Adhyaya 35

Verse 1

और्ध्वदेहिकादिनिरूपणं नाम चतुस्त्रिंशो ऽध्यायः तर्क्ष्य उवाच / अपरं मम सन्देहं कथयस्व जनार्दन / पुरुषस्य च कस्यापि मता पञ्चत्वमागता

‘ஔர்த்வதேஹிக முதலியவற்றின் விளக்கம்’ எனும் முப்பத்திநான்காம் அதிகாரம். தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) கூறினான்—ஓ ஜனார்தன, என் இன்னொரு ஐயத்தை விளக்குக: ஒருவன் ‘பஞ்சத்துவம்’ அடைந்தான் என்று சொல்லப்படுவது எதைக் குறிக்கும்?

Verse 2

पितामही जीवति च तथा च प्रपितामही / वृद्धप्रपितामही तद्वन्मातृसक्तः पिता तथा

பிதாமஹி உயிருடன் இருந்தால், அதுபோல ப்ரபிதாமஹியும், மேலும் மூத்த ப்ரபிதாமஹியும் உயிருடன் இருந்தால்—அவ்வாறே தாய்மேல் பற்றுடைய/தாயின் அதிகாரத்தில் உள்ள தந்தையையும் அவர்கள் உயிருடன் இருக்கும் வரை சிராத்தக் கிரமத்தில் அதற்கேற்றவாறு கருத வேண்டும்.

Verse 3

प्रमातामहश्च तथा वृद्धप्रमातामहस्तथा / केन सा मेल्यते माता एतत् कथय मे प्रभो

நீங்கள் மாதாமஹனையும், மூத்த மாதாமஹனையும் கூறினீர். தாயின் வம்சத் தொடர் யாரால் முறையாக இணைக்கப்பட்டு கணிக்கப்படுகிறது? ஆண்டவனே, இதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 4

श्रीकृष्ण उवाच / पुनरुक्तं प्रवक्ष्यामि सपिण्डीकरणं खग / उमा लक्ष्मीश्च सावित्रीत्यताभिर्मेलयेद्ध्रुवम्

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—ஓ பறவையே (கருடா), சபிண்டீகரண விதியை மீண்டும் விளக்குகிறேன். உமா, லக்ஷ்மீ, சாவித்ரீ என்ற நாமங்களுடன் விதிப்படி நிச்சயமாக இணைப்பு (மேலனம்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 5

त्रयः पिण्डभुजो ज्ञेयास्त्यजाकाश्च त्रयः स्मृताः / त्रयः पिण्डानुलेपाश्च दशमः पङ्क्तिसंन्निधः

மூவர் பிண்டத்தை உண்ணுபவர்கள் என அறியப்படுவர்; மூவர் தகுதியற்றவர் எனத் தவிர்க்கப்படுவர்; மூவர் பிண்டத்தைத் தம்மேல் பூசுபவர்கள்; பத்தாவன் பந்தியில் அருகில் அமர்பவன்.

Verse 6

इत्येते पुरुषाः ख्याताः पितृमातृकुलेषु च / तारयेद्यजमानस्तु दश पूर्वान् दशावरान्

இவ்வாறு இவர்கள் பித்ருகுலத்திலும் மாத்ருகுலத்திலும் அறியப்பட்டவர்கள். யஜமானன் தன் முன் உள்ள பத்து முன்னோர்களையும், பின் வரும் பத்து சந்ததியினரையும் கரை ஏற்றுவான்.

Verse 7

सपिण्डः स भवेदादौ सपिण्डीकरणे कृते / अन्त्यस्तु त्याजको ज्ञेयो यो वृद्धप्रपितामहः

சபிண்டீகரணம் நிறைவேறிய பின், மறைந்தவர் அந்நேரத்திலிருந்தே சபிண்டன் (பிண்டப் பங்கிற்கு உரியவன்) ஆவான். ஆனால் இறுதியில் த்யாஜகன் என அறியப்படுவது மிக முதிய ப்ரபிதாமஹன்.

Verse 8

अन्तिमस्त्याजको ज्ञेयो लेपकः प्रथमो भवेत् / लेपकस्त्वन्तिमो यस्तु स भवेत् पङ्क्तिसन्निधः

த்யாஜகன் (விலக்கப்படுபவன்) இறுதியில் இருக்க வேண்டும்; லேபகன் (ஏற்கத்தக்கவன்) முதலில் இருக்க வேண்டும். லேபகன் இறுதியில் அமர்ந்தால், அவனை பங்க்தியின் அருகில், உரிய வரிசைக்கு நெருக்கமாக அமர்த்த வேண்டும்.

Verse 9

यजमानो भवेदेको दश पृर्त्वे दशावरे / इत्येते पितरो ज्ञेया एकविंशति संख्यकाः

யஜமானன் ஒருவன்; பூமிப் பக்கத்தில் பத்து, மேல்ப் பக்கத்தில் பத்து. இவ்வாறு பித்ருக்கள் மொத்தம் இருபத்தொன்று என அறியப்படுவர்.

Verse 10

विधिना कुरुते यस्तु संसारे श्राद्धमुत्तमम् / जायते ऽत्र न सन्देहः शृणु तस्यापि यत् फलम्

இந்த உலகில் வாழ்ந்தபடியே விதிப்படி சிறந்த ச்ராத்தத்தை செய்பவனுக்கு—இதில் ஐயமில்லை—அதன் பலனையும் கேள்.

Verse 11

पिता ददाति पुत्त्रान् वै विच्छिन्नसन्ततिः खग / होमदाता भवेत्सोपि यस्तस्य प्रपितामहः

ஓ பறவையே (கருடா), குலத் தொடர்ச்சி துண்டிக்கப்பட்டால் தந்தையே மக்களை அளித்து (சந்ததியை நிலைநிறுத்தி) விடுகிறான். அதுபோல ஹோம தானம் செய்பவனும் அவனுக்கு ப்ரபிதாமஹன் போல பித்ரு-இணைப்பை நிறுவுகிறான்.

Verse 12

कृते श्राद्धे गुणा ह्येते पितॄणां तपेणे स्मृताः / दद्याद्विपुलमन्नाद्यं वृद्धस्तु प्रपितामहः

முறையாகச் சிராத்தம் செய்தால் பித்ருக்களுக்கு தவத்துக்கு ஒப்பான புண்ணியம் உண்டாகும் என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது. ஆகவே மிகுந்த அன்னமும் பொருட்களும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; பித்ருக்களில் மூத்த பெறுபவர் பிரபிதாமஹன்.

Verse 13

यस्य पुंसश्च मर्त्ये वै विच्छिन्ना सन्ततिः खग / स वसेन्नरके घोरे पङ्के मग्नः करी यथा

ஓ கக (கருடா)! மனித உலகில் யாருடைய சந்ததி துண்டிக்கப்படுகிறதோ, அவன் பயங்கர நரகத்தில் வாசிக்கிறான்; சேற்றில் சிக்கி மூழ்கிய யானையைப் போல.

Verse 14

योन्यन्तरेषु जायते यत्र वृक्षसरीसृपाः / न सन्ततिं विना सो ऽत्र मुच्यते नरकाद्ध्रुवम्

அவன் பிற யோனிகளில் பிறக்கிறான்—மரங்களும் ஊர்வனங்களும் உள்ள நிலைகளில். இங்கு சந்ததி இல்லையெனில் (கிரியைகள் செய்ய) அவன் நிச்சயமாக நரகத்திலிருந்து விடுபடான்.

Verse 15

आचार्यस्तस्य शिष्यो वा यो दूरे ऽपि हि गात्रेजः / नारायणबलिं कुर्यात् तस्याद्देशेन भक्तितः

அந்த மறைந்தவரின் ஆசார்யர் அல்லது அவரது சீடர், அல்லது தூரத்தில் இருந்தாலும் நெருங்கிய உறவினர்—அவரது ஆணை/அனுமதியின்படி பக்தியுடன் நாராயண-பலியைச் செய்யலாம்.

Verse 16

विशुद्धः सर्वपापेभ्यो मुक्तः स नरकाद्ध्रुवम् / निवसेन्नाकलोके च नात्र कार्या विचारणा

அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் தூய்மையடைந்து நிச்சயமாக நரகத்திலிருந்து விடுபடுகிறான். பின்னர் அவன் ஸ்வர்கலோகத்தில் வாசிக்கிறான்; இதில் ஐயமோ விசாரணையோ வேண்டாம்.

Verse 17

आदौ कृत्वा धनिष्ठाञ्च एतन्नक्षत्रपञ्चकम् / रेवत्यन्तं सदा दूष्यमशुभं सर्वदा भवेत्

தனிஷ்டை முதல் ரேவதி வரை உள்ள இந்த நக்ஷத்திரப் பஞ்சகம் எப்போதும் தோஷமுடையதாகக் கருதப்படுகிறது; செயல்களைத் தொடங்க அநுகூலமல்ல, எந்நேரமும் அசுபம் தரும்।

Verse 18

दाह (बलि) स्तत्र न कर्तव्यो विप्रदिसर्वजातिषु / दीयते न जलं तत्र अशुभं जायते ध्रुवम् / लोकयात्रा न कर्तव्या दुः खार्तः स्वजनो यदि

அத்தகைய நிலையில் பிராமணர் முதலிய எந்த வர்ணத்தாருக்கும் தகனம் மற்றும் பலி செய்யக் கூடாது. அங்கே ஜலதானமும் அளிக்க வேண்டாம்; ஏனெனில் நிச்சயமாக அசுபம் உண்டாகும். மேலும், தம் உறவினர் துயரால் வாடினால், பொதுச் சுற்றுலா/சமூகச் செல்லலும் செய்ய வேண்டாம்।

Verse 19

पञ्चकानन्तरं तस्य कर्तव्यं सर्वमन्यथा / पुत्राणां गोत्रिणां तस्य सन्तापो ऽप्युपजायते

பஞ்சக காலம் கடந்த பின், மீதமுள்ள அனைத்துக் கிரியைகளும் விதிக்கப்பட்ட மாற்று முறையின்படி செய்யப்பட வேண்டும்; இல்லையெனில் அவனுடைய புதல்வர்களுக்கும் கோத்திரத்தாருக்கும் துயரமும் தாபமும் உண்டாகும்।

Verse 20

गृहे हानिर्भवेत्तस्य ऋक्षेष्वेषु मृतश्च यः / अथवा ऋक्षमध्ये ऽपि दाहस्तस्य विधीयते

இந்த நக்ஷத்திரங்களில் ஒருவர் இறந்தால் அவன் இல்லத்திற்கு இழப்பு ஏற்படும்; அல்லது நக்ஷத்திரக் காலத்தின் நடுவில் மரணம் நிகழ்ந்தால், அதே நக்ஷத்திரக் காலத்திற்குள் தகனச் சடங்கு செய்ய வேண்டும் என்று விதி கூறுகிறது।

Verse 21

क्रियते मानुषाणान्तु सद्य आहुतिकारणात् / सद्याहुतिकरं पुण्यं तीर्थे तद्दाह उत्तमः

மனிதர்களுக்குத் துரிதமாக ஆஹுதி செலுத்த வேண்டிய காரணத்தால் கிரியை உடனே செய்யப்படுகிறது. உடனடி ஆஹுதிகளால் உண்டாகும் புண்ணியம் புனிதமானது; தீர்த்தத்தில் செய்யப்படும் தகனச் சடங்கு மிகச் சிறந்ததாகக் கூறப்படுகிறது।

Verse 22

विप्रैर्नियमतः कार्यः समन्त्रो विधिपूर्वकः / शवस्य च समीपे तु क्षिप्यन्ते पुत्तलास्ततः

பிராமணர்கள் கட்டுப்பாட்டுடன், மந்திரங்களுடன் விதிப்படி சடங்கைச் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் சவத்தின் அருகில் புத்தலாக்கள் வைக்கப்படுகின்றன।

Verse 23

दर्भमयाश्च चत्वारो विप्रा मन्त्राभिमन्त्रिताः / ततो दाहः प्रकर्तव्यः तैश्च पुत्तलकैः सह

தர்பைப் புல்லால் செய்யப்பட்ட நான்கு பிராமண-உருவங்களை மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து அமைக்க வேண்டும்; பின்னர் அந்த புத்தலாக்களுடன் தகனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 24

सूतकान्ते ततः पुत्रः कुर्याच्छान्तिकमुत्तमम्

சூதகக் காலம் முடிந்தபின் மகன் மிகச் சிறந்த சாந்திகர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 25

पञ्चकेषु मृतो यो ऽसौ न गतिं लभते नरः / तिलान् गाश्च सुवर्णं च तमुद्दिश्य घृतं ददेत्

‘பஞ்சக’த்தில் இறந்தவன் உரிய கதியை அடையான்; அவனை நினைத்து எள், பசு, பொன் மற்றும் நெய் தானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 26

विप्राणां दीयते दानं सर्वोपद्रवनाशनम् / सूतकान्ते च सत्पुत्रैः स प्रेतो लभते गतिम्

பிராமணர்களுக்கு அளிக்கும் தானம் எல்லா இடர்களையும் நீக்கும்; சூதக முடிவில் நல்ல மகன்கள் விதிப்படி கர்மங்களைச் செய்தால் அந்தப் பிரேதன் நல்வழிக் கதியை அடைவான்।

Verse 27

भाजनोपानहौ च्छत्रं हेममुद्राच वाससी / दक्षिणा दीयते विप्र सर्वपातकमोचनी

ஓ விப்ரரே! பாத்திரம், பாதுகை, குடை, பொன் முத்திரை (அல்லது நாணயம்), ஆடைகள் ஆகியவற்றுடன் தக்ஷிணை அளிக்கப்படின் அது எல்லாப் பாபங்களிலிருந்தும் விடுதலை அளிக்கும் வழியாகும்.

Verse 28

बालवृद्धातुराणाञ्च मृतानां पञ्चकेषु हि / विधानं यो न कुर्वीत विघ्नस्तस्य प्रजायते

குழந்தை, முதியவர் அல்லது நோயுற்றவர் இறப்பின்போது ஏற்படும் பஞ்சகத்தில் விதிக்கப்பட்ட அனுஷ்டானங்களை செய்யாதவர்க்கு தடைகள் உண்டாகும்.

Verse 29

अष्टादशैव वस्तूनि प्रेतश्राद्धे विवर्जयेत् / आशिषो द्विगुणान् दर्भान् प्रणवान् नैकपिण्डताम्

பிரேத-ச்ராத்தத்தில் பதினெட்டு விதமானவற்றை விலக்க வேண்டும். ஆசீர்வாதம் கூறாதே, இரட்டிப்பு தர்பை பயன்படுத்தாதே, பிரணவம் ‘ஓம்’ உச்சரிக்காதே, மற்ற சடங்குகள் போல பல பிண்டங்களை அமைக்காதே.

Verse 30

अग्नौकरणमुच्छिष्टं श्राद्धं वै वैश्वदैविकम् / विकिरं च स्वधाकारं पितृशब्दं न चोच्चरेत्

அக்னி-காரியத்துடன் தொடர்புடைய வைஶ்வதேவ அர்ப்பணம், ச்ராத்தத்திற்கு ‘உச்சிஷ்டம்’ எனக் கருதப்படுகிறது; ஆகவே விகிரம் செய்யும் போதும் ‘ஸ்வதா’ கூறும் போதும் ‘பித்ரு’ என்ற சொல்லை உச்சரிக்கக் கூடாது.

Verse 31

अनुशब्दं न कुर्वीत नावाहनमथोल्मुकम् / आसीमान्तं न कुर्वीत प्रदक्षिणविसर्जनम्

மீண்டும் மீண்டும் அனுசப்தம் செய்யாதே; ஆவாஹனம் செய்யாதே; உல்முக (அங்காரம்) சார்ந்த கிரியையும் செய்யாதே. எல்லை குறிக்கும் சடங்கும் செய்யாதே; பிரதக்ஷிணை செய்து விசர்ஜனம் நிறைவேற்றுக.

Verse 32

न कुर्यात् तिलहोमञ्च द्विजः पूर्णाहुतिं तथा / न कुर्याद्वैश्वदेवं चेत्कर्ता गच्छत्यधोगतिम्

இருபிறப்பன் திலஹோமமும் பூர்ணாஹுதியும் செய்யாமல், வைஶ்வதேவ யாகத்தையும் புறக்கணித்தால், அத்தகையவன் அதோகதியை அடைவான்।

Verse 33

मलिनश्राद्धसंज्ञानं पूर्वषोडशकं तथा / स्थाने द्वारे चार्धमार्गे चितायां शवहस्तके

‘மலின ஸ்ராத்தம்’ எனப்படும் முன்னிலை பதினாறு கர்மங்கள் உரிய இடங்களில் செய்யப்பட வேண்டும்—வாசலில், வழியின் நடுப்பகுதியில், சிதையில், சவத்தை கையில் எடுத்தும்।

Verse 34

श्मशानवासिभूतेभ्यः पञ्चमं प्रतिवेश्यकम् / षष्ठं सञ्चयने प्रोक्तं दश पिण्डा दशाहिकाः / श्राद्धषोडषकञ्चैतत् प्रथमं परिकीर्तितम्

ஐந்தாம் அர்ப்பணம் (பிரதிவேஷ்யகம்) சுடுகாட்டில் வாழும் பூதங்களுக்கு விதிக்கப்பட்டது; ஆறாம் அர்ப்பணம் அஸ்தி-சஞ்சயனத்தின் போது கூறப்பட்டது. தசாஹிகத்தில் பத்து பிண்டங்கள். இதுவே முதல் ஸ்ராத்த-ஷோடசகம் எனப் போற்றப்படுகிறது।

Verse 35

अन्यच्च षोडशं मध्ये द्वितीयं तार्क्ष्य मे शृणु / कर्तव्यानीह विधिना श्राद्धान्येकादशैव तु

மேலும், ஓ தார்க்ஷ்யா (கருடா), பதினாறில் உள்ள இரண்டாம் முறையை என்னிடமிருந்து கேள்; இங்கு விதிப்படி பதினொன்று ஸ்ராத்தங்கள் நிச்சயமாக செய்யப்பட வேண்டும்।

Verse 36

ब्रह्मविष्णुशिवाद्यञ्च तथान्यच्छ्राद्धपञ्चकम् / एवं षोडशकं प्राहुरेतत् तत्त्वविदो जनाः

பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் முதலியோருக்கான ஸ்ராத்தங்களும், மேலும் பிற ஐந்துவகை ஸ்ராத்தங்களும்—இவ்வாறு இதுவே முழு ‘ஷோடசகம்’ எனத் தத்துவஞானிகள் கூறுகின்றனர்।

Verse 37

द्वादश प्रतिमास्यानि श्राद्धमेकादशे तथा / त्रिपक्षसम्भवञ्चैव द्वे रिक्ते खग षोडश

பன்னிரண்டு மாதச் சிராத்தங்கள் உள்ளன; அதுபோல ஏகாதசாஹம் (பதினொன்றாம் நாள்) சிராத்தமும் உண்டு. மூன்று பக்ஷங்களுடன் தொடர்புடைய கிரியைகளும் உண்டு. ஆகவே, ஓ கக (கருடா)! மொத்தம் பதினாறு விதிகள்; அவற்றில் விதிப்படி இரண்டு ‘ரிக்த’ (அர்ப்பணமற்ற) எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 38

आद्यं शवविशुद्ध्यर्थं कृत्वान्यच्च त्रिषोडशम् / पितृपाङ्क्तिविशुद्ध्यर्थं शताद्धैंन तु योजयेत्

முதற் கிரியையை சவ-சுத்திக்காகச் செய்து, பின்னர் மற்ற திரிஷோடச (பதினாறு வித) கிரியைகளையும் செய்ய வேண்டும். ஆனால் பித்ரு-பங்க்தி சுத்திக்காக மட்டும் ‘சதாத்த’ (சத-சிராத்த) சேர்க்கக் கூடாது.

Verse 39

शतार्धेन विहीनो यो मिलितः पङ्क्तिभाङ्न हि / चत्वारिंशत् तथैवाष्टश्राद्धं प्रेतत्वनाशनम्

சதார்த்தம் (ஐம்பது) கூட நிறைவேறாதவன் பங்க்தியில் சேர்ந்திருந்தாலும் பங்க்தி-பாகி எனக் கருதப்படான். அதுபோல நாற்பத்தெட்டாவது சிராத்தம் ‘பிரேதத்துவம்’ அழிப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 40

सकृदूनशतार्धेन सम्भवेत् पङ्क्तिसन्निधः / मेलनीयः शतार्धेन सन्धिः श्राद्धेन तत्त्वतः

ஒருமுறை செய்த கிரியையால் சதார்த்தம் (ஐம்பது) குறைந்திருந்தாலும் பங்க்தி-சன்னிதி பலன் கிடைக்கலாம். ஆனால் தத்துவமாக உண்மையான ‘மేళம்’ (சந்தி) என்பது சதார்த்த அளவுடைய சிராத்தத்தினாலேயே உண்டாகும்.

Verse 41

(अथ शवाविधिः) / शवस्य शिबिकायां करचरणबन्धनं तत्र कर्तव्यम् / एवं चेन्न विधानं विधीयते तत्पिशाचपरिभवनम्

இப்போது சவவிதி: உடலை சிபிகை (அர்த்தி) மீது வைத்தபின் அங்கேயே கை, கால் கட்டுதல் செய்ய வேண்டும். இவ்விதமாக விதி செய்யப்படாவிட்டால் பிசாசுகளின் பரிபவம் (துன்புறுத்தல்/அவமதி) ஏற்படும்.

Verse 42

ताम्बूलं दन्तकाष्ठञ्च भोजनं ऋतुसेवनम् / ग्राममध्ये स्थिते प्रेते वर्जयेत् पिण्डपातनम्

கிராமத்தின் நடுவில் பிரேதம் இருப்பின் தாம்பூலம், பல் குச்சி, உணவு, பருவ இன்பம் ஆகியவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும்; மேலும் கிராம நடுவில் பிண்ட தானமும் செய்யக்கூடாது।

Verse 43

(३५।४४) स्नानं दानं जपो होमस्तर्पणं सुरपूजनम् / ग्राममध्ये स्थिते प्रेते शुद्ध्यर्थं ज्ञातिधर्मतः

கிராமத்தில் பிரேதம் இருப்பின், சுத்திக்காக உறவினர் தர்மப்படி நீராடல், தானம், ஜபம், ஹோமம், தர்ப்பணம் மற்றும் தேவர் பூஜை செய்ய வேண்டும்।

Verse 44

(३५।४५) ज्ञातिसम्बन्धिनामेवं व्यवहारः खगेश्वर / विलुप्य ज्ञातिधर्मञ्च प्रेतपापेन लिप्यते

ஓ ககேஸ்வர கருடா! உறவினர்களிடையே இவ்வாறே நடத்தை அமையும்; உறவுத் தர்மத்தை அழிப்பவன் பிரேதப் பாவத்தால் மாசுபடுவான்।