Preta Kalpa (Preta-khaṇḍa) / Funeral & Afterlife Instruction Layer
The Section on the Departed
காண்டம் 2, அதிகாரம் 1 கருட புராணத்தின் மிகப் பரவலாக மேற்கோளிடப்படும் தத்துவ–சடங்கு தொடரைத் தொடங்குகிறது—மரணத்திற்குப் பின் ஜீவனின் நிலை, மேலும் அந்த்யேஷ்டி, ஸ்ராத்தம், பிரேதக்ரியை ஆகியவற்றின் சாஸ்திர நியாயம். தொடக்கத்தில் வேதாந்த–புராண ஒப்புமை வருகிறது: மதுசூதனன் தர்மமூல மரம்; வேதம் அதன் தண்டு; புராணங்கள் கிளைகள்; மோக்ஷம் அதன் கனியாகும்—இவ்வாறு இறுதிச்சடங்குகளும் முக்தி நோக்கிய தர்மத்தின் உட்பகுதியாக நிறுவப்படுகின்றன. நைமிஷாரண்யத்தில் சூதர், கிருஷ்ண–கருட உரையாடல் வழியாக சந்தேகங்களைத் தீர்ப்பதாக உறுதி அளிக்கிறார். கருடனின் உலகப் பயணம் மற்றும் வைகுண்டத்திற்குத் திரும்புதல் கருணைமிகு நெருக்கடியை உருவாக்குகிறது: காலத்தின் ஆட்சியில் எங்கும் துயரம், குறைபாடு, அச்சம் காண, மரணம் (ம்ருத்யு) என்னும் தத்துவம், கர்மத்தால் உடல் பெறுதல், உடல் நீங்கிய பின் நிகழும் மாற்றம் ஆகியவற்றைத் துல்லியமாகக் கேட்கிறான். அதிகாரத்தின் மையம் விரிவான கேள்வித் தொகுப்பு—சிதை அமைப்பு, கால்களை தெற்குநோக்கி வைப்பது, பஞ்சரத்னம், தர்பை, தானம், பிண்டதானம், தாஹோதகம், சபிண்டீகரணம், நாட்கணக்குச் சடங்குகள் ஏன் விதிக்கப்பட்டன; அவை பிரேதனுக்கு என்ன பயன்; புண்ணியம்–பாபம் எவ்வாறு பலன் தருகிறது; ‘அதிவாஹ சரீரம்’ (நுண்ணிய வாகன உடல்) எப்படி செயல்படுகிறது என்பன. இதனால் இது சடங்குகளுக்கான விளக்கவாயிலாக அமைகிறது. இதன் தொடர்ச்சியாக ஜீவனின் பயணம், யமலோக ஒழுங்கு, மற்றும் பரிகார தர்மங்கள் பற்றிய விரிவான உரைக்கு அடித்தளம் அமைக்கப்படுகிறது. துக்கத்தின் வேளையில் சாஸ்திரப்படி கருணையுடன் செய்யப்படும் இறுதிக்கடமைகள், பரலோக நன்மைக்கும் தர்மநிலைக்கும், இறுதியில் மோக்ஷ நோக்கிற்கும் துணை என அதிகாரம் உணர்த்துகிறது.
Adhyayas in Preta Kalpa
Adhyaya 1
Garuḍa’s Return to Vaikuṇṭha and the Comprehensive Inquiry into Death-Rites and the Preta’s Journey
இந்த அதிகாரத்தில் நைமிஷாரண்யத்தில் சூதர், ஷௌனகாதி முனிவர்களிடம்—உடலுடைய ஜீவன் மற்றொரு உடலை எவ்வாறு அடைகிறது, உடனடியாகவா, யமனின் யாதனைகளுக்குப் பிறகாவா, அல்லது வேறு சாஸ்திர நியாயங்களின்படியாவா—என்ற கோட்பாட்டு சந்தேகத்தை நீக்குவேன் என்கிறார். போதனை கிருஷ்ண–கருட உரையாடலில் நிலைபெறுகிறது. கருடன் பாதாளம், பூமி, ஸ்வர்க்கம் என ஹரிநாம கீர்த்தனையுடன் சுற்றியும் நிலையான அமைதி பெறாமல் வைகுண்டத்திற்கு மீள்கிறான்; வைகுண்டம் ரஜஸ்-தமஸ்களுக்கு அப்பாற்பட்டது, விஷ்ணுவின் ஒளிமிகு பரிஷதர்களால் நிறைந்தது, ஸ்ரீ-பூஜையால் பிரகாசிப்பதாக வர்ணிக்கப்படுகிறது. விஷ்ணு தரிசனத்திற்குப் பின் கருடன் இறுதிச்சடங்குகளின் காரணங்களை—சவவாகனம்/அர்த்தி, பாதங்களை தெற்குநோக்கி வைப்பது, பஞ்சரத்னம், தர்பை—மேலும் தானங்களின் (கோ, பொன், இரும்பு, எள், உப்பு, தானியம், நிலம்) நோக்கம், அதிவாஹ (வஹன) தேகத்தின் செயன்முறை, பிண்டதானத்தின் பொருள், தாஹோதகம், எலும்புச் சேகரிப்பு, 2/4/10/11/13ஆம் நாள் சுத்திகள், ஆண்டு முழுக் கிரியைகளின் சாத்தியம் ஆகியவற்றை விரிவாகக் கேட்கிறான். ஜீவனின் வெளியேற்றம், தத்துவ-இந்திரிய லயம், புண்ய-பாபத்தின் நிலை, சபிண்டனத்தின் பயன் போன்ற தத்துவக் கேள்விகளும் எழுகின்றன. முடிவில் பாபிகளின் துர்கதி அச்சமும் உலகளாவிய துயரத்தின்மேல் கருணையும் நெறி அவசரத்தைக் கூர்மையாக்குகின்றன; அடுத்த அதிகாரங்களில் விஷ்ணு மரணம், ஸம்யமனீ பாதை, பிரேதஹித கிரியைகள் ஆகியவற்றை முறையாக விளக்குவார் என முன்னுரை அமைக்கப்படுகிறது।
Adhyaya 2
The Extent of Questions: Deathbed Rites, Kāla (Time), and Karma-Vipāka Rebirths
விஷ்ணு–கருட உரையாடலில் இந்த அத்தியாயம், மரணத்திற்குப் பிந்தைய (ஊர்த்வதேஹிக) கர்மங்கள் மிக ரகசியமும் உலகநலத்திற்குமானவையும் எனக் கூறி தொடங்குகிறது. பின்னர் மரணப் படுக்கையில் செய்ய வேண்டிய பாதுகாப்பு முறைகள்—சுத்தமான நிலமண்டலம் அமைத்தல், கோமயப் பூச்சு, நீர் தெளித்தல், தர்பை/குசை மற்றும் எள்ளால் சுத்திகரித்தல், இடையூறு செய்யும் பூதாதிகளைத் தடுப்பது—விளக்கப்படுகின்றன. சிராத்தாதி கர்மங்களில் மகன்/பேரன் பங்கு மூலம் குடும்பத் தொடர்ச்சியும் கர்ம அதிகாரமும் இணைக்கப்படுகிறது. சம்சாரத்தைத் தாண்டச் செய்யும் ‘வாகனங்கள்’ என விஷ்ணுபக்தி, ஏகாதசி, பகவத்கீதை, துளசி, பிராமண/கோசேவை—எள்ளு, தர்பை போன்ற புனிதப் பொருட்களுடன் போற்றப்படுகின்றன. காலத்தின் நேரத்தில் மரண அனுபவம்—இந்திரியச் சிதைவு, பயம், யமதூதர்கள், உதானவாயு மேலே செல்லுதல்—மற்றும் அமைதியான மரணத்தின் நற்குணங்கள் எதிராக கடுமையான விளைவுகள் கூறப்படுகின்றன. இறுதியில் கர்மவிபாகமாக பாவவகைகளின்படி நோய்கள், சமூகத் தாழ்வு, விலங்கு-பறவை மற்றும் தாழ்ந்த மனித யோனிகளில் மறுபிறப்பு ஆகியவை விவரித்து நெறிக் காரணகாரியத்தை நிறுவுகிறது.
Adhyaya 3
Post-cremation Ripening of Karma and the Principal Narakas
பிரேதகல்பத்தின் தகனத்திற்குப் பிந்தைய உபதேசத் தொடரில், கேட்டவற்றால் உருகிய கருடன், தடைசெய்யப்பட்ட செயல்கள் செய்தோருக்கான நரகத்தின் உண்மை இயல்பும் பிரிவுகளும் என்னவென விஷ்ணுவிடம் கேட்கிறான். விஷ்ணு—நரகங்கள் எண்ணற்றவை; ஆகவே முதன்மை வகைகளாக விளக்குகிறேன் என்று கூறி, ரௌரவம் (பொய் சாட்சி, அசத்தியம்), மஹாரௌரவம் (அக்னியால் காய்ந்த செம்புத் தரையில் கட்டி இழுத்தல், உயிரினத் தாக்குதல்), மிகக் கடும் குளிர் இருள், மேலும் நிக்ருந்தன/காலசூத்திரச் சக்கரத் தண்டனைகள் (அநியாயமாகச் சேர்த்தோருக்கு) ஆகியவற்றை விவரிக்கிறார். அசிபத்ரவனம் (வாள்போன்ற இலைகள் கொண்ட காடு, ஏமாற்றும் குளிர் நிழல், யம நாய்கள்) மற்றும் தப்தகும்ப/கிருதாவர்த்த (கொதிக்கும் எண்ணெய்க் கலங்கள்) கூறப்படுகின்றன. பின்னர் பல நரகங்களின் பட்டியலுடன், குறிப்பிட்ட பாவங்கள் மற்றும் கெட்ட வாழ்வாதாரங்களுக்கு உரிய தண்டனைகளை இணைத்து, கர்மபலத்தின் படிநிலை காரணத்துவத்தை வலியுறுத்துகிறார். நரகத்திற்குப் பின் ஜீவன் மிருக, மனிதப் பிறவிகளில் நுழைந்து, மீதமுள்ள புண்ணியம்–பாவத்தால் உயர்வும் தாழ்வும் அடைகிறது. இறுதியில் காமம், கோபம், அகங்காரம், மனம் ஆகியவை உள்ளார்ந்த திருடர்கள் எனக் கூறி, உடல் நிலையைக் குறித்த அடுத்த உபதேசத் தொடரை முன்னறிவிக்கிறார்।
Adhyaya 4
Dāna as Prāyaścitta; Deathbed Gifts; Antyeṣṭi Procedures; Nārāyaṇa-bali for Untimely Deaths
கிருஷ்ணர் கருடனுக்கு, அறிந்தோ அறியாமலோ செய்த பாவங்களுக்கு நிஷ்க்ருதி/பிராயச்சித்தம் என்ன என்பதை முதலில் விளக்குகிறார். முன்னிலைத் தூய்மைப் பணிகளைச் சொல்லி, தானத்தை அளவுக்கேற்ற தீர்வாக நிறுவுகிறார்: பத்து பிரதான தானங்கள் (பசு, நிலம், எள், பொன், நெய், ஆடை, தானியம், வெல்லம், வெள்ளி, உப்பு), ‘எட்டு மகாதானங்கள்’, மேலும் மரணப் படுக்கையில் பாதையாத்திரைக்கான பொருள்-தானங்கள் (குடை, பாதுக்கை, கமண்டலம், ஆசனம், உணவுப் பொருட்கள் முதலியவை). இவை பிரேதனின் பரலோகப் பயணத்துடன் இணைக்கப்பட்டு—வைதரணி கடத்தல், வெப்பத் துன்பம், அசிபத்ரவன முள், தாகம், யமதூதர் அச்சம்—ஒவ்வொரு தானமும் குறிப்பிட்ட பாதுகாப்பை அளிக்கும் எனக் கூறப்படுகிறது. பின்னர் மரணம் முதல் தகனம் வரைச் செய்யவேண்டிய முறைகள்: உடல் கழுவி ஆடை அணிவித்தல், ஏகோத்திஷ்ட சிராத்தம், பிண்ட/உதக அர்ப்பணம், கிரவ்யாத அக்னி பூஜை, தகனத்திற்குப் பிந்தைய ஒழுக்கம் (அழுகையில் கட்டுப்பாடு உட்பட) விவரிக்கப்படுகிறது. அకాల/அசுப மரணம் அல்லது உடல் அவசேஷம் கிடைக்காதபோது தீர்த்தத்தில் வைஷ்ணவ மந்திரங்களுடன் நாராயண-பலி, புட்டலிகை செய்து தகனம், க்ருச்ச்ர, தப்தக்ருச்ச்ர, சாந்தபன போன்ற பிராயச்சித்தங்கள் கூறப்படுகின்றன. இறுதியில் பஞ்சக நக்ஷத்திர எச்சரிக்கைகள், மாதவிடாய்/பிரசவ கால மரணங்களுக்கு விதிவிலக்கு விதிகள் சொல்லி, அடுத்த அத்தியாயங்களில் பிரேத வருடச் சடங்குகளும் பரலோகப் பாதை ஒழுங்கும் தொடரும் என முன்னுரை செய்கிறது।
Adhyaya 5
Āśauca, Daśāha Piṇḍa-Rites, Vṛṣotsarga, Sāpiṇḍīkaraṇa, and the Yama-mārga (Path to Yama)
இந்த अध्यாயத்தில் பிரேதகல்பத்தின் இறுதிச்சடங்கு வரிசை தொடர்கிறது. தகனம் முடிந்த உடனான நடத்தை, வீட்டில் மீண்டும் நுழைவு, சபிண்ட உறவினருக்கான பத்து இரவுகளின் ஆஶௌச விதிகள் (ஜன்மாஶௌசம், சிறுவயது நிலை வேறுபாடுகள் உட்பட) ஆகியவற்றை ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கருடனுக்கு உபதேசிக்கிறார். பின்னர் தசாஹ திட்டம்—தினந்தோறும் பிண்டதானம் (சுத்தம், இடம், பொருள் விதிகளுடன்), அஞ்சலி அளவிலான தானம், பத்தாம் நாளில் ஸ்நானம், உடை/முடி துறப்பு மற்றும் வர்ணத்திற்கேற்ற சுத்திச் சின்னங்கள்—விளக்கப்படுகிறது. பிண்டப் பங்கீட்டால் பிரேதப் போஷணம், யமதூதர் திருப்தி, மேலும் தொடர்ச்சியான பிண்டங்களால் சூக்ஷ்மதேகம் உருவாகுதல் கூறப்படுகிறது. நடு/ஷோடஷீ கிரியைகள் சுட்டிக்காட்டப்பட்டு, பதினொன்றாம் நாளில் அல்லது அதனைச் சுற்றி வ்ருஷோத்ஸர்கம் முக்கியம் என வலியுறுத்தி, பின்னர் தானங்கள் மற்றும் பிராமண போஜனம் கூறப்படுகிறது. அடுத்ததாக ஏகோத்திஷ்ட பாத்திரங்களால் சாபிண்டீகரணம், பித்ரு நிலைக்கு மாற்றம், கால விருப்பங்கள், கணவன்–மனைவி சிறப்பு விதிகள் வருகின்றன. இறுதியில் யமமார்க்கம்—யமதூதர்கள் இட்டுச் செல்லும் கட்டாயப் பயணம், தூரம்-கால அளவுகள், பதினாறு நிலையங்கள்/நகரங்கள், கோதானத்துடன் தொடர்புடைய வைதரணீ கடத்தல், யம தரிசனம் மற்றும் விதி நிர்ணயம்—அடுத்த கர்ம விசாரணை, பரலோக விவாதங்களுக்கு முன்னுரை ஆகிறது.
Adhyaya 6
Vṛṣotsarga (Bull-Release Gift): Procedure, Merit, and Narratives on Dharma, Karma, and Liberation
கருடன் திருமாலிடம் கேட்கிறான்—விருஷோத்த்ஸர்கம் (விருஷ-யாகம்) மரணத்திற்குப் பிந்தைய சரியான பயணத்திற்கு ஏன் அவசியம், அதன் பலன் என்ன, பழங்காலத்தில் யார் செய்தனர், எந்தக் காளை, எந்தக் காலம், எந்த முறையென. திருமால் வசிஷ்டர் வீரவாஹன அரசனுக்கு அளித்த உபதேசத்தைச் சொல்கிறார்; தர்மநிஷ்டனான அரசனும் யம விதிகளைப் பற்றி அஞ்சுகிறான். வசிஷ்டர் தர்மத்தின் நுண்மையை விளக்கி, விருஷோத்த்ஸர்கத்தை பிற புண்யங்களைவிட உயர்வாகக் கூறி, அதை விடுத்தால் பிரேதநிலை உறுதியாகி, சிராத்தத்தின் பயன் குறையும் என எச்சரிக்கிறார். சுபலக்ஷணமுள்ள காளை, பசுக்களுடன் இணைத்து சங்கல்ப-ஸம்ஸ்காரம், மந்திரஜபம், அக்னிக்கு ஆஹுதி, கார்த்திக-மாசி(மாஹ)–வைசாக, சங்கிராந்தி, பித்ரு தினங்கள் போன்ற சிறந்த காலங்கள்; வர்ணத்திற்கேற்ப நிறவகைகள் மற்றும் ‘தர்மமே காளை’ என்ற அடையாளம் கூறப்படுகிறது. பின்னர் எடுத்துக்காட்டுக் கதைகள்: தீர்த்ததானம் செய்யும் வைசியனை லோமசர் புஷ்கரத்தில் விருஷோத்த்ஸர்கம் செய்யத் தூண்டுகிறார்; திவ்யதரிசனப் பயணத்தில் புண்யத்திற்கேற்ப உயிர்களின் நிலைகள் காட்டப்படுகின்றன, பணியாளர்கள் சேவையால் புண்யம் பெறுகின்றனர். இறுதியில் வீரவாஹன் முறையாக விருஷோத்த்ஸர்கம் செய்து உடலை விடுகிறான்; யமன் அவனை மதித்து, விருஷோத்த்ஸர்கம் உள்ளிட்ட புண்யங்களால் பாவிகளின் நகரத்தைத் தாண்டி உயர்நிலையை அடைந்தான் எனச் சொல்லி, பிரேதகல்பத்தின் அடுத்த கர்மநிர்ணயப் பாதை விவரங்களுடன் இந்த அத்தியாயத்தை இணைக்கிறான்.
Adhyaya 7
Santaptaka’s Encounter with Five Pretas and Their Liberation through Viṣṇu’s Presence
வृषோৎসர்கம் பற்றிக் கேட்ட பின் கருடன், ஹரியின் மகிமையை வெளிப்படுத்தும் இன்னொரு புனிதக் கதையை வேண்டுகிறான். ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கூறுகிறார்—இంద్రியங்களை அடக்கி நடந்தாலும், ஸம்ஸ்காரத் தூண்டுதலால் தபஸ்வி பிராமணன் ஸந்தப்தகன் பாதையில்லா, கொடிய மிருகங்கள் நிறைந்த காட்டில் வழிதவறுகிறான். அங்கே ஒரு சடலம் மற்றும் ஐந்து பயங்கரப் பிரேதங்கள் அவனைப் பிடித்து உண்ண முயல்கின்றன. அச்சத்தில் அவன் மனத்தால் முகுந்தனைச் சரணடைந்து, கர்மப் பந்தத்தை வெட்டச் சக்கரதாரியைத் துதிக்கிறான். உடனே விஷ்ணு தோன்றி, மணிபத்ரனைப் பிரேதங்களை அடக்க ஆணையிடுகிறார்; போராட்டத்திற்குப் பின் பிராமணப் பாராயணத்தால் அவர்களுக்கு முன்ஜன்ம நினைவு விழிக்கிறது. அவர்கள் தங்கள் பாவங்களும் பெயர்களும் கூறுகிறார்கள்—பர்யுஷித (சிராத்தத்தில் அலட்சியம்/பழைய படைப்பு), சூசீமுக (கொடுமையால் தாகமரணம் ஏற்படுத்தல்), சீக்ரக (செல்வத்திற்காக துரோகம்/கொலை), ரோதக (பெற்றோரை கட்டி வைத்து அலட்சியம்), லேகக (விக்ரஹ அவமதிப்பு, அரசக் கொலை). பிரேதவாசம் அதர்மத்தின் நிலம் என்றும், அசுத்த ‘உணவு’ என்றும் விவரிக்கிறார்கள். விஷ்ணு தரிசனத்தால் அச்சம், வியப்பு, பச்சாத்தாபம் எழுகிறது; பகவான் சங்கல்பத்தால் திவ்ய விமானங்கள் தோன்றி—ஸந்தப்தகன் விஷ்ணுலோகத்தையும், ஐந்து பிரேதங்கள் சத்ஸங்கத்தால் ஸ்வர்கத்தையும் அடைகின்றனர். இறுதியில் இந்த அத்தியாயத்தைச் செவிமடுத்தல்/பாராயணம் பிரேதத்துவம் வராமல் காக்கும் எனப் பலன் கூறி, அடுத்த பரலோக நெறி-விதி போதனைகளுக்குத் தளமிடுகிறது।
Adhyaya 8
The Narrative of the Five Pretas (Eligibility for rites and jīvac-chrāddha procedure)
பிரேதகல்பத்தின் நடைமுறை தர்மவழியில் கருடன் விஷ்ணுவிடம்—இறந்தவரின் கிரியைகளுக்கான அதிகாரம் யாருக்கு, சிராத்தம் எத்தனை வகை என்று கேட்கிறான். விஷ்ணு தகுதி வரிசையை இறங்குமுறையில் கூறுகிறார்: முதலில் மகன் முதலிய நேரடி சந்ததி, பின்னர் சகோதர வம்சம், பின்னர் சபிண்ட உறவினர், பின்னர் சமாநோதக உறவுகள்; இருபுறமும் இல்லையெனில் பெண்கள். சந்நியாசி அரசனுக்கும் முன்-நடு-பின் கிரியைகள் ஒழுங்காகச் செய்யப்பட வேண்டும். ஆண்டுதோறும் செய்யும் ஏகோத்திஷ்ட சிராத்தத்தின் மகிமை—நம்பிக்கையுடன் செய்தால் தேவர்கள், பித்ருக்கள், பூதங்கள், நாகங்கள், விலங்குகள் மற்றும் எல்லா உயிர்களும் திருப்தியடைந்து குடும்ப நலமும் செல்வவளமும் அளிக்கின்றனர். தகுதியான செய்பவர் இல்லையெனில் ‘ஜீவச் சிராத்தம்’—உயிருடன் இருக்கும்போதே தானே செய்யும் சிராத்தம்—சுத்தி, விஷ்ணு பூஜை, அக்னி/சோம/யம/ருத்ரருக்கு மந்திர ஆஹுதி, பிராமண போஜனம், தக்ஷிணை, எள் பாத்திர தானம், நீர்தர்ப்பணம், பிண்டதானம், மாதாந்திர கிரியைகள், இறுதியில் சபிண்டீகரணம் வரை விதிக்கப்படுகிறது.
Adhyaya 9
Babhruvāhana Meets a Preta: Vṛṣotsarga, Heirless Death, and the Signs of Preta-Affliction
ஆரம்ப இறுதிச்சடங்குகள் மற்றும் மரணத்திற்குப் பிந்தைய அனுஷ்டானங்களைத் தொடர்ந்து, கருடன் கிருஷ்ணனை—இவ்விதிகளை முதலில் முன்மாதிரியாகக் காட்டிய பழங்கால அரசன் யார்? என்று கேட்கிறான். கிருஷ்ணன் க்ருதயுகத்தில் வங்க/பப்ருவாஹனன் எனும் தர்மநெறி அரசன் கதையைச் சொல்கிறான். வேட்டைக்காக காட்டில் சென்று களைத்த அரசன் ஒரு ஏரி அருகிலுள்ள மண்டபத்தை அடைந்து, அங்கே பயங்கரமான ஒரு பிரேதத்தைச் சந்திக்கிறான். பிரேதம்—அக்னிகர்மம், ஸ்ராத்தம், உதகக்ரியா, பிண்டதானம் முதலியவை செய்யப்படாதவர்கள், குறிப்பாக அகாலமரணம் அடைந்தோர் அல்லது பெரும் பாவங்களில் வாழ்ந்தோர், பசியுடன் அலைந்து பிரேதநிலையிலே துன்புறுவார்கள் என்று விளக்குகிறது. வாரிசில்லாமல் இறந்தவர்களுக்கு ஊர்த்வதேஹிக கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும்; ஆன்மாவுடன் உறவினரும் செல்வமும் வராது, கர்மமே தொடரும் என்று அரசனைத் தூண்டுகிறது. தன்னை வைதீசாவின் சுதேவன் என்ற பக்தியுள்ள வைசியன் என அறிமுகப்படுத்தி, தன் சடங்குகள் செய்யப்படாததால், குறிப்பாக வ்ருஷோத்ஸர்கம் இல்லாததால், பிரேதமாக ஆனேன் என்கிறது. குடும்பத்தில் பிரேதபீடையின் அறிகுறிகள்—வந்தியத்தன்மை, பேரிடர், சச்சரவு, நோய், வாழ்வாதார இழப்பு—எனவும் கூறுகிறது. பின்னர் சுபகாலமும் முறையும்: பிராமணர்களை அழைத்து அக்னி நிறுவுதல், மந்திரத்தால் தங்கத்தைப் புனிதப்படுத்துதல், பிராமண போஜனம். அரசன் ரத்தினத்தை ஏற்று, பின்னர் கார்த்திக பௌர்ணமியில் வ்ருஷோத்ஸர்கம் செய்கிறான்; உடனே சுதேவன் பொன்னுடல் பெற்று ஸ்வர்க்கம் ஏறுகிறான்—இதுவே பரலோக தர்மமும் அதன் பலன்களும் குறித்து கருடனின் அடுத்த கேள்விகளுக்குத் தளம் அமைக்கிறது।
Adhyaya 10
Śrāddha as Trans-realm Nourishment; Pitṛ-Conveyance; Piṇḍa-born Body and the ātivāhika; Bhakti-based Release
சபிண்டீகரணம் மற்றும் ஆண்டுச் சிராத்தம் முடிந்த பின், ஒரே பிண்ட/அர்ப்பணம் பல்வேறு யோனிகளில் மறுபிறவி எடுத்த உயிர்களை எவ்வாறு திருப்திப்படுத்தும்? பிராமணர்கள் உண்டது அல்லது அக்னியில் சமர்ப்பித்தது பிரேதர்களிடம் எவ்வாறு சேரும்? என்று கருடன் கேட்கிறான். விஷ்ணு—சிராத்தம் கர்மத்தின்படி ஜீவனைத் தொடர்ந்து, ஒவ்வொரு லோகத்திலும் தக்க ஊட்டமாக மாறுகிறது; அமிர்தம், போகம், புல், பழம், மாமிசம், இரத்தம் முதலிய வடிவங்கள் பெறுகிறது என விளக்குகிறார். ஹவ்ய/கவ்யத்தை பித்ருலோகத்திற்கு யார் கொண்டு செல்கிறார்? என்ற கேள்விக்கு, ஸ்ருதி-பிரமாணம், நாம-கோத்திர-மந்திரங்களுடன் அக்னிஷ்வாத்தர் முதலான பித்ருவகுப்புகள் அதை ஏற்று அனுப்புகின்றனர் என்று கூறப்படுகிறது. சீதை–ராம நிகழ்வால் பித்ருக்கள் பிராமண ரூபத்தில் தோன்றுதல் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது; அமாவாசையில் அலட்சியம் செய்தால் பித்ருக்களின் பசி, கயா-சிராத்தத்தின் மகிமை, நீதியாக ஈட்டிய பொருளால் சிராத்தம் செய்ய வேண்டுமெனப் போதனை. பின்னர் மரணத்திற்குப் பிந்தைய உடலியல்—உடனே வாயுமய ஆதிவாஹிக உடல், பத்து நாள் கிரியைகளால் பிண்டஜ உடல் உருவாகி, அதன் பின் ஜீவன் யமன், நரகங்கள் வழியாகச் சென்று மறுபிறவி அடைகிறது. இறுதியில் மோட்சத்திற்கு ஸ்வதர்மம், வாசுதேவ ஸ்மரணம், இந்திரிய நிக்ரகம், வைராக்யம், அகங்காரம்-மமகாரம் துறத்தல்—பக்தி சார்ந்த விடுதலை மார்க்கமாக கூறப்படுகிறது.
Adhyaya 11
Karma, Subtle-Body Formation, and the Route of Departure (Ūrdhva-mārga)
ப்ரேதகல்பத்தின் விரிவான விசாரணைக்குப் பின் கருடன் கேட்கிறான்—மனிதப் பிறவிக்குக் காரணம் என்ன, மரணம் என்ன, இந்திரியங்களும் கர்மங்களும் எங்கே நிலைக்கின்றன, ‘அஸ்ப்ருஷ்யன்’ ஆன ப்ரேதன் எவ்வாறு பலனை அனுபவிக்கிறான்; மேலும் ஜீவன் யமலோகம் அல்லது விஷ்ணுலோகம் எவ்வாறு அடைகிறது. ஸ்ரீகிருஷ்ணர் குறிப்பிட்ட பாபங்களைத் தாழ்ந்த பிறவிகளோடு இணைத்து, பிரஹ்மராக்ஷஸ நிலை போன்ற வீழ்ச்சிகளையும் கூறுகிறார். மீண்டும் மீண்டும் எழும் வாசனைகளே லிங்கசரீரத்தை உருவாக்குகின்றன; அது ஸ்தூலத் தத்துவங்களால் பாதிக்கப்படாததாயினும், இந்திரியச் செயல்திறனும் உடல் துவாரங்களின் செயல்பாடும் அதில் நிலைத்திருக்கும் என விளக்குகிறார். புண்ணியவான்களுக்கு ‘ஊர்த்வத் துவாரம்’ வழியாகப் பிரயாணம் கூறி, மரண நாளிலிருந்து வருடாந்திர ச்ராத்தம் வரை விதிப்படி கிரியைகள் அவசியம் என வலியுறுத்துகிறார். முடிவில் மனம்-வாக்கு-காய குற்றங்கள் பலன் தரும்; தர்மநிஷ்டர்கள் பரலோக நன்மை பெறுவர், விகர்மத்தில் கட்டுண்டோர் மாயை வலையில் சிக்குவர்—அடுத்த ம்ருத்யுப்பிந்தைய அனுபவங்களும் கிரியாபலங்களும் பற்றிய போதனைக்கு முன்னுரை அமைக்கிறது.
Adhyaya 12
Jīva-yonis (84 Lakhs), Rarity of Human Birth, Sense-Restraint, Craving, and Śraddhā-based Dharma
முந்தைய அதிகாரத்தில் மரண வேளையின் ‘வெளியேறும் வாசல்’ மற்றும் மேலே/கீழே செல்லும் நிலைகளின் அறிகுறிகள் கூறப்பட்டன; அதனைத் தொடர்ந்து ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கருடனிடம் இவை மனித நலனுக்கும் பிரேதநிலையைத் தவிர்க்கவும் உரைத்த உபதேசங்கள் என்கிறார். பின்னர் 84 லட்சம் யோனிகள் மற்றும் நான்கு பிறப்பு முறைகள் வழியாக உடலோடு வாழும் நிலையின் பரப்பை விளக்கி, மனிதப் பிறவி மிக அரிது; ஸ்வர்க்கமும் மோட்சமும் அடையத் தகுதியானது என வலியுறுத்துகிறார். அடுத்து ஒழுக்கப் போதனை—புண்ணியத்தால் இந்திரியக் கட்டுப்பாடு உண்டாகிறது; அது எல்லா சமூக நிலைகளிலும் சாத்தியம். ஆனால் கட்டுப்பாடற்ற ஆசை முடிவில்லாமல் பெருகி, தெய்வீகப் பெறுபேறுகள் கிடைத்தாலும் நரகத்திற்குக் காரணமாகிறது. ஒரே ஒரு இந்திரியப் பொருளால் அழிந்த உயிர்களின் உதாரணங்கள் மூலம், ஐந்து விஷயங்களிலும் இன்பவாசனை பேரழிவைத் தரும் எனக் கூறுகிறது. பெற்றோர், காதல், சந்ததி ஆகியோரின் பற்றை விமர்சித்து, மரணத்தில் மனிதன் தனியே செல்கிறான்; கர்மமே தொடர்கிறது; உடல், செல்வம், உறவினர் இங்கேயே விடப்படுகின்றனர். இறுதியில் ஸ்ரத்தையால் நிலைபெறும் தான-தர்மத்தை விதிக்கிறது—ஸ்ரத்தை இல்லாத செயல் ‘அசத்’, இம்மையிலும் மறுமையிலும் பயனற்றது; உண்மையான தர்மம் அர்த்த-காமங்களைத் தாங்கி, இறுதியில் மோட்சப் பாதையைத் தயார் செய்கிறது.
Adhyaya 13
Vṛṣotsarga as Prerequisite for Śrāddha: Eligibility, Timing, Purification, and the Urgency of Dharma
பிரேத-கல்பத்தில் கருடன், ‘பிரேதபாவம் எவ்வாறு தடுக்கப்படும்?’ என்று கேட்கிறான். ஸ்ரீகிருஷ்ணர் வृषோத்ஸர்கமே தீர்மானமான பரிகாரம் எனக் கூறி, அது செய்யப்படாவிட்டால் பிண்டதானமும் பல ஸ்ராத்தங்களும் பயனளிக்காது; குறிப்பாக பதினொன்றாம் நாளில் பிரேதத்துவம் உறுதியாகிவிடும் என வலியுறுத்துகிறார். பின்னர் விசேஷ மரணங்கள், சௌச-சுத்தி காலங்கள், சமூகக் கடமையுடன் தொடர்புடைய தூய்மை ஆகியவை விளக்கப்படுகின்றன; முழுத் தானம் செய்து புனித தீர்த்தத்தில் தேகத்தை விடுவோர் துர்கதியிலிருந்து தப்புவர். அதர்மம் செய்தால் யமன் முன் சடங்குகளின் உரிமை நிலைநிற்றாது. வृषோத்ஸர்கம் செய்ய முதலில் மகன் தகுதி; இல்லையெனில் நெருங்கிய உறவினர், சில நிலைகளில் மனைவி அல்லது மகளும் செய்யலாம். தன் கையால் அளித்த தானத்தின் பரலோகப் பயன் சிறப்பாகச் சொல்லப்படுகிறது. இறுதியில்—ஆரோக்கியம், இந்திரியங்கள், காலம் இருக்கும் போதே தர்மத்தை விரைந்து செய்து ஆத்மாவின் பரம நலனை நாடு; மரணத்திற்குப் பின் முயற்சி இயலாது என அறிவுறுத்துகிறது.
Adhyaya 14
Praise of Vṛṣotsarga (Bull-release), Worthy Dāna, and the Procedure for Kṣayāha & Ūrdhva-daihika Rites
கருடனின் கேள்விக்கு கிருஷ்ணன் பதிலளித்து—ஆரோக்கியத்தில், நோயில், மரணவேளையில் செய்யும் தானங்களின் பலன் வேறுபடும் என்கிறார். அமைதியான மனத்துடன், விதிப்படி, தகுதியான பாத்திரருக்கு அளிக்கும் தானம் பலமடங்கு புண்ணியத்தை வளர்க்கும்; ஆனால் அபாத்திரருக்கு அல்லது தவறான நோக்கில் அளித்தால் கடும் வீழ்ச்சி ஏற்படும். தானமும் ஸ்ராத்தமும் ஆன்மாவின் மறுமை பயணத்திற்கு ‘சாதனங்கள்’ எனக் கூறி, விதிக்கப்பட்ட கடமைகளை அலட்சியம் செய்தால் பாதையில் துன்பம் வரும் என எச்சரிக்கிறார். பின்னர் வृषோத்ஸர்கத்தை (காளை விடுதல்) பரம யாகமாகப் போற்றி, அக்னிஹோத்ரம் முதலியவற்றை விட உயர்ந்த கதியை அளிக்கும் எனச் சொல்கிறார். க்ஷயாஹ (வருடாந்திர ஸ்ராத்தம்) மற்றும் தகனத்திற்குப் பிந்தைய ஊர்த்வதைஹிக கிரியைகளுக்கான சுப மாத-திதிகள், மண்டப அமைப்பு, தகுதி பெற்ற பிராமண அழைப்பு, கிரஹஸ்தாபனத்துடன் ஹோம வரிசை, மாத்ரு பூஜை, வசோதாரா, சாலக்ராமத்துடன் வைஷ்ணவ ஸ்ராத்தம், மேலும் குறிப்பிட்ட மந்திரங்களால் காளையைப் போற்றி விடும் முறை ஆகியவை விளக்கப்படுகின்றன. இறுதியில் எள்ளுப் பாத்திர தானம், பசு/காளை தானம், படகு/வைதரணி உதவி தானம் முதலியவை முறையாகச் செய்தால் கோவிந்த பக்தியால் அక్షய புண்ணியமும் அச்சமின்மையும் கிடைக்கும் என உறுதி செய்து, மகிழ்ந்த கருடன் மனித நலனுக்காக மேலும் கேட்கிறான்।
Adhyaya 15
Yamamārga, Antyeṣṭi-vidhi, and Daśāhika Piṇḍa-dāna (Road to Yama and Ten-Day Offerings)
உபதேச உரையாடலில் கருடன் யமலோகம் மற்றும் மரணத்திற்குப் பிந்தைய பாதை பற்றிய உறுதியான விளக்கத்தை கேட்கிறான். விஷ்ணு யமலோகம் வரை உள்ள தூரத்தைச் சுட்டி, மரணம் மற்றும் மறுமை அனுபவத்தை நிர்ணயிப்பது கர்மமே என நிறுவுகிறார். பின்னர் அத்தியாயம் அந்த்யேஷ்டி நடைமுறைகளுக்கு மாறுகிறது—துளசி, சாலக்ராமம், பொன், எள், தர்பை கொண்டு இறப்போரையும்/இறந்தவரையும் சடங்காகத் தயாரித்தல்; விதிக்கப்பட்ட திசைநியமங்களுடன் எடுத்துச் சென்று சிதை அமைத்து தகனம் செய்தல்; யமன், அந்தகன், ம்ருத்யு, பிரம்மா ஆகியோருக்காக அக்னி ஆஹுதிகள்; தகனத்திற்குப் பின் நீர்தர்ப்பணம், அளவுக்கு மீறிய அழுகையைத் தவிர்த்தல், சமூகச் சடங்குகள். பிரேதத் தத்துவப்படி முதல் நாளிலிருந்து பத்து நாட்கள் தினமும் பிண்டதானமும் ஜலாஞ்சலியும் அளிக்கப்படுகின்றன; அவை பிரேத உடலை அங்கம் அங்கமாக உருவாக்கும்; பத்தாம் நாளில் பசி வெளிப்பட்டு, பதினொன்றாம்-பன்னிரண்டாம் நாள் வரை பிரேத-சஞ்ச்ஞை நீடிக்கும். பின்னர் பிரேதன் கடின யமமார்க்கத்தில் (நீதிமானுக்கு மென்மையாக) பெயரிடப்பட்ட நிலையங்களைத் தாண்டி யமபுரி நோக்கிச் சென்று, தானம், தவம், தீர்த்தசேவை, கோதானம் முதலியவற்றைச் செய்யாததற்காக வருந்துகிறான். இவ்வாறு இந்த அத்தியாயம் உடனடி இறுதிச்சடங்குகளை யமமார்க்கத்தின் விரிவான வர்ணனையும் கர்மத் தீர்ப்பும் வரும் தொடர்ச்சியுடன் இணைக்கிறது.
Adhyaya 16
The Preta’s Staged Journey to Yama’s City: Monthly Śrāddha Supports, Vaitaraṇī Crossing, and the Witnesses of Deeds
இந்த அதிகாரத்தில் பிரேதத்தின் புலம்பலும் யமதூதர்களின் கட்டாய வழிநடத்தலும் கூறப்படுகிறது. பிரேதம் பதினேழு நாட்கள் வாயுமார்க்கத்தில் இழுத்துச் செல்லப்பட்டு, பதினெட்டாம் நாளில் யமபுரியை அடைகிறது. பின்னர் மாதந்தோறும் பெயரிடப்பட்ட நிலையங்கள்/நகரங்கள் வழியாகச் செல்லும் போது பசி, தாகம், வெப்பம், குளிர் ஆகியவற்றால் துன்புறுகிறது; ஆனால் மகன்களும் உறவினரும் செய்யும் பிண்டதானம் மற்றும் மாதாந்திர ஸ்ராத்தம் அவ்வப்போது நிவாரணம் தருகின்றன. சௌரிபுரம், நாகேந்திரநகரம், கந்தர்வநகரம், ஷைலாகமம் (கல் மழை), க்ரௌஞ்சம், சௌரியின் கீழ் சித்ரநகரம் போன்ற முக்கிய கட்டங்கள் சொல்லப்பட்டு, இறுதியில் தர்மராஜ நகரின் அருகிலான பகுதிகள் வரைகப்படுகின்றன. வைதரணி நதிக் கட்டத்தில் படகோட்டிகள் கடத்த முன்வந்தாலும், உடல் நலமுள்ளபோதே அளிக்கப்படும் ‘வைதரணி-தேனு’ தானமே நினைவாகக் கடத்தும் வழி என போதிக்கப்படுகிறது; தானம் இல்லையெனில் மூழ்கலும் மனவருத்தமும் ஏற்படும். முடிவில் யமலோகத்தின் நிர்வாகம், வாயில்காவலர்கள், மனித நடத்தை அறிவிக்கும் ‘ஸ்ரவணர்’ சாட்சிகள், மேலும் எல்லா சொல்-செயல்களும் சித்ரகுப்தனுக்கும் யமனுக்கும் அறிக்கையிடப்படுவது—இவை பயணத்திலிருந்து தீர்ப்புக்கான கட்டத்துக்கு மாற்றத்தை அமைக்கின்றன.
Adhyaya 17
Śravaṇa-Mahātmya: The Śravaṇas, Cosmic Testimony, and the Paths of the Puruṣārthas
பிரேதகல்பத்தில் யமசபை மற்றும் கர்மத் தீர்ப்பின் விசாரணை தொடரும் போது, கருடன் ஸ்ரீகிருஷ்ணரிடம்—‘ஸ்ரவணர்கள் யார்? பரலோகத்தில் மனிதரின் செயல்கள் எவ்வாறு அறியப்படுகின்றன?’ என்று கேட்கிறான். ஸ்ரீகிருஷ்ணர் படைப்பின் வரலாற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு, யமன் மற்றும் சித்ரகுப்தன் நிறுவப்பட்ட பின் தேவர்களின் வேண்டுதலால் பிரம்மா பன்னிரண்டு ஒளிமிகு சாட்சிகளை உருவாக்கினார் என்கிறார். அந்த ஸ்ரவணர்கள் தூரத்திலிருந்தே சுப–அசுப வார்த்தைகளை கேட்கின்றனர்; ஆகாயத்தில் இருந்தபடியே செயல்களையும் காண்கின்றனர்; மரண நேரத்தில் அனைத்தையும் தர்மராஜனிடம் அறிவிக்கின்றனர். பின்னர் அவர்கள் நான்கு புருஷார்த்தங்கள்—தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம்—என போதித்து, தர்மமே உயர்ந்த பாதை என்று புகழ்கின்றனர். புண்ணியத்திற்கேற்ப பரலோகப் பயணம்—சிலர் தெய்வ வாகனங்களில் செல்கின்றனர், சிலர் கடின வழிகளில் துன்புறுகின்றனர். இறுதியில் ஸ்ரவணர்களை வணங்குதல், பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்வது பாபநாசகமாகவும், இஹலோக சுகம் தருவதாகவும், ஸ்வர்க மரியாதை வழியாக விஷ்ணுலோக அணுகலை அளிப்பதாகவும் விதிக்கப்படுகிறது.
Adhyaya 18
Preta-mārga Supports (Dāna), Chitragupta’s Accounting, and the Enumeration of Narakas
முன்னர் கூறிய பிரேத மார்க்கமும் ஓய்விடங்களும் தொடர, பகவான் கிருஷ்ணன்/விஷ்ணு கர்மத்தின் தவிர்க்கமுடியாத தன்மையை மீண்டும் உரைக்கிறார்—மனம், வாக்கு, உடல் செய்த செயல்கள் அனுபவமாகப் பழுத்து விளையும்; சித்ரகுப்தன் யமனுக்கு முழுக் கணக்கையும் சமர்ப்பிக்கிறான். பின்னர் நடைமுறை உபதேசம்: மறைந்தவரை நினைத்து செய்யும் தானங்கள் ‘மகாமார்க்க’த்தில் உண்மையான துணை—தீபம் அச்சமூட்டும் இருளை அகற்றும்; வ்ருஷோத்ஸர்கம், பிண்டக்ரியைகள் பிரேதநிலையைச் சீராக்கும்; குடை, பாதுக்கை, ஆடை, மோதிரம்/அடையாளம், நீர்க்குடம், ஆசனம், பாத்திரங்கள், படுக்கை முதலிய தானங்கள் நிழல், பாதுகாப்பான பயணம், யமதூதர்களிடமிருந்து காப்பு, தாகம்-சோர்வில் ஆறுதல் ஆகிய பலன்களைத் தரும். வீட்டில் அர்ப்பணிப்பை யார் பெறுவர் என கருடன் கேட்க, வருணன் மற்றும் பாஸ்கரன் வழியாக தெய்வ நடுவண் முறையைப் பகவான் விளக்குகிறார். பின்னர் முக்கிய நரகங்களின் பெயர்களைச் சொல்லி, விகர்மம் மற்றும் வம்சத் துண்டிப்பால் ஏற்படும் கடும் வேதனைகளை இணைக்கிறார். இறுதியில் அங்குஷ்டமளவு பயணம், அட்டைப்பூச்சி போன்ற நகர்வு, உடை மாற்றுவது போல உடல் மாற்றம் என்ற உவமைகளால் மறுபிறவியைச் சுட்டி அடுத்த பகுதியைத் தொடங்குகிறார்।
Adhyaya 19
Arrival at Yama’s cities: Citragupta’s scrutiny, Dharmadhvaja’s gate, and the necessity of dāna
பிரேதகல்பத்தின் தொடர்ச்சியாக, இந்த அத்தியாயம் சூட்சும கர்மதேகத்தில் பசியால் உந்தப்பட்ட பிரேதன் யமதூதர்களுடன் பரலோக நிர்வாக நகரங்களை நோக்கி செல்லும் பயணத்தை விவரிக்கிறது. வழியின் முடிவில் முதலில் சித்ரகுப்தரின் நகரில் செயல்களின் கணக்காய்வு, பின்னர் யமனின் சுபநகரில் வாசல் காவலும் தீர்ப்பும் நடைபெறுகின்றன. எப்போதும் விழிப்பான வாசல்காவலன் தர்மத்வஜன் ஜீவனின் கலந்த புண்ய-பாப கணக்கை அறிவிக்கிறான்; தர்மிகள் தர்மராஜனை நீதியின் உருவாகக் காண, பாபிகள் அச்சமே காண்கிறார்கள். தானம் பாதுகாப்பு உபாயமாக மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்தப்படுகிறது—இரும்பு, உப்பு, பருத்தி, எள்ளுப்பாத்திரம், ஏழு தானியங்கள் போன்ற தானங்கள், குறிப்பாக ஔர்த்வதைஹிக தானங்கள், சேவகர்களைத் திருப்திப்படுத்தி அச்சத்தை குறைத்து பிடித்து வதை செய்வதைத் தடுக்கின்றன. பின்னர் கர்மத்தின்படி தேவர்/பித்ரு/மனித/நரக கதி, மனிதப் பிறவியின் அரிது, மேலும் விரத-ஆசார-ஒழுக்கத்தால் காக்கப்படும் தர்மமே உயர்ந்த இலக்கை அளிக்கும் என போதிக்கிறது।
Adhyaya 20
Entry into Yama’s Abode; Nature, Causes, and Signs of the Preta-State
யமனின் அதிகாரத்தில் நடைபெறும் பரலோகப் பயணத் தொடரில் கருடன் கேட்கிறான்—பிரேதலோகத்தில் தங்கிய உயிர்கள் பிரேதத்திலிருந்து விடுபட்டு, நரகங்களிலிருந்து வெளிவந்து பின்னர் எவ்வாறு முன்னே செல்கின்றன? விஷ்ணு முதலில் யமனின் விரிந்த தண்ட ஒழுங்கில் பிரேதர்களின் இடத்தைச் சுட்டி, பின்னர் ஒரு குறிப்பிட்ட பிரேதப் பிரதேசத்தை விவரிக்கிறார்; அங்கு பிறரின் செல்வம்/மனைவியை அபகரித்தோர், துரோகம் செய்த தீயோர் நிசாசரர்களாக, உடலற்ற அலைவோர்களாக பசி-தாகத்தால் வாடுகின்றனர். தொடர்ந்து அவர்கள் உயிருள்ளோருடன் எவ்வாறு தொடர்பு கொள்கிறார்கள்—பித்ரு அர்ப்பணங்கள், சிராத்தங்களில் தடையிடுதல், பழைய இல்லங்களைத் துரத்துதல், அசுத்த இடங்களருகே காய்ச்சல் மற்றும் பல நோய்களாக வெளிப்படுதல்—என்று கூறப்படுகிறது. கருடனின் அறிகுறி-வினாக்களுக்கு விஷ்ணு பதிலளித்து, கலியுகத்தில் நாத்திகர், தர்மநிந்தகர், தினசரி கடமைகள், ஜப-ஹோமம், சிராத்தம் ஆகியவற்றை கைவிட்டோர் அதிகம் பாதிக்கப்படுவர் எனவும், ‘பிரேததோஷ’ அறிகுறிகளாக மகப்பேறு இல்லாமை, பிள்ளை இழப்பு, செல்வ நாசம், சண்டை, சமூகக் குழப்பம், மனக் கொடுமை ஆகியவற்றையும் பட்டியலிடுகிறார். இறுதியில் அந்த்யேஷ்டி, வ்ருஷோத்ஸர்கம், ஆண்டு சிராத்தம் போன்ற முறையான கிரியைகள் மற்றும் தர்ம வாழ்வே தீர்வு என வலியுறுத்தி, பிரேதரை அலட்சியம் செய்தால் பிரேதத்துவம் ஏற்படும் என எச்சரித்து, கர்மப் பரிபாகத்தால் கட்டுண்ட பயங்கர பிரேத வடிவங்களைச் சொல்லி, அடுத்த अध्यாயத்தில் விடுதலைக்கான குறிப்பிட்ட உபாயங்கள் மற்றும் விதிமுறைகளுக்கான முன்னுரையை அமைக்கிறார்।
Adhyaya 21
Preta-Mokṣa Upāya: Svapna-Lakṣaṇa, Pitṛ-Doṣa, and Prescribed Rites (Kṛṣṇa-bali & Nārāyaṇa-bali)
கருட–பகவான் உரையாடலில் கருடன், பிரேதர்கள் எவ்வாறு மோட்சம் பெறுவர், பிரேதநிலை எத்தனை நாள் நீடிக்கும், அது நீண்டால் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கேட்கிறான். ஸ்ரீகிருஷ்ணர்—தன் கர்மத்தால் ஏற்பட்ட துயரமென உணர்தல் மற்றும் அறிஞர்களிடம் மரியாதையுடன் விசாரித்தல் மூலம் விடுதலை தொடங்கும் என்கிறார். பின்னர் பிரேதபீடைக்கு உரிய கனவுக் குறிகள், தர்மக் குறைவு காரணமான மனக்குழப்பம், சுபகாரியங்களில் தடைகள் ஆகியவை கூறப்படுகின்றன. மறைந்தவரின் பெயரில் செய்யும் தானம் பிரேத/பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்தி புண்ணியமாகத் திரும்ப வரும்; திருப்தியான பித்ருக்கள் வம்சத்தை காக்குவர், திருப்தியில்லாத அல்லது தீய உறவினர் வம்சத்தைத் துன்புறுத்தலாம். பிரேதத்தின் முன்னேற்றத்தைத் தடுக்கின்ற செயல்களின் தீய பலன் எச்சரிக்கப்படுகிறது. குறிகள் இல்லாவிட்டாலும் பக்தி, பித்ரு வணக்கம், விதிகளுடன் கிருஷ்ண-பலி, ஜப–ஹோம–தானம் மூலம் சுத்தி, பித்ருநாமத்தில் நாராயண-பலி ஆகியவை விதிக்கப்படுகின்றன; காயத்ரி ஜபம், வृषோத்ஸர்கம் முதலியனவும் பரிந்துரைக்கப்படுகின்றன. இறுதியில் பெற்றோர் கண்கூடான தெய்வங்கள், மகன் தாரகன் எனப் போற்றி, இக்கனவுக் குறி உபதேசத்தைப் படித்தல்/கேட்கல் பிரேதச் சின்னங்களை நீக்கும் என பலश्रுதி கூறுகிறது.
Adhyaya 22
Svapnādhāya (Dream-Chapter): Causes, Forms, Nourishment, and Liberation of Pretas
ப்ரேத-கல்பத்தின் பரலோக உபதேசத்தில் கருடன், ப்ரேதர்கள் எவ்வாறு தோன்றுகின்றனர், அவர்களின் உருவம் என்ன, எங்கு வசிக்கின்றனர், எதனால் போஷிக்கப்படுகின்றனர் என்று பகவானை வினவுகிறான். பகவான் இருவகையாக விளக்குகிறார்—(1) புண்யம் தரும் தர்மச் செயல்கள்: பொதுநீர் வசதி, ஆலயங்கள், தர்மசாலைகள்/ஓய்விடங்கள், அன்னசாலைகள் மற்றும் அன்னதானம்; (2) ப்ரேதபாவத்துக்குக் காரணமான கர்மத் தோஷங்கள்: பொதுநிலம் ஆக்கிரமித்தல், ஸ்ராத்தம் தொடர்பான கடமைகளை அலட்சியம் செய்தல், மகாபாதகங்கள், துரோகம், குற்றமற்ற பெண்கள்-ஆதாரர்களை கைவிடுதல், வன்முறை/அசௌச மரணம், விஷ்ணு-ஸ்மிருதி இன்றிய மரணம். பின்னர் யுதிஷ்டிர-பீஷ்மரின் ‘பழங்கதை’யில் ஒரு வனத் தபஸ்வி ஐந்து பயங்கர ப்ரேதர்களைச் சந்திக்கிறான்; அவர்களின் பெயரும் விகார உருவமும் தங்கள் பாவங்களின் விளைவு என்றும், இல்லற தர்மம் சிதையும் இடங்களில் கிடைக்கும் அசுத்த மீதங்களே தங்கள் ‘உணவு’ என்றும் கூறுகின்றனர். தபஸ்வி உபவாசம், மகாவிரதம், யாகம், தானம், சமூகப் புண்யச் செயல்களைப் போதிக்க, தெய்வீக அறிகுறிகள் தோன்றி அவர்கள் விமானங்களில் ஏறி உயருலகுக்கு செல்கின்றனர்—பண்டித வாக்குச் சங்கமும் புண்யப் பாராயணமும் விடுதலை தரும் என்பதற்கான எடுத்துக்காட்டு. இறுதியில் கருடனின் நடுக்கமுள்ள கவலை மீண்டும் எழுந்து அடுத்த பகுதி கேள்விகளுக்குத் தளம் அமைக்கிறது.
Adhyaya 23
Preta-lakṣaṇa and Svapna-nimitta: Dream Portents of Preta-affliction and the Prescribed Remedies
பிரேதகல்பப் பொருளில் கருடன் விஷ்ணுவிடம் கேட்கிறான்—பிசாசுபோன்ற பற்றுதல் ஏற்பட்ட பின் பிரேதம் எவ்வாறு நடக்கும், பேசித் தொடர்புகொள்ளுமா என்று. விஷ்ணு பிரேதத்தின் சூட்சுமதேக நிலையை விளக்குகிறார்—தன் வாசஸ்தலத்திற்குத் திரும்புதல், குடும்பத்தாரை காணுதல், விகாரமான உருவங்களில் தோன்றுதல். பின்னர் துயரச் சுட்டும் கனவு-நிமித்தங்கள் கூறப்படுகின்றன—மீண்டும் மீண்டும் கட்டுப்பாடு காணுதல்; கிழிந்த ஆடையுடன் முன்னோர் உணவு கேட்பது; உணவு பறிக்கப்படுதல்; கடும் தாகம், குடித்தல்; காளைமேல் ஏறுதல் அல்லது ஆகாயத்தில் செல்லுதல்; பசியுடன் தீர்த்தம் செல்லுதல்; மேலும் மிருக/பிராமண/தேவ/பூத/பிரேத/நிசாசர குரல்களில் அசாதாரணமாக பேசுதல்—இது மரண நிமித்தம் எனக் கூறப்படுகிறது. உயிருள்ள உறவினரை இறந்தவர்களாகக் காண்பதும் பிரேதபீடையின் குறி. அதன் பின் பரிகாரமாகப் பிராயச்சித்தம்—ஸ்நானம் (வீட்டில்/தீர்த்தத்தில்), சுபவிருட்சத்தருகே தர்ப்பணம், கருந்தானிய தானம், வேதஞானியைப் போற்றுதல், இயன்ற அளவு ஹோமம், முழுப் பாராயண ஏற்பாடு—என்று விதிக்கப்படுகிறது. பக்தியுடன் வாசித்து/கேட்டால் பிரேதலட்சணங்கள் அழியும் எனப் பலன் கூறப்படுகிறது.
Adhyaya 24
Āyuḥ-kṣaya by Vikarma; Impermanence of the Body; Aśauca and Child Śrāddha Procedures; Dāna as Remedy
பிரேதகல்பத்தின் மறுமை உபதேசம் தொடர, கருடர் கேட்கிறார்—வேதம் மரணத்திற்கு “நியத காலம்” எனக் கூறும் போது அரசர்களும் ஶ்ரோத்ரியர்களும் ஏன் அகால மரணம் அடைகிறார்கள்? விஷ்ணு பதிலளிக்கிறார்: நூறு ஆண்டு ஆயுள் இயல்பான விதி; ஆனால் விகர்மம் மற்றும் ஸ்வதர்மத் துறப்பு ஆயுளை விரைவில் குறைக்கும். வேதாத்யயனம், குலதர்மம் புறக்கணித்தல், நிஷித்த செயல்கள், அசௌசம், அஶ்ரத்தா, சமூகத்துக்கு தீங்கு ஆகியவை ஆயுக்ஷய காரணங்கள்; அதர்ம அரசர்கள் யம தண்டனைக்கு ஆளாவர். உடலின் நிலையின்மையை உணர்த்தி ஸ்நானம், தானம், ஜபம், ஹோமம், ஸ்வாத்யாயம், ஸதாசாரம் மூலம் சுத்தியின் அவசரத்தை வலியுறுத்துகிறார். பின்னர் கர்ப்பப்பாதம் உட்பட குழந்தை மரணங்களில் அசௌச விதிகள், குழந்தைகளுக்கு பால் தர்ப்பணம், சூடாகர்மம் முதல் ஐந்து வயது வரை தகனம், ஐந்து வயதுக்குப் பின் ஜாதி வழி முழுக் கிரியைகள், மேலும் குடம்-தானம், பாயசம் போன்ற தானங்கள் கூறப்படுகின்றன. இறுதியில் தானம் செய்யாமை வறுமை, பாபம், மீண்டும் மீண்டும் துயரம் தரும் என எச்சரித்து, இது மறுபிறவி சுழற்சியுடன் இணைந்தது என விளக்குகிறது.
Adhyaya 25
Akalamṛtyu-kāraṇa and Bāla Antyeṣṭi: Age-graded Funeral Rites, Śrāddha Types, and Sonship Duties
பிரேதகல்பத்தின் நடைமுறை வழிகாட்டுதலைத் தொடர்ந்து, இவ்வத்தியாயம் அகாலமரணம்—குறிப்பாக குழந்தை மரணம்—நேர்ந்தால் எந்தச் சடங்குகள் எப்போது எவ்வாறு செய்யப்பட வேண்டும் என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது. விஷ்ணு கருக்கலைப்பு/கருச்சிதைவு (அந்த்யேஷ்டி இல்லை) மற்றும் சிசு மரணம் ஆகியவற்றை வேறுபடுத்தி, சிசுவுக்கு பால், பாயசம் முதலிய நைவேத்யங்களை விதிக்கிறார்; வயது வரம்புகளின்படி சமாதி (பூமிச் சடங்கு) அல்லது தகனம் எது செய்ய வேண்டும் என்பதையும் நிர்ணயிக்கிறார். சிசு, பால, கௌமார, பௌகண்ட, கிஷோர, யௌவன ஆகிய வாழ்க்கைநிலைகள் கூறப்படுகின்றன; உபநயனம் இல்லாத சமூகங்களுக்கு மாற்று வயது கணக்கீடு சொல்லி, ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு மேல் மரணம் ஏற்பட்டால் தசபிண்டம் முதலிய பிரேத-உபகாரக் கர்மங்கள் தவற விடக்கூடாது என வலியுறுத்துகிறது. பின்னர் ஸ்ராத்த விதிகள் விரிவாக—எப்போது சபிண்டீகரணம் விடுபட வேண்டும், ஏகோத்திஷ்டம்–பார்வணம் வேறுபாடு, தகுந்த புரோகிதர், சுத்தமான உணவு, அன்னதானத்தின் முதன்மை. ‘கடாகாசம்’ உவமையால் மறுபிறப்பு மற்றும் குடும்பத் தொடர்பின் மீள்நிகழ்வை விளக்கி, வம்சம், தகுதி, ஸ்ராத்தம் சரி/தவறு விளைவுகள் பற்றிய அடுத்த உரைக்கு முன்னுரை அமைக்கிறது.
Adhyaya 26
Sapindīkaraṇa: Timing, Eligibility, Gotra Rules, and Yearlong Śrāddha (with Vṛṣotsarga and Ghaṭa-dāna)
பிரேதகல்பத்தின் மரணத்திற்குப் பிந்தைய நடைமுறை வழிகாட்டுதலைத் தொடர்ந்து, கருடன் சபிண்டீகரணத்தின் காலமும் நியாயமும் குறித்து—ஆண்‑பெண் சபிண்டத் தகுதி எவ்வாறு அமையும், கணவன் உயிருடன் இருக்கையில் கிரியை எப்படி, மனைவி சஹகமனம் (சிதையில் பிரவேசம்) செய்தால் என்ன, ஒரே நேரத்தில் மரணம் நிகழ்ந்தால் விதி என்ன—என்று இறைவனை வினவுகிறான். இறைவன் முதன்மையாக பன்னிரண்டாம் நாளில், மேலும் பக்காந்தம், ஆறு மாதம் அல்லது ஆண்டிறுதியில் கூட செய்யலாம் எனக் கூறுகிறார். சபிண்டீகரணம் முடிந்ததும் பிரேதநாமம் நீங்கி, மறைந்தவர் பித்ருகணத்தில் சேர்வதால் தனித்த பிரேத அர்ப்பணங்கள் பொருந்தாதவை என விளக்குகிறார். யார் செய்யலாம் என்பதையும் நிர்ணயிக்கிறார்—முதலில் மகன், பின்னர் மனைவி, சகோதரன், சபிண்ட உறவினர், சீடன் அல்லது புரோகிதர். திருமண வகைபேதத்தின்படி பெண்களின் கோத்திர இணைப்பு விதிகளும் கூறப்படுகின்றன. கூட்டு தகனம், ஒரே சமையலில் தனித் தனிப் பிண்டங்கள், ஒரே பூமியில் தனித் தனி ஹோமம் போன்ற சிறப்பு நிலைகளுக்கான விதிகளைச் சொல்லி, வृषோத்ஸர்கம், பதினாறு பிரேத‑ஸ்ராத்தங்கள், घटதானம், மாதாந்திர घटான்னம், மேலும் ஒரு வருடம் வரை தினசரி/காலாந்தர வழங்கல்கள் ஆகியவற்றை விதிக்கிறது. இறுதியில் ஆண்டுச் சமாபனம் (பிண்டப் பிரவேசம்) மற்றும் பித்ருசேர்க்கைக்குப் பின் மாதாந்திர பராமரிப்பு ஸ்ராத்தங்களை ஒழுங்குபடுத்துகிறது।
Adhyaya 27
Explanation of the Sapiṇḍana Rite; Causes of Pretahood; Viṣṇu Worship and Preta-ghaṭa Dāna
பிரேத-கல்பத்தின் தொடர்ச்சியில் கருடன் விஷ்ணுவிடம் கேட்கிறான்—பிரேதர்கள் எவ்வாறு இருப்பார்கள், சிலர் ஏன் பயங்கர பிரேதர் அல்லது பிசாசாகிறார்கள், பிரேதத்திலிருந்து விடுவிக்கும் தானங்களும் சடங்குகளும் எவை என்று. விஷ்ணு மறைஉபதேசத்துடன் திரேதாயுகக் கதையைச் சொல்கிறார்: வேட்டையில் களைத்த பப்ருவாஹனன் என்ற அரசன் நீர்நிலையருகே வந்து ஆலமரத்தின் கீழ் ஓய்வெடுக்க, பல பிரேதர்களிடையே ஒரு அச்சமூட்டும் பிரேதனைச் சந்திக்கிறான். அந்தப் பிரேதன் அரசனின் புனிதச் சங்கத்தைப் புகழ்ந்து தன் வீழ்ச்சிக் காரணத்தைச் சொல்கிறான்—சுதேவ என்ற பக்தியுள்ள வைசியன்; தேவர்-பித்ரு-பிராமணர்களை பூஜை, தானம் மூலம் திருப்திப்படுத்தினான்; ஆனால் சந்ததி/உறவினர் இல்லாததால் பதினாறு சிராத்தங்களும் ஊர்த்வதேகக் கிரியைகளும் முழுமையடையவில்லை; அதனால் பிரேதத்துவம் நிலைபெற்றது. பிரேதத்துவக் காரணங்களாக தெய்வ/அசஹாயரின் செல்வத் திருட்டு, காமக் குற்றங்கள், நம்பிக்கைத் துரோகம், நித்தியகர்ம புறக்கணிப்பு, தீர்த்தயாத்திரைத் தோஷங்கள் முதலியவற்றைச் சொல்கிறான். பரிகாரமாக விஷ்ணு மையமான ஒழுக்கம்—சாஸ்திரச் செவிமடுப்பு, விஷ்ணு பூஜை, சத்சங்கம்; நாராயணப் பிரதிமை நிறுவல், திசைமுறை விஷ்ணுரூப ஆராதனை, பிரம்மா-சிவ பூஜை, ஹோமம், ஊர்த்வதேகக் கிரியைகள், பிராமண தானம், மேலும் தீர்மானமான பிரேத-கடம் தானம்—என விதிக்கிரமம் கூறுகிறான். பிரேதன் மணியைத் தந்து மறைந்து விட, அரசன் அந்தச் சடங்குகளைச் செய்து அவனைச் சொர்க்கம் அடையச் செய்கிறான்—மற்றவர் செய்யும் சிராத்தமும் உயர்த்தும்; ஆனால் மகன் செய்யும் சிராத்தம் சிறப்புப் பலன் தரும் என்று இவ்வத்யாயம் நிறுவுகிறது।
Adhyaya 28
Preta-bhāva: Causes, Remedies, and the Rationale of Post-death Rites (Question-Catalogue)
கருணைமிகு உபதேசத் தொடரில் கருடன் மதுசூதனன் (விஷ்ணு)ிடம் கேட்கிறான்—எந்த தானம் அல்லது சுக்ருதம் உயிர்களைப் பிரேதநிலையிலிருந்து விடுவிக்கும்? விஷ்ணு கூறுகிறார்—பயம் நீக்கும் விரைவுப் பலன் தரும் தானம்: தூய பொன்னால் செய்யப்பட்ட கலசம்; அதில் பிரம்மா, ஈசன், கேசவன் மற்றும் லோகபாலர்கள் அலங்கரிக்கப்பட்டிருக்க, பால்-நெய் நிரப்பி பிராமணனுக்கு தானம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் கருடன், உயிர் பிரியும் கணம் முதலே தொடங்கும் ஊர்த்வதைஹிக கிரியைகளின் முழுக் கணக்கையும், மேலும் ஏன் குறிப்பிட்ட இறுதிச்சடங்கு செயல்கள் உள்ளன என்பதையும் கேட்கிறான்—பஞ்சரத்ன நியாசம், எள்-தர்பை, தெற்குநோக்கு, மண்டலம்-கோமயம், விஷ்ணு ஸ்மரணம் மற்றும் விஷ்ணு-சூக்தம், தீபதானம், மன்னிப்பு வேண்டுதல், மேலும் எள்/இரும்பு/தங்கம்/பருத்தி/உப்பு/தானியம்/நிலம்/பசு தானம் போன்ற வழக்குத் தானங்கள். மரணம் எப்படி நிகழ்கிறது, ஜீவன் எப்படி வெளியேறுகிறது, பஞ்சபூதங்களும் உள்ளுறுப்பு வృத்திகளும் (லோபம், மோகம், காமம், அகங்காரம்) எங்கே செல்கின்றன, உடல் அழிந்தபின் புண்ணியம்-பாபம் மற்றும் தானங்கள் ‘எப்படி’ தொடர்கின்றன என்பதையும் விசாரிக்கிறான். அத்தியாயம் சடங்கு காலவரிசையையும் வரைபடமாக்குகிறது—சடலம் எடுத்துச் செல்லல், தகனம், நெய் அப்யங்கம், யம-சூக்தம், நீர்தானம், ஒன்பது பிண்டங்கள், சந்திப்பில் பால், ஒரு வருடம் இரவு விளக்குகள், எலும்புச் சேகரிப்பு, சய்யாதானம், 2/4/10/11ஆம் நாள் தூய்மை, வृषோத்ஸர்கம், ஒரு வருடம் வரை பதினாறு ஸ்ராத்தங்கள், சாபிண்டன இணைப்பு. இறுதியில் விசேஷ மரணங்கள், பெரும் பாவங்கள் குறித்து கேள்விகள் எழுப்பி அடுத்த அத்தியாயங்களுக்கு முன்னுரை அமைக்கிறது।
Adhyaya 29
Tila–Darbha–Maṇḍala in Aūrdhvadaihika: Protection, Eligibility, and the Merit of Salt-Dāna
பிரேதகல்பத்தின் நடைமுறை வழிகாட்டலைத் தொடர்ந்தே ஸ்ரீகிருஷ்ணர் ஔர்த்வதைஹிகச் சடங்குகளின் ‘ரகசிய’ உபதேசத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். குலதர்மமாக மகன் தகனம் செய்ய வேண்டும், பேரன் அக்னி வழங்க வேண்டும் எனக் கூறப்படுகிறது. கோமயம், புதிய மண் பூசி நிலத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, எள்‑தர்பையால் பாதுகாப்பு அமைத்து, ஜீவனின் மேலேற்றத்திற்காக வாயில் ரத்தினம் வைப்பதும் விவரிக்கப்படுகிறது. விதிப்படி பாதுகாப்பு இல்லையெனில் கொடிய உயிர்கள் பாதுகாப்பற்ற இறப்போரைக் கைப்பற்றலாம் என எச்சரிக்கிறது; மேலும் மண்டலம் நிறுவாமல் செய்யும் தான‑ஹோமங்கள் பலனற்றவை, ஏனெனில் மண்டலம் பிரம்மா‑ருத்ர‑விஷ்ணு, அக்னி மற்றும் ஸ்ரீயின் ஆசனம். சில ‘அன்யதா’ மரணங்களில் உயிர் வாயுபூதமாகிறது; அப்போது வழக்கமான ஸ்ராத்த‑தர்ப்பணம் உகந்ததல்ல எனச் சொல்கிறது. எள்‑தர்பை விஷ்ணுவிலிருந்து தோன்றிய தூய்மையாக்கிகள் எனப் போற்றி, தேவ‑பித்ரு திருப்திக்கான யஜ்ஞோபவீத நிலை/திசை வேறுபாடும், மோட்ச உதவிச் ‘சோபானங்கள்’—விஷ்ணு, ஏகாதசி, கீதை, துளசி, பிராமணர், பசு—எனப் பட்டியலிடுகிறது. இறுதியில் படுக்கையருகே கைகளில் தர்பை வைப்பதும், பிராணன் பிரியும் தருணத்தில் உப்பு‑தானத்தை ஸ்வர்கத்தின் ‘வாசல்’ எனப் புகழ்ந்து அடுத்த சடங்கு வரிசையுடன் இணைக்கிறது.
Adhyaya 30
Dāna for the Preta: Supreme Gifts, Yama’s Pacification, and Viṣṇu-Smaraṇa at the Time of Death
பிரேதகல்பத்தின் நடைமுறை வழிகாட்டுதலைத் தொடர்ந்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கருடனுக்கு உபதேசிக்கிறார்—பிரேதனின் துன்பநிவாரணத்திற்கு தானங்களும் ஸ்ராத்த சம்பந்தமான துணைகளும் இன்றியமையாதவை. பருத்தி, எள், கோதானம் முதன்மை எனவும்; பின்னர் இரும்பு, பொன், நிலம், உப்பு, சப்ததானிய தானங்களின் பயன்கள்—பாபநாசம், யமபயம் நீக்கம், யமதூதர்களின் அனுக்ரகம்—எனவும் விளக்கப்படுகின்றன. மரணநெருக்கத்தில் அளிக்கப்படும், மகன் அனுமதிக்கும் தானம் அக்ஷய பலன் தரும்; நோயாளியைப் புறக்கணிக்கும் உறவினர்கள் நிந்திக்கப்படுகின்றனர். அடுத்து உலக-யாகாதிகளில் திரயத் தத்துவம், உடலில் திரிமூர்த்தியின் ஆதிஷ்டானம், வாழ்வின் எல்லா நிலையிலும் பகல்-இரவு காலங்களிலும் கர்மத்தின் கட்டாயம் கூறப்படுகிறது. இறுதியில் கடும் நோயில் விஷ்ணு பூஜை, மந்திர ஸ்மரணம் பரம மருந்து எனவும், வைதரணி தாண்டும் உபதேசத்தின் முன்னறிவிப்பாக கபிலா கோதானம் மரணவேளையில் மகா ரட்சக ஆதாரம்; விஷ்ணுலோகப் பாதை எனவும் கூறப்படுகிறது.
Adhyaya 31
The Explanation of Various Gifts (Dāna) and the Soul’s Entry into Another Body
இந்த अध्यாயம் சிராத்த-தான விதிகளிலிருந்து மறுபிறவி தத்துவத்திற்கான மாற்றுப் பாலமாக அமைகிறது. விஷ்ணு கருடனிடம்—சுத்தமான நோக்கத்துடன், புனித சாட்சியுடன் அளிக்கப்படும் தானங்கள் அக்ஷய பலன் தரும்; யம மார்க்கத்தில் பிரேதனுக்கு கண்கூடான உதவிகளாக மாறும் என்று போதிக்கிறார். பூமிதானம் நீண்ட சொர்க்கவாசம் அளிக்கும்; பாதுகை, குடை பயணத்தை எளிதாக்கும்; தீபதானம் பயங்கர இருளை அகற்றும்; அன்ன-நீர் தானம் தாகம், களைப்பை தணிக்கும்; வஸ்திரதானம் யமதூதர்களின் கடுமையிலிருந்து காக்கும்; குதிரை, படகு, யானை, எருமை-பசு போன்ற உயர்தானங்கள் அதிக நலனும் பாதுகாப்பான கடத்தலும் தரும். தீபங்களின் திசைநியமமும் கூறப்படுகிறது—கிழக்கு/வடக்கு தேவர்களுக்கு, தெற்கு பித்ருக்களுக்கு; மேலும் காலவரிசையில் பதின்மூன்று படிகள்/அர்ப்பணங்கள் மற்றும் ஒரு ஆண்டு வரை தினசரி அர்ப்பணங்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன. பின்னர் உரை மாறுகிறது—மரணம் நிச்சயம்; ஆகவே ஸ்வதர்மத்தில் நிலைத்து புறப்பட வேண்டும். பிராணன் வெளியேறுதல், பஞ்சபூத லயம், காம-க்ரோதத்தால் பீடிக்கப்படும் ஒன்பது வாயில் நகரம் போன்ற தேகம், கர்மத்தின்படி ஜீவன் புதிய தேகத்தில் புகுதல் ஆகியவை விளக்கப்பட்டு, 84 லட்ச யோனிகள் மற்றும் நான்கு பிறப்பு முறைகள் சுட்டிக்காட்டப்பட்டு அடுத்த தத்துவவிவரத்திற்கு முன்னுரை அமைக்கப்படுகிறது।
Adhyaya 32
An exposition on the fruits of charity and on entry into a body (Garbhotpatti, Piṇḍa-śarīra, and Antya-kāla-kriyā)
பிரேதகல்பத்தில் கர்மமும் ஜீவனின் மாற்றநிலைகளும் பற்றிய உரையாடல் தொடர்கிறது. கருடன் விஷ்ணுவிடம்—உடல் எவ்வாறு உருவாகிறது, உடற்கூறுகள் எப்படிச் சேர்கின்றன? என்று கேட்கிறான். விஷ்ணு கர்ப்பாதானம் முதல் கருவளர்ச்சி வரை படிப்படியாக விளக்கி, சுக்ர–சோணித விகிதத்தால் பால்வேறுபாடு, கர்ப்பாதான நேரத்தில் பெற்றோரின் சங்கல்பத்தால் குணநிலை வேறுபாடு எனக் கூறுகிறார். பின்னர் யோக உடலியலில் நாடிகள், பத்து வாயுக்கள், இந்திரியங்கள், பூதகுணங்கள், உடல் அளவுகள் ஆகியவற்றைச் சொல்லி, இன்ப–துன்பமும் விதியும் தன் கர்மத்தாலேயே உண்டாகும் என உறுதிப்படுத்துகிறார். அதன் பின் மரணநெருக்கத்தில் உள்ளவருக்கான சுத்திகரண ஸ்நானம், படுக்கை/சடங்கு அமைப்பு, உடல் திசை, தங்கம்/சாலக்ராமம்/துளசி வைப்பது, மந்திரஜபம், தானம் ஆகியவற்றை அறிவித்து, அதன் பலன் விஷ்ணு-ஸ்மரணத்தால் ஞானம் பெறுதல் என்கிறார். இறுதியில் பிண்ட–பிரஹ்மாண்ட ஒற்றுமை (லோகங்கள், தீவுகள், சமுத்திரங்கள், கிரகங்கள் உடலில் பிரதிபலிப்பு) விளக்கி, கர்மாதீன மரணம்–மறுபிறப்பு தவிர்க்கமுடியாதது என மீண்டும் கூறுகிறது.
Adhyaya 33
Yama-mārga (Adhvan) and the Courts of Yama: Vaivasvatī and Chitragupta
முன்னைய உயிர்களின் தோற்றம்‑இயல்பு பற்றிய உரையாடலைத் தொடர்ந்து, கருடன் விஷ்ணுவிடம் யமலோகத்தின் அளவும் மரணத்திற்குப் பிந்தைய பயணப் பாதையின் நீளமும் கேட்கிறான். விஷ்ணு ‘அத்வன்’ 86,000 யோஜனைகள் என நிர்ணயித்து, அது சுடும் வெப்பம், முள்ள்கள் நிறைந்தது, நிழலற்றது, அன்னமும் நீரும் இல்லாத பாதை என்று வர்ணிக்கிறார்; அங்கு பசி‑தாகம், வெப்பு‑குளிர் போன்ற துன்பங்கள் குறிப்பாக பாபப் பாரம் கொண்டவர்களை வாட்டும், ஆசையற்றோர் ஒப்பீட்டளவில் எளிதில் கடக்குவர். வாழ்நாளில் செய்த தானம் பயணியின் முன் நின்று துணைபுரியும்; ஆனால் சிறு தீச்செயல் கொண்டவர்களுக்கு இறுதிச் சடங்கு நீர்ப்படையலும் சிலவேளை எட்டாது என अध्यாயம் கூறுகிறது. பின்னர் கதை யம அதிகார மையமான வைவைஸ்வதீ நகரத்திற்குச் செல்கிறது—ரத்தின ஒளி பொலியும் அழியாத நகரம், மதில்கள்‑வாசல்கள், பெரும் சபை; அங்கு தர்மராஜன் நீதிமான்களைப் பரிசளித்து பாபிகளை அச்சுறுத்துகிறான். நகர மையத்தில் சித்ரகுப்தனின் கோட்டைவீட்டில் கர்மக் கணக்கு நடுநிலையாக எழுதப்படுகிறது; சுற்றிலும் கிளேசரூப சக்திகள் நிற்கின்றன. இறுதியில் யமதூதர்கள் வழங்கும் கொடுந்தண்டனைகள் கூறப்பட்டு, தானம்‑சேவை பரலோக நலனுக்கான பாதுகாப்பு என அடுத்த பொருளுக்கு வழி வகுக்கிறது.
Adhyaya 34
Dharma–Adharma Marks; Daśāha, Piṇḍa Formation, Śrāddha Calendar, Śayyā-dāna, and Sapiṇḍīkaraṇa Rules
இந்த अध्यாயத்தில் கருடன்–காச்யப உரையாடலில் மரணத்திற்குப் பின் ஆன்மா யமபாதையில் செல்லும் விதிகள் கூறப்படுகின்றன. தர்மம் நடைமுறையாக விளக்கப்படுகிறது—புண்ணியம், பாபம் ஆகியவை பயணிக்கும் ஜீவனுக்கு முன்பே செல்கின்றன; கலியுகத்தில் தானமே முதன்மை சாதனை என வலியுறுத்தப்படுகிறது. மரநடுதல், கிணறு அமைத்தல், நிலதானம் போன்ற தானங்கள் ‘யமவழியில் இறந்தவருடன் சேர்ந்து செல்கின்றன’ என கூறப்படுகிறது. தகனம் முடிந்த பின் செய்யவேண்டியவை—மூன்று நாள் பால் தர்ப்பணம், நான்காம் நாள் எலும்புச் சேகரிப்பு, ஜலாஞ்ஜலி நேர விதிகள், ஆசௌச ஒழுக்கங்கள்—விரிவாக வருகின்றன. தசாஹக் கிரியைகள் பிரேதத்தைப் போஷிக்கின்றன; பத்து பிண்டங்களால் உறுப்புறுப்பாக பிரேத உடல் உருவாகி, பத்தாம் நாளில் பசி தோன்றுகிறது; பதினொன்றாம் நாள் பொதுச் சிராத்தம், பின்னர் மாதாந்திர முதலியவற்றுடன் மொத்தம் பதினாறு சிராத்தங்களின் காலக்கட்டம் கூறப்படுகிறது. இறுதியில் பெரிய தீர்த்தப் பலனைவிட உயர்ந்த சய்யாதான விதி, மேலும் சபிண்டீகரணத்தின் தகுதி/தடை (குறிப்பாக முதல் ஆண்டில்) தெளிவுபடுத்தி, முறையாகச் செய்யாவிட்டால் இறந்தவர் பிரேதமாகவோ பிசாசாகவோ நிலைத்திருக்கலாம் என எச்சரிக்கிறது.
Adhyaya 35
The Explanation of the Post-funeral Rites (Aurdhvadehika) and Related Matters
மரணத்திற்குப் பிந்தைய விதிகளின் தொடரில் கருடன், ‘பஞ்சக நிலையிலே மரணம்’ என்பதன் பொருள் என்ன என்று ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வினவுகிறான். கிருஷ்ணன் சபிண்டீகரணத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஔர்த்வதேஹிக கர்மங்களை விளக்குகிறார்—பிரேதனை பித்ரு-பிண்ட பரம்பரையில் சடங்காக இணைத்தல், தந்தை/தாய் வழி கணக்கீடு, ஆசன/வரிசை முறை, த்யாஜகன் (விலக்கப்படும் இறுதி மூத்தவர்) மற்றும் 21 பித்ரு அமைப்பு (கர்த்தாவுடன் முன் பத்து, பின் பத்து). சரியான ஸ்ராத்தம் வம்சத் தொடர்ச்சியையும் நரகநிலைத் துயரங்களிலிருந்து நிவாரணத்தையும் தரும்; தேவைப்பட்டால் குரு/சிஷ்யன்/உறவினர் மூலம் நாராயண-பலியும் செய்யலாம் என்கிறது. தனிஷ்டா முதல் ரேவதி வரை பஞ்சக நக்ஷத்திரங்கள் அசுபம்; ஆகவே சடங்குகளை ஒத்திவைத்தல், பஞ்சகத்திற்குப் பின் மாற்று வரிசை, நக்ஷத்திர நடுவில் மரணம் ஏற்பட்டால் தகன நேர விதிகள் கூறப்படுகின்றன. தகனச் செயல்முறைகள் (புத்தலகம் முதலியவை), மந்திர ஒழுக்கம், சூதக முடிவின் சாந்தி, தானங்கள், பிரேத-ஸ்ராத்தத் தடை விதிகள், உடல் இருக்கும் வரை கிராம நடத்தைத் தடைகள் ஆகியவை சொல்லப்பட்டு, அடுத்ததாக அசௌசம்-பிராயச்சித்தம் மற்றும் ஸ்ராத்தச் சுழற்சி நிறைவு வழிகாட்டுதலுடன் இணைக்கப்படுகிறது।
Adhyaya 36
Vow-Fasting (Anaśana), Sannyāsa, Tīrtha-Death, and the Ethics of Dāna
பிரேதகல்பத்தின் மரணத் தயார்ச்சி மற்றும் மறுமைநிலை விவாதத்தைத் தொடர்ந்து, கருடன் கிருஷ்ணனை வினவுகிறான்—அனசனம்/உபவாசம் ஏன் மிகப் புண்ணியமானது, வீட்டில் மரணம் மற்றும் தீர்த்தத்தில் மரணம் என்ன வேறுபாடு, மரணத்தருவாயில் சந்நியாசம் எவ்வாறு ஏற்கப்பட வேண்டும் என்று. கிருஷ்ணன் இறுதிக்கால ஒழுக்கங்களின் படிநிலையை நிறுவுகிறார்—விரதத்துடன் அனசனத்தில் உடல் துறந்தால் உயர்ந்த நிலை கிடைக்கும்; அனசனத்தின் ஒவ்வொரு நாளும் முழுக் கிரதுவுக்கு இணையான பலன், சந்நியாசம் இரட்டைப் புண்ணியம் தரும். நோய்நிலையில் உபவாசம் மீள்நோயைத் தடுக்கலாம்; மரணத்தருவாயில் சந்நியாசம் ஏற்றால் சம்சாரத்திற்கு மீள்வது இல்லை என்றும் கூறுகிறார். பின்னர் அத்தியாயம் நடைமுறை தர்மத்துக்கு மாறுகிறது—பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம், எள்ளுப் பாத்திர தானம் மற்றும் தீபதானம், பூஜை, பிராமண அனுமதியுடன் சாந்திராயண/பிராயச்சித்தம், குறிப்பாக தீர்த்தம் சென்று திரும்புவோருக்காக. தீர்த்தமரணம் மற்றும் யாத்திரை நோக்கி எடுக்கப்படும் அடியுமே புகழப்படுகிறது; ஆனால் புனித இடத்தில் செய்த பாபம் கிட்டத்தட்ட அழியாதது, அங்கே செய்த தானம் அక్షய பலன் தரும் என எச்சரிக்கிறது. இறுதியில் செல்வம் பிறரிடம் செல்லுமுன் காலத்துக்குள் தானம், உறவினருக்குத் தானத்தின் பலன் வேறுபாடு, அச்சமற்ற வைராக்யவானுக்கு யமபயம் இல்லை என்பதையும் கூறி, அடுத்தடுத்த மறுமைநிலைகளின் விளக்கத்திற்கு முன்னுரை அமைக்கிறது.
Adhyaya 37
The Destiny of Those Who Die Through Fasting & the Procedure of Udakumbha-dāna
பிரேதகல்பத்தின் பிந்தைய கர்ம-நெறி வழிகாட்டலில் கருடன், ஜனார்தனன் (ஸ்ரீகிருஷ்ணன்/விஷ்ணு)ிடம் பிரேத திருப்திக்காக ‘உதகும்ப தானம்’ பற்றிய இலக்கணங்கள், நிறைவு பெறும் காரணங்கள், பெறுநர் தகுதி, காலநிர்ணயம் ஆகியவற்றைத் துல்லியமாகக் கேட்கிறான். விஷ்ணு, பிரேதனை நோக்கி அன்னபானங்களுடன் செய்யப்படும் நீர்க்கலச தானம் உண்மையானதும் விடுதலைக்கு உதவும் ஆதாரமுமாக இருந்து மறைந்தவரின் பயணத்தில் துணை செய்கிறது என உறுதிப்படுத்துகிறார். பின்னர் தான கால அட்டவணை கூறப்படுகிறது—பன்னிரண்டாம் நாள், ஆறு மாதம், மூன்று பக்ஷ இடைவெளி, ஆண்டிறுதி; மேலும் தினமும் எள்ளுடன் கலந்த நீர்தர்ப்பணம், தூய நிலத்தில் சமைத்த அன்னத்துடன் நீர்க்கலசங்களை நிறுவுதல். ஷோடசோபசார/ஷோடச-ஸ்ராத்த அமைப்பை இணைத்து பதினாறு பிராமணர்களுக்கு அர்ப்பணம், ஒரு வருடம் முழுவதும் தினசரி ‘த்ருடாஹ்வய’ தானம் செய்யும் விதியும் கூறப்படுகிறது. இறுதியில் வேதநிஷ்டை, கல்வி, நல்லொழுக்கம் கொண்ட தகுதியானவர்களுக்கே தானம் செய்ய வேண்டும் என தர்மக் கோட்பாட்டை வலுப்படுத்தி, அடுத்தடுத்த ஸ்ராத்த ஒழுக்கமும் புண்ய பரிமாற்றமும் பற்றிய விவாதங்களுக்கு பாலம் அமைக்கிறது.
Adhyaya 38
Moksha and Svarga through Dāna, Tīrtha, Nāma-smaraṇa, and Bhāva
கருடன் விஷ்ணுவிடம் கேட்கிறான்—மோட்சம், நீண்ட ஸ்வர்கவாசம், உயர்ந்த லோகங்களில் இருந்து மீள்வது, மனிதப் பிறவி, நரக வீழ்ச்சி ஆகியவற்றின் காரணங்கள் என்ன? விஷ்ணு பதிலளிக்கிறார்: உயிரின் கதி புனிதக் க்ஷேத்திரச் சேர்க்கையும் உள்ளத்தின் பாவமும் இரண்டினாலும் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது; புகழ்பெற்ற மோட்சக்ஷேத்திரங்களில், குறிப்பாக சப்த-மோட்சபுரிகளில் (அயோத்தியா, மதுரா, மாயா/ஹரித்வார், காசி, காஞ்சி, அவந்திகா/உஜ்ஜயினி, மேலும் பூரி, த்வாரகா) தேஹத்யாகம், அல்லது இறுதிக் கணத்தில் வைராக்யம் அல்லது “ஹரி” நாம உச்சாரணம் கூட அபுனராவிருத்தியை அளிக்கலாம். நித்ய கிருஷ்ணநாம ஸ்மரணம், சாலக்ராமம்-த்வாராவதி சிலைகள், துளசி ஆகியவை தாரக சாதனங்கள்; ஆனால் வெறும் பொருள்-அடையாளங்களால் அல்ல, பக்தி-பாவத்தாலே பகவான் அனுபவிக்கப்படுகிறார். பின்னர் ஸ்வர்கம் அல்லது சுத்தி தரும் தர்மச் செயல்கள்—பிராயோபவேசம், பிராமண/பசு/பெண் பாதுகாப்பு, அன்னதானம் மற்றும் ஆண்டுதோறும் பராமரிப்பு, திருமண தானங்கள், மகாதானங்கள், கிணறு-குளம்-நீர்ப்பந்தல், தோட்டம், கோவில் போன்ற பொதுநலப் பணிகள்—என்று கூறி, ஸ்வர்கமும் காலவரையறையுடையது; பின்னர் மீள்வதும் உண்டு எனத் தெளிவுபடுத்துகிறார். இறுதியில் தானம், தமம், தயை என்ற மும்மூலத்தில் நிலைத்த வாழ்வை வலியுறுத்தி, கருணையுடன் செய்யும் தானமும் ஆதரவற்ற இறந்தோருக்கான கிரியைகளும் மிகப் பெரும் புண்ணியம் எனச் சொல்லி, பிரேதப் பயத்திலிருந்து நிலையான தர்ம-பக்திக்குச் செல்லும் பாலம் அமைக்கிறார்.
Adhyaya 39
Sūtaka-Nirṇaya: Causes, Duration, Exceptions, and Purification Protocols
ஆசாரகாண்டத்தின் நடைமுறை தர்மபோதனை தொடர்ச்சியாக, மனித நலனுக்காக சூதக விதிகளைத் தெளிவுபடுத்துமாறு கருடன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வேண்டுகிறான். ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பிறப்பு–இறப்பு காரணமான அசௌசத்தை வர்ணம், தேச–காலம், சூழ்நிலை ஆகியவற்றின்படி வேறுபடக் கூறுகிறார். பொதுவாக பத்து நாள் கட்டுப்பாடு—குடும்பம் சமைத்த உணவைத் தவிர்த்தல், தானம்/பிரதிக்ரஹம், ஹோமம், ஸ்வாத்யாயம் நிறுத்தல்—ஆனால் இடம், காலம், திறன், நிலைபெற்ற முறையின்படி கருமங்கள் கவனத்துடன் செய்யப்பட வேண்டும். பின்னர் சத்யஃ-சௌச (உடனடி சுத்தி) நிகழ்வுகள், மேலும் அரசர்கள், ஆஹிதாக்னிகள், மந்திர-சுத்தியடைந்தோர், விரதிகள், சத்ரிகள் மற்றும் சில அவசியத் தொழிலாளர்கள் கடமை காரணமாக விலக்கு பெறுவர் எனக் கூறப்படுகிறது. நெருங்கிய உறவினரின் பிரசவ சூதகம், தாய்–தந்தையின் சுத்திகாலம், ஒரே நேரத்தில் நிகழ்வுகள் சேர்ந்தால் அசௌசம் நீளும் விதியும் விளக்கப்படுகிறது. முன்கூட்டியே நிர்ணயிக்கப்பட்ட திருமணம்/யாக ஏற்பாடுகள் தொடர அனுமதி, நீர்–எள்–மண் முதலியவற்றால் சுத்தி முறைகள், வர்ணத்திற்கேற்ப தானக் கடமைகள் சமூக சுத்திக்கான வழியாகச் சொல்லப்படுகின்றன. இறுதியில் போர், பிராமண சேவை, கோசாலையில் நிகழும் சிறப்பு மரணங்களுக்கு குறைந்த அசௌசம், உரிமையற்ற சடலத்திற்கு உதவுதல் அமங்கலம் அல்ல என உறுதிப்படுத்தி, அடுத்தடுத்த அந்த்யேஷ்டி பொறுப்பு மற்றும் இல்லற ஒழுங்கு தர்ம விவாதத்திற்குத் தளம் அமைக்கிறது।
Adhyaya 40
Akālamṛtyu: Preta-state Categories and the Nārāyaṇa-bali / Ekoddiṣṭa Remedy
பிரேதகல்பத்தின் தொடர்ச்சியாக கருடன், அகாலமாகவும் கொடியவிதமாகவும் இறந்த பிராமணர் முதலியோர் எத்தகைய பாதை/கதியை அடைவார்கள் என்று ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வினவுகிறான். ஸ்ரீகிருஷ்ணன் முதலில் பலவகை மரணம் மற்றும் அசௌச-தோஷங்களை வகைப்படுத்தி, அவை நிலையற்ற ‘பிரேத’ நிலையை உண்டாக்கும் எனக் கூறி, சில நிலைகளில் வழக்கமான தகனம்-சடங்குகளும் தினசரி உதக/அசௌச விதிகளும் கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும் என நிர்ணயிக்கிறார். பின்னர் நாராயண-பலியும் வைஷ்ணவ ஸ்ராத்தமும் மையமாகிய மாற்று வழிபாட்டு முறையை விதிக்கிறார்—சுப தீர்த்தம், தகுந்த இடத் தேர்வு, வைஷ்ணவ/வேத மந்திரங்களால் (புருஷஸூக்தம் உட்பட) தர்ப்பணம், யஜமானனுக்கான நெறி-சுத்தி ஒழுக்கங்கள். அத்தியாயம் ஏகோதிஷ்ட அமைப்பு (அர்க்ய வரிசை, தேவதா நியமனம்), பதினொன்று நாள் ஸ்ராத்தத் திட்டம், தகுதியான பிராமண அழைப்பு, மேலும் பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ர, யமன், பிரேதன் ஆகிய ஐந்து தேவதைகளுக்கான கும்ப நிறுவலை விவரிக்கிறது. இறுதியில் 360 பலாசக் குச்சிகளால் புட்டலக/பொம்மை செய்து அஸ்தி-சஞ்சய முறையும், பின்னர் எள்ளுப் பாத்திரம், இரும்பு, பொன், பசு/நிலம் தானம், தகனம், குறுகிய சூதகம், தொடர்ந்து பிண்ட-வருடாந்திர கர்மங்கள்—இவ்வாறு பிரேத-விமோசனமும் ஸ்ராத்தச் சுழற்சியும் அடுத்த அத்தியாயங்களுக்கு இணைக்கப்படுகிறது.
Adhyaya 41
On Untimely Death and the Explanation of Pleasure and Pain, Gain and Loss (Vṛṣotsarga and Preta-Uddhāra Rites)
பிரேதகல்பத்தின் நடைமுறை வழிகாட்டலைத் தொடர்ந்து விஷ்ணு கருடனுக்கு வृषோத்ஸர்க விதியை உரைக்கிறார்—இது காலநியமமும் விதிமுறைகளும் உடையது; சுப திதிகளில், குறிப்பாக கார்த்திக பௌர்ணமியில் செய்வது சிறந்தது. நாந்தீமுகம் மற்றும் மாங்கல்ய ஸ்ராத்தத்துடன் தொடங்கி, குளம்/கிணறு/கோசாலை போன்ற சுத்த இடத்தில் அக்னி நிறுவி, திருமணவிதி போல மந்திரம் ஓதும் பிராமணர்களுடன் வரிசை நிறைவேற்றப்படுகிறது. ஆார, ஆஜ்யப் பாகங்கள், த்ருஷ்டி-சாந்தி ஆஹுதிகள், அங்கதேவதா ஹோமம் (அக்னி முதல் யமன் வரை), பிஷ்டக ஆஹுதி, ஸ்விஷ்டிக்ருத் நிறைவு, வ்யாஹ்ருதி ஹோமம், ப்ராஜாபத்ய ப்ராயச்சித்தம் ஆகியவை கூறப்படுகின்றன. ஸம்ஸ்த்ரவம் அருந்துதல், ப்ரணீதா ஜலத்தை விடுதல், தக்ஷிணை தானம், ருத்ர மந்திர ஜபம் மோட்சகரம் எனப் புகழப்படுகிறது. பின்னர் பிரேதோத்தாரத்தின் குறியீடாக ஒரே நிறக் காளை மற்றும் வைதரணியைத் தாண்டச் செய்யும் பசுவை ஸ்நானம் செய்து அலங்கரித்து பிரதிஷ்டை செய்து, தர்ப்பணம், பிராமண போஜனம், சமுத்திஷ்டம் பின்னர் ஏகோத்திஷ்ட ஸ்ராத்தம் நிறைவேற்ற வேண்டும். இறுதியில் பன்னிரண்டு நாட்களைத் தாண்டியும் மாதாந்திர கர்மங்களால் பித்ரு பராமரிப்பு தொடர வேண்டும் என இணைக்கிறது।
Adhyaya 42
Bhūmi-dāna, Satya-dharma, and the Non-cancellation of Sin by Charity
பிரேதகல்பத்தின் கர்மநியமத்தைத் தொடர்ந்து, இந்த அத்தியாயம் ‘கர்மபலன் தவிர்க்க முடியாது’ என்ற பொதுநிச்சயத்திலிருந்து, மரணத்திற்குப் பிந்தைய நிலையை வடிவமைக்கும் தெளிவான தர்மத் தேர்வுகளுக்குச் செல்கிறது. விஷ்ணு முதலில் நிறுவுகிறார்—கர்மம் செய்பவரை தவறாமல் தொடரும். பின்னர் பூமிதானம் எல்லாத் தானங்களிலும் உன்னதம் எனப் போற்றப்படுகிறது; அக்னியிலிருந்து பொன், பூமி வைஷ்ணவி, பசுக்கள் சூரியவம்சப் பிறவி என்ற பிரபஞ்ச ஒப்புமையால் ஆதாரம் தரப்படுகிறது. சத்தியமே பரம தர்மம் எனவும் வலியுறுத்தப்படுகிறது. அடுத்து ‘பாவம் செய்து பின்னர் தானம் செய்து ஈடு செய்யலாம்’ என்ற கருத்து மறுக்கப்படுகிறது—திருட்டு, வன்முறை, வாழ்வாதாரத்தை அழித்தல், தீய வழக்கங்களைத் தொடங்குதல் ஆகியவை பெரும் பாவம்; பின்னர் செய்யும் தானங்கள் அவற்றை நீக்காது. நிலம் பறித்தல், தன் தானத்திற்கே தடையிடல், பிராமணர் அல்லது தெய்வத்திற்கு அர்ப்பணித்த சொத்தை அபகரித்தல் ஆகியவற்றிற்கு நீண்டகாலக் கடும் விளைவுகள் என எச்சரிக்கை கூறப்படுகிறது. இறுதியில் ஏழை பிராமணர்களைக் காப்பது மகாயாகங்களைவிட உயர்ந்தது எனத் தரப்படுத்தி, யாஜகர்கள் தானம் ஏற்கும் போது ஜபம், ஹோமம், கடுமையான ஒழுக்கம் இன்றி இருந்தால் ஆன்மீக ஆபத்து ஏற்படும் எனக் கூறி, அடுத்த அத்தியாயங்களுக்கான முன்னுரையை அமைக்கிறது।
Adhyaya 43
Prāyaścitta for Faults (Water/Fire/Confinement), Child Culpability, and Purification in Menstruation and Illness-Contact
ஆசாரகாண்டத்தில் சௌசம் மற்றும் பிராயச்சித்தம் குறித்த நடைமுறை தர்ம வழிகாட்டலைத் தொடர்ந்து, பகவான் விஷ்ணு நீர், தீ, அநியாய அடைப்பு, மேலும் சந்நியாச ஒழுக்கம் அல்லது விரத அனுஷ்டானங்களில் தவறுதல் ஆகியவற்றால் உண்டாகும் குற்றங்களுக்கு பரிகாரங்களை விளக்குகிறார். சந்திர-சுத்தி (குளிர்ச்சி) மற்றும் சூரிய-சுத்தி (தகிப்பு) என இருவகை சுத்தி முறைகளைச் சொல்லி, கோதானம் மற்றும் வृषதானத்தை மீட்பளிக்கும் பிராயச்சித்தமாக இணைக்கிறார். பின்னர் வயதின்படி பொறுப்பு கூறப்படுகிறது—சிறார்களுக்காக காவலர் விதிக்கப்பட்ட பிராயச்சித்தத்தைச் செய்யலாம்; ஆனால் குழந்தை பாபப்பொறுப்பாளி அல்ல, அரச தண்டனைக்குரியவனும் அல்ல என்பதால் பொதுவாக பிராயச்சித்தம் கட்டாயமில்லை. அடுத்து பெண்களின் ரஜஸ்-சம்பந்த அசௌசத்தில் பயன்படுத்திய துணியை ஒதுக்கி வைத்து நான்காம் நாளில் ஸ்நானம் செய்து சுத்தி பெறும் விதி கூறப்படுகிறது. இறுதியில் நோயாளி-தொடர்பால் ஸ்நானம் தேவைப்பட்டால், ஆரோக்கியமானவர் நோயாளியைத் தொடுந்தபடியே மீண்டும் மீண்டும் ஸ்நானம் செய்து சுத்தியடைவதால் நோயாளிக்குமான சுத்தி நடைமுறையும் நிறைவேறும் என முடிக்கிறது. இவ்வத்யாயம் பொறுப்பு, அசௌசம், சுத்தி நிறைவு ஆகியவற்றைத் தெளிவுபடுத்துகிறது.
Adhyaya 44
Explanation of Purification (Śuddhi-vyākhyāna)
பிரேதகல்பத்தின் தொடர்ச்சியாக, மரணத்திற்குப் பிந்தைய நிலைகளும் கடமைகளும் குறித்து விஷ்ணு கருடனுக்கு விளக்குகிறார்—பாம்பு/உயிரினத் தாக்குதலால் மரணம், தற்கொலைசார்ந்த செயல், நீர்‑அக்னி‑வீழ்ச்சி‑காற்று‑பசியால் மரணம், நாஸ்திகம், ஆச்ரமதர்மத் துறப்பு, மகாபாதகங்கள், பரஸ்த்ரீகமனம் ஆகியவை மிகக் கலங்கலானவை; இதனால் நவாஹ-ஸ்ராத்தமும் ஸபிண்டீகரணமும் வழக்கமான வரிசையில் தடையடையும். பின்னர் ஒரு ஆண்டு கழித்து செய்ய வேண்டிய சுத்தி-விதி கூறப்படுகிறது—சுக்லபக்ஷ ஏகாதசி விரதம், விஷ்ணு மற்றும் யம பூஜை, தர்பையில் நெய்‑தேன் கலந்த பத்து பிண்டங்கள், தெற்குநோக்கி எள்ளு ஹோமம், நாம‑கோத்திரம் உச்சரித்து தீர்த்தத்தில் மீதம்/சாம்பல் ஒப்படைப்பு, உபவாசம், தகுதியான பிராமணரை அழைத்து ஏகோத்திஷ்ட ஸ்ராத்தத்தில் பிண்டப் பகிர்வு வரிசை (விஷ்ணு, பிரம்மா, சிவன், சிவகணங்கள், பிரேதன்). பசு/நில தானம், தக்ஷிணையுடன் நிறைவு; ஆண்டுதோறும் மீளச் செய்யல். இறுதியில் தடுப்பு—இரு பக்ஷங்களின் பஞ்சமியில் நாகபூஜை, மாவால் நாக உருவம், வெள்ளை காணிக்கைகள், பொன் நாக தானம்; இதனால் மறைந்தவர் பிரேத நிலையிலிருந்து விடுபட்டு ஸ்வர்காரோஹணத்திற்கு துணை பெறுகிறார்; அடுத்த பாதுகாப்பு அனுஷ்டானங்கள் மற்றும் ஸ்ராத்தத் தொடர்ச்சி விவாதத்திற்கு முன்னுரை அமைக்கிறது।
Adhyaya 45
Determining Rites for Difficult/Inauspicious Deaths; Annual and Daily Śrāddha Rules
பிரேதகல்பத்தின் தொடர்ச்சியாக, அசாதாரணம் அல்லது அசுபமான மரணங்களில் ஸ்ராத்தம் எவ்வாறு தீர்மானிக்க வேண்டும் என்பதை விஷ்ணு கருடனுக்கு தீர்மான-முறையாக உபதேசிக்கிறார். ஆண்டுதோறும் செய்யும் ஸ்ராத்தத்தின் கட்டமைப்பை வகுத்து, ஏகோத்திஷ்ட (ஒரே நோக்கம்) மற்றும் பார்வண (பல பித்ருக்கள்) ஸ்ராத்தங்களின் வேறுபாட்டை விளக்கி, அக்னிஹோத்ர அதிகாரம் மற்றும் குறிப்பிட்ட புதல்வர்கள் தொடர்பான விதிவிலக்குகளையும் கூறுகிறார். தர்ஷ/அமாவாசையில் மரணம், பிரேத-பக்ஷத்துக்குள் மரணம் போன்றவற்றிற்கு சிறப்பு கட்டளைகள், மேலும் ஆசௌசம் அல்லது தடைகள் வந்தால் காலக்கணக்கால் ‘சீரமைப்பு’ விதிகளும் தரப்படுகின்றன. மரணத் தேதி தெரியாமை, வீட்டைவிட்டு தூரத்தில் இருப்பது, மரணச் செய்தி தாமதமாக அறிதல், ஆசௌசம் தெரியாத நிலையில் குற்றப் பகிர்வு போன்ற நடைமுறைச் சூழ்நிலைகளுக்கும் தீர்வு கூறப்படுகிறது. பின்னர் தினசரி (நித்ய) ஸ்ராத்தத்தின் அங்கங்கள்—ஆவாஹனம், ஸ்வதா, பிண்டம், ஹோமம், பிரஹ்மசர்யக் கட்டுப்பாடுகள், விஷ்வேதேவர்கள், உணவு நிஷேதங்கள், தக்ஷிணை, விசர்ஜனம்—விளக்கப்பட்டு, ஸ்ராத்த வகைகள் (நித்ய, தைவ/தேவ-ஸ்ராத்த, விருத்தி, காம்ய, நைமித்திக, ஆப்யுதயிக) மற்றும் வரிசை (மாத்ரு முன், பித்ரு பின்; தேவைப்பட்டால் மாதாமஹாதிகள்) நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன.
Adhyaya 46
Karma-vipāka: Truth, Yama’s Judgment, and the Marks of Sin in Rebirth
பிரேதகல்பத்தின் பரலோக நெறி-உபதேசத்தைத் தொடர்ந்து கருடன், புண்ணியம் சொர்க்க இன்பங்களையும் மேன்மையையும் தரும் என உறுதிப்படுத்தி, பாவிகள் எவ்வாறு பிறக்கின்றனர், கர்மம் எவ்வாறு பழுத்து விதியின் கட்டுப்பாடாகிறது என்று ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வினவுகிறார். கிருஷ்ணன், முன் அனுபவித்த நல்வினை–தீவினைகளால் உருவான அடையாளங்களுடன் மனிதர் மீண்டும் உலகில் பிறக்கின்றனர் என விளக்குகிறார். தன்னடக்கமுள்ளவரை குரு ஒழுங்குபடுத்துவார்; தீயவரை அரசன் தண்டிப்பான்; ஆனால் மறைபாவங்களுக்கு இறுதி தண்டனையளிப்பவன் யமன். பிராயச்சித்தம் இன்றி உயிர்கள் பல யமலோகங்களை அனுபவித்து, கர்ம அவசேஷக் குறிகளுடன் மீண்டும் உடல் எடுக்கின்றன. அவமதிப்பு பேச்சு, பொய், பிரம்மஹத்த்யா, மதுபானம், திருட்டு, பாலியல் மீறல், யாக/விதி தவறு, ஏமாற்று, துக்க–அசௌச விதி மீறல் ஆகியவற்றின் பலனாக ஊனமுற்றல், நோய், வறுமை, பிள்ளையின்மை, மிருகப் பிறவி முதலியவை கூறப்படுகின்றன. பின்னர் தத்துவம்: ஜீவன் விந்து–இரத்த வழியாக கருவில் நுழைந்து, மகாபூதங்கள், இந்திரியங்கள், மனம், பிராணன், ராக–த்வேஷங்களுடன் உடல் வளர்ச்சியை அடைகிறது. ஸ்வதர்மம் சஞ்சாரச் சக்கரத்தை மேலே உயர்த்தும்; அதர்மம் கீழே தள்ளும்; காம–க்ரோதத்தால் கடமை புறக்கணிப்பு மீண்டும் நரகத்துக்கு இட்டுச் சென்று, அடுத்த अध्यாயங்களில் கர்ம இயந்திரமும் பரிகார முறைகளும் விளங்குவதற்கான முன்னுரையாகிறது।
Adhyaya 47
Vaitaraṇī: Torments of the Sinful, Sins Enumerated, and the Vaitaraṇī Go-dāna Rite
ப்ரேதகல்பத்தின் பரலோகப் பாதை உபதேசம் தொடரும் போது, கருடன் விஷ்ணு/கிருஷ்ணரிடம் தானத்தின் தர்மமும் வைதரணியின் அதிகாரபூர்வ வர்ணனையும் கேட்கிறான். ஆண்டவர் யமபாதையின் பயங்கர எல்லைநதியாக வைதரணியைச் சொல்கிறார்—கொதிக்கும், அசுத்தமான, மாமிசச் சேற்றால் நிரம்பிய, கொடிய நீர்வாழ் உயிர்களால் சூழப்பட்ட நதி; அங்கே பாவிகள் அழுது அலுத்து விழுகின்றனர். அங்கே வீழ்வதற்கான நெறிக் காரணங்கள் கூறப்படுகின்றன—இறைவன், குரு, மூத்தோர் அவமதிப்பு; நல்லொழுக்கமுள்ள மனைவியைத் துறத்தல்; சார்ந்தவர்களைத் துரோகம் செய்து கொலை செய்தல்; பிராமணர்களைத் தடுத்தல், ஏமாற்றல்; மேலும் மகாபாதகத்துக்கு ஒப்பான செயல்கள் (தீவைப்பு, விஷமிடுதல், பொய்சாட்சி, மதுபானம், பரஸ்த்ரீகமனம், எல்லை மீறல், கொடூர நடத்தை முதலியவை). பின்னர் தீர்வாக தானம், குறிப்பாக சுப சந்திக் காலங்களில் மற்றும் கட்டாயமாக ஸ்ராத்தத்தில், வலியுறுத்தப்படுகிறது. வைதரணீ-தானம்/கோ-தான விதி விரிவாக வருகிறது—தங்க-வெள்ளி அலங்காரமிட்ட பசு, தானியம், யமனின் தங்கப் பிரதிமை, கரும்புத் தெப்பம், பிராமணருக்கு தானம், மந்திர ஜபம்—இதனால் பாதுகாப்பான கடத்தலும் பலமடங்கு புண்ணியமும் கிடைக்கிறது. இறுதியில் சூதர் இதை உலக நலனுக்கும் ப்ரேத விடுதலைக்கும் உரிய உபதேசமாக அமைக்கிறார்; ரிஷிகள் வைஷ்ணவ வெற்றியை உறுதிப்படுத்துகின்றனர்—தர்மமும் விஷ்ணு ஸ்மரணமும் துர்கதியைத் தடுக்கின்றன—என்று, அடுத்ததாக கருடனின் விரத-தீர்த்த விசாரணைகளுக்குத் தளம் அமைக்கிறது।
Adhyaya 48
Karma, Varṇa-Dharma, and Dāna as the Soul’s True Companion on the Path to Yama
பிரேதகல்பத்தின் தொடர்ச்சியாக, கருடன் கேட்கிறான்—உயிர்கள் தவிர்க்க முடியாமல் இறக்கின்றன; ஆனால் புண்ணிய வேறுபாட்டால் அவர்களின் நிலை ஏன் மாறுகிறது? பகவான் விளக்குகிறார்: யமபாதை பயணிக்கும் ஜீவன், சேர்க்கப்பட்ட கர்மபலமும் முக்தி‑வாசனையும் வடிவமைத்த அங்குலம்‑அளவான நுண்ணிய இரண்டாம் உடலை ஏற்கிறது. பின்னர் மரணத்திற்குப் பிந்தைய புலம்பல்கள் வர்ணிக்கப்படுகின்றன—ஒரு பிராமணன் வேத‑புராணப் படிப்பு, பூஜை, பித்ரு‑தர்ப்பணம் ஆகியவற்றை விட்டதற்காக வருந்துகிறான்; க்ஷத்திரியனின் தர்மவீரமும் பாவஹிம்சையும் அளவிடப்படுகின்றன; வைசியன் மோசடி வாணிபத்தைப் பற்றி துயருறுகிறான்; சூத்ரன் தானம், பொதுநீர் வசதி போன்ற தர்ம ஆதாரங்களை செய்யாததால் கண்டிக்கப்படுகிறான். கடமையை விட்டால் தேவர்கள், பித்ருக்கள், அக்னி ‘முகம் திருப்புவர்’; தீர்த்தஸ்நானம், கிரகணகால தானம், கயாவில் பிண்டதானம், நியமமான வழிபாடு புண்ணியத்தை உயர்த்தும். கர்ப்பத்தில் அறிந்தது பிறப்பில் மறந்து, மரணத்தில் மீண்டும் நினைவுறும் சுழற்சியைச் சொல்லி இப்போதே சாதனை செய்ய வேண்டிய அவசரத்தை வலியுறுத்துகிறது. இறுதியில் தானம், கருணை, இனிய சொல், தமம், தர்மத்திற்கான பொதுநல அமைப்புகள் ஆகியவையே ஆன்மாவின் உண்மை துணை எனப் போற்றுகிறது; இதை கேட்கவும் பாராயணம் செய்யவும் ஆன்மிகப் பயன் உண்டு என வாக்குறுதி அளித்து, அடுத்தடுத்த யமவிசாரண விவரங்களுக்கு முன்னுரை செய்கிறது।
Adhyaya 49
Mukti-tattva Upadeśa: Knowledge as the Direct Cause of Liberation
பிரேதகல்பத்தில் ஆன்மாவின் நிலை மற்றும் கர்மவிளைவுகள் பற்றிய தொடர்ச்சியான உரையாடலில், கருடன் மரணத்திற்குப் பிந்தைய அச்சத்தைத் தாண்டி சம்சாரமோட்சத்தின் பரம மருந்தை கேட்கிறான். விஷ்ணுவிடம் மோட்சத்திற்கான நித்திய வழியை வேண்டுகிறான். விஷ்ணு அத்வைதத் தத்துவத்தை விளக்குகிறார்—நிர்குண, சுயப்ரகாசமான பிரஹ்மமே பரமசத்தியம்; அனாதி அவித்யா மற்றும் கர்ம உபாதிகளால் ஜீவ வேறுபாடு தோன்றுகிறது, மோட்சம் வரை சூக்ஷ்மதேகம் நிலைத்திருக்கும். பின்னர் நெறி அவசரம் தீவிரமாகிறது—மனிதப் பிறவி அரிது, தத்துவஞானத்திற்கு ஏற்றது; காலம், நோய், மரணம் தாமதத்தை பேரழிவாக்கும். ஆசை, தீய நட்பு, இந்திரியவிஷயக் கொள்ளை, தம்பம், போலித்தனம் கண்டிக்கப்படுகின்றன; அனுபவமற்ற கர்மகாண்டம், வெளிப்புறத் துறவுச் சின்னங்கள், வெறும் சாஸ்திர வாதங்கள் பயனற்றவை எனத் தள்ளப்படுகின்றன. இறுதியில் ஞானம், விவேகம், குரு உபதேசமே நேரடி மோட்ச காரணம் என நிறுவி, இறுதிக்காலத்தில் வைராக்யம், பிரணவம் (ஓம்) ஜபம், பிராணநிக்ரகம், பிரஹ்ம தியானம் மற்றும் மோட்சக்ஷேத்திரங்களைச் சொல்கிறார். பரம்பரை, கேட்பு-பாடல் பலன், புராணத்தையும் உரைப்பவரையும் மதிக்கும் விதியுடன், யமபயத்தை விடுதலை தரும் ஞானமாக மாற்றும் பிரேதகல்பத்தின் நோக்கத்துடன் அத்தியாயம் இணைக்கப்படுகிறது.
Frequently Asked Questions
Because the Preta Kalpa frames death as a dharmic transition requiring correct rites and right understanding. The text links śrāddha, piṇḍa, dāna, and related observances to the preta’s welfare and to the living family’s obligation (kartavya) to support the departed’s onward movement, while also instructing detachment and remembrance of Hari as the ultimate refuge.
It concentrates on post-mortem states (preta-bhāva), the soul’s route toward Saṃyamanī/Yama-loka, and the rationale of funerary rites (antyeṣṭi) and śrāddha as karmically efficacious supports—rather than cosmology, genealogy, or general dharma topics.
Both are integrated: the opening ‘tree of Madhusūdana’ metaphor explicitly orients ritual and dharma toward mokṣa, while Garuḍa’s questions demand the practical ‘how and why’ of rites that address fear, suffering, and karmic continuity.
Read Garuda Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.