக் காலம் வந்தால் செய்கையின் விளைவுகள் தவிர்க்க முடியாதவையாகின்றன என்பதையே இது காட்டுகிறது.

Verse 49

नरा: स्त्रियस्तथैवान्ये पृथिव्यां जीवसंज्ञिता: । यमराजकी आज्ञाका पालन करनेवाले यमदूत इस पृथ्वीपर आकर यहाँके पुरुषों, स्त्रियों तथा अन्य जीवोंको बलपूर्वक पकड़ ले जाते हैं || ४८ ई ।।

வைசம்பாயனர் கூறினார்—பூமியில் ‘உயிர்கள்’ என அழைக்கப்படும் ஆண்கள், பெண்கள் மற்றும் பிற எல்லா உயிர்களையும், யமராஜனின் ஆணையை நிறைவேற்றும் யமதூதர்கள் இவ்வுலகிற்கு வந்து வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்துக் கொண்டு செல்கின்றனர். மேலும், அரசே, இங்கே பிராமணர்களுக்கு பலவகையான சிறந்த தானங்களை—உயர்ந்த குதிரைகள், பிற வாகனங்கள் போன்றவற்றை—அளித்தவர்கள், அப்பாதையில் அதே வாகனங்களின் துணையால் இலகுவாகச் செல்கின்றனர். குடை தானம் செய்தவர்கள் அங்கே பெற்ற குடையால் வெயிலைத் தடுத்து நடக்கின்றனர்.

Verse 50

हयादीनां प्रकृष्टानि ते5ध्वानं यान्ति वै नरा: । संनिवार्यातपं यान्ति छत्रेणैव हि छत्रदा:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—இவ்வுலகில் பிராமணர்களுக்கு உயர்ந்த குதிரைகள் முதலிய வாகனங்களைத் தானமாக அளித்தவர்கள், அப்பாதையில் அதே வாகனங்களின் துணையால் இலகுவாகச் செல்கின்றனர். மேலும், அரசே, குடை தானம் செய்தவர்கள் அங்கே பெற்ற குடையால் வெயிலைத் தடுத்து நடக்கின்றனர்.

Verse 51

तृप्ताश्चैवान्नदातारो हातृप्ताश्चाप्यनन्नदा: | वस्त्रिणो वस्त्रदा यान्ति अवस्त्रा यान्त्यवस्त्रदा:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—உணவு தானம் செய்தவர்கள் நிறைவுடன் பயணம் செய்கின்றனர்; உணவு தானம் செய்யாதவர்கள் பசியின் துன்பத்துடன் நிறைவின்றி செல்கின்றனர். ஆடை தானம் செய்தவர்கள் ஆடை அணிந்து செல்கின்றனர்; ஆடை தானம் செய்யாதவர்கள் ஆடையின்றி செல்கின்றனர்.

Verse 52

हिरण्यदा: सुखं यान्ति पुरुषास्त्वभ्यलंकृता: । भूमिदास्तु सुखं यान्ति सर्वे: कामै: सुतर्पिता:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—தங்கம் தானம் செய்தவர்கள் பலவகை அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு அந்தப் பாதையில் மகிழ்ச்சியுடன் செல்கின்றனர். நிலம் தானம் செய்தவர்கள் எல்லா விரும்பிய இன்பங்களாலும் நிறைவு பெற்றவர்களாய் அதே பாதையில் ஆனந்தமாகச் செல்கின்றனர்.

Verse 53

यान्ति चैवापरिक्लिष्टा नस: सस्यप्रदायका: । नरा: सुखतरं यान्ति विमानेषु गृहप्रदा:

தானியத்தை அளிக்கும் பயிரிடப்பட்ட வயலைத் தானமாக அளித்தவர்கள் எந்தத் துன்பமும் இன்றி இவ்வுலகை விட்டு செல்கின்றனர். இல்லத்தைத் தானமாக அளித்தவர்கள் தெய்வ விமானங்களில் ஏறி இன்னும் அதிகமான இன்பமும் வசதியும் உடன் செல்கின்றனர்.

Verse 54

पानीयदा हाूतृषिता: प्रह्ृष्टमनसो नरा: । पन्थानं द्योतयन्तश्न यान्ति दीपप्रदा: सुखम्‌

நீர்தானம் செய்தவர்களுக்கு தாகத்தின் துன்பம் இல்லை; அவர்கள் மகிழ்ந்த மனத்துடன் அந்த உலகை நோக்கிச் செல்கின்றனர். விளக்குத் தானம் செய்தவர்கள் பாதையை ஒளிரச் செய்து கொண்டு இன்பமாகப் பயணம் செய்கின்றனர்.

Verse 55

गोप्रदास्तु सुखं यान्ति निर्मुक्ता: सर्वपातकै: । विमानै्हससंयुक्तैर्यान्ति मासोपवासिन:

பசுதானம் செய்தவர்கள் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு இன்பமாகச் செல்கின்றனர். ஒரு மாதம் உபவாச விரதம் செய்தவர்கள் அன்னப்பறவைகள் இணைக்கப்பட்ட தெய்வ விமானங்களில் பயணம் செய்கின்றனர்.

Verse 56

तथा बर्लिप्रयुक्तैश्न षष्ठरात्रोपवासिन: । त्रिरात्र क्षपते यस्तु एकभक्तेन पाण्डव

அதேபோல், ஓ பாண்டவா, விதிப்படி பலி-சமர்ப்பணத்துடன் ஆறு இரவுகள் உபவாசம் செய்பவர்கள், மேலும் மூன்று இரவுகள் ஏகபக்தமாக (நாளில் ஒருமுறை மட்டும் உணவு கொண்டு) கழிப்பவர்—இத்தகைய கட்டுப்பாட்டு விரதங்களும் பயனளிப்பவை என்று கூறப்படுகின்றன.

Verse 57

पानीयस्य गुणा दिव्या: प्रेतलोकसुखावहा:

நீர்தானத்தின் குணங்கள் தெய்வீகமானவை; அவை பித்ருலோகத்தில் இன்பத்தை அளிப்பவை. நீர்தானத்தின் பலன் உண்மையிலேயே அதிசயமானது; அது மறுலோகத்தில் ஆறுதலும் ஆனந்தமும் தருகிறது. நீர்தானம் செய்யும் புண்ணிய ஆத்மாக்களுக்கு அவர்களின் பாதையில் ‘புஷ்போதகா’ எனும் நதி கிடைக்கிறது; அவர்கள் அதன் குளிர்ந்த, அமிர்தம் போன்ற இனிய நீரை அருந்துகின்றனர்.

Verse 58

तत्र पुष्योदका नाम नदी तेषां विधीयते | शीतलं सलिल तत्र पिबन्ति हामृतोपमम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அங்கே அவர்களுக்காக ‘புஷ்யோதகா’ என்னும் நதி விதிக்கப்படுகிறது. அங்கே அவர்கள் அதன் குளிர்ந்த, அமிர்தத்துக்கு ஒப்பான நீரை அருந்துகின்றனர்—நீர்தானத்தின் புண்ணியப் பயனாக மறுலோக இன்பம் பெறுகின்றனர்.

Verse 59

ये च दुष्कृतकर्माण: पूय॑ं तेषां विधीयते । एवं नदी महाराज सर्वकामप्रदा हि सा,महाराज! इस प्रकार वह नदी सम्पूर्ण कामनाओंको देनेवाली है; किंतु जो पापी जीव हैं उनके लिये उस नदीका जल पीब बन जाता है

வைசம்பாயனர் கூறினார்—தீய செயல்கள் செய்தவர்களுக்கு அதே நீர் புழுவாக (பீபமாக) மாறுகிறது. இவ்வாறு, மகாராஜா, அந்த நதி எல்லா விருப்பங்களையும் அளிப்பவள்; ஆனால் பாவிகளுக்கு அது அருவருப்பானதாகிறது.

Verse 60

तस्मात्‌ त्वमपि राजेन्द्र पूजयैनान्‌ यथाविधि । अध्वनि क्षीणगात्रश्व पथि पांसुसमन्वित:

ஆகையால், அரசே, நீயும் இவர்களை விதிப்படி பூஜித்து மரியாதை செய். பயணத்தில்—உடலும் குதிரைகளும் சோர்ந்து, பாதை தூசியால் நிறைந்திருக்கும் போது—உரிய மரியாதையும் தர்மநடையும் மிக அவசியம்.

Verse 61

पृच्छते हुन्नदातारं गृहमायाति चाशया । त॑ पूजयाथ यत्नेन सो3तिथित्रद्यमिणश्व॒ सः

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவன் அன்னதானம் அளிப்பவரை விசாரித்து, நம்பிக்கையுடன் வீட்டிற்கு வருகிறான். ஆகவே அந்த விருந்தினரை கவனத்துடன் மரியாதை செய்; விருந்தினர் தர்மத்தைச் சோதிப்பவர் ஆவார்.

Verse 62

अतः राजेन्द्र! तुम भी इन ब्राह्मणोंका विधिपूर्वक पूजन करो। जो रास्ता चलनेसे थककर दुबला हो गया है, जिसका शरीर धूलसे भरा है और जो अन्नदाताका पता पूछता हुआ भोजनकी आशासे घरपर आ जाता है, उसका तुम यत्नपूर्वक सत्कार करो; क्योंकि वह अतिथि है, इसलिये ब्राह्मण ही है। अर्थात्‌ ब्राह्मणके ही तुल्य है ।।

வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஆகையால், அரசே, நீயும் இந்தப் பிராமணர்களை விதிப்படி பூஜித்து மரியாதை செய். பயணத்தால் மெலிந்து, உடல் முழுதும் தூசியால் மூடப்பட்டு, அன்னதானம் அளிப்பவர் யார் என்று விசாரித்தபடி உணவின் நம்பிக்கையுடன் வீட்டிற்கு வரும் ஒருவனை கவனத்துடன் வரவேற்று சத்கரிக்க வேண்டும்; அவன் விருந்தினர், பிராமணனுக்கு ஒப்பானவன். அத்தகைய விருந்தினர் செல்லும் பின்னே இந்திரனுடன் கூடிய எல்லா தேவர்களும் தொடர்வர். அந்த வீட்டில் விருந்தினருக்கு முறையான மரியாதை கிடைத்தால் தேவர்கள் மகிழ்வர்; மரியாதை இல்லையெனில் அவர்கள் ஏமாற்றத்துடன் திரும்பிச் செல்வர்.

Verse 63

तस्मात्‌ त्वमपि राजेन्द्र पूजयैनं यथाविधि । एतत्‌ ते शतशः प्रोक्ते कि भूय: श्रोतुमिच्छसि

ஆகையால், அரசேந்தரா! நீயும் இந்த விருந்தினரை முறையோடு போற்றி மரியாதை செய். இதை நான் உனக்குப் பலமுறை கூறியுள்ளேன்; இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

Verse 64

युधिछिर उवाच पुन: पुनरहं श्रीतुं कथां धर्मसमा श्रयाम्‌ । पुण्यामिच्छामि धर्मज्ञ कथ्यमानां त्वया विभो,युधिष्ठिरे कहा--धर्मज्ञ विभो! आपके द्वारा कही हुई पुण्यमय धर्मकी चर्चा मैं बारंबार सुनना चाहता हूँ

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—தர்மத்தை அறிந்த வல்லோனே! தர்மத்தை ஆதாரமாகக் கொண்ட இந்த உரையை நான் மீண்டும் மீண்டும் கேட்க விரும்புகிறேன். நீ கூறிவரும் இந்தப் புனிதக் கதையை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 65

मार्कण्डेय उदाच धर्मान्तरं प्रति कथां कथ्यमानां मया नृप । सर्वपापहरां नित्यं शृणुष्वावहितो मम

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—அரசே! இப்போது நான் தர்மத்தைப் பற்றிய இன்னொரு உரையைச் சொல்கிறேன்; அது எப்போதும் எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும். கவனத்துடன் என் சொற்களை கேள்.

Verse 66

कपिलायां तु दत्तायां यत्‌ फल ज्येष्ठपुष्करे । तत्‌ फलं भरतश्रेष्ठ विप्राणां पादधावने,भरतश्रेष्ठ! ज्येष्ठपुष्करतीर्थमें कपिला गौ दान करनेसे जो फल मिलता है वही ब्राह्मणोंका चरण धोनेसे प्राप्त होता है

பரதகுலச் சிறந்தவனே! ஜ்யேஷ்டபுஷ்கர தீர்த்தத்தில் கபிலா பசுவை தானம் செய்தால் கிடைக்கும் பலன், பிராமணர்களின் பாதங்களை கழுவுவதாலும் அதேபோல் கிடைக்கும்.

Verse 67

द्विजपादोदकक्लिन्ना यावत्‌ तिष्ठति मेदिनी । तावत्‌ पुष्करपर्णेन पिबन्ति पितरो जलम्‌,ब्राह्मणोंके चरण पखारनेके जलसे जबतक पृथ्वी भीगी रहती है, तबतक पितरलोग कमलके पत्तेसे जल पीते हैं

பிராமணர்களின் பாதங்களை கழுவிய நீரால் பூமி எத்தனை நேரம் ஈரமாக இருக்கிறதோ, அத்தனை நேரம் பித்ருக்கள் தாமரை இலை மூலம் அந்த நீரையே அருந்துகின்றனர் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 68

स्वागतेनाग्नयस्तृप्ता आसनेन शतक्रतुः । पितर: पादशौचेन अन्नाद्येन प्रजापति:

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— ஒரு பிராமணனை வரவேற்றால் புனித அக்னிகள் திருப்தியடைகின்றன; அவனுக்கு ஆசனம் அளித்தால் சதக்ரது இந்திரன் திருப்தியடைகிறான்; அவன் பாதங்களை கழுவினால் பித்ருக்கள் திருப்தியடைகின்றனர்; உண்ணத் தகுந்த அன்னம் அளித்தால் பிரஜாபதி (பிரம்மா) திருப்தியடைகிறார்।

Verse 69

यावद्‌ वत्सस्य वै पादौ शिरश्रैव प्रदृश्यते । तस्मिन्‌ काले प्रदातव्या प्रयत्नेनान्तरात्मना

கர்ப்பிணி பசு பிரசவிக்கும் வேளையில், கன்றின் முகமும் இரண்டு கால்களும் மட்டும் வெளியே தெரியும் அந்தக் காலத்திலேயே, உள்ளம் தூய்மையுடன் முயன்று அந்தப் பசுவை தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 70

अन्तरिक्षगतो वत्सो यावद्‌ योन्यां प्रदृश्यते । तावत्‌ गौ पृथिवी ज्ञेया यावद्‌ गर्भ न मुडचति

பிரசவத்தின் போது கன்று யோனிவாயிலிலேயே தெரிந்து, நடுவானில் தொங்குவது போலக் காணப்படும் வரை, மேலும் பசு கருவை முழுமையாக விடுவிக்காத வரை, அந்தப் பசுவை பூமியின் உருவமே என்று அறிய வேண்டும்।

Verse 71

यावन्ति तस्या रोमाणि वत्सस्य च युधिष्ठिर । तावद्‌ युगसहस््राणि स्वर्गलोके महीयते

யுதிஷ்டிரா! அந்தப் பசுவிலும் கன்றிலும் எத்தனை முடிகள் உள்ளனவோ, அவ்வளவு ஆயிரம் யுகங்கள் தானம் செய்தவன் சுவர்க்கலோகத்தில் மதிப்புடன் நிலைபெறுவான்।

Verse 72

सुवर्णनासां यः कृत्वा सुखुरां कृष्णधेनुकाम्‌ । तिलै: प्रच्छादितां दद्यात्‌ सर्वरत्नैरलंकृताम्‌

ஓ பாரதா! பொன் நாசி-அலங்காரம் அணிவித்து, அழகிய வெள்ளிக் குளம்புகளால் ஒளிரச் செய்து, எல்லா வகை ரத்தினங்களாலும் அலங்கரித்து, எள்ளால் மூடி கரிய பசுவை தானமாக அளிப்பவன்; மேலும் அதை பெற்றவன் மீண்டும் வேறொரு சிறந்த நற்புருஷனுக்கு அர்ப்பணிப்பவன்—அவன் மிக உயர்ந்த பலனை அடைவான்।

Verse 73

प्रतिग्रहं गृहीत्वा यः पुनर्ददति साधवे । फलानां फलमश्नाति तदा दत्त्वा च भारत

ஓ பாரதா! தானத்தை ஏற்று, அதை மீண்டும் சத்புருஷனாகிய தகுதியுள்ள ஒருவருக்கு அளிப்பவன் ‘பலங்களின் பலம்’—அதாவது உச்சப் புண்ணியத்தை—அனுபவிக்கிறான்.

Verse 74

ससमुद्रगुहा तेन सशैलवनकानना । चतुरन्ता भवेद्‌ दत्ता पृथिवी नात्र संशय:,उस गौके दानसे समुद्र, गुफा, पर्वत, वन और काननोंसहित चारों दिशाओंकी भूमिके दानका पुण्य प्राप्त होता है, इसमें संशय नहीं है

அந்த கோ‑தானத்தால் கடல்கள், குகைகள், மலைகள், காடுகள், தோப்புகள் உட்பட நான்கு திசைகளாலும் சூழப்பட்ட முழுப் பூமியைத் தானம் செய்த புண்ணியம் கிடைக்கும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 75

अन्तर्जानुशयो यस्तु भुड्क्ते संसक्तभाजन: । यो द्विज: शब्दरहितं स क्षमस्तारणाय वै

கைகளை முழங்கால்களுக்குள் இழுத்துக் கொண்டு, மௌனமாக, பாத்திரத்தில் மனம் ஒன்றி உண்பவன் அந்தத் த்விஜன்; அவன் தன்னைவும் பிறரையும் கரை சேர்க்க வல்லவன்.

Verse 76

अपानपा न गदितास्तथान्ये ये द्विजातय: । जपन्ति संहितां सम्यक ते नित्यं तारणक्षमा:

அநாகரிகமான சொற்களைச் சொல்லாத த்விஜர்களும் பிறரும், ஸம்ஹிதையை முறையாக ஜபிப்பவர்கள்—அவர்கள் எப்போதும் (தம்மையும் பிறரையும்) கரை சேர்க்க வல்லவர்கள்.

Verse 77

जो मदिरा नहीं पीते, जिनपर किसी प्रकारका दोष नहीं लगाया गया है तथा जो अन्य द्विज विधिपूर्वक वेदोंकी संहिताका पाठ करते हैं, वे सदा दूसरोंको तारनेमें समर्थ होते हैं ७६ ।।

மதுவை அருந்தாதவர்கள், எவ்விதக் குற்றச்சாட்டும் இல்லாதவர்கள், மேலும் பிற த்விஜர்கள் விதிப்படி வேத‑ஸம்ஹிதைகளைப் பாராயணம் செய்பவர்கள்—அவர்கள் எப்போதும் பிறரை கரை சேர்க்க வல்லவர்கள். யாகத்தின் ஹவ்யமாயினும், சிராத்தத்தின் கவ்யமாயினும்—எது இருந்தாலும் அதை பெறத் தகுதியானவன் ச்ரோத்ரிய பிராமணன். தகுதியுள்ள ச்ரோத்ரியனுக்கு அளித்த தானம், எரியும் அக்னியில் செலுத்திய ஆஹுதியைப் போலவே பலன் தரும்.

Verse 78

मन्युप्रहरणा विप्रा न विप्रा: शस्त्रयोधिन: । निहन्युर्मन्युना विप्रा वजपाणिरिवासुरान्‌

பிராமணர்களுக்கு கோபமே ஆயுதம்; அவர்கள் இரும்பு ஆயுதங்களை நம்பி போரிடும் வீரர்கள் அல்லர். கையில் வஜ்ரம் தாங்கிய இந்திரன் அசுரர்களைத் தள்ளி வீழ்த்துவது போல, பிராமணர்கள் தர்மமிகு கோபத்தின் வலிமையால் குற்றவாளிகளை அழிக்கிறார்கள்.

Verse 79

धर्मश्रितेयं तु कथा कथितेयं तवानघ । या श्र॒ुत्वा मुनयः प्रीता नैमिषारण्यवासिन:,निष्पाप युधिष्ठिर! यह मैंने धर्मयुक्त कथा कही है। इसे सुनकर नैमिषारण्यनिवासी मुनि बड़े प्रसन्न हुए थे

ஓ பாவமற்றவனே, இந்தக் கதையை நான் உனக்குத் தர்மத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு உரைத்தேன். இதைக் கேட்ட நைமிஷாரண்யத்தில் வாழ்ந்த முனிவர்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தனர்.

Verse 80

वीतशोकभयक्रोधा विपाप्मानस्तथैव च । श्रुत्वेमां तु कथां राजन्‌ न भवन्तीह मानवा:,राजन्‌! इस कथाको सुनकर मनुष्य शोक, भय, क्रोध और पापसे रहित हो फिर इस संसारमें जन्म नहीं लेते हैं

அரசே! இந்தக் கதையைச் செவிமடுத்தால் மனிதர்கள் துயரம், அச்சம், கோபம், பாவம் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபடுவர்; மேலும் இவ்வுலகில் மீண்டும் பிறப்பதில்லை.

Verse 81

युधिछिर उवाच कि तच्छौचं भवेद्‌ येन विप्र: शुद्ध: सदा भवेद्‌ | तदिच्छामि महाप्राज्ञ श्रोतुं धर्मभृतां वर

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—மிகுந்த ஞானமுடையவரே, தர்மத்தைத் தாங்குபவர்களில் சிறந்த முனிவரே! எந்தச் சௌசத்தால் பிராமணன் எப்போதும் தூய்மையுடன் இருப்பான்? அதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்.

Verse 82

मार्कण्डेय उदाच वाक्‌शौचं कर्मशौचं च यच्च शौचं जलात्मकम्‌ | त्रिभि: शौचैरुपेतो यः स स्वर्गी नात्र संशय:

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசே! சௌசம் மூன்று வகை: வாக்சௌசம் (வாக்கின் தூய்மை), கர்மசௌசம் (செயலின் தூய்மை), மேலும் ஜலாத்மக சௌசம் (நீரால் உடல் சுத்தி). இம்மூன்று சௌசங்களும் உடையவன் சொர்க்கத்திற்குத் தகுதியானவன்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 83

सायं प्रातश्न संध्यां यो ब्राह्मणो5भ्युपसेवते । प्रजपन्‌ पावनीं देवीं गायत्रीं वेदमातरम्‌

விடியற்காலமும் மாலைக்காலமும்—இரு சந்தியைகளிலும் முறையாக சந்தியாவந்தனம் செய்து, வேதமாதாவாகிய பாவன தேவி காயத்ரியை ஜபிக்கும் அந்தப் பிராமணன், அவள் அருளால் மிகப் பரிசுத்தனாகவும் பாபமற்றவனாகவும் ஆகிறான். கடல் சூழ்ந்த இப்பூமியனைத்தையும் தானமாக ஏற்றுக்கொண்டாலும் அவன் எந்த ஆபத்திலும் அகப்படான்.

Verse 84

स तया पावितो देव्या ब्राह्मणो नष्टकिल्बिष: । न सीदेत्‌ प्रतिगृह्लानो महीमपि ससागराम्‌

அந்த தெய்வீக தேவியால் (காயத்ரியால்) பரிசுத்தப்படுத்தப்பட்ட பிராமணன் பாபமற்றவனாகிறான். கடல் சூழ்ந்த முழுப் பூமியையும் தானமாக ஏற்றுக்கொண்டாலும் அவன் துயரத்திலும் இடரிலும் வீழான்—ஏனெனில் சுத்தவிரதத்துடன் வாழ்பவனுக்கு தேவி காயத்ரியின் பாவன சக்தி மிகப் பெரிது.

Verse 85

ये चास्य दारुणा: केचिद्‌ ग्रहा: सूर्यादयो दिवि | ते चास्य सौम्या जायन्ते शिवा: शिवतरा: सदा

வானில் சூரியன் முதலிய கிரகங்களில் அவனுக்குக் கடுமையாகத் தோன்றுவனவும், காயத்ரி-ஜபத்தின் வலிமையால் அவனுக்கு எப்போதும் மென்மையாகவும் இன்பமளிப்பதாகவும் மிகுந்த மங்களம் தருவதாகவும் மாறுகின்றன.

Verse 86

सर्वे नानुगतं चैनं दारुणा: पिशिताशना: । घोररूपा महाकाया धर्षयन्ति द्विजोत्तमम्‌,भयंकर रूप और विशाल शरीरवाले, समस्त क्रूरकर्मा, मांसभक्षी राक्षस भी गायत्रीजपपरायण उस श्रेष्ठ द्विजपर आक्रमण नहीं कर सकते

பயங்கர வடிவமும் பெரும் உடலும் கொண்ட கொடுஞ்செயலாளரும் மாமிசம் உண்ணும் ராட்சசர்களும், காயத்ரி-ஜபத்தில் உறுதியாய் நிலைத்த அந்தச் சிறந்த த்விஜனைத் தாக்க இயலாது.

Verse 87

नाध्यापनाद्‌ याजनाद्‌ वा अन्यस्माद्‌ वा प्रतिग्रहात्‌ | दोषो भवति विप्राणां ज्वलिताग्निसमा द्विजा:

பிராமணர்களுக்கு கற்பித்தலாலோ, யாகம் நடத்தித் தருவதாலோ, அல்லது விதிப்படி பிற தானங்களை ஏற்றுக்கொள்வதாலோ குற்றம் உண்டாகாது. சந்தியோபாசனையில் ஈடுபடும் இத்தகைய த்விஜர்கள் எரியும் அக்கினியைப் போல ஒளிமிக்கவரும் பரிசுத்தகருமாவர்; ஆகவே வாழ்வாதாரத் தர்மக் கடமைகளால் அவர்கள் மாசுபடார்.

Verse 88

दुर्वेदा वा सुवेदा वा प्राकृता: संस्कृतास्तथा । ब्राह्मणा नावमन्तव्या भस्मच्छन्ञा इवाग्नय:

பிராமணர்கள் வேதத்தில் குறைஞானமுடையவர்களாக இருந்தாலும் நிறைஞானமுடையவர்களாக இருந்தாலும், நல்லொழுக்கத்தால் பண்புற்றவர்களாக இருந்தாலும் சாதாரண மக்களைப் போல பண்பற்றவர்களாகத் தோன்றினாலும்—அவர்களை இகழக் கூடாது; ஏனெனில் அவர்கள் சாம்பலுக்குள் மறைந்த தீயைப் போன்றவர்கள்.

Verse 89

यथा श्मशाने दीप्तौजा: पावको नैव दुष्यति । एवं विद्वानविद्दान्‌ वा ब्राह्मणो दैवतं महत्‌

சுடுகாட்டிலும் எரியும் தீ மாசுபடாததுபோல், பிராமணன் கல்வியுடையவனாக இருந்தாலும் கல்வியில்லாதவனாக இருந்தாலும்—அவனை மகத்தான தெய்வமாகவே மதிக்க வேண்டும்.

Verse 90

प्राकारैश्न पुरद्वारैः प्रासादैश्व पृथग्विधै: । नगराणि न शोभन्ते हीनानि ब्राह्मणोत्तमै:

மதில்கள், நகரவாசல்கள், பலவகை மாளிகைகள் இருந்தாலே நகரம் ஒளிராது; சிறந்த பிராமணர்கள் இல்லாத நகரத்திற்கு உண்மையான சிறப்பு இல்லை.

Verse 91

वेदाढ्या वृत्तसम्पन्ना ज्ञानवन्तस्तपस्विन: । यत्र तिष्ठन्ति वै विप्रास्तन्नाम नगरं नूप,राजन! वेदज्ञ, सदाचारी, ज्ञानी और तपस्वी ब्राह्मण जहाँ निवास करते हों, उसीका नाम नगर है

நூபராஜனே! வேதத்தில் செல்வமிக்கவர்களும், நல்லொழுக்கம் நிறைந்தவர்களும், ஞானிகளும், தவசிகளுமான பிராமணர்கள் எங்கு தங்குகிறார்களோ, அதுவே உண்மையில் ‘நகரம்’ எனப்படும்.

Verse 92

व्रजे वाप्यथवारण्ये यत्र सन्ति बहुश्रुता: । तत्‌ तन्नगरमित्याहु: पार्थ तीर्थ च तद्‌ भवेत्‌

குந்தியின் மகனே பார்த்தா! அது மாட்டுக்காரர் குடியிருப்பாக இருந்தாலும் காடாக இருந்தாலும்—எங்கு பலசாஸ்திரம் கேட்டறிந்த பண்டிதர்கள் வாழ்கிறார்களோ, அந்த இடமே ‘நகரம்’ எனப்படுகிறது; மேலும் அது தானே ஒரு தீர்த்தமாகவும் ஆகிறது.

Verse 93

रक्षितारं च राजानं ब्राह्मणं च तपस्विनम्‌ । अभिगम्याभिपूज्याथ सद्यः पापात्‌ प्रमुच्यते

குடிகளைப் பாதுகாக்கும் அரசனையும், தவத்தில் நிலைத்த பிராமணனையும் அணுகி முறையாகப் போற்றி வழிபடுகிறவன் உடனே பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்.

Verse 94

पुण्यतीर्थाभिषेकं च पवित्राणां च कीर्तनम्‌ । सद्धिः सम्भाषणं चैव प्रशस्तं कीर्त्यते बुधै:

புண்ணிய தீர்த்தங்களில் நீராடுதல், தூய மந்திரங்களைப் பாராயணம் செய்தல், நற்குணமுடையோருடன் மரியாதையுடன் உரையாடுதல்—இவையெல்லாம் ஞானிகளால் சிறந்தவை எனப் புகழப்படுகின்றன.

Verse 95

साधुसज्भरमपूतेन वाक्सुभाषितवारिणा | पवित्रीकृतमात्मानं सन्‍्तो मन्यन्ति नित्यश:,सत्संगसे पवित्र किये हुए वाणीके सुन्दर सम्भाषणरूप जलसे अभिकषिक्त श्रेष्ठ पुरुष अपनेको सदा पवित्र हुआ मानते हैं

சத்சங்கத்தால் தூய்மையடைந்து, மாசற்ற நல்வாக்கு என்னும் நீரால் அபிஷேகிக்கப்பட்ட நற்புருஷர்கள் தம்மை எப்போதும் தூய்மையுற்றவர்களெனக் கருதுகின்றனர்.

Verse 96

त्रिदण्डधारणं मौनं जटाभारो5थ मुण्डनम्‌ । वल्कलाजिनसंचवेष्ट ब्रतचर्याभिषेचनम्‌

மூன்று தண்டம் ஏந்துதல், மௌனம் காத்தல், சடைமுடியின் பாரம் சுமத்தல் அல்லது மொட்டையடித்தல், மரப்பட்டை ஆடை மற்றும் மான் தோல் போர்த்தல், விரதநெறி மற்றும் நீராடுதல்—இவை அனைத்தும் வெளிப்புற ஒழுக்கங்களே.

Verse 97

अग्निहोत्रं वने वास: शरीरपरिशोषणम्‌ | सर्वाण्येतानि मिथ्या स्युर्यदि भावो न निर्मल:

அக்னிஹோத்திரம் செய்தல், வனத்தில் வாழ்தல், உடலை வாட்டுதல்—உள்ளம் தூய்மையில்லையெனில் இவை அனைத்தும் பொய்யாகவே முடியும்.

Verse 98

न दुष्करमनाशि त्वं सुकरं हाशनं विना । विशुद्धि चक्षुरादीनां षण्णामिन्द्रियगामिनाम्‌

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—உண்ணாதவனுக்கு எதுவும் கடினமல்ல; வழக்கில் கடினமானதும் உணவின்றி எளிதாகிறது. இவ்வாறு கட்டுப்பாட்டால் கண் முதலிய ஆறு இந்திரியங்களும் தூய்மையடைந்து அடக்கத்திற்குள் வருகின்றன.

Verse 99

ये पापानि न कुर्वन्ति मनोवाक्कर्मबुद्धिभि: । ते तपन्ति महात्मानो न शरीरस्य शोषणम्‌

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—மனம், சொல், செயல், அறிவு ஆகியவற்றால் பாவம் செய்யாதவர்களே மகாத்மர்கள்; அவர்களே உண்மையான தவசிகள். உடலை உலரச் செய்வதே தவமல்ல.

Verse 100

न ज्ञातिभ्यो दया यस्य शुक्लदेहोडविकल्मष: । हिंसा सा तपसस्तस्य नानाशित्वं तप: स्मृतम्‌

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—விரதம், உபவாசம் முதலியவற்றால் உடலை வெளிப்புறமாகத் தூய்மைப்படுத்தி, பலவகைப் பாவச் செயல்களையும் தவிர்த்தாலும், தன் சொந்த உறவினர்மீது கருணை எழாதவனின் அந்தக் கடினம் வன்முறையாகி அவன் தவத்தை அழிக்கிறது. உணவை மட்டும் விட்டு விடுதலே தவமன்று.

Verse 101

तिष्ठन्‌ गृहे चैव मुनिर्नित्यं शुचिरलंकृत: । यावज्जीवं दयावांश्व सर्वपापै: प्रमुच्यते

வீட்டிலேயே இருந்து கொண்டாலும் எப்போதும் தூய்மையுடன், நற்குணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனாய், வாழ்நாள் முழுதும் எல்லா உயிர்களிடமும் கருணை கொண்டிருப்பவனை முனிவன் எனக் கருத வேண்டும்; அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்.

Verse 102

न हि पापानि कर्माणि शुद्धयबन्त्यनशनादिभि: । सीदत्यनशनादेव मांसशोणितलेपन:

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—பாவச் செயல்கள் உபவாசம் முதலியவற்றால் மட்டும் தூய்மையடையாது. மாம்சமும் இரத்தமும் பூசப்பட்டவனோ உபவாசத்தால் மட்டும் சோர்ந்து குன்றுகிறான்.

Verse 103

भोजन छोड़ने आदिसे पापकर्मोंका शोधन हो जाता हो, ऐसी बात नहीं है। हाँ, भोजन त्याग देनेसे यह रक्त-मांससे लिपा हुआ शरीर अवश्य क्षीण हो जाता है ।।

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— உணவைத் துறப்பதாலேயே பாவச் செயல்கள் சுத்தியாகிவிடும் என்பது அல்ல. உணவுத் துறப்பால் இரத்தமும் மாம்சமும் பூசப்பட்ட இந்த உடல் மட்டும் நிச்சயம் சுருங்கும். சாஸ்திரம் விதிக்காத செயல்களைச் செய்தால் கிடைப்பது துன்பமே; அதனால் பாவம் அழியாது. மேலும் உள்ளுணர்வற்றவன்—அதாவது நம்பிக்கையும் தூய நோக்கமும் இல்லாதவன்—அவனுடைய முன்செயல்களை அக்னிஹோத்ரம் போன்ற புனிதச் சடங்குகளும் எரித்தழிக்க முடியாது.

Verse 104

पुण्यादेव प्रव्रजन्ति शुद्धयन्त्यमशनानि च । न मूलफलभभक्षित्वान्न मौनान्नानिलाशनात्‌

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— புண்ணியத்தின் வலத்தாலேயே மனிதர் உண்மையில் பிரவ்ரஜ்யை (துறவு) அடைகிறார்கள்; நோன்பும் புண்ணியத்தாலேயே—அதாவது நிஷ்காம நோக்கத்தாலேயே—சுத்திகரமாகிறது. வேரும் கனியும் மட்டும் உண்டு வாழ்வதால், மௌனம் மட்டும் காப்பதால், அல்லது ‘காற்றையே உணவாக்கி’ வாழ்வதால் சுத்தி கிடையாது. உள்ளத் தூய்மையும் சுயநலமற்ற சங்கல்பமும் இல்லாமல் வெளித் தவம் மட்டும் புனிதப்படுத்தாது.

Verse 105

शिरसो मुण्डनाद्‌ वापि न स्थानकुटिकासनात्‌ । न जटाधारणाद्‌ू वापि न तु स्थण्डिलशय्यया

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— தலையை மொட்டையடித்தலால் அல்ல, ஒரே இடத்தில் குடிசை கட்டி தங்குவதால் அல்ல, ஜடாமுடி தரிப்பதால் அல்ல, வெறும் தரையில் படுப்பதால் அல்ல—மனிதன் சுத்தியடைவதில்லை. உள்ளத் தூய்மையிலிருந்து பிறக்கும் புண்ணிய வலத்தாலேயே உயர்ந்த நிலை கிடைக்கும்.

Verse 106

नित्यं हनशनादू्‌ वापि नाग्निशुश्रूषणादपि । न चोदकप्रवेशेन न च क्ष्माशयनादपि

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— எப்போதும் நோன்பிருப்பதால் அல்ல, அக்னிசேவை செய்வதால் அல்ல, நீரில் மூழ்குவதால் அல்ல, வெறும் தரையில் படுப்பதால் அல்ல—மனிதன் சுத்தியடைவதில்லை. உள்ளார்ந்த புண்ணியமும் நிஷ்காம நோக்கமும் இல்லாத வெளித் தவம் மட்டும் சுத்திகரிக்காது.

Verse 107

ज्ञानेन कर्मणा वापि जरामरणमेव च । व्याधयश्र प्रहीयन्ते प्राप्यते चोत्तमं पदम्‌,तत्त्वज्ञान या सत्कर्मसे ही जरा, मृत्यु तथा रोगोंका नाश होता है और उत्तम पद (मुक्ति)-की प्राप्ति होती है

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— தத்துவஞானத்தாலோ அல்லது சத்கர்மத்தாலோ முதுமை, மரணம், நோய்கள் நீங்குகின்றன; மேலும் உயர்ந்த நிலை—மோக்ஷம்—அடையப்படுகிறது.

Verse 108

बीजानि हाग्निदग्धानि न रोहन्ति पुनर्यथा । ज्ञानदग्धैस्तथा क्लेशैरनत्मा संयुज्यते पुन:

அக்னியால் சுட்ட விதைகள் மீண்டும் முளைக்காதது போல, ஞானத்தால் அவித்தியா முதலான கிளேசங்கள் எரிந்து அழிந்தபின் அனாத்மா (மனம்-உடல் தொகுதி) அவைகளுடன் மீண்டும் சேராது.

Verse 109

आत्मना विप्रहीणानि काष्ठकुड्योपमानि च । विनश्यन्ति न संदेह: फेनानीव महार्णवे

ஆத்மா இன்றியவர்கள் மரச்சுவர் போன்ற வெற்றுச் சாரமற்றவர்கள்; அவர்கள் நிச்சயமாக அழிவர்—பெருங்கடலில் எழும் நுரை போல மறைந்து போவர்.

Verse 110

जीवात्मासे परित्यक्त होनेपर सारे शरीर काठ और दीवारकी भाँति जडवत्‌ होकर महासागरमें उठे हुए फेनोंकी तरह नष्ट हो जाते हैं, इसमें संशय नहीं है ।।

ஜீவாத்மா விலகியவுடன் உடல் மரமும் சுவரும் போல ஜடமாகி, பெருங்கடலில் எழும் நுரை போல அழிகிறது—இதில் ஐயமில்லை. ஆனால் ஒரு ச்லோகம் அல்லது அரைச் ச்லோகத்தாலேயே எல்லா உயிர்களின் இதய-குகையில் உறையும் பரமாத்மாவை அறிந்துவிட்டால், அவனுக்கு விரிவான சாஸ்திரப் பயில்வின் பயன் நிறைவேறிவிடுகிறது.

Verse 111

द्वयक्षरादभिसंधाय केचिच्छलोकपदाड्कितै: । शतैरन्यै: सहसैश्न प्रत्ययो मोक्षलक्षणम्‌

சிலர் இரு எழுத்துச் சொற்றொடரிலேயே மனத்தை நிலைநிறுத்தி பரமத் தத்துவத்தை அறிகிறார்கள்; சிலர் ச்லோகம்-பதங்களால் குறிக்கப்பட்ட நூற்றுக் கணக்கான, ஆயிரக் கணக்கான சாஸ்திரவாக்கியங்களால் பரமாத்மாவின் இயல்பை உணர்கிறார்கள். எவ்வாறு அடைந்தாலும்—திடமான உள்ளுணர்வு, தெளிந்த விழிப்பே மோட்சத்தின் இலக்கணம்.

Verse 112

नायं लोको<स्ति न परो न सुखं संशयात्मन: । ऊचुर्ज्ञनिविदो वृद्धा: प्रत्ययो मोक्षलक्षणम्‌

சந்தேகத்தால் நிறைந்த மனம் உடையவனுக்கு இவ்வுலகமும் இல்லை, மறுலகமும் இல்லை, இன்பமும் இல்லை. முதிர்ந்த ஞானிகள் கூறுவர்—திடமான உள்ளுணர்வே மோட்சத்தின் இலக்கணம்.

Verse 113

विदितार्थस्तु वेदानां परिवेद प्रयोजनम्‌ । उद्विजेत्‌ स तु वेदेभ्यो दावाग्नेरिव मानव:

மனிதன் வேதங்களின் உண்மையான பொருளையும் அவற்றின் நிஜ நோக்கத்தையும் முழுமையாக அறிந்தவுடன், அந்த வேதஞானி வெறும் கர்மவிதிகளை விதிக்கும் வேதப்பகுதிகளிலிருந்து, மக்கள் காட்டுத்தீயிலிருந்து விலகுவது போலவே விலகிவிடுகிறான்।

Verse 114

शुष्क॑ तर्क परित्यज्य आश्रयस्व श्रुति स्मृतिम्‌ एकाक्षराभिसम्बद्धं तत्त्वं हेतुभिरिच्छसि । बुद्धिर्न तस्य सिद्धयेत साधनस्य विपर्ययात्‌

வறண்ட வாதத்தர்க்கத்தை விட்டு, ஸ்ருதி-ஸ்மிருதி வாக்குகளையே சார்ந்துகொள். ஒரே அక్షரமான ‘ஓம்’ உடன் இணைந்த பரமத் தத்துவத்தை நியாயத்தோடும் ஐயமின்றியும் அறிய விரும்பினால்—சரியான சாதனத்தை ஏற்காமல் புத்தி அந்தத் தத்துவத்தில் உறுதியான முடிவை அடையாது என்பதை அறிக।

Verse 115

वेदपूर्व वेदितव्यं प्रयत्नात्‌ तत्‌ वै वेदस्तस्य वेद: शरीरम्‌ । वेदस्तत्त्वं तत्समासोपलब्धौ क्लीबस्त्वात्मा ततू स वेद्यस्य वेद्यम्‌

வேதத்தில் நிலைபெற்றதை முயற்சியுடன் அறிய வேண்டும்—அதுவே உண்மையில் ‘வேதம்’. உண்மையாக அறிந்தவர்க்கு வேதமே அறிவின் உடலாக (ஆதாரமாக) நிற்கிறது. அதன் சாரம் சுருக்கமாகப் பிடிபட்டால் தத்துவம் வெளிப்படும்; ஆனால் ஆத்மா உள்ளுறையில் வலுவிழந்து தெளிவின்மை அடைந்தால், அறிய வேண்டியது கூட வெறும் ‘அறியத்தக்கது’ என்ற நிலையில் தங்கி, அனுபவமாகச் சித்தியடையாது।

Verse 116

इसलिये जाननेयोग्य परमात्मतत्त्वका ज्ञान वेदोंके द्वारा ही यत्नपूर्वक प्राप्त करना चाहिये; क्योंकि वह परमात्मतत्त्व वेदस्वरूप है। वेद उसका शरीर है। उस परमात्मतत्त्वको सहजभावसे प्राप्त करानेमें वेद हेतु है। यह जीवात्मा स्वयं समर्थ नहीं है; क्योंकि वह तत्त्व वेद्यका भी वेद्य है

ஆகையால் அறியத்தக்க பரமாத்மத் தத்துவத்தின் ஞானத்தை முயற்சியுடன் வேதங்களாலேயே பெற வேண்டும்; ஏனெனில் அந்த பரமத் தத்துவம் வேதஸ்வரூபம், வேதங்கள் அவனுடைய உடல்போல்—அவனை இயல்பாக அடையச் செய்யும் சாதனங்கள். ஜீவாத்மா தனக்குத் தனியே போதுமானவன் அல்ல; அந்தத் தத்துவம் மிக ஆழமானது—அறியத்தக்கதற்கும் அப்பாற்பட்ட அறியத்தக்கது. தேவர்களின் ஆயுளையும், கர்மங்களின் ஆசீர்வாதங்களையும் பலன்களையும் வேதங்கள் கூறுகின்றன; அதன்படியே ஒவ்வொரு யுகத்திலும் உலகில் உடலுடையோரின் வலிமையும் விதியும் விளைகின்றன।

Verse 117

इन्द्रियाणां प्रसादेन तदेतत्‌ परिवर्जयेत्‌ । तस्मादनशनं दिव्यं निरुद्धेन्द्रियगोचरम्‌

ஆகையால் இந்திரியங்களின் தூய்மையால் மனிதன் இவ்விஷயபோகங்களைத் துறக்க வேண்டும். இந்திரியங்கள் நிர்மலமாய் அடக்கப்பட்டபோது உண்டாகும் ‘அனசனம்’—அதாவது விஷயங்களைப் பற்றிக் கொள்ளாமை—அதுவே தெய்வீகமானது।

Verse 118

तपसा स्वर्गगमनं भोगो दानेन जायते | ज्ञानेन मोक्षो विज्ञेयस्तीर्थस्नानादघक्षय:

தவத்தால் சுவர்க்கப் பிரவேசம் கிடைக்கும்; தானத்தால் போகங்கள் பெறப்படும். ஞானத்தால் மோட்சம் அடையலாம்—இதை அறிந்திருக்க வேண்டும்; தீர்த்தஸ்நானத்தால் பாவங்கள் குறையும்.

Verse 119

वैशम्पायन उवाच एवमुक्तस्तु राजेन्द्र प्रत्युवाच महायशा: । भगवन्‌ श्रोतुमिच्छामि प्रधानविधिमुत्तमम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஓ அரசே! இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபின், பெரும் புகழுடைய யுதிஷ்டிரன் பதிலளித்தான்—‘பகவனே! இப்போது தானத்தின் முதன்மையான, சிறந்த விதிமுறையை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்.’

Verse 120

मार्कण्डेय उवाच यत्‌ त्वमिच्छसि राजेन्द्र दानधर्म युधिष्ठिर । इष्ट चेद॑ं सदा महूं राजन्‌ गौरवतस्तथा

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ அரசர்களில் சிறந்த யுதிஷ்டிரா! நீ என்னிடம் கேட்க விரும்பும் தானதர்மம், அதன் பெருமையும் மதிப்பும் காரணமாக, ஓ அரசே, எனக்கு எப்போதும் பிரியமானதே.

Verse 121

शृणु दानरहस्यानि श्रुतिस्मृत्युदितानि च । छायायां करिण: श्राद्ध तत्‌ कर्णपरिवीजिते । दश कल्पायुतानीह न क्षीयेत युधिछ्िर

ஸ்ருதி, ஸ்மிருதிகளில் கூறப்பட்ட தானத்தின் நுண்மையான ரகசியங்களை கேள். ஓ யுதிஷ்டிரா! யானையின் நிழலில்—அதன் காதுகள் அசைவதால் விசிறும் காற்றுபோல் உணரப்படும் இடத்தில்—செய்யப்படும் ஸ்ராத்தத்தின் புண்ணியம் இங்கு பத்து ‘கல்பாயுத’ வரை குறையாது.

Verse 122

जीवनाय समाक्तलिन्नं वसु दत्त्वा महीयते । वैश्यं तु वासयेद्‌ यस्तु सर्वयज्ञै: स इष्टवान्‌

ஒருவரின் உயிர்வாழ்விற்காக செல்வம் அளிப்பவன் மதிக்கப்படுவான். மேலும் ஒரு வைசியனுக்கு வாசஸ்தலமும் ஆதரவுமளிப்பவன், எல்லா யாகங்களையும் செய்தவனாகக் கருதப்படுவான்.

Verse 123

जो जीविकाके लिये राँधा हुआ अन्नका दान करता है, वह स्वर्गलोकमें प्रतिष्ठित होता है। जो आश्रयकी खोज करनेवाले राहगीर-अतिथिको ठहरनेके लिये जगह दे वह सम्पूर्ण यज्ञोंका अनुष्ठान पूर्ण कर लेता है ।।

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்— வாழ்வாதாரத்திற்காகச் சமைத்த அன்னத்தைத் தானமாக அளிப்பவன் ஸ்வர்கலோகத்தில் உறுதியாகப் பிரதிஷ்டை பெறுவான். மேலும், அடைக்கலம் தேடி வரும் பாதிக-அதிதிக்கு தங்குமிடம் அளிப்பவன் எல்லா யாகங்களையும் நிறைவேற்றியவனாகிறான். பெரும் சுமையுடன் உள்ள படகு எதிர்நீரோட்டத்திலும் முன்னே செல்லும் போல, அதித்யமும் அன்னதானமும் தரும் புண்ணியத்தால் அவன் மகாபாபங்களிலிருந்து விடுபடுகிறான்॥

Verse 124

विप्लवे विप्रदत्तानि दधिमस्त्वक्षयाणि च । पूर्वकी ओर बहनेवाली नदीका प्रवाह जहाँ पश्चिमकी ओर मुड़ गया हो

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்— கலக்காலத்திலும் பிராமணர்க்கு அளிக்கப்படும் தயிர், மோர் முதலிய தானங்கள் அக்‌ஷய புண்ணியமென உரைக்கப்படுகின்றன. கிழக்கே ஓடும் நதியின் ஓட்டம் எங்கு மேற்கே திரும்புகிறதோ, அது ‘பிரதிஸ்ரோத’ தீர்த்தம் எனப்படும்; அங்கே சிறந்த குதிரைகளைத் தானமாக அளித்தல் அக்‌ஷய புண்ணியம் தரும். அன்னத்திற்காகச் சுற்றும் அதிதி-ரூப இந்திரனை உணவால் திருப்திப்படுத்தினாலும் அக்‌ஷய புண்ணியம் உண்டாகும். நதிகளின் பெரும் பெருக்கில் கிரகண நேரத்தில் பிராமணர்க்கு அளிக்கும் தயிர்மண்டம் முதலியனவும், மேலே கூறிய தானங்களும் அக்‌ஷய புண்ணியம் தரும்; அங்கே நீராடுபவன் மகாபாபங்களிலிருந்து விடுபடுவான். பர்வ நாளில் தானம் இரட்டிப்பு; ঋது தொடக்கத்தில் தானம் பத்துமடங்கு பலன் தரும்; உத்தராயண-தக்ஷிணாயண தொடக்கம், விஷுவயோகம், மிதுன-கன்னி-தனு-மீன சங்கிராந்திகள், சந்திர-சூரிய கிரகணங்களில் அளிக்கும் தானம் அக்‌ஷயமெனப் புகழப்படுகிறது॥

Verse 125

अयने विषुवे चैव षडशीतिमुखेषु च । चन्द्रसूयोपरागे च दत्तमक्षयमुच्यते

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்— அயனத் தொடக்கம் (உத்தராயண-தக்ஷிணாயண), விஷுவயோகம், ஷடஷீதிமுகங்கள், மேலும் சந்திர-சூரிய கிரகணங்களில் அளிக்கப்படும் தானம் அக்‌ஷயமென உரைக்கப்படுகிறது. பர்வ நாளில் தானம் இரட்டிப்பு; ঋது தொடக்கத்தில் தானம் பத்துமடங்கு பலன் தரும்; உத்தராயண அல்லது தக்ஷிணாயண தொடக்கம், விஷுவயோகம், மிதுன-கன்னி-தனு-மீன சங்கிராந்திகள், சந்திர-சூரிய கிரகணங்களில் அளிக்கும் தானம் அக்‌ஷயமெனக் கருதப்படுகிறது॥

Verse 126

ऋतुषु दशगुणं वदन्ति दत्तं शतगुणमृत्वयनादिदषु ध्रुवम्‌ । भवति सहस्रगुणं दिनस्य राहो- विंषुवति चाक्षयमश्लुते फलम्‌

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்— ঋது தொடக்கத்தில் அளிக்கும் தானம் பத்துமடங்கு புண்ணியம் தரும்; அயன முதலிய புனிதச் சந்திகளில் அளிக்கும் தானம் நிச்சயமாக நூறுமடங்கு பலன் தரும். ராகுவின் நாள்—அதாவது கிரகண நாளில்—அளிக்கும் தானம் ஆயிரமடங்கு பலன் தரும்; விஷுவயோகத்தில் அளிக்கும் தானம் அக்‌ஷய பலனை அளிக்கும்॥

Verse 127

नाभूमिदो भूमिमश्राति राजन्‌ नायानदो यानमारुह्य याति । यान्‌ यान्‌ कामानू ब्राह्मुणे भ्यो ददाति तांसतान्‌ कामान्‌ जायमान: स भुड्क्ते

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்— அரசே! நிலதானம் செய்யாதவன் மறுலோகத்தில் பூமியின் பயனை அனுபவிக்க முடியாது; வாகனதானம் செய்யாதவன் அங்கே வாகனத்தில் ஏறிச் செல்ல முடியாது. இவ்வாழ்வில் மனிதன் பிராமணர்க்கு எந்த எந்த விரும்பத்தக்க பொருட்களைத் தானமாக அளிக்கிறானோ, மறுபிறப்பில் பிறந்து அவ்வவ் பொருட்களின் இன்பங்களை அவன் அனுபவிக்கிறான்॥

Verse 128

अग्नेरपत्यं प्रथम सुवर्ण भूर्वैष्णवी सूर्यसुताश्च॒ गाव: । लोकास्त्रयस्तेन भवन्ति दत्ता यः काज्चनं गाश्न महीं च दद्यात्‌

மார்கண்டேயர் கூறினார்—பொன் அக்னியின் முதல் புதல்வன் என அறிவிக்கப்பட்டது; பூமி வைஷ்ணவி (விஷ்ணுவுக்குரியது), பசுக்கள் சூரியனின் புதல்விகள் எனச் சொல்லப்படுகின்றன. ஆகவே பொன், பசுக்கள், நிலம் ஆகியவற்றை தானம் செய்பவன், மும்முலகங்களையே தானம் செய்தவனாகக் கருதப்படுகிறான்.

Verse 129

सुवर्ण अग्निकी प्रथम संतान है। भूमि भगवान्‌ विष्णुकी पत्नी है तथा गौएँ भगवान्‌ सूर्यकी कन्याएँ हैं, अतः जो कोई सुवर्ण, गौ और पृथ्वीका दान करता है, उसके द्वारा तीनों लोकोंका दान सम्पन्न हो जाता है ।।

மார்கண்டேயர் கூறினார்—பொன் அக்னியின் முதல் சந்ததி எனச் சொல்லப்படுகிறது; பூமி பகவான் விஷ்ணுவின் துணைவி, பசுக்கள் பகவான் சூரியனின் புதல்விகள். ஆகவே பொன், பசுக்கள், நிலம் ஆகியவற்றை தானம் செய்பவன், மும்முலகங்களையே தானம் செய்தவனாகக் கருதப்படுகிறான். உண்மையில் மும்முலகங்களிலும் தானத்தைவிட நிலையான புண்ணியத்தை அளிக்கும் செயல் எப்போதும் இருந்ததில்லை—இப்போது அது எவ்வாறு மேலாகும்? ஆகையால் அறிவிற் சிறந்தோர் தானத்தையே உயர்ந்த புண்ணியக் கருமம் எனப் புகழ்கின்றனர்.

Verse 199

इस प्रकार श्रीमह्याभारत वनपवके अन्तर्गत मार्कण्डेयसमास्यापर्वमें इन्द्रहुम्नोपाख्यानविषयक एक सौ निन्‍यानबेवाँ अध्याय पूरा हुआ

இவ்வாறு ஸ்ரீமகாபாரதத்தின் வனபர்வத்தில் உள்ள மார்கண்டேய-சமாஸ்யப் பர்வத்தில், இந்திரத்யும்ன உபாக்யானம் பற்றிய நூற்றுத் தொண்ணூற்றொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 200

इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि मार्कण्डेयसमास्यापर्वणि दानमाहात्म्ये द्विशततमो<5ध्याय:

இதி ஸ்ரீமகாபாரதத்தின் வனபர்வத்தில், மார்கண்டேய-சமாஸ்யப் பர்வத்தில், தானமாஹாத்மியம் பற்றிய இருநூறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 233

प्रयच्छन्ति तु ये राजन्‌ नोपसर्पन्ति ते समम्‌ | इसलिये तुम सभी उपायोंसे अतिथियोंको भोजन देनेका प्रयत्न करो। राजन्‌! जो लोग अतिथिको चरण धोनेके लिये जल

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசே, விருந்தினர்க்கு அளிப்போர், அளிக்காதோருக்கு ஒப்பான கதியை அடைவதில்லை. ஆகவே எல்லா வழிகளாலும் விருந்தினர்க்கு உணவளிக்க முயல்க. அரசே! விருந்தினர்க்கு பாதம் கழுவ நீர், பாதத்தில் தடவ எண்ணெய், ஒளிக்குத் தீபம், உணவிற்கு அன்னம், தங்க இடம் ஆகியவற்றை அளிப்போர் யமனின் உலகத்திற்குச் செல்லார்.

Verse 296

न तारयति दातार ब्राह्मणं नैव नैव तु । एक गौ एक ही ब्राह्मणको देनी चाहिये; बहुतोंको कभी नहीं (क्योंकि एक ही गौ यदि बहुतोंको दी गयी

มารกัณฑेयกล่าวว่า “ทานเช่นนั้นย่อมไม่พาผู้ให้หรือพราหมณ์ผู้รับให้ข้ามพ้นไปได้เลย—หาไม่” ควรถวายโคเพียงตัวเดียวแก่พราหมณ์เพียงผู้เดียว มิใช่แบ่งให้หลายคน; เพราะเมื่อโคที่ถวายเป็นทานถูกขาย แล้วนำราคาไปแบ่งกัน ความศักดิ์สิทธิ์แห่งทานย่อมสูญสิ้น หากโคทานถูกขาย ย่อมก่อโทษแก่เชื้อสายของผู้ให้ถึงสามชั่วคน; มันไม่อาจเกื้อกูลทั้งผู้ให้และพราหมณ์ผู้รับให้พ้นได้

Verse 303

सुवर्णानां शतं तेन दत्त भवति शाश्वतम्‌ । जो उत्तम वर्णवाले विशुद्ध ब्राह्मणको सुवर्ण-दान करता है उसे निरन्तर सौ स्वर्णमुद्राओंके दानका फल प्राप्त होता है

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—அந்தச் செயல் மூலம் நூறு பொன் தானத்தின் பலன் நிலைத்ததாகிறது. உயர்ந்த குணங்களும் தூய்மையும் உடைய பிராமணருக்கு பொன் தானம் செய்பவன், இடையறாது நூறு பொன் நாணயங்களைத் தானம் செய்வதற்குச் சமமான நிலையான புண்ணியத்தை அடைகிறான்।

Verse 316

स निस्तरति दुर्गाणि स्वर्गलोक॑ च गच्छति । जो लोग कंधेपर जुआ उठानेमें समर्थ बलवान बैल ब्राह्मणोंको दान करते हैं, वे दुःख और संकटोंसे पार होकर स्वर्गलोकमें जाते हैं

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—அவன் கடினமான துன்பங்களையும் அபாயங்களையும் கடந்து, சுவர்க்கலோகத்தை அடைகிறான். தோளில் நுகத்தைத் தாங்க வல்ல வலிமைமிக்க காளைகளைப் பிராமணர்களுக்கு தானமாக அளிப்போர், துயரமும் நெருக்கடியும் தாண்டி சுவர்க்கத்தைப் பெறுவர்।

Verse 326

दातारं हानुगच्छन्ति सर्वे कामाभिवाज्छिता: । जो दिद्वान्‌ ब्राह्मणको भूमिदान करता है, उस दाताके पास सभी मनोवाजञ्छित भोग स्वतः आ जाते हैं

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—தானதாரனைத் தொடர்ந்து எல்லா விரும்பிய இன்பங்களும் வருகின்றன. அறிவுடையவன் பிராமணருக்கு நிலதானம் அளித்தால், அவன் விரும்பிய எல்லா போகங்களும் செல்வமும் தாமே வந்து சேரும்।

Verse 343

अन्नदातृसम: सो<पि कीर््यते नात्र संशय: । यदि कोई रास्तेके थके-माँदे

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—அவனும் அன்னதாதாவுக்கு இணையானவன் என்று போற்றப்படுகிறான்; இதில் ஐயமில்லை. வழியில் களைத்து, மெலிந்து, தூசிபடிந்த கால்களுடன், பசி-தாகத்தால் வாடி வந்த பயணி—“இங்கே உணவு தருபவர் யாராவது உள்ளாரா?” என்று கேட்டால், அறிவுடையவன் அவனுக்கு உணவு கிடைக்கும் இடத்தைச் சுட்டிக் காட்டினால், அவனும் அன்னதாதாவுக்கு சமமானவனாகக் கருதப்படுகிறான்।

Verse 353

न हीदृशं पुण्यफलं विचित्रमिह विद्यते । अतः युधिष्ठिर! तुम सारे दानोंको छोड़कर केवल अन्नदान करते रहो। इस संसारमें अन्नदानके समान विचित्र एवं पुण्यदायक दूसरा कोई दान नहीं है

மார்கண்டேயர் கூறினார்—இந்த உலகில் இதுபோன்ற அதிசயமான புண்ணியப் பயன் வேறொன்றும் இல்லை. ஆகவே, யுதிஷ்டிரா! மற்ற தானங்களை ஒதுக்கி வைத்து, அன்னதானத்தையே தொடர்ந்து செய். மனித வாழ்வில் பிறருக்கு உணவு அளிப்பதற்கு இணையான தானம் இல்லை—அதன் விளைவு வியப்பூட்டும்; புண்ணியமும் மிகுதியாகும்.

Verse 366

स तेन कर्मणा$5प्रोति प्रजापतिसलोकताम्‌ | जो अपनी शक्तिके अनुसार अच्छे ढंगसे तैयार किया हुआ भोजन ब्राह्मणोंको अर्पित करता है वह उस पुण्यकर्मके प्रभावसे प्रजापतिके लोकमें जाता है

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அந்தப் புண்ணியச் செயல் காரணமாக அவன் பிரஜாபதி லோகத்தில் வாசம் பெறுகிறான். தன் ஆற்றலுக்கேற்ப நன்றாகச் சமைத்த உணவைப் பிராமணர்களுக்கு அர்ப்பணிப்பவன், அந்தப் புண்ணியத்தின் வலிமையால் பிரஜாபதி லோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 4736

विश्रमेद्‌ यत्र वै श्रान्त: पुरुषो5ध्वनि कर्शित: । उसके मार्ममें जलरहित शून्य आकाशमात्र है। वह देखनेमें बड़ा भयानक और दुर्गम है। वहाँ न तो वृक्षोंकी छाया है

வைசம்பாயனர் கூறினார்—பயணத்தால் சோர்ந்து களைத்த மனிதன் ஓய்வெடுக்க விரும்பும் இடம் அது. ஆனால் அங்கே நீர் இல்லை—வானைப் போல வெறுமையான விரிந்த வெளி மட்டுமே. அது பார்ப்பதற்கு அச்சமூட்டும்; கடப்பதற்கும் கடினம். மரநிழல் இல்லை, நீர் இல்லை; வழிச்சோர்வுற்ற உயிர் ஒரு கணம்கூட தங்க ஓர் இடமுமில்லை.

Verse 5636

अन्तरा चैव नाश्नाति तस्य लोका हानामया: । जो लोग छठी राततक उपवास करते हैं

வைசம்பாயனர் கூறினார்—இடைவேளையில் உணவு கொள்ளாமல் இருப்பவன் சிதைவும் நோயும் அற்ற உலகங்களை அடைகிறான். ஆறாம் இரவு வரை நோன்பிருப்போர் மயில் இணைக்கப்பட்ட விமானங்களில் செல்கிறார்கள் என்று கூறப்படுகிறது. பாண்டுவின் மகனே! ஒருமுறை உண்டு அதையே ஆதாரமாகக் கொண்டு மூன்று இரவுகள் கழித்து, இடையில் எதையும் உண்ணாதவர்கள் நோயும் துயரும் அற்ற புண்ணிய உலகங்களை அடைகிறார்கள்.

Verse 9836

विकारि तेषां राजेन्द्र सुदुष्करकरं मन: । राजेन्द्र! चक्षु आदि इन्द्रियोंके आहारको छोड़ देना कठिन नहीं है; क्योंकि इन्द्रियोंके छहों विषयोंका उपभोग न करनेसे वह अपने-आप सुगमतासे हो जाता है

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—அரசே! அவற்றில் மனமே மிகுந்த மாற்றமுடையது; அதனால் தன்னடக்கம் மிகக் கடினமாகிறது. கண் முதலிய இந்திரியங்களின் ‘உணவு’—அதாவது விஷயங்கள்—இவற்றைத் துறப்பது அவ்வளவு கடினமல்ல; ஆறு விஷயங்களையும் அனுபவிக்காமல் இருந்தால் இந்திரியங்கள் தாமே எளிதில் ஒடுங்கிவிடும். ஆனால் மனம் மிகச் சஞ்சலமானது; ஆகவே உள்ளார்ந்த பாவநிலைத் தூய்மை இன்றி அதை அடக்குவது மிகுந்த துஷ்கரம்.