Mahabharata 3.201.9 — Vana Parva, Adhyaya 201, Shloka 9
Dharma-vyādha’s Analysis of Moral Decline and the Mahābhūta–Guṇa Schema (धर्मव्याधोपदेशः)
परिचारकेषु यद् दत्तं वृथा दानानि षोडश । पिता आदि गुरुजन
paricārakeṣu yad dattaṃ vṛthā dānāni ṣoḍaśa | tamovṛtas tu yo dadyād bhayāt krodhāt tathaiva ca ||
மார்கண்டேயர் கூறினார்—சில அபாத்திரர்க்கு அளிக்கப்படும் தானம் பயனற்றதாகிறது; அத்தகைய ‘வீண் தானங்கள்’ பதினாறு எனச் சொல்லப்படுகின்றன. மேலும் தமோகுணத்தால் மூடப்பட்டு அச்சம் அல்லது கோபத்தால் தானம் செய்பவன், அந்தத் தானத்தின் பலனை எதிர்காலப் பிறவியில் துன்பமாக (கருவிலிருந்தபோதும்) அனுபவிக்கிறான். ஆனால் தகுதியான, உயர்ந்த பிராமணர்க்கு தானம் செய்பவன், தானத்தின் அளவுக்கேற்ப அதன் பலனை அனுபவிக்கிறான்.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Charity is ethically evaluated not only by the act of giving but also by the recipient’s worthiness and the donor’s inner motive. Gifts made under tamas—especially from fear or anger—lead to painful karmic results, whereas gifts to worthy brāhmaṇas yield proportionate beneficial results.
In Mārkaṇḍeya’s discourse, he classifies certain donations as ‘vṛthā’ (fruitless), traditionally counted as sixteen types, and then contrasts tamasic giving (fear/anger-driven) with meritorious giving to worthy recipients, explaining their differing karmic outcomes.
Ask anything about this verse
Curious about the meaning, context, or a word? Ask, and continue the conversation in the Vedapath app.
A free Google sign-in keeps your chat saved across web and the app.
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.