Adhyaya 42

Verse 1

वृषोत्सर्गनिरूपणं नामै कचत्वारिंशत्तमो ऽध्यायः श्रीविष्णुरुवाच / यथा धेनुसहस्रेषु वत्सो विन्दति मातरम् / तथा पूर्वकृतं कर्म कर्तारमनुगच्छति

ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறினார்—ஆயிரம் பசுக்களிடையே கன்று தன் தாயை கண்டுபிடிப்பதுபோல், முன் செய்த கர்மம் செய்பவரைத் தொடர்ந்து செல்கிறது.

Verse 2

आदित्यो वरुणो विष्णुर्ब्रह्मा सोमो हुताशनः / शूलपाणिश्च भगवानभिनन्दति भूमिदम्

ஆதித்யன், வருணன், விஷ்ணு, பிரம்மா, சோமன், ஹுதாசனன் (அக்னி), மற்றும் பகவான் சூலபாணி—இவர்கள் அனைவரும் பூமிதானம் செய்பவரை பாராட்டி மகிழ்கின்றனர்.

Verse 3

नास्ति भमिसमं दानं नास्ति भमिसमो निधिः / नास्ति सत्यसमो धर्मो नानृतात्पातकं परम्

பூமிதானத்துக்கு ஒப்பான தானம் இல்லை; பூமிக்குச் சமமான நிதி இல்லை. சத்தியத்துக்கு ஒப்பான தர்மம் இல்லை; பொய்யை விடப் பெரிய பாவம் இல்லை.

Verse 4

अग्नेरपत्यं प्रथमं सुवर्णं भूर्वैष्णवी सूर्यसुताश्च गावः / लोकत्रयं तेन भवेत्प्रदत्तं यः काञ्चनं गां च महीं च दद्यात्

பொன் முதலில் அக்னியின் புதல்வம் எனக் கூறப்படுகிறது; பூமி வைஷ்ணவீ, பசுக்கள் சூரியனின் புதல்விகள் எனச் சொல்லப்படுகின்றன. ஆகவே பொன், பசு, பூமி தானம் செய்பவன் திரிலோகத்தையே தானம் செய்தவன் ஆவான்.

Verse 5

त्रीण्याहुरतिदानानि गावः पृथ्वी सरस्वती / नरकादुद्धरन्त्येते जपपूजनहोमतः

மூன்று தானங்கள் மிகச் சிறந்தவை எனக் கூறப்படுகின்றன—பசுக்கள், பூமி, சரஸ்வதி (வித்யை). ஜபம், பூஜை, ஹோமம் ஆகியவற்றால் இவை நரகத்திலிருந்து உயர்த்துகின்றன.

Verse 6

कृत्वा बहूनि पापानि रौद्राणि विपुलानि च / अपि गोचर्ममात्रेण भूमिदानेन शुध्यति

கொடுமையானதும் பெரிதுமான பல பாவங்களைச் செய்தாலும், பசுத்தோல் அளவிற்கேனும் பூமி தானம் செய்தால் மனிதன் தூய்மையடைகிறான்.

Verse 7

हरन्तमपि लोभेन निरुध्यैनं निवारयेत् / स याति नरके घोरे यस्तं न परिरक्षति

பேராசையால் பிறருடையதை அபகரிக்க முயல்வனைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும். அவனைத் தடுத்து காக்காதவன் பயங்கர நரகத்தை அடைவான்.

Verse 8

अकर्तव्यं न कर्तव्यं प्राणैः कण्ठगतैरपि / कर्तव्यमेव कर्तव्यमिति धर्मविदो विदुः

உயிர் மூச்சு தொண்டையில் நின்றாலும், செய்யக்கூடாததை ஒருபோதும் செய்யாதே; செய்யவேண்டியதை மட்டும் நிச்சயமாகச் செய்—இதுவே தர்மத்தை அறிந்தோர் கூறுவது.

Verse 9

आकारप्रवर्तने पापं गोसहस्रवधैःसमम् / वृत्तिच्छेदे तथा वृत्तेः करणं लक्षधेनुकम्

தீங்கான வழக்கத்தைத் தொடங்குதல் (அல்லது பரப்புதல்) ஆயிரம் பசுக்களை வதைப்பதற்குச் சமமான பாவம்; ஒருவரின் வாழ்வாதாரத்தைத் துண்டித்தல்—அவரின் தொழிலை அழித்தல்—ஒரு இலட்சம் பசு வதைக்கு ஒப்பானது.

Verse 10

वरमेकाप्यपहृता न तु दत्तं गवां शतम् / एकां हृत्वा शतं दत्त्वा न तेन समता भवेत्

ஒரு பசுவையும் திருடாமல் இருப்பதே—நூறு பசுக்கள் தானம் செய்வதைக் காட்டிலும் மேன்மை. ஒன்றைத் திருடி நூறு தானம் செய்தாலும் அதனால் சமநிலை ஏற்படாது (பாவம் நீங்காது).

Verse 11

स्वयमेव तु यो दत्त्वा स्वयमेव प्रबाधते / स पापी नरकं याति यावदाभूतसंप्लवम्

தானே தானம் கொடுத்து, பின்னர் தானே தடையிட்டு துன்புறுத்துவான் பாவி; அவன் நரகத்திற்குச் சென்று, உயிர்கள் கரையும் பிரளயம் வரை அங்கே தங்குவான்.

Verse 12

न चाश्वमेधेन तथा विधिवद्दक्षिणावता / अवृत्तिकर्शिते दीने ब्राह्मणे गक्षिते यथा

விதிப்படி, உரிய தக்ஷிணையுடன் செய்த அஸ்வமேத யாகத்தாலும் அந்த அளவு புண்ணியம் கிடையாது; வாழ்வாதாரம் இன்றி மெலிந்த துன்புற்ற பிராமணனைப் பாதுகாப்பதால் கிடைக்கும் புண்ணியமே அதற்கு மேல்.

Verse 13

न तद्भवति वेदेषु यज्ञे सुबहुदक्षिणे / यत्पुण्यं दुर्बले त्रस्ते ब्राह्मणे परिरक्षिते

வேதப் பாராயணத்தாலும் மிகுந்த தக்ஷிணையுடன் செய்யும் யாகத்தாலும் அத்தகைய புண்ணியம் உண்டாகாது; பலவீனமுற்று அஞ்சும் பிராமணனைப் பாதுகாப்பதால் கிடைக்கும் புண்ணியமே உயர்ந்தது।

Verse 14

ब्रह्मस्वैश्चसुपुष्टानि वाहनानि बलानि च / युद्धकाले विशीर्यन्ते सैकताः सेतवो यथा

பிராமணச் சொத்து (பிரஹ்மஸ்வம்) கொண்டு வளர்க்கப்பட்ட செழுமையான வாகனங்களும் வலிமையான படைகளும் போர்காலத்தில் சிதறிவிடும்; மணல் அணைகள் சிதைவதுபோல்।

Verse 15

स्वदत्तां परदत्तां वा यो हरेच्च वसुन्धराम् / षष्टिवर्षसहस्राणि विष्ठायां जायते कृमिः

தான் தானமாக அளித்ததாயினும், பிறர் அளித்ததாயினும், நிலத்தை யார் அபகரிக்கிறாரோ, அவர் அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் மலத்தில் புழுவாகப் பிறப்பார்।

Verse 16

ब्रह्मस्वं प्रणयाद्भुक्तं दहत्यासप्तमं कुलम् / तदेव चौर्यरूपेण दहत्याचन्द्रतारकम्

பிராமணச் சொத்தை அன்பினால் கூட அனுபவித்தாலும் அது ஏழாம் தலைமுறை வரை குலத்தைச் சுடும்; அதையே திருட்டாக எடுத்தால் சந்திரன்-நட்சத்திரங்கள் நிலைக்கும் வரை சுடும்।

Verse 17

लोहचूर्णाश्मचूर्णानि कदाचिज्जरयेत्पुमान् / ब्रह्मस्वन्त्रिषु लोकेषु कः पुमाञ्जरयिष्यति

மனிதன் ஒருகாலத்தில் இரும்புத் தூளையும் கல் பொடியையும் கூட அரைத்துக் குன்றச் செய்யலாம்; ஆனால் மூன்று உலகங்களிலும் பிரம்ம நியமமாக நிலைக்கும் பிரஹ்மஸ்வத்தின் ஆற்றலை எந்த மனிதன் குன்றச் செய்ய முடியும்?

Verse 18

देवद्रव्यविनाशेन ब्रह्मस्वहरणेन च / कुलान्यकुलतां यान्ति ब्राह्मणातिक्रमेण च

தேவர்களுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பொருளை அழித்தலும், பிராமணரின் சொத்தை அபகரித்தலும், பிராமணரை மீறி அவமதித்தலும் செய்தால், நிலைபெற்ற குலங்களும் பழியடைந்து குலமற்றதுபோல் ஆகின்றன.

Verse 19

ब्राह्मणाति क्रमो नास्ति विप्रे विद्याविवर्जिते / ज्वलन्तमग्निमुत्सृज्य न हि भस्मनि हूयते

உண்மை அறிவு இன்றிய பிராமணனில் பிராமணத்துவத்தின் மேன்மை இல்லை; ஏனெனில் எரியும் அக்னியை விட்டுவிட்டு வெறும் சாம்பலில் யாரும் ஆஹுதி இடுவதில்லை.

Verse 20

संक्रान्तौ यानि दानानि हव्यकव्यानि यानि च / सप्तकल्पक्षयं यावद्ददात्यर्कः पुनः पुनः

சங்கிராந்திக் காலத்தில் அளிக்கப்படும் தானங்களும், அப்போது செய்யப்படும் தேவர்க்கான ஹவ்யமும் பித்ருக்களுக்கான கவ்யமும்—அவற்றின் புண்ணியத்தை சூரியன் மீண்டும் மீண்டும் அருள்கிறான்; அது ஏழு கல்பங்கள் முடியும் வரை நிலைக்கும்.

Verse 21

प्रतिग्रहाध्यापनयाजनेषु प्रतिग्रहं स्वेष्टतमं वदन्ति / प्रतिग्रहाच्छ्रुध्यति जाप्यहोमं न याजनं कर्म पुनन्ति वेदाः

பிரதிக்ரஹம், अध्यாபனம், யாஜனம்—இவற்றில் பிரதிக்ரஹமே மிகப் பேராபத்தானது எனக் கூறுவர். பிரதிக்ரஹத்தால் ஜபமும் ஹோமமும் மாசடையும்; அந்தக் கர்மத் தோஷத்தை யாஜனக் கர்மம் மட்டும் தூய்மைப்படுத்தும் என்று வேதங்கள் சொல்லவில்லை.

Verse 22

सदा जापी सदा होमी परपाकविवर्जितः / रत्नपूर्णामपि महीं प्रतिगृह्णन्न लिप्यते

எப்போதும் ஜபத்தில் ஈடுபட்டு, எப்போதும் ஹோமம் செய்து, பிறர் சமைத்த உணவைத் தவிர்ப்பவன்—ரத்தினங்கள் நிறைந்த பூமியையே பிரதிக்ரஹமாக ஏற்றாலும் மாசுபடான்.