Adhyaya 38

Verse 1

नाम सप्तत्रिंशो ऽध्यायः तार्क्ष्य उवाच / दानतीर्थार्थितं मोक्षं स्वर्गञ्च वद मे प्रभो / केन मोक्षमवाप्नोति केन स्वर्गे वसेच्चिरम्

தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) கூறினான்— ஓ பிரபுவே! தானமும் தீர்த்தயாத்திரையும் மூலம் பெறப்படும் மோக்ஷமும் ஸ்வர்கமும் பற்றி எனக்குச் சொல்லுங்கள். எதனால் மோக்ஷம் கிடைக்கும்? எதனால் ஸ்வர்கத்தில் நீண்ட காலம் வாழலாம்?

Verse 2

केन गच्छति तेजस्तु स्वर्लोकात् सत्यलोकतः / मानुष्यं केन लभते नरकेशु निमज्जति

எதனால் உயிரின் ஒளி ஸ்வர்கலோகத்திலிருந்தும், சத்தியலோகத்திலிருந்தும் கூட விலகிச் செல்கிறது? எதனால் மனிதப் பிறவி கிடைக்கிறது, எதனால் நரகங்களில் மூழ்குகிறான்?

Verse 3

एतन्मे वदनिश्चित्य भक्तानां मोक्षदायक / ब्रूहि कस्मिन् मृते स्वर्गे पुनर्जन्म न विद्यते

நிச்சயமாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்—பக்தர்களுக்கு மோக்ஷம் அளிக்கும் இத்தத்துவம்: ஒருவர் இறந்தால் எந்த ஸ்வர்கத்தில் மீண்டும் பிறவி இல்லை?

Verse 4

श्रीविष्णुरुवाच / मानुष्यं भारते वर्षे त्रयोदशसु जातिषु

ஸ்ரீ விஷ்ணு அருளினார்—பாரதவர்ஷத்தில் உடலுடைய உயிர்களின் பதிமூன்று ஜாதிகளில் மனிதப் பிறவி என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 5

तत् प्राप्य म्रियते क्षेत्रे पुनर्जन्म न विद्यते / अयोध्या मथुरा माया काशी काञ्ची अवन्तिका

அத்தகைய புனித க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து அங்கே இறப்பவர் மீண்டும் பிறவியடையார். (அவை:) அயோத்தி, மதுரா, மாயா (ஹரித்வார்), காசி, காஞ்சி, அவந்திகா (உஜ்ஜயினி).

Verse 6

पुरी द्वारवती ज्ञेया सप्तैता मोक्षदायिकाः / सन्न्यस्तमिति यो ब्रुयात् प्राणैः कण्ठगतैरपि

புரி, த்வாரவதியையும் அறிக; இவ்வேழும் மோக்ஷம் அளிப்பவை. உயிர் தொண்டை வரை வந்த தருணத்திலும் ‘நான் ஸந்ந்யாசம் எடுத்தேன்’ என்று கூறுபவன் அந்தத் துறவின் ரட்சக சக்தியை அடைவான்.

Verse 7

मृतो विष्णुपुरं याति न पुनर्जायते क्षितौ / सकृदुच्चरितं येन हरिरित्यक्षरद्वयम्

‘ஹரி’ என்ற இரு எழுத்துகளை ஒருமுறையாவது உச்சரிப்பவன்—மரண நேரத்திலும்—விஷ்ணுவின் தாமத்திற்குச் சென்று, பூமியில் மீண்டும் பிறவியடையான்.

Verse 8

बद्धः परिकरस्तेन मोक्षाय गमनं प्रति / कृष्णकृष्णेति कृष्णेति यो मां स्मरति नित्यशः

அந்த ஆதாரத்தால் ஆயத்தமாய் அவன் மோட்சப் பாதையில் முன்னே செல்கிறான். எவன் எப்போதும் ‘கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா’ என்று என்னை நினைக்கிறானோ, அவன் மோட்சகதியை அடைகிறான்.

Verse 9

जल भित्त्वा यथा पद्मं नरकादुद्धराम्यहम् / शालग्रामजिला यत्र यत्र द्वारवती शिला

நீரைத் துளைத்து தாமரை மேலெழுவது போல, நான் பக்தனை நரகத்திலிருந்து உயர்த்துகிறேன்—எங்கே எங்கே சாலகிராம-சிலை இருக்கிறதோ, எங்கே எங்கே புனித த்வாரவதி-சிலை இருக்கிறதோ அங்கே.

Verse 10

उभयोः सङ्गमो यत्र मुक्तिस्तत्र न संशयः / शालग्रामशिला यत्र पापदोषक्षयावहा

இரண்டின் சங்கமம் எங்கே நிகழுமோ, அங்கே விடுதலை—சந்தேகம் இல்லை. எங்கே சாலகிராம-சிலை இருக்கிறதோ, அது பாவமும் குறையும் அழியச் செய்கிறது.

Verse 11

तत्सन्निधानमरणान्मुक्तिर्जन्तोः सुनिश्चता / रोपणात् पालनात् सेकाद्ध्यानस्पर्शनकीर्तनात् / तुलसी दहते पापं नृणां जन्मार्जितं खग

ஓ பறவையே (கருடா)! அந்த (துளசி) சன்னிதியில் மரணமடைந்தால் உயிர்க்கு மோட்சம் உறுதி. அதை நடுதல், காத்தல், நீரூட்டல், தியானம், தொடுதல், கீர்த்தனம் ஆகியவற்றால் துளசி மனிதரின் பிறவிப் பிறவிப் பாவங்களை எரித்தழிக்கிறது.

Verse 12

ज्ञानहृदे सत्यजले रागद्वेषमलापहे / यः स्नातो मानसे तीर्थे न स लिप्येत पातकैः

ஞானமே இதயமாகவும், சத்தியமே நீராகவும், ஆசை-வெறுப்பு மாசுகளை அகற்றுவதாகவும் உள்ள அந்த மனத் தீர்த்தத்தில் எவன் நீராடுகிறானோ, அவன் பாவங்களால் மாசுபடான்.

Verse 13

न काष्ठे विद्यते देवो न शिलायां कदाचन / भावे हि विद्यते देवस्तस्माद्भावं समाचरेत्

தெய்வம் மரத்திலும் இல்லை, கல்லிலும் எப்போதும் இல்லை; தெய்வம் உண்மையில் உள்ளத்தின் பாவ-பக்தியிலே உறைகிறது—ஆகையால் அந்தத் தூய பாவத்தை வளர்த்திடுக।

Verse 14

प्रातः प्रातः प्रपश्यन्ति नर्मदां मत्स्यघातिनः / न ते शिवपुरीं यान्ति चित्तवृत्तिर्गरीयसी

மீன்களை கொல்வோர் காலைதோறும் நர்மதையை மீண்டும் மீண்டும் காண்கிறார்கள்; ஆயினும் அவர்கள் சிவபுரியை அடையார், ஏனெனில் பாவத்தால் அவர்களின் சித்தவிருத்தி கனத்ததாகிறது।

Verse 15

यादृक् चित्तप्रतीतिः स्यात् तादृक् कर्मफलं नृणाम् / परलोकगतिस्तादृक सूचीसूत्रविचारवत्

மனத்தின் உறுதி எவ்வாறு இருக்கிறதோ, அவ்வாறே மனிதர்க்கு கர்மபலன் அமையும்; அதன்படி பரலோகப் பயணமும் அத்தகையதே—ஊசி-நூல் நுண்ணறிவு போலத் துல்லியமானது।

Verse 16

ब्राह्मणार्थे गवार्थे च स्त्रीणां बलवधेषु च / प्राणत्यागपरो यस्तु स वै मोक्षमवाप्नुयात्

பிராமணரின் நலனுக்காகவும், பசுக்களின் நலனுக்காகவும், பெண்களை வலுக்கட்டாயத் தீங்கில் இருந்து காக்கவும் உயிர்தியாகத்திற்குத் தயாரானவன்—அவனே நிச்சயமாக மோக்ஷம் அடைவான்।

Verse 17

अनाशके मृतौ यस्तु स वै मोक्षमवाप्नुयात् / अनाशके मृतो यस्तु स मुक्तः सर्वबन्धनैः

உண்ணாது நோன்பு நிலையில் இறப்பவன் நிச்சயமாக மோக்ஷம் அடைவான்; நோன்பில் இறந்தவன் எல்லா பந்தங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்।

Verse 18

दत्त्वा दानानि विप्रेभ्यस्ततो मोक्षमवाप्नुयात् / एते वै मोक्षमार्गाश्च स्वर्गमार्गास्तथैव च

விப்ரர்களுக்கு தானங்களை அளித்தால் அதன் பின் மோட்சத்தை அடைவான். இவையே மோட்சப் பாதைகள்; அதுபோலவே ஸ்வர்கப் பாதைகளும் இவையே.

Verse 19

गोग्रहे देशविध्वंसे मरणं रणतीर्थयोः / उत्तमाधममध्यस्य बाध्यमानस्य देहिनः / आत्मानं तत्र सन्त्यज्य स्वर्गवासं लभेच्चिरम्

கோசாலையில், நாட்டின் அழிவுக் காலத்தில், அல்லது போர்க்களத்திலோ தீர்த்தத்திலோ—சூழ்நிலையால் கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட—உயர்ந்த, தாழ்ந்த, நடுத்தர எந்த உயிரும் இறந்தால், அங்கே உடலைத் துறந்து நீண்ட காலம் ஸ்வர்கவாசம் பெறுவான்.

Verse 20

जीवितं मरणञ्चैव द्वयं शिक्षेत पण्डितः / जीवितं दानभोगाभ्यां मरणं रणतीर्थयोः

பண்டிதன் இரண்டு விஷயங்களை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்—எப்படி வாழ வேண்டும், எப்படி இறக்க வேண்டும். தானமும் தர்மமான அனுபவமும் வாழ்க்கையை நிறைவேற்றும்; போர்க்களத்திலோ தீர்த்தத்திலோ மரணம் வந்தால் மரணமும் உயர்வடையும்.

Verse 21

हरिक्षेत्रे कुरुक्षेत्रे भृगुक्षेत्रे तथैव च / प्रभासे श्रीस्थले चैव अर्बुदे च त्रिपुष्करे

ஹரிக்ஷேத்திரம், குருக்ஷேத்திரம், ப்ருகுக்ஷேத்திரம் மற்றும் ப்ரபாஸம்; மேலும் ஸ்ரீஸ்தலம், அர்புதம், திரிபுஷ்கரம்—இவை அனைத்தும் மிகப் புனிதமான தீர்த்தக்ஷேத்திரங்களாகப் போற்றப்படுகின்றன.

Verse 22

भूतेश्वरे मृतो यस्तु स्वर्गे वसति मानवः / ब्रह्मणो दिवसं यावत् ततः पतति भूतले

பூதேஸ்வரத்தில் இறப்பவன், ப்ரஹ்மாவின் ஒரு நாள் அளவு காலம் ஸ்வர்கத்தில் வாசிப்பான்; அதன் பின் பூதலமாகிய பூலோகத்திற்கு மீண்டும் வீழ்வான்.

Verse 23

वर्षवृत्तिन्तु यो दद्याद्ब्राह्मणे दोषवर्जिते / सर्वं कलं स मुद्धृत्य स्वर्गलोके महीयते

குற்றமற்ற பிராமணருக்கு ஒரு ஆண்டின் வாழ்வாதாரத்தை (போஷணத்தை) தானமாக அளிப்பவன், எல்லாப் பயனையும் முழுமையாகப் பெற்று, ஸ்வர்கலோகத்தில் உயர்ந்து போற்றப்படுவான்.

Verse 24

कन्यां विवाहयेद्यस्तु ब्राह्मणं वेदपारगम् / इन्द्रलोके वसेत् सो ऽपि स्वकुलैः परिवेष्टितः

வேதங்களில் தேர்ந்த பிராமணனுக்கு தன் மகளைக் கல்யாணம் செய்து வைப்பவன், தன் குலத்தாரால் சூழப்பட்டவனாய் இந்திரலோகத்தில் வாசிப்பான்.

Verse 25

महादानानि दत्वा च नरस्तत्फलमामुयात्

மகாதானங்களை அளித்த மனிதன், மறுலோகத்தில் அதற்கேற்ற பயனை அடைவான்.

Verse 26

वापी कूपतडागानामारामसुरसद्मनाम् / जीर्णोद्धारं प्रकुर्वाणः पूर्वकर्तुः फलं लभेत् / जीर्णोद्धारेण वा तेषां तत् पुण्यं द्विगुणं भवेत्

சிதைந்த படிக்கிணறு, கிணறு, குளம், தோட்டம், தேவாலயம் (தேவரின் வாசஸ்தலம்) ஆகியவற்றை புதுப்பிப்பவன், முதற்கட்டியவரின் பயனை அடைவான்; மேலும் அந்தப் புதுப்பிப்பால் அந்தப் புண்ணியம் இரட்டிப்பாகும்.

Verse 27

शीतवा तातपहरमपि पर्णकुटीरकम् / कृत्वा विप्राय विदुषे प्रददाति कुटुम्बिने

குளிர், காற்று, வெப்பத்தை நீக்கும் இலைக்குடிலை அமைத்து, குடும்பத்தைப் பேணும் பண்டித பிராமணருக்கு தானமாக அளிப்பான்.

Verse 28

तिस्रः कोट्योर्धकोटी च नरः स्वर्गे महीयते

மூன்று கோடியும் மேலும் அரைக்கோடியும் ஆண்டுகள் வரை மனிதன் ஸ்வர்கத்தில் மதிக்கப்பட்டு உயர்ந்த பெருமையை அனுபவிக்கிறான்।

Verse 29

या स्त्री सवर्णा संशुबा मृतं पतिमनुव्रजेत् / सा मृता स्वर्गमाप्नोति वर्षाणां रोमसंख्यता

தன் வர்ணத்தினளாகவும் நற்குணமுடையவளாகவும் இருந்து இறந்த கணவனைத் தொடர்ந்து செல்லும் பெண், மரணத்திற்குப் பின் உடல் ரோமங்களின் எண்ணிக்கையளவு ஆண்டுகள் ஸ்வர்கம் அடைவாள்।

Verse 30

पुत्रपौत्रादिकं त्यक्त्वा स्वपतिं यानुगच्छति / स्वर्गं लभेतां तौ चोभौ दिव्यस्त्रीभिरलङ्कृतौ

மகன், பேரன் முதலியோரின் பற்றைத் துறந்து தன் கணவனைத் தொடர்ந்து செல்லும் மனைவி ஸ்வர்கம் அடைவாள்; அவரிருவரும் தெய்வீகப் பெண்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு ஸ்வர்கத்தில் மதிக்கப்படுவர்।

Verse 31

कृत्वा पापान्यनेकानि भर्तृद्रोहमतिः सदा / प्रक्षालयति सर्वाणि या स्वं पतिमनुव्रजेत्

பல பாவங்களைச் செய்து எப்போதும் கணவனைத் துரோகிக்கும் மனம் இருந்தாலும், தன் கணவனை நம்பிக்கையுடன் தொடர்ந்து செல்லும் பெண் அவை அனைத்தையும் கழுவி நீக்குகிறாள்।

Verse 32

महापापसमाचारो भर्ता चेद्दुष्कृती भवेत् / तस्याप्यनुव्रता नारी नारायेत् सर्वकिल्बिषम्

கணவன் மகாபாவங்களில் ஈடுபட்டு தீச்செயலாளனாக இருந்தாலும், அவனுக்கு அனுவிரதையாக இருக்கும் மனைவி அவனுடைய எல்லாக் கல்மஷங்களையும் நீக்க வல்லாள்।

Verse 33

ग्रासमात्रं नियमतो नित्यदानं करोति यः / चतुश्चामरसंयुक्तविमानेनाधिगच्छति

நியமமாக தினந்தோறும் ஒரு வாய்முத்தளவு உணவையாவது தானம் செய்பவன், நான்கு சாமரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட திவ்ய விமானத்தை அடைகிறான்.

Verse 34

यत् कृतं हि मनुष्येण पापमामरणान्तिकम् / तत् सर्वं नाशमायाति वर्षवृत्तिप्रदानतः

மனிதன் மரணத்தின் எல்லை வரை செய்த பாவமெல்லாம், ஒரு ஆண்டுக்கான வாழ்வாதாரத்தை அளிக்கும் தானத்தால் முழுதும் அழிகிறது.

Verse 35

भूतं भव्यं बविष्यञ्च पापं जन्मत्रयार्जितम् / पक्षालयति तत् सर्वं विप्रकन्योपनायनात्

மூன்று பிறவிகளில் சேர்த்த—கடந்த, நிகழ், வருங்கால—அனைத்துப் பாவமும் பிராமண கன்னிகையின் உபநயனத்தால் முழுதும் கழுவப்படுகிறது.

Verse 36

दशकूपसमा वापि दशवापीसमं सरः / सरो भिर्दशभिस्तुल्या या प्रपा निर्जले वने

ஒரு வாபி பத்து கிணறுகளுக்கு இணை; ஒரு சரஸ் பத்து வாபிகளுக்கு இணை; நீரில்லா காட்டில் அமைக்கப்படும் பிரபா பத்து சரஸ்களுக்கு ஒப்பானது.

Verse 37

या वापी निर्जले देशे यद्दानं निर्धने द्विजे / प्राणिनां यो दयां धत्ते स भवेन्नाकनायकः

நீரில்லா நாட்டில் வாபி அமைக்கச் செய்பவன், ஏழை பிராமணனுக்கு தானம் அளிப்பவன், உயிர்கள்மேல் கருணை தாங்குபவன்—அவன் ஸ்வர்கத்தில் தலைவனாவான்.

Verse 38

एवमादिभिरन्यैश्च सुकृतैः स्वर्गभाग्भवेत् / स तत् सर्वं फलं प्राप्य प्रतिष्ठां परमां लभेत्

இவ்வாறானவும் பிறவும் புண்ணியச் செயல்களால் மனிதன் ஸ்வர்க்கப் பங்காளி ஆவான்; அவற்றின் முழுப் பலனையும் பெற்று பரமப் பிரதிஷ்டையும் உயர்ந்த புகழும் அடைவான்।

Verse 39

फल्गु कार्यं परित्यज्य सततं धर्मवान् भवेत् / दानं दमो दया चेति सारमेतत् त्रयं भुवि

அற்பமான செயல்களை விட்டு, மனிதன் எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைபெற வேண்டும். இவ்வுலகில் சாரம் இதுவே மூன்று—தானம், தமம் (சுயக்கட்டுப்பாடு), தயை।

Verse 40

दानं साधोर्दरिद्रस्य शून्यलिङ्गस्य पूजनम् / अनाथप्रेतसंस्कारः कोटियज्ञफलप्रदः

நல்லொழுக்கமுள்ள ஏழைக்கு அளிக்கும் தானம், நிறுவப்பட்ட சின்னமில்லாத சூன்யலிங்கத்திற்கு செய்யும் பூஜை, மற்றும் ஆதரவற்ற பிரேதத்திற்கு செய்யும் இறுதிச்சடங்குகள்—இவை கோடி யாகப் பலனை அளிக்கும்।