Adhyaya 14

Verse 1

वृषोत्सर्गदानधर्मपुत्रादिप्रशंसनं नाम त्रयोदशो ऽध्यायः गरुड उवाच / आर्तेन म्रियमाणेन यद्दत्तं तत्फलं वद / स्वस्थावस्थेन दत्तेन विधिहीनेन वा विभो

இது பதிமூன்றாம் அதிகாரம்—‘வೃಷோத்ஸர்க தானம், தர்மம், தர்மபுத்திரன் முதலியோரின் புகழ்ச்சி’ எனப்படும். கருடன் கூறினான்: ஓ விபோ! துன்புற்று மரணமடைந்து கொண்டிருப்பவன் அளிக்கும் தானத்தின் பலனைச் சொல்லுங்கள்; மேலும் ஆரோக்கிய நிலையில் அளிக்கப்படும்—அல்லது விதியின்றி அளிக்கப்படும்—தானத்தின் பலனையும் கூறுங்கள்.

Verse 2

श्रीकृष्ण उवाच / एका गौः स्वस्थचित्तस्य ह्यातुरस्य च गोशतम् / सहस्रं म्रियमाणस्य दत्तं वित्तविवर्जितम्

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்: அமைதியான மனமும் ஆரோக்கியமும் உடையவன் அளிக்கும் ஒரு பசு, நோயாளி அளிக்கும் நூறு பசுக்களுக்கு சமம்; மரணத்துக்கு நெருங்கியவன் அளிக்கும் தானம் (ஒரு பசு) ஆயிரத்துக்கு சமம்—அவன் செல்வமற்றவனாக இருந்தாலும் கூட.

Verse 3

मृतस्यैव पुनर्लक्षं विधिपूतं च तत्समम् / तीर्थपात्रसमायोगादेका गौर्लक्षपुण्यदा

மரித்தவருக்காக இந்தப் புண்ணியம் மீண்டும் இலட்சமடங்கு ஆகிறது; முறையாகச் சடங்கால் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட தானமும் அதே அளவு பலன் தரும். தீர்த்தமும் தகுதியான பாத்திரமும் சேர்ந்தால், ஒரே பசுவும் இலட்ச புண்ணியத்தை அளிக்கும்.

Verse 4

पात्रे दत्ते खगश्रेष्ठ अहन्यहनि वर्धते / दातुर्दानमपापाय ज्ञानिनां च प्रतिग्रहः

ஓ பறவைகளில் சிறந்தவனே (கருடா)! தகுதியான பாத்திரத்திற்கு அளிக்கப்பட்ட தானம் நாள்தோறும் வளர்கிறது. தானம் அளிப்பவருக்கு அது பாபமற்றதாகும்; ஞானிகளுக்கு அதை ஏற்றுக்கொள்வதும் குற்றமற்றதே.

Verse 5

विषशीतापहो मन्त्रवह्निः किं दोषभाजनम् / दातव्यं प्रत्यहं पात्रे निमित्तेषु विशेषतः

மந்திரத்தால் புனிதமடைந்த யாகஅக்னி விஷத்தையும் குளிரையும் அகற்றும்; அப்படியிருக்க அது குற்றத்தின் பாத்திரம் எவ்வாறு ஆகும்? ஆகவே தினந்தோறும் தகுதியான பாத்திரர்க்கு தானம் அளிக்க வேண்டும்; விசேஷ நிமித்தங்களில் மேலும் சிறப்பாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 6

नापात्रे विदुषा किञ्चिदात्मनः श्रेय इच्छता / अपात्रे जातु गौर्दत्ता दातारं नरकं नयेत्

தன் உத்தம நலனை நாடும் ஞானி, தகுதியற்றவர்க்கு எதையும் அளிக்கக் கூடாது. தகுதியற்றவர்க்கு ஒருபோதும் பசு தானம் செய்தால், அது தானகரனை நரகத்திற்குக் கொண்டு செல்லும்.

Verse 7

कुलैकविंशतियुतं ग्रहीतारं च पातयेत् / देहान्तरं परिप्राप्य स्वहस्तेन कृतं च यत्

மற்றொரு உடலை அடைந்த பின், தன் கையால் செய்த செயலின் பயனால், பெறுபவருடன் சேர்ந்து குலத்தின் இருபத்தொன்று பேரோடும் வீழ்ச்சியடைகிறான்.

Verse 8

धनं भूमिगतं यद्वत्स्वहस्तेन निवेशितम् / तद्वत्फलमवाप्नोति ह्यहं वच्मि खगेश्वर

மண்ணில் புதைத்த செல்வம் அதை வைத்த அதே கையாலே மீட்கப்படுவது போல, செயல்களின் பலனும் தானே அடைகிறான்—ஓ பறவைகளின் அரசே, இதை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 9

अपुत्रो ऽपि विशेषेण क्रियां चैवान्ध्वदौहिकीम् / प्रकुर्यान्मोक्षकामश्च निर्धनश्च विशेषतः

மகன் இல்லாதவரும் விசேஷமாக மறுமை வழிப் பயணத்துடன் தொடர்புடைய கிரியைகளையும் பித்ரு பிண்டதானத்தையும் செய்ய வேண்டும். மோட்சத்தை விரும்புபவன்—குறிப்பாக ஏழை—இவற்றை மிகுந்த श्रद्धையுடன் சிறப்பாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 10

स्वल्पेनापि हि वित्तेन स्वयं हस्तेन यत्कृतम् / अक्षयं याति तत्सर्वं यथाज्यं च हुताशने

சிறிதளவு செல்வத்தினாலும் தன் கையால் செய்யப்படும் தர்மம் அனைத்தும் அక్షயப் புண்ணியமாகிறது—ஹுதாசனத்தில் அர்ப்பணிக்கும் நெய் போல அது ஒருபோதும் வீணாகாது।

Verse 11

एका चैकस्य दातव्या शय्या कन्या पयस्विनी / सा विक्रीता वा दहत्यासप्तमं कुलम्

ஒருவருக்கே ஒரு படுக்கை தானமாக அளிக்க வேண்டும்; மேலும் பால் தரும் இளங்கன்றுடைய பசுவையும். அந்தப் பசுவை விற்றால், ஏழாம் தலைமுறை வரை குலம் அழியும் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 12

तस्मात्सर्वं प्रकुर्वीत चञ्चले जीविते सति / गृहीतदानपाथेयः सुखं याति महाध्वनि

ஆகையால் நிலையற்ற வாழ்க்கை இருக்கும் போதே எல்லா தர்மக் கடமைகளையும் நிறைவேற்ற வேண்டும். தானத்தைப் பயணப் புண்ணியப் பண்டமாகக் கொண்டவன் மகாபாதையில் இன்பமாகச் செல்கிறான்।

Verse 13

अन्यथा क्लिश्यते जन्तुः पाथेयरहितः पथि / एवं ज्ञात्वा खगश्रेष्ठ वृषयज्ञं समाचरेत्

இல்லையெனில் புண்ணியப் பண்டமில்லா பயணியென உயிர் வழியில் துன்புறும். இதை அறிந்து, ஓ பறவைகளின் சிறந்தவனே கருடா, விதிப்படி வृषயஜ்ஞத்தைச் செய்க.

Verse 14

अकृत्वा म्रियते यस्तु अपुत्रो नैव मुक्तिभाक् / अपुत्रो ऽपि हि यः कुर्यात्सुखं याति महापथे

வேண்டிய கடமைகளைச் செய்யாமல் இறந்து, மகனில்லாதவன் முக்தியை அடையான். ஆனால் மகனில்லாதவனாயினும் அவற்றைச் செய்தால், அவன் மகாபாதையில் எளிதாகச் செல்கிறான்।

Verse 15

अग्निहोत्राधिभिर्यज्ञैर्दानैश्च विविधैरपि / न तां गतिमवाप्नोति वृषोत्सर्गेण या गतिः

அக்னிஹோத்ரம் முதலிய யாகங்களாலும் பலவகை தானங்களாலும் கூட, வृषோத்ஸர்கம் (தர்மநந்தி விடுதல்) அளிக்கும் அந்த உயர்ந்த கதியை அடைய முடியாது।

Verse 16

यज्ञानां चैव सर्वेषां वृषयज्ञस्तथोत्तमः / तस्मात्सर्वप्रयत्नेन वृषयज्ञं समाचरेत्

எல்லா யாகங்களிலும் வृष-யாகம் (தர்ம-யாகம்) மிகச் சிறந்தது; ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் வृष-யாகத்தை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 17

गरुड उवाच / कथयस्व प्रसादेन क्षयाहं चौर्ध्वदैहिकम् / कस्मिन्काले तिथौ कस्यां विधिना केन तद्भवेत्

கருடன் கூறினான்—பிரபுவே! அருளுடன் க்ஷயாஹம் (ஆண்டு ஸ்ராத்தம்) மற்றும் ஊர்த்வதைஹிகக் கிரியைகளை விளக்குங்கள். எந்த காலத்தில், எந்த திதியில், எந்த விதிமுறையால் அவை செய்யப்பட வேண்டும்?

Verse 18

कृत्वा किं फलमाप्नोति एतन्मे वद साम्प्रतम् / त्वत्प्रसादेन गोविन्द मुक्ते भवति मानवः

இதைச் செய்தால் என்ன பலன் கிடைக்கும்? இதை இப்போது எனக்குச் சொல்லுங்கள். கோவிந்தா! உமது அருளால் மனிதன் முக்தி அடைகிறான்।

Verse 19

श्रीकृष्ण उवाच / कार्तिकादिषु मासेषु याम्यायतगते रवौ / शुक्लपक्षे तथा पक्षिन्द्वादश्यादितिथौ शुभे

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—கார்த்திகம் முதலிய மாதங்களில், சூரியன் தெற்காயனத்தில் சென்றிருக்கும் போது, மேலும் சுக்லபட்சத்தில்—ஓ பறவையே!—த்வாதசி முதலான சுப திதிகளில்।

Verse 20

शुभे लग्ने मुहूर्ते वा शुचौ देशे समाहितः / ब्राह्मणं तु समाहूय विधिज्ञं शुभलक्षणम्

சுப லக்னமோ உரிய முகூர்த்தமோ வந்தபோது, தூய புனித இடத்தில் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, விதிகளை அறிந்த சுப லட்சணங்களுடைய பிராமணரை அழைக்க வேண்டும்.

Verse 21

जपहोमैस्तथा दानैः कुर्याद्दहेस्य शोधनम् / पुण्ये ऽभिजित्सुनक्षत्रे ग्रहान्देवान्समर्चयेत्

ஜபம், ஹோமம், தானம் ஆகியவற்றால் தகனச் சடங்குக்குரிய சுத்திகரிப்பைச் செய்ய வேண்டும்; புண்ணிய காலத்தில்—அபிஜித் மற்றும் சூரிய நக்ஷத்திரம் நிலவும் போது—கிரகங்களையும் தேவர்களையும் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 22

होमं कुर्याद्यथाशक्ति मन्त्रैश्च विविधैरपि / ग्रहाणां स्थापनं कुर्यात्पूर्वं चैव खगेश्वर

தன் திறனுக்கேற்ப பல்வேறு மந்திரங்களால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; ஓ ககேஸ்வரா (கருடா)! முதலில் கிரக தேவதைகளை நிறுவி (ஆவாஹனம் செய்து) கொள்ள வேண்டும்.

Verse 23

मातॄणां पूजनं कार्यं वसोर्धारां च पातयेत् / वह्निं संस्थाप्य तत्रैव पूर्णं होमं तु कारयेत्

மாத்ருக்களின் பூஜையைச் செய்ய வேண்டும்; வஸோர்தாரா எனும் தொடர்ந்த நெய்தாரையையும் ஊற்ற வேண்டும். அங்கேயே அக்னியை நிறுவி பூர்ண ஹோமத்தை நடத்த வேண்டும்.

Verse 24

शालग्रामं च संस्थाप्य वैष्णवं श्राद्धमाचरेत् / वृषं सम्पूज्य तत्रैव वस्त्रालङ्कारभूषणैः

சாலகிராமத்தை நிறுவி வைஷ்ணவ ஸ்ராத்தத்தை ஆற்ற வேண்டும்; அங்கேயே ஆடைகள், அலங்காரங்கள், ஆபரணங்களால் வृषபத்தையும் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 25

चतस्रो वत्सतर्यश्च पूर्वं समधिवासयेत् / प्रदक्षिणं ततः कुर्याद्धोमान्ते च विसर्जनम्

முதலில் நான்கு ‘வத்ஸதரீ’ அர்ப்பணங்களை விதிப்படி அதிவாசனம் (பிரதிஷ்டை) செய்ய வேண்டும். பின்னர் பிரதட்சிணை செய்ய வேண்டும்; ஹோமம் முடிவில் நியமிக்கப்பட்ட விசர்ஜனமும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 26

इमं मन्त्रं समुच्चार्य उत्तराभिमुखः स्थितः / धर्म त्वं वृषरूपेण ब्रह्मणा निर्मितः पुरा

வடக்கு நோக்கி நின்று இந்த மந்திரத்தைத் தெளிவாக உச்சரிக்க வேண்டும்— “ஓ தர்மா! நீ முன்பு பிரம்மாவால் காளை-வடிவில் படைக்கப்பட்டாய்.”

Verse 27

तवोत्सर्गप्रभावान्मामुद्धरस्वभवार्णावात् / अबिषिच्य शुभैर्मन्त्रैः पावनैर्विधिपूर्वकम्

உன் உత్సர்கத்தின் (அர்ப்பணத்தின்) பலத்தால் என்னை இந்த பவ-சாகரத்திலிருந்து உயர்த்து. மங்களமும் தூய்மையும் தரும் மந்திரங்களால் விதிப்படி எனக்கு அபிஷேகம் செய்.

Verse 28

तनक्रीडन्तिमन्त्रेण वृषोत्सर्गं तु कारयेत् / अभिषिञ्चेत्ततो नीलं रुद्रकुम्भो दकेन तु

‘தனக்ரீடந்தீ’ எனப்படும் மந்திரத்தால் வृषோத்ஸர்க (காளை விடுதல்) விதியை நடத்த வேண்டும். பின்னர் ருத்ர-கும்பத்தின் நீரால் நீல நிற (ருத்ரச் சின்னம்) மீது அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 29

नाभिमूले समास्थाय तदम्बु मूर्धनि न्यसेत् / अन्न (आत्म) श्राद्धं ततः कुर्याद्दद्याद्दानं द्विजोत्तमे

நாபியின் அடிப்பகுதியில் நிலைத்து அந்த நீரைத் தலையில் வைக்க வேண்டும். பின்னர் அன்ன-ஸ்ராத்தம் செய்து, சிறந்த த்விஜருக்கு தானம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 30

उदकेचैव गन्तव्यं जलं तत्र प्रदापयेत् / यदिष्टं जीवतस्त्वासीत्तच्च दद्यात्स्वशक्तितः

நீரிடத்திற்குச் சென்று அங்கே நீரை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். மேலும் உயிருடன் இருந்தபோது மறைந்தவர்க்குப் பிரியமானதைத் தன் ஆற்றலுக்கேற்ப தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 31

न्यूनं संपूर्णतां याति वृषोत्सर्गे कृते सति / सुतृप्तो दुस्तरे मार्गे मृतो याति न संशयः

விதிப்படி வृषோৎসர்கம் செய்தால் குறை நிறைவடையும். திருப்தியடைந்த மறைந்தவர் கடக்க அரிய பாதையில் செல்கிறார்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 32

यमलोकं न पश्यन्ति सदा दानरता नराः / यावन्न दीयते जन्तोः श्राद्धं चैकादशाहिकम्

எப்போதும் தானத்தில் ஈடுபடுவோர் யமலோகத்தைப் பார்க்கார்—பிரேதனுக்கான பதினொன்றாம் நாள் (ஏகாதசாஹிக) ஸ்ராத்தம் அளிக்கப்படும் வரை.

Verse 33

स्वदत्तं परदत्तं वा नेहामुत्रोपतिष्ठति / त्रयोदशा तथा सप्त पञ्च त्रीणी क्रमेण तु

தானே அளித்ததாயினும் பிறரால் அளிக்கச் செய்ததாயினும், முறையாக—பதிமூன்று, பின்னர் ஏழு, பின்னர் ஐந்து, பின்னர் மூன்று—என்று செய்யாவிட்டால் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் அது நிலைபெறாது.

Verse 34

पददानानि कुर्वीत श्रद्धाभक्तिसमन्वितः / तिलपात्राणि कुर्वीत सप्त पञ्च यथाक्रमम्

ஸ்ரத்தையும் பக்தியையும் உடையவராய் பித்ரார்த்தமாக பததானம் முதலிய தானங்களைச் செய்ய வேண்டும். மேலும் எள்ளால் நிரப்பிய பாத்திரங்களையும் முறையாக—ஏழும் ஐந்தும்—தயாரிக்க வேண்டும்.

Verse 35

ब्राह्मणान् भोजयेत्पश्चादेकां गां च प्रदापयेत् / वृषं हि शन्नोदेवीति वेदोक्तविधिना ततः

பின்னர் பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளித்து ஒரு பசுவை தானமாக வழங்க வேண்டும். அதன் பின் ‘ஷன்னோ தேவி…’ எனத் தொடங்கும் வேத மந்திரத்தை உச்சரித்து வேதவிதிப்படி ஒரு காளையை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 36

चतसृभिर्वत्सतरीभिः परिणयनमाचरेत् / वामे चक्रं प्रदातव्यं त्रिशूलं दक्षिणे तथा

நான்கு இளங்கன்றுகளுடன் கூடிய இளமாடுகளால் ‘பரிணயன’ கிரியையை நடத்த வேண்டும். இடப்புறத்தில் சக்கரத்தை தானமாக அளிக்க வேண்டும்; வலப்புறத்தில் அதுபோல திரிசூலத்தையும் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 37

मूल्यं दद्याद् वृषस्यापि तं वृषं च विसर्जयेत् / एकोद्दिष्टविधानेन स्वाहाकारेण वुद्धिमान्

காளைக்கும் உரிய விலையை அளித்து, பின்னர் அந்தக் காளையை விடுதலை செய்ய வேண்டும். ஞானி ‘ஏகோத்திஷ்ட’ விதிப்படி ‘ஸ்வாஹா’ எனும் உச்சரிப்புடன் இந்தக் கிரியையை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 38

कुर्यादेकादशाहं च द्वादशाहं च यत्नतः / सपिण्डीकरणादर्वाक्कुर्याच्छ्राद्धानि षोडश

பதினொன்றாம் நாள் மற்றும் பன்னிரண்டாம் நாள் கிரியைகளை முயற்சியுடன் செய்ய வேண்டும். மேலும் சபிண்டீகரணத்திற்கு முன் விதிப்படி பதினாறு ஸ்ராத்தங்களை நடத்த வேண்டும்.

Verse 39

ब्राह्मणान् भोजयित्वा तु पददानानि दापयेत् / कापोसोपरि संस्थाप्य ताम्रपात्रे तथाच्युतम्

பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளித்த பின் ‘பத-தானம்’ (பாதுகை/பாதுகா தானம்) வழங்கச் செய்ய வேண்டும். மேலே பருத்தியை வைத்து, ஹே அச்யுதா, செம்புப் பாத்திரத்திலும் அதேபோல் அர்ப்பணப் பொருளை அமைக்க வேண்டும்.

Verse 40

वस्त्रेणाच्छाद्य तत्रस्थमर्घं दद्याच्छुभैः फलैः / नावमिक्षुमयीं कृत्वा पट्टसूत्रेण वेष्टयेत्

அங்கு வைத்துள்ள அர்க்யத்தை ஆடையால் மூடி, மங்களமான பழங்களுடன் அர்கம் (மரியாதை நீர்ப்படையல்) அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் கரும்பால் சிறு படகு செய்து, வலிய நூலால் கட்ட வேண்டும்.

Verse 41

कांस्यपात्रे घृतं स्थाप्य वैतरण्या निमित्ततः / नावारोहणं कुर्यात्पूजयेद्गरुडध्वजम्

வைதரணியைத் தாண்ட உதவுமாறு காஞ்சப் பாத்திரத்தில் நெய் வைத்து, படகில் ஏறும் விதியைச் செய்ய வேண்டும். கருடக் கொடியுடைய பகவானை (விஷ்ணுவை) வழிபட வேண்டும்.

Verse 42

आत्मवित्तानुसारेण तच्च दानमनन्तकम् / भवसागरमग्नानां शोकतापार्तिदुः खिनाम्

தன் செல்வவளத்திற்கேற்ப அளிக்கும் தானம், அதுவே முடிவில்லா பலனை அளிப்பதாகிறது—சம்சாரக் கடலில் மூழ்கி, சோகம், தாபம், வேதனை, துயரம் ஆகியவற்றால் வாடுவோர்க்கு குறிப்பாக.

Verse 43

धर्मप्लवविहीनानां तारको हि जनार्दनः / तिला लोहं हिरण्यं च कार्पासं लवणं तथा

தர்மம் என்னும் துடுப்புப் படகு இல்லாதவர்களுக்கு ஜனார்தனன் (விஷ்ணு) தானே மீட்பவன். (சிராத்தாதி கர்மங்களில்) எள்ளு, இரும்பு, பொன், பருத்தி, உப்பு முதலிய தானங்களும் விதிக்கப்பட்டுள்ளன.

Verse 44

सप्तधान्यं क्षितिर्गावो ह्येकैकं पावनं स्मृतम् / तिलपात्राणि कुर्वीत शय्यादानं च दापयेत्

ஏழு வகை தானியங்கள், நிலம், பசுக்கள்—இவற்றில் ஒவ்வொன்றையும் தனித்தனியாகத் தானம் செய்தாலும் புனிதம் தருவதாக ஸ்மிருதிகள் கூறுகின்றன. எள்ளால் நிரம்பிய பாத்திரங்களைத் தயாரித்து, படுக்கைத் தானமும் அளிக்கச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 45

दीनानाथविशिष्टेभ्यो दद्याच्छक्त्या च दक्षिणाम् / एवं यः कुरुते तार्क्ष्य पुत्रवानप्यपुत्रवान्

ஏழை எளியோரைக் காக்கும் பக்தர்களுக்கு தன் ஆற்றலின்படி தக்ஷிணை அளிக்க வேண்டும். ஹே தார்க்ஷ்யா (கருடா), இவ்வாறு செய்பவன் மகன் இருந்தும் மகனில்லாதவனெனப் பலனற்றவனாகிறான்.

Verse 46

स सिद्धिं समवाप्नोति यथा ते ब्रह्मचारिणः / नित्यं नैमित्तिकं कुर्याद्यावज्जीवति मानवः

அவன் ஒழுக்கமுடைய பிரம்மச்சாரிகள்போல் ஆன்மிகச் சித்தியை அடைகிறான். ஆகவே மனிதன் உயிருள்ளவரை நித்தியமும் நைமித்திகமும் ஆகிய விதிக்கர்மங்களை இடையறாது செய்ய வேண்டும்.

Verse 47

यः कश्चित्क्रियते धर्मस्तत्फलं चाक्षयं भवेत् / तीर्थयात्राव्रतादीनां श्राद्धं संवत्सरस्य हि

எந்த தர்மச் செயலும் செய்யப்படின் அதன் பலன் அழியாததாகும். உண்மையில் வருடாந்திர ஸ்ராத்தம் தீர்த்தயாத்திரை, விரதம் முதலியவற்றின் பலனாகக் கணிக்கப்படுகிறது.

Verse 48

देवतानां गुरूणां च मातापित्रोस्तथैव च / पुण्यं देयं प्रयत्नेन प्रत्यहं वर्धते खग

தேவர்களுக்கும், குருமார்களுக்கும், அதுபோலத் தாய் தந்தைக்கும் முயற்சியுடன் புண்ணியத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; ஹே பறவையே (கருடா), அது நாள்தோறும் பெருகும்.

Verse 49

अस्मिन्यज्ञेः हियः कश्चिद्भूरिदानं प्रयच्छति / तत्तस्य चाक्षयं सर्वं वेदिकायां यथा किल

இந்த யாகத்தில் யாரேனும் பெருந்தானம் அளித்தால், அது அவனுக்கு முழுவதும் அழியாததாகும்—வேதிகையில் மரபாகச் சொல்லப்படுவது போல.

Verse 50

यथा पूज्यतमा लोके यतयो ब्रह्मचारिणः / तथैव प्रतिपूज्यन्ते लोके सर्वे च नित्यशः

உலகில் யதிகளும் பிரம்மச்சாரிகளும் மிகப் போற்றத்தக்கவர்களாகக் கருதப்படுவது போல, அதேபோல் இவ்வுலகில் எல்லா சத்குணிகளும் எப்போதும் உரிய மரியாதையுடன் போற்றப்பட்டு வணங்கப்படுகின்றனர்।

Verse 51

वरदो ऽहं सदा तस्य चतुर्वक्त्रस्तथा हरः / ते यान्ति परमांल्लोकानिति सत्यं वचो मम

அத்தகையவர்க்கு நான் எப்போதும் வரம் அளிப்பவன்; அதுபோல நான்முகப் பிரம்மாவும் ஹரன் (சிவன்)உம். அவர்கள் பரம லோகங்களை அடைவர்—இது என் சத்திய வாக்கு।

Verse 52

उत्सृष्टो वृषभो यत्र पिबत्यपो जलाशये / शृङ्गेणालिखते वापि भूमिं नित्यं प्रहर्षितः

எங்கு விடுதலையாக விடப்பட்ட காளை நீர்த்தேக்கத்தில் நீர் அருந்தி, எப்போதும் மகிழ்ந்து தன் கொம்பால் நிலத்தையும் கீறிக் குருட்டுகிறதோ—அத்தகைய இடம் இங்கு கூறப்படுகிறது।

Verse 53

पितॄणामन्नपानं च प्रभूतमुपतिष्ठति / पौर्णमास्याममायां वा तिलपात्राणि दापयेत्

பித்ருக்களுக்காக அன்னமும் பானமும் மிகுதியாகக் கிடைக்கின்றன; ஆகையால் பௌர்ணமி அல்லது அமாவாசை நாளில் எள்ளுப் பாத்திரங்களைத் தானமாக அளிக்கச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 54

संक्रान्तीनां सहस्राणि सूर्यपर्वशतानि च / दत्त्वा यत्फलमाप्नोति तद्वै नीलविसर्जने

ஆயிரம் சங்கிராந்திகளிலும் நூற்றுக்கணக்கான சூரியப் பண்டிகை நாட்களிலும் தானம் செய்தால் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, அதே புண்ணியம் ‘நீல-விஸர்ஜனம்’ செய்வதால் பெறப்படுகிறது।

Verse 55

वत्सतर्यः प्रदातव्या ब्राह्मणेभ्यः पदानि च / तिलपात्राणि देयानि शिवभक्तद्विजेषु च

ஒரு வயதான கன்றுகளைப் பிராமணர்களுக்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும்; அதோடு பாதுகைகளும். எள்ளால் நிரம்பிய பாத்திரங்களையும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்—சிவபக்தி கொண்ட த்விஜப் பிராமணர்களுக்கு விசேஷமாக।

Verse 56

उमामहेश्वरं चैकं परिधाप्य प्रिदापयेत् / अतसीपुष्पसङ्काशं पीतवाससमच्युतम्

உமா-மஹேஸ்வரர் எனும் ஒரே தேவனை முறையாக ஆடை அணிவித்து திருப்திப்படுத்த வேண்டும். பின்னர் அதசி மலரைப் போல ஒளிரும், பீதாம்பரதாரியான அச்யுதன் (விஷ்ணு) அவரையும் மகிழ்விக்க வேண்டும்।

Verse 57

ये नमस्यन्ति गोविन्दं न तेषां विद्यते भयम् / प्रेतत्वान्मोक्षमिच्छन्तो ये करिष्यन्ति सत्क्रियाम्

கோவிந்தனை வணங்குவோருக்கு அச்சம் இல்லை. மேலும் பேத நிலையிலும் மோட்சத்தை விரும்பி சத்கிரியா (ஸ்ராத்தம் முதலியவை) செய்வோர் விடுதலை பெறுவர்।

Verse 58

यास्यन्ति ते परांल्लोकानिति सत्यं वचो मम / एतत्ते सर्वमाख्यातं मया चैवोर्ध्वदैहिकम्

அவர்கள் உயர்ந்த உலகங்களை அடைவார்கள்—இது என் உண்மையான வாக்கு. இவ்வாறு மரணத்திற்குப் பிந்தைய கடமைகளான ஊர்த்வதைஹிகம் உட்பட அனைத்தையும் உனக்கு நான் விளக்கியேன்।

Verse 59

यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः / श्रुत्वा महात्म्यमतुलं गरुडो हर्षमागतः / मानुषाणां हितार्थाय पुनः प्रपच्छकेशवम्

இதை கேட்டால் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்—இதில் ஐயமில்லை. இந்த ஒப்பற்ற மகிமையை கேட்ட கருடன் ஆனந்தம் அடைந்து, மனிதர்களின் நலனுக்காக மீண்டும் கேசவனை வினவினான்।