Adhyaya 11

Verse 1

श्राद्धस्य तृप्तिदत्वादिनिरूपणं नाम दशमो ऽध्यायः गरुड उवाच / मानुषत्वं लभेत्कस्मान्मृत्युमाप्नोति तत्कथम् / म्रियते कः सुरश्रेष्ठ देहमाश्रित्य कुत्रचित्

கருடன் கூறினான்—ஓ தேவர்களில் சிறந்தவரே! எந்த காரணத்தால் உயிர் மனிதப் பிறவியை அடைகிறது? அது எவ்வாறு மரணத்தை அடைகிறது? இங்கே எங்கோ உடலை ஏற்று உண்மையில் யார் மரிக்கிறார்?

Verse 2

इन्द्रियाणि कुतो यान्ति ह्यस्पृश्यः स कथं भवेत् / क्व कर्माणि कृतानीह कथं भुङ्क्ते प्रसर्पति

இந்திரியங்கள் எங்கே செல்கின்றன? அந்த (பிரேதன்) எவ்வாறு அஸ்ப்ருஷ்யனாகிறான்? இங்கே செய்த கர்மங்கள் எங்கே நிலைக்கின்றன? அவற்றின் பலனை எவ்வாறு அனுபவித்து எவ்வாறு அலைகிறான்?

Verse 3

प्रसादं कुरु मे मोहं छेत्तुमर्हस्यशेषतः / काश्यपो ऽहं सुरश्रेष्ठ विनतागर्भ संभवः / यमलोकं कथं यान्ति विष्णुलोकं च मानवाः

எனக்கு அருள் புரிந்து என் மோகத்தை முற்றிலும் வெட்டி நீக்குங்கள். ஓ தேவர்களில் சிறந்தவரே! நான் கश्यபனின் புதல்வன், விநதையின் கருவில் பிறந்தவன். மனிதர்கள் யமலோகத்திற்கு எவ்வாறு செல்கிறார்கள், விஷ்ணுலோகத்தை எவ்வாறு அடைகிறார்கள்?

Verse 4

श्रीकृष्ण उवाच / परस्य योषितं हृत्वा ब्रह्मस्वमपहृत्य च

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கூறினார்—பிறருடைய மனைவியை அபகரித்து, பிராமணரின் சொத்தையும் திருடியவன்…

Verse 5

अरण्ये निर्जने देशे जायते ब्रह्मराक्षसः / हीनजातौ प्रजायेत रत्नानामपहारकः

நிர்ஜன வனப்பகுதியில் அவன் பிரம்மராக்ஷசனாகப் பிறக்கிறான்; ரத்தினங்களைத் திருடுபவன் தாழ்ந்த குலத்தில் பிறக்கிறான்.

Verse 6

यंयं काममभिध्यायेत्स तल्लिङ्गो ऽभिजायते / नैनं छिन्दन्ति शस्त्राणि नैनं दहति पावकः

எந்த எந்த ஆசையை உயிர் மீண்டும் மீண்டும் தியானிக்கிறதோ, அதற்கேற்ப லிங்க-சரீரம் உருவாகிறது; ஆயுதங்கள் அதை வெட்ட முடியாது, நெருப்பும் அதை எரிக்க முடியாது.

Verse 7

न चैनं क्लेदयन्त्यापो न शोषयति मारुतः / वाक् चक्षुर्नासिका कर्णौ गुदं मूत्रस्य सञ्चरः

நீர் அதை நனைக்க முடியாது, காற்று அதை உலரச் செய்ய முடியாது; பேச்சு, பார்வை, மணம், கேள்வி நிலைத்திருக்கும்; மேலும் குதமும் சிறுநீர் ஓடும் வழியும் இருக்கும்.

Verse 8

अण्डजादिकजन्तूनां छिद्राण्येतानि सर्वशः / आनाभेर्मूर्धपर्यन्तमूर्ध्वच्छिद्राणि चाष्ट वै

முட்டையிலிருந்து பிறப்போர் முதலிய எல்லா உயிர்களிலும் இவ்வாயில்கள் எங்கும் உள்ளன; நாபியிலிருந்து தலைவரை மேல்நோக்கிய எட்டு திறப்புகள் நிச்சயமாக உள்ளன.

Verse 9

सन्तः सुकृतिनो मर्त्या ऊर्ध्वच्छिद्रेण यान्ति वै / मृताहे वार्षिकं यावद्यथोक्तविधिना खग

ஓ கக (கருடா)! சத்புருஷரும் புண்ணியவானும் ஆன மனிதர்கள் நிச்சயமாக ஊர்த்வச் சித்ரம் (பிரம்மரந்த்ரம்) வழியே புறப்படுவர். மரண நாளிலிருந்து வருடாந்திர ஸ்ராத்தம் வரை சொல்லப்பட்ட விதிப்படி கர்மங்கள் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 10

कुर्यात्सर्वाणि कर्माणि निर्धनो ऽपि हि मानवः / देहे यत्र वसेज्जन्तुस्तत्र भुङ्क्ते शुभाशुभम्

மனிதன் ஏழையாயினும் எல்லா சாஸ்திர விதி கர்மங்களையும் செய்ய வேண்டும்; ஏனெனில் ஜீவன் எந்த உடலில் வாசிக்கிறதோ, அதே உடலிலேயே சுப-அசுப பலன்களை அனுபவிக்கிறது.

Verse 11

मनोवाक्कायजान्दोषांस्तथां भुङ्क्ते खगेश्वर / मृतः स सुखमाप्नोति मायापाशैर्न बध्यते / पाशबद्धो नरो यस्तु विकर्मनिरतो भवेत्

ஓ ககேஸ்வர (கருடா)! மனம், வாக்கு, உடல் ஆகியவற்றால் உண்டாகும் குற்றங்களின் பலனை மனிதன் நிச்சயமாக அனுபவிக்கிறான். ஆனால் தர்ம வழியில் நிலைபெற்றவன் மரணத்திற்குப் பின் நலமடைந்து மாயையின் பாசங்களால் கட்டுப்படான்; பாசத்தில் கட்டுண்டு விகர்மத்தில் ஈடுபடுவன் பந்தனத் துயரை அடைவான்.