Adhyaya 30

Verse 1

और्ध्वदेहिककर्मणि पुत्रदर्भतिलतुलसीगोभूलेपताम्रपात्रदाना दीनामावश्यकत्वनिरूपणं नामैकोनत्रिशो ऽध्यायः श्रीकृष्ण उवाच / शृणु तार्क्ष्य परं गुह्यं दानानां दानमुत्तमम् / परमं सर्वदानानां परं गोप्यं दिवौकसाम्

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—ஓ தார்க்ஷ்யா (கருடா)! கேள்; இது பரம ரகசியம்—தானங்களில் சிறந்த தானம், எல்லாத் தானங்களிலும் உச்சமானது, விண்ணுலக வாசிகளிடமும் மிக மறைக்கப்பட்ட உபதேசம்.

Verse 2

देयमेकं महादानं कार्पासं चोत्तमोत्तमम् / येन दत्तेन प्रीयन्ते भूर्भुवः स्वरिति क्रमात्

ஒரு பரம மகாதானம் அளிக்க வேண்டும்—பருத்தி (கார்பாசம்), அது மிகச் சிறந்தது; அதைத் தானமாக அளித்தால் முறையே பூः, புவः, ஸ்வः எனும் உலகங்கள் மகிழ்கின்றன.

Verse 3

ब्रह्माद्या देवताः सर्वाः कार्याच्च प्रीतिमाप्नुयुः / देयमेतन्महादानं प्रेतोद्धरणहेतवे

இந்தச் செய்கையால் பிரம்மா முதலிய எல்லா தேவர்களும் மகிழ்வடைகிறார்கள்; ஆகையால் பிரேதத்தின் விடுதலைக்காக இந்த மகாதானத்தை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 4

चिरं वसेद्रुद्रलोके ततो राजा भवेदिह / रूपवान्सुभगो वाग्मी श्रीमानतुल विक्रमः / यमलोकं विनिर्जित्य स्वर्गं ताक्ष्य स गच्छति

அவன் நீண்ட காலம் ருத்ரலோகத்தில் வாசிக்கிறான்; பின்னர் இவ்வுலகில் அரசனாகப் பிறக்கிறான்—அழகன், நற்பேறு உடையவன், வாக்காற்றல் மிக்கவன், செல்வச் சிறப்புடையவன், ஒப்பற்ற வீரன். யமலோகத்தை வென்று, ஓ தாக்ஷ்ய (கருடா), அவன் ஸ்வர்க்கம் செல்கிறான்.

Verse 5

गां तिलांश्च क्षितं हेम यो ददाति द्विजन्मने / तस्य जन्मार्जिर्त पापं तत्क्षणादेवनश्यति

யார் இருபிறப்பாளனாகிய (பிராமணனுக்கு) பசு, எள், நிலம், பொன் ஆகியவற்றைத் தானமாக அளிக்கிறாரோ, அவருடைய வாழ்நாள் முழுதும் சேர்த்த பாவம் அந்தக் கணமே அழிகிறது.

Verse 6

तिला गावो महादानं महापातकनाशनम् / तद्द्वयं दीयते विप्रे नान्यवर्णे कदाचन

எள் மற்றும் பசு—இவை மகாதானம்; பெரும் பாவங்களையும் அழிப்பவை. இவ்விரண்டும் விப்ரருக்கே (பிராமணருக்கே) அளிக்கப்பட வேண்டும்; பிற வர்ணத்தார்க்கு எப்போதும் அல்ல.

Verse 7

कल्पितं दीयते दानं तिला गावश्चमेदिनी / अन्येषु नैव वर्णेषु पोष्यवर्गे कदाचन

விதிப்படி தானம் அளிக்க வேண்டும்—எள், பசு, நிலம். இத்தகைய தானங்களை பிற (தகுதியற்ற) வர்ணத்தார்க்கும், போஷ்யவர்க்கத்தார்க்கும் (பராமரிப்பில் வாழ்பவர்களுக்கும்) எப்போதும் அளிக்கக் கூடாது.

Verse 8

पोष्यवर्गे तथा स्त्रीषु दानं देयमकल्पितम् / आतुरे वोपरागे च द्वयं दानं विशिष्यते / आतुरे दीयते दानं तत्काले चोपतिष्ठति

போஷ்யவர்க்கத்தாருக்கும் பெண்களுக்கும் தயக்கமின்றி தானம் அளிக்க வேண்டும். தானங்களில் இரண்டு காலங்கள் மிகச் சிறந்தவை—நோயாளிக்கு அளிப்பதும், கிரகண நேரத்தில் அளிப்பதும். நோயாளிக்கு அளித்த தானம் அக்கணமே பலித்து உதவியாக நிற்கும்.

Verse 9

जीवतस्तु पुनर्दत्तमुपतिष्ठत्यसंस्कृतम् / सत्यंसत्यं पुनः सत्यं यद्दत्तं विकलेन्द्रिये

உயிரோடு இருக்கும்போதே மீண்டும் அளிக்கப்படும் தானம் ‘அஸம்ஸ்க்ருதம்’—முழு விதி-பலன் இன்றியே நிற்கும். சத்தியம், சத்தியம், மீண்டும் சத்தியம்—இந்திரியங்கள் தளரும்போது அளிக்கும் தானமே பயன் தரும்.

Verse 10

यच्चानु मोदते पुत्रस्तच्च दानमनन्तकम् / अतो दद्यात् स पुत्रो वा यावज्जीवत्ससौ चिरम् / अतिवाहस्तथा प्रेतो भोगांश्च लभते यतः

மகன் அனுமதித்து மகிழும் தானமே முடிவில்லா (அக்ஷய) புண்ணியமாகும். ஆகவே அந்த மகன் நீண்ட நாள் வாழும் காலத்திலேயே தந்தையோ மகனோ தானம் செய்ய வேண்டும்; ஏனெனில் அந்த புண்ணியத்தால் அதிவாஹிகப் பிரேதன் போகங்களை அடைகிறான்.

Verse 11

अस्वस्था तुरकाले तु देहपाते क्षितिस्थिते / देहे तथातिवाहस्य परतः प्रीणनं भवेत्

மரண நேரத்தில் ஒருவர் உடல்நலமின்றி இருந்து, உடல் விழுந்து பூமியில் கிடந்தால், அதன் பின் செய்யப்படும் அர்ப்பணங்கள் அதிவாஹிக உடலுடைய பிரேதனுக்கு உண்மையான திருப்தியும் துணையும் அளிக்கும்.

Verse 12

पङ्गावन्धे च काणे च ह्यर्धोन्मीलितलोचने / तिलेषु दर्भान्संस्तीर्य दानमुक्तं तदक्षयम्

நொண்டி, ஊனமுற்றவன், ஒற்றைக்கண் உடையவன், அல்லது கண்கள் பாதி மட்டுமே திறக்கும் ஒருவனுக்காக எள்ளின் மேல் தர்பையைப் பரப்பி செய்யும் தானம் ‘அக்ஷயம்’ என போதிக்கப்பட்டது.

Verse 13

तिला लौहं हिरण्यञ्च कार्पासं लवणं तथा / सप्तधान्यं क्षितिर्गाव एकैकं पावनं स्मृतम्

எள், இரும்பு, பொன், பருத்தி, உப்பு; மேலும் சப்ததானியம், நிலம், பசு—இவற்றில் ஒவ்வொன்றும் தானமாக அளிக்கப் புனிதப்படுத்துவதாக நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 14

लोहदानाद्यमस्तुष्येद्धर्म राजस्तिलार्पणात् / लवणे दीयमाने तु न भयं विद्यते यमात्

இரும்பை தானமாக அளித்தால் யமன் மகிழ்வான்; தர்மராஜனுக்கு எள்ளை அர்ப்பணித்தால் அவன் அருள் கிடைக்கும். உப்பை தானமாக அளிக்கையில் யமபயம் இல்லை.

Verse 15

कर्पासस्य तु दानेन न भूतेभ्यो भयं भवेत् / तारयन्ति नरं गावस्त्रिविधाश्चैव पातकात्

பருத்தி தானம் செய்தால் பூதாதி தீங்கு தரும் உயிர்களால் பயம் இல்லை. அதுபோல மூன்று வகை பசுக்கள் மனிதனைப் பாவத்திலிருந்து மீட்கின்றன.

Verse 16

हेमदानात्सुखं स्वर्गे भूमिदानान्नृपो भवेत् / हेमभूमिप्रदानाच्च न पीडा नरके भवेत्

தங்க தானத்தால் சொர்க்கத்தில் இன்பம் பெறுவான்; நில தானத்தால் அரசனாகிறான். தங்கமும் நிலமும் இரண்டும் தானமளித்தால் நரக வேதனை இல்லை.

Verse 17

सर्वे ऽपि यमदूताश्च यमरूपा विभीषणाः / सर्वे ते वरदा यान्ति सप्तधान्येन प्रीणिताः

யமதூதர்கள் அனைவரும்—யமனைப் போன்ற பயங்கர உருவத்தினர்—ஏழு தானிய தானத்தால் திருப்தியடைந்து வரம் அளிப்பவர்களாய் விலகிச் செல்கின்றனர்.

Verse 18

विष्णोः स्मरणमात्रेण प्राप्यते परमा गतिः / एतत्ते सर्वमाख्यातं मर्त्यैर्या गतिराप्यते

திருவிஷ்ணுவை நினைவு கூர்வதாலேயே பரமகதி கிடைக்கிறது. மானவர்கள் அடையும் அந்த கதியைப் பற்றி அனைத்தையும் உனக்கு நான் விளக்கியேன்.

Verse 19

तस्मात् पुत्रं प्रशंसन्ति ददाति पितुराज्ञया / भूमिष्ठं पितरं दृष्ट्वा ह्यर्धोन्मीलितलोचनम्

ஆகையால் மகனைப் புகழ்கிறார்கள்—தந்தையின் ஆணையை ஏற்று விதிப்படி தானம் முதலிய கர்மங்களைச் செய்யவைக்கிறான்; தரையில் கிடக்கும், அரைத் திறந்த கண்களுடைய தந்தையைப் பார்த்து।

Verse 20

तस्मिन् काले सुतो यस्तु सर्वदानानि दापयेत् / गयाश्राद्धाद्विशिष्येत स पुत्रः कुलनन्दनः

அந்நேரத்தில் எல்லாத் தானங்களையும் விதிப்படி செய்யவைக்கும் மகன், கயா‑ஸ்ராத்தத்தின் புண்ணியத்தையும் மிஞ்சுவான்; அவனே குலத்தின் மகிழ்ச்சி.

Verse 21

स्वस्थानाच्चलितश्चासौ विकलस्य पितुस्तदा / पुत्रैर्यत्नेन कर्तव्या पितरं तारयन्ति ते

தந்தை தன் உரிய நிலையிலிருந்து சிதைந்து உதவியற்றவரானபோது, மகன்கள் முயற்சியுடன் விதி‑கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும்; அவ்வழியே அவர்கள் தந்தையைத் தாரிக்கிறார்கள்.

Verse 22

किं दत्तैर्बहुभिर्दानैः पितुरन्त्येष्टिमाचरेत् / अश्वमेधो महायज्ञः कलां नार्हति षोडशीम्

தந்தையின் அந்த்யேஷ்டி செய்யாவிட்டால் பல தானங்களால் என்ன பயன்? அஸ்வமேதம் எனும் மஹாயாகமும் அதன் பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் ஈடல்ல.

Verse 23

धर्मात्मा स नु पुत्रो वैदेवैरपि सुपूज्यते / दापयेद्यस्तु दानानि ह्यातुरं पितरं भुवि

பூமியில் உயிருடன் இருக்கும் நோயுற்ற தந்தைக்காக தானங்களைச் செய்யவைக்கும் மகனே தர்மாத்மா; தேவர்களாலும் மிகப் போற்றப்படுவான்.

Verse 24

लोहदानञ्च दातव्यं भूमियुक्तेन पाणिना / यमं भीमञ्च नाप्नोति न गच्छेत् तस्य वेश्मनि

பூமியைத் தொடும் கையால் இரும்புத் தானமும் செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு செய்தால் யமனையும் யமலோகத்தின் அச்சங்களையும் அடையான்; யமனுடைய இல்லத்திற்குச் செல்லான்.

Verse 25

कुठारो मुसलो दण्डः खड्गश्च च्छुरिका तथा / एतानि यमहस्तेषु दृश्यानि पापकर्मिणाम्

கோடரி, உலக்கை, தண்டு, வாள், கத்தி—இவை பாவச் செயலாளர்களைத் தண்டிக்க யமன் (அவன் தூதர்கள்) கைகளில் காணப்படுகின்றன.

Verse 26

तस्माल्लोहस्य दानन्तु ब्राह्मणायातुरो ददेत् / यमायुधानां सन्तुष्ट्यै दानमेतदुदाहृतम्

ஆகையால் துன்புறும் ஒருவர் (சிறப்பாக இறப்புக் காலத்தில்) பிராமணருக்கு இரும்புத் தானம் அளிக்க வேண்டும். இது யமனின் ஆயுததாரி சேவகர்களைத் திருப்திப்படுத்தும் தானமென கூறப்படுகிறது.

Verse 27

गर्भस्थाः शिशवो ये च युवानः स्थविरास्तथा / एभिर्दानविशेषैस्तु निर्दहेयुः स्वपातकम्

கருவிலிருப்பவராக இருந்தாலும், குழந்தையாக இருந்தாலும், இளைஞனாக இருந்தாலும், முதியவராக இருந்தாலும்—இத்தகைய சிறப்பு தானங்களால் தன் பாவத்தை (வீழ்ச்சியளிக்கும் பாபத்தை) எரித்தழிக்க வேண்டும்.

Verse 28

छुरिणः श्यामशबलौ षण्डामर्का उदुम्बराः / शबला श्यामदूता ये लोहदानेन प्रीणिताः

சுரிண, ஷ்யாம-ஷபல, ஷண்டாமர்க, உதும்பர—இவ்வாறு கருமை மற்றும் கலந்த நிறமுடைய யமதூதர்கள் இரும்புத் தானத்தால் மிகுந்து மகிழ்வர்.

Verse 29

पुत्राः पौत्रास्तथा बन्धुः सगोत्राः सुहहृदस्तथा / ददते नातुरे दानं ब्रह्मघ्नैस्तु समा हि ते

மகன்கள், பேரன்கள், உறவினர், ஒரே கோத்திரத்தார், நல்வாழ்த்துவோரும் நோயுற்றவர்க்கு தானம் அளிக்கார்; அவர்கள் பிராமணஹந்தருக்கு ஒப்பெனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 30

पञ्चत्वे भूमियुक्तस्य शृणु तस्य च या गतिः / अतिवाहः पुनः प्रेतोवर्षोर्ध्वं सुकृतं लभेत्

மரணத்தில் பூமித் தத்துவத்துடன் இணைந்தவனின் நிலையை கேள். அவன் முதலில் ‘அதிவாஹ’ ஆகவும், பின்னர் ‘பிரேத’ ஆகவும் இருந்து, ஒரு ஆண்டு கடந்த பின் புண்ணியப் பயனை அடைவான்.

Verse 31

अग्नित्रयं त्रयो लोकास्त्रयो वेदास्त्रयो ऽमराः / कालत्रयं त्रिसन्ध्यं च त्रयो वर्णास्त्रिशक्तयः

மூன்று புனித அக்கினிகள், மூன்று உலகங்கள், மூன்று வேதங்கள், தேவர்களின் மூன்று வகைகள்; அதுபோல் முக்காலம், மும்மாலைச் சந்திகள், மூன்று வர்ணங்கள், மூன்று சக்திகள்—இவை அனைத்தும் மும்மையென உரைக்கப்படுகின்றன.

Verse 32

पादादूर्ध्वं कटिं यावत् तावद्ब्रह्याधितिष्ठति / ग्रीवां यावद्धरिर्नाभेः शरीरे मनुजस्य च

மனித உடலில் பாதங்களிலிருந்து மேலே இடுப்புவரை பிரம்மா அதிஷ்டாதா; நாபியிலிருந்து கழுத்துவரை ஹரி (விஷ்ணு) அதிஷ்டாதா ஆவார்.

Verse 33

मस्तके तिष्ठतीशानो व्यक्ताव्यक्तो महेश्वरः / एकमूर्तेस्त्रयो भागा ब्रह्मा विष्णुहेश्वराः

தலையில் ஈசானன்—மகேஸ்வரன்—வீற்றிருக்கிறான்; அவன் வெளிப்பட்டதும் வெளிப்படாததும். ஒரே தெய்வமூர்த்தியில் மூன்று பாகங்கள்: பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரன்.

Verse 34

अहं प्राणः शरीरस्थो भूतग्रामचतुष्टये / धर्माधर्मे मतिं दद्यात् सुखदुःखे कृताकृते

நானே உடலினுள் நிலைபெறும் பிராணன். நான்கு பூதக் கூட்டத்திற்கும் தர்ம–அதர்ம விவேகத்தை அளித்து, இன்ப–துன்ப அனுபவத்தையும், செய்தது–செய்யாதது என்ற அறிவையும் உண்டாக்குகிறேன்.

Verse 35

जन्तोर्वुद्धिं समास्थाय पूर्वमर्माधिवासिताम् / अहमेव तथा जीवान्प्रेरयामि च कर्मसु / स्वर्गं च नरकं मोक्षं प्रयान्ति प्राणिनो ध्रुवम्

முன்கர்ம வாசனைகளால் வடிவமைந்த ஜீவனின் புத்தியை ஆதாரமாகக் கொண்டு, நானே உயிர்களை கர்மங்களில் தூண்டுகிறேன். ஆகவே பிராணிகள் நிச்சயமாக ஸ்வர்க்கம், நரகம் அல்லது மோக்ஷத்தை அடைகின்றனர்.

Verse 36

स्वर्गस्थं नरकस्थं वा श्राद्धे वाप्यायनं भवेत् / तस्माच्छ्राद्धानि कुर्वीत त्रिविधानि विचक्षणः

மரித்தவர் ஸ்வர்க்கத்தில் இருந்தாலும் நரகத்தில் இருந்தாலும், ஸ்ராத்தத்தினால் தான் அவருக்கு திருப்தியும் பலமும் உண்டாகும். ஆகவே விவேகி மூவகை ஸ்ராத்தங்களைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 37

मत्स्यं कर्मं च वाराहं नारसिंहञ्च वामनम् / रामं रामं च कृष्णं च बुद्धं चैव सकल्किनम् / एतानि दश नामानि स्मर्तव्यानि सदा बुधैः

மத்ஸ்ய, கூர்ம, வராஹ, நரசிம்ஹ, வாமன, ராம, பரசுராம, கிருஷ்ண, புத்த, கல்கி—இந்த பத்து நாமங்களையும் ஞானிகள் எப்போதும் ஸ்மரிக்க வேண்டும்.

Verse 38

स्वर्गं जीवाः सुखं यान्ति च्युताः स्वर्गाच्च मानवाः / लब्ध्वा सुखं च वित्तं च दयादाक्षिण्यसंयुताः / पुत्रपौत्रैर्धनैराढ्या जीवेयुः शरदां शतम्

உயிர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் ஸ்வர்க்கம் செல்கின்றன; ஸ்வர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்த மனிதர்கள் மீண்டும் இங்கு வருகின்றனர். இன்பமும் செல்வமும் பெற்று, கருணை மற்றும் தானநெஞ்சம் உடையவர்களாய், புத்ர–பௌத்திரர் மற்றும் செல்வத்தில் வளமுடன், நூறு சரத்காலங்கள் வாழ்கின்றனர்.

Verse 39

आतुरे च ददेद्दानं विष्णुपूजाञ्च कारयेत् / अष्टाक्षरं तथा मन्त्रं जपेद्वा द्वादशाक्षरम्

மிகக் கடுமையாக நோயுற்றபோது தானம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் திருமால் (விஷ்ணு) பூஜையை நடத்தச் செய்ய வேண்டும். அஷ்டாக்ஷர மந்திரத்தை ஜபிக்கவும், அல்லது த்வாதசாக்ஷர மந்திரத்தை உச்சரிக்கவும்.

Verse 40

पूजयेच्छुक्लपुष्पैश्च नैवेद्यैर्घृतपाचितैः / तथा गन्धैश्च धूपैश्च श्रुतिस्मृतिमनूदितैः

வெள்ளைப் பூக்களால் பூஜை செய்து, நெய்யில் சமைத்த நைவேத்யத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அதுபோல நறுமணப் பொருட்களும் தூபமும் கொண்டு, ஸ்ருதி-ஸ்மிருதி விதிப்படி வழிபட வேண்டும்.

Verse 41

विष्णुर्माता पिता विष्णुर्विष्णुः स्वजनबान्धवाः / यत्र विष्णुं न पश्यामि तेन वासेन किं मम

விஷ்ணுவே தாய்; விஷ்ணுவே தந்தை; விஷ்ணுவே என் சொந்த உறவும் சுற்றமும். நான் விஷ்ணுவை காணாத இடத்தில் வாழ்வதால் எனக்கு என்ன பயன்?

Verse 42

जले विष्णुः स्थले विष्णुर्विष्णुः पर्वतमस्तके / ज्वालामालाकुले विष्णुः सर्वं विष्णुमयं जगत्

நீரில் விஷ்ணு; நிலத்தில் விஷ்ணு; மலைச் சிகரங்களிலும் விஷ்ணு. தீப்பிழம்புகளின் மாலைகள் சூழ்ந்த நடுவிலும் விஷ்ணுவே; உலகமெங்கும் விஷ்ணுமயமே.

Verse 43

वयमापो वयं पृथ्वी वयं दर्भा वयं तिलाः / वयं गावो वयं राजा वयं वायुर्वयं प्रजाः

நாங்களே நீர்; நாங்களே பூமி; நாங்களே தர்பைப் புல்; நாங்களே எள். நாங்களே பசுக்கள்; நாங்களே அரசன்; நாங்களே காற்று; நாங்களே பிரஜைகள்—அனைத்து உயிர்களும்.

Verse 44

वयं हेम वयं धान्यं वयं मधु वयं घृतम् / वयं विप्रा वयं देवा वयं शम्भुश्च भूर्भुवः

நாமே பொன்; நாமே தானியம்; நாமே தேன்; நாமே நெய். நாமே பிராமணர்; நாமே தேவர்கள்; நாமே சம்பு; நாமே பூः மற்றும் புவः உலகங்கள்.

Verse 45

अहं दाता अहं ग्राही अहं यज्वा अहं क्रतुः / अहं हर्ता अहं धर्मो अहं पृथ्वी ह्यहं जलम्

நானே கொடுப்பவன்; நானே பெறுபவன். நானே யஜமானன்; நானே யாகம். நானே பறிப்பவன்; நானே தர்மம். நானே பூமி—உண்மையில் நானே நீர்.

Verse 46

धर्माधर्मे मतिं दद्यां कर्मभिस्तु शुभाशुभैः / यत् कर्म क्रियते क्वापि पूर्वजन्मार्जितं खग

நல்லதும் தீயதும் ஆகிய கர்மங்களால் மனம் தர்மம் அல்லது அதர்மம் நோக்கி சாய்கிறது. ஓ பறவையே (கருடா), எங்கு எதைக் செய்தாலும் அது உண்மையில் முன்பிறவியில் சேர்த்த கர்மச் சஞ்சயத்தால் வடிவெடுக்கிறது.

Verse 47

धर्मे मतिमहं दद्यामधर्मे ऽप्यहमेव च / यातनां कुरुते सो ऽपि धर्मे मुक्तिं ददाम्यहम्

தர்மம் நோக்கி அறிவை நானே அளிக்கிறேன்; அதர்மம் நோக்கி சாய்வதையும் நானே (நிகழச் செய்கிறேன்). அவன் பாவிகளுக்கு வேதனையையும் அளிப்பான்; ஆனால் தர்மத்தின் வழியே விடுதலையை நானே தருகிறேன்.

Verse 48

मनुजानां हिता तार्क्ष्य अन्ते वैतरणी स्मृता / तयावमत्य पापौघं विष्णुलोकं स गच्छति

ஓ தார்க்ஷ்யா (கருடா), மனிதர்களின் நலனுக்காக இறுதியில் வைதரணி (கடத்தல்) போதிக்கப்பட்டுள்ளது. அதைத் தாண்டி அவன் பாவப் பெருக்கை மீறி விஷ்ணுலோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 49

बालत्वे यच्च कौमारे यच्च परिणतौ च यत् / सर्वावम्थाकृतं पापं यच्च जन्मान्तरेष्वपि

பால்யத்தில், கௌமாரத்தில், யௌவனத்தில், பரிணத வயதில் செய்த பாவம் எதுவாயினும்—எந்த நிலையிலும் செய்ததும், முன்ஜன்மங்களில் செய்ததும்—அனைத்தும் நிச்சயமாக கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளப்படும்।

Verse 50

यन्निशायां तथा प्रातर्यन्मध्याह्नापराह्नयोः / सन्ध्ययोर्यत् कृतं कर्म कर्मणा मनसा गिरा

இரவில், விடியற்காலையில், நண்பகலில், பிற்பகலில், மேலும் இரு சந்தியைகளிலும் செய்யப்படும் எதுவாயினும்—உடலால், மனத்தால், வாக்கால்—அனைத்தும் கர்மமாகக் கணக்கிடப்படும்।

Verse 51

दत्त्वा वरां सकृदपि कपिलां सर्वकामिकाम् / उद्धरेदन्तकाले स आत्मानं पापसञ्चयात्

ஒருவன் ஒருமுறையாவது எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் சிறந்த கபிலா பசுவை தானமாக அளித்தால், அவன் இறுதிக்காலத்தில் பாவச் சேமிப்பிலிருந்து தன்னைத் தானே மீட்டுக் கொள்கிறான்।

Verse 52

गावो ममाग्रतः सन्तु पृष्ठतः पार्श्वतस्तथा / गावो मे हृदये सन्तु गवां मध्ये वसाम्यहम्

பசுக்கள் என்முன் இருக்கட்டும், என்பின் இருக்கட்டும், என் இருபுறங்களிலும் இருக்கட்டும். பசுக்கள் என் இதயத்தில் வாசம் செய்யட்டும்; நான் பசுக்களின் நடுவில் வாழ்கிறேன்।

Verse 53

या लक्ष्मीः सर्वभूतानां या च देवे व्यवस्थिता / धेनुरूपेण सा देवी मम पापं व्यपोहतु

எல்லா உயிர்களிலும் உறையும், தேவர்களிடையே நிலைபெற்றுள்ள அந்த லக்ஷ்மீதேவி, பசு வடிவில் வந்து என் பாவத்தை அகற்றுவாளாக।