Adhyaya 5

Verse 1

नाम चतुर्थो ऽध्यायः श्रीकृष्ण उवाच / एवं दग्ध्वा नरं प्रेतं स्नात्वा कृत्वा तिलोदकम् / अग्रतः स्त्रीजनो गच्छेद्व्रजेयुः पृष्ठतो नराः

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கூறினார்—இவ்வாறு பிரேதமான மனிதனைத் தகனம் செய்து, நீராடி, திலோதகம் அர்ப்பணித்து, பெண்கள் முன்னே செல்ல வேண்டும்; ஆண்கள் பின்னே தொடர வேண்டும்.

Verse 2

प्राशयेन्निम्बपत्राणि रुदन्तो नामपूर्वकम् / विधातव्यं चाचमनं पाषाणोपरि संस्थिते

துயருற்றோர் அழுதபடியே முதலில் அவன் பெயரைச் சொல்லி, அவனுக்கு வேப்பிலைகளைச் சுவைக்கச் செய்ய வேண்டும்; கல்லின் மேல் அமர்ந்து ஆச்சமன விதியையும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 3

ते प्रविश्य गृहं सर्वे सुताद्याश्च सपिण्डकाः / भवेयुर्दशरात्रं वै यत आशौचकं खग

ஓ பறவையே (கருடா)! மகன்கள் முதலிய சபிண்ட உறவினர்கள் அனைவரும் வீட்டிற்குள் நுழைந்தால், பத்து இரவுகள் வரை ஆசௌசம் உண்டாகும்—இதுவே விதி.

Verse 4

क्रीतलब्धाशनाः सर्वे स्वपेयुस्ते पृथक्पृथक् / अक्षारलवणान्नाः स्युर्निमज्जेयुश्च ते त्र्यहम्

அவர்கள் அனைவரும் உணவை வாங்கி மட்டுமே பெற்றுக் கொண்டு, ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக உறங்க வேண்டும்; க்ஷாரம் மற்றும் உப்பு இல்லாத உணவையே உண்ண வேண்டும்; மேலும் மூன்று நாட்கள் நீரில் மூழ்கி இருக்க வேண்டும்.

Verse 5

अमांसभोजनाश्चाधः शयीरन्ब्रह्मचारिणः / परस्परं न संस्पृष्टा दानाध्ययनवर्जिताः

மாம்சம் உண்ணாதவர்களாகவும், தரையில் படுத்து உறங்குபவர்களாகவும் இருந்த பிரம்மச்சாரிகள்; ஆனால் பரஸ்பர நட்புறவின் தொடுதலின்றி இருந்து, தானமும் வேதஅத்தியயனமும் இன்றியவர்களாய் இருந்தனர்.

Verse 6

मलिनाश्चाधोमुखाश्च दीना भोगविवर्जिताः / अङ्गसंवाहनं केशमार्जनं वर्जयन्ति ते

அவர்கள் அழுக்குடன், தலைகுனிந்து, துயருற்று, இன்பங்களை இழந்து இருப்பர்; உடல் மசாஜ் செய்வதும், தலைமுடியைச் சீர்செய்வதும் போன்ற உடல் சுகங்களைத் தவிர்ப்பர்.

Verse 7

मृन्मये पत्रजे वापि भुञ्जीरंस्ते च भाजने / उवासन्तु ते कुर्युरेकाहमथ वा त्र्यहम्

அவர்கள் மண் பாத்திரத்தில் அல்லது இலைத் தட்டில் உணவு உண்ணட்டும்; அங்கேயே தங்கி ஒரு நாள் அல்லது மூன்று நாட்கள் அந்த விரதம்/அனுஷ்டானத்தைச் செய்யட்டும்.

Verse 8

गरुड उवाच / आशौचिन इति प्रोक्तमाशौचस्य च वै प्रभो / लक्षणं किं कियत्कालं भाव्यं वा तद्युतैर्नरैः

கருடன் கூறினான்—பிரபோ! ‘ஆசௌசம்’ எனச் சொல்லப்படும் அந்த அசுத்த நிலையின் இலக்கணங்கள் என்ன? அது எத்தனை காலம் நீடிக்கும்? அதனால் பாதிக்கப்பட்டோர் எந்த விதமான நியமங்கள்/அனுஷ்டானங்களை மேற்கொள்ள வேண்டும்?

Verse 9

शृकृष्ण उवाच / अपनोद्यन्त्विदं कालादिभिराशु निषेधकृत् / पिण्डाध्ययनदानादेः पुङ्गतो ऽतिशयो हि तत्

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—காலம் முதலிய சரியான விதிகள் உடனடி தடையாக இருந்து இந்தத் தடையை விரைவில் அகற்றட்டும்; ஏனெனில் பிண்ட தானம், ஸ்வாத்யாயம்/பாராயணம், தானம் முதலியவற்றால் உண்டாகும் புண்ணியம் மிகுந்த வலிமை உடையது.

Verse 10

दशाहं शावमाशौचं सपिण्डेषु विधीयते / जनने ऽप्येवमेव स्यान्निपुणं शुद्धिमिच्छताम्

சபிண்ட உறவினரிடையே மரணத்தால் பத்து நாட்கள் ‘சாவ-ஆசௌசம்’ விதிக்கப்படுகிறது; பிறப்பின்போதும் அதேபோலவே இருக்க வேண்டும்—துல்லியமான சுத்தியை நாடுவோருக்கு.

Verse 11

जन्मन्येकोदकानान्तुत्रिरात्राच्छुद्धिरिष्यते / शावस्य शेषाच्छुध्यन्ति त्र्यहादुदकदायिनः

பிறப்பின்போது ஏகோதகர்கள் (ஒரே நீர்/ஒரே இல்ல உணவு-உறவு) மூன்று இரவுகளுக்குப் பின் சுத்தி பெறுவர்; அதுபோல சாவ-சேஷத்தால் நீர்தானம் செய்பவரும் மூன்று நாட்களில் சுத்தியடைவார்.

Verse 12

आदन्तजननत्सद्य आ चौलान्नैशिकी स्मृता / त्रिरात्रमा व्रतादेशाद्दशरात्रमतः परम्

குழந்தை பிறந்ததிலிருந்து பற்கள் முளைக்கும் வரை, மேலும் சூடாகரணம் (முண்டனம்) வரை, அசௌசம் ஒரு இரவு என ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது. சாஸ்திர விதியினால் அது மூன்று இரவுகள்; அதற்கு அப்பால் பத்து இரவுகள் எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 13

आशौचं ते समाख्यातं संक्षेपात्प्रकृतं ब्रुवे / जलं त्रिदिवमाकाशे स्थाप्यं क्षीरञ्च मृन्मये

இவ்வாறு உனக்கு அசௌசம் விளக்கப்பட்டது; இப்போது சுருக்கமாக வழக்கமான முறையைச் சொல்கிறேன். திறந்த ஆகாயத்தின் கீழ் உயர்ந்த இடத்தில் நீரை வைத்திட வேண்டும்; பாலை மண் பாத்திரத்தில் வைத்திட வேண்டும்.

Verse 14

अत्र स्नाहि पिबात्रेति मन्त्रेणानेन काश्यप / काष्ठत्रये गुणैर्बद्धे प्रीत्यै रात्रौ चतुष्पथे

“இங்கே குளி; இங்கே குடி”—என்ற இந்த மந்திரத்தால், ஓ காஷ்யபா, இரவில் நான்கு வழிச் சந்திப்பில், கயிறுகளால் கட்டப்பட்ட மூன்று மரத்துண்டுகளுடன், சமாதானத்திற்காக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 15

प्रथमे ऽह्नि तृतीये वा सप्तमे नवमे तथा / अस्थिसंचयनं कार्यं दिने तद्गोत्रजैः सह

முதல் நாளிலோ, மூன்றாம், ஏழாம், அல்லது ஒன்பதாம் நாளிலோ—அந்நாளில் கோத்திரத்தாருடன் சேர்ந்து அஸ்தி-சேகரிப்பு செய்ய வேண்டும்.

Verse 16

तदूर्ध्वमङ्गसंस्पर्शः सपिण्डानां विधीयते / योग्याः सर्वक्रियाणां च समानसलिलास्तथा

அதன் பின்னர் சபிண்ட உறவினரிடையே உடல்-தொடுதல் விதிக்கப்படுகிறது. அவர்கள் எல்லா கிரியைகளுக்கும் தகுதியானவர்கள்; அதுபோல ஒரே உதக (நீர்-தர்ப்பணம்) பகிர்வோரும் ஆவர்.

Verse 17

प्रेतपिण्डं बहिर्दद्याद्दर्भमात्रविवर्जितम् / प्रागुदीच्यां चरुं कृत्वा स्नात्वा प्रयतमानसः

நீராடி மனத்தை அடக்கி, தர்பைத் துளியும் இன்றி பிரேதப் பிண்டத்தை வெளியில் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். கிழக்கு அல்லது வடக்கு நோக்கி சருவைச் செய்து பின்னர் விதியை நடத்த வேண்டும்.

Verse 18

भूमावसंस्कृतानां च संस्कृतानां कुशेषु च / नवभिर्दिवसैः पिण्डान्नव दद्यात्समाहितः

சம்ஸ்காரம் செய்யாத பிண்டங்களை நிலத்தில் வைக்க வேண்டும்; சம்ஸ்கரிக்கப்பட்ட (தூய) பிண்டங்களை குசை மேல் வைக்க வேண்டும். ஒருமித்த மனத்துடன் ஒன்பது நாட்களில் ஒன்பது பிண்டங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 19

दशमं पिण्डमुत्सृज्य रात्रिशेषे शुचिर्भवेत् / असगोत्रः सगोत्रो वा यदि स्त्री यति वा पुमान्

பத்தாம் பிண்டத்தை அர்ப்பணித்த பின், இரவின் மீதிப் பகுதி முழுதும் தூய்மையுடன் இருக்க வேண்டும். செய்பவர் வேறு கோத்திரமோ அதே கோத்திரமோ, பெண்ணோ, யதியோ, ஆணோ—எவராயினும் இந்நியமமே.

Verse 20

प्रथमे ऽहनि यो दद्यात्स दशाहं समापयेत् / शालिना सक्तुभिर्वापि शाकैर्वाप्यथ निर्वपेत्

முதல் நாளிலேயே அர்ப்பணிப்பவன் தசாஹக் கிரியையை நிறைவு செய்கிறான். அவன் அரிசியாலோ, சத்துவாலோ, அல்லது சமைத்த காய்கறிகளாலோ நைவேத்யம் வைக்கலாம்.

Verse 21

प्रथमे ऽहनि यद्द्रव्यं तदेव स्याद्दशाहिकम् / यावदाशौचमेकैकस्याञ्जलेर्दानमुच्यते

முதல் நாளில் எந்தப் பொருளை அர்ப்பணித்தாரோ அதுவே தசாஹிக அர்ப்பணமாகத் தொடர வேண்டும். ஆசௌசம் முடியும் வரை தினந்தோறும் அஞ்சலி அளவு (இரு கைகளின் குவியல்) தானம் செய்ய வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 22

यद्वा यस्मिन्दिने दानं तस्मिंस्तद्दिनसंख्यया / दशाहे ऽञ्जलयः पक्षिन्पञ्चाशदन्तिमे

அல்லது, ஓ பறவையே (கருடா)! எந்த நாளில் தானம் செய்யப்படுகிறதோ, அந்த நாளே அதற்குரிய நாளெண்ணிக்கையின்படி கணிக்கப்பட வேண்டும். தசாஹக் கிரியையில் தினந்தோறும் அஞ்சலி அர்ப்பணங்கள் உண்டு; இறுதி நாளில் அவை ஐம்பதாகும்.

Verse 23

द्विवृद्ध्या वा भवेत्पक्षिन्नञ्जलीनां शतं पुनः / यदाहि त्र्यहमाशौचं तदा वाञ्जलयो दश

ஓ பறவையே (கருடா)! அளவை இரட்டிப்பாக்கினால் அஞ்சலி அர்ப்பணங்கள் மீண்டும் நூறாகும். ஆனால் மூன்று நாள் ஆசௌசம் இருந்தால் (மட்டும்) பத்து அஞ்சலிகள் (செய்ய வேண்டும்).

Verse 24

त्रयो ऽञ्जलय एवं तु प्रथमे ऽहनिवै तदा / चत्वारस्तु द्वितीये ऽह्नि तृतीये स्युस्त्रयस्तथा

இவ்வாறு முதல் நாளில் மூன்று அஞ்சலிகள் அளிக்க வேண்டும்; இரண்டாம் நாளில் நான்கு; மூன்றாம் நாளிலும் அதுபோல மூன்று.

Verse 25

शताञ्जलि यदा पक्षिन्नाद्ये त्रिंशत्तदाहनि / चत्वारिंशद्द्वितीये ऽह्नि त्रिंशदह्नि तृतीयके

ஓ பறவையே (கருடா)! அஞ்சலிகள் நூறாக நிர்ணயிக்கப்பட்டால், முதல் நாளில் முப்பது; இரண்டாம் நாளில் நாற்பது; மூன்றாம் நாளில் முப்பது (அஞ்சலிகள்) ஆகும்.

Verse 26

एवं जलस्याञ्जलयो विभाज्याः पक्षयोर्द्वयोः / सर्वेषु पितृकार्येषु पुत्रो मुक्यो ऽधिकारवान्

இவ்வாறு நீரின் அஞ்சலிகளை இரு பக்கங்களிலும் (இரு பக்ஷங்களிலும்) பகிர்ந்து அளிக்க வேண்டும். பித்ரு காரியங்கள் அனைத்திலும் மகனே முதன்மை அதிகாரம் உடையவன்.

Verse 27

पिण्डप्रसेकस्तूष्णीञ्च पुष्पधूपादिकं तथा / दशमे ऽहनि सम्प्राप्ते स्नानं ग्रामाद्वहिश्चरेत्

பிண்டப் பிரசேகம் மௌனமாக, புஷ்பம்-தூபம் முதலியவற்றுடன் செய்ய வேண்டும். பத்தாம் நாள் வந்தபோது கிராமத்துக்கு வெளியே சென்று விதிப்படி ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 28

तत्र त्याज्यानि वासांसि केशश्मश्रुनखानि च / विप्रः शुध्यत्यपः स्पृष्ट्वा क्षत्त्रियो वाहनं तथा

அவ்விடத்தில் ஆடைகளைத் துறக்க வேண்டும்; மேலும் தலைமுடி, தாடி-மீசை, நகங்களும். பிராமணன் நீரைத் தொடுவதால் சுத்தி பெறுவான்; க்ஷத்திரியன் அதுபோல தன் வாகனத்தை (தொட்டு/செய்து) சுத்தி பெறுவான்.

Verse 29

वैश्यः प्रतोदं रश्मीन्वा शूद्रो यष्टिं कृतक्रियः / मृतादल्पवयोभिश्च सपिण्डैः परिवापनम्

வைசியனுக்கு பிரதோதம் அல்லது ரஷ்மிகள் (அர்ப்பணம்) விதிக்கப்பட்டவை; சூத்ரனுக்கு யஷ்டி—கிரியைகள் முடிந்த பின் இவை அர்ப்பிக்கப்பட வேண்டும். மேலும் இறந்தவர் மிக இளவயதானால், சபிண்டர்கள் ‘பரிவாபனம்’ (சுற்றிவருதல்/ஆவরণச் சடங்கு) செய்ய வேண்டும்.

Verse 30

कार्यन्तु षोडशी षड्भिः पिण्डैर्दशभिरैव च / प्रथमा मलिना ह्येतैरादशाहं मृतेर्भवेत्

ஷோடசீ (பதினாறாம் நாள்) சடங்கு ஆறு பிண்டங்களால் செய்ய வேண்டும்; அதுபோல பத்து பிண்டங்களின் வரிசையும். இந்நியமப் பிண்டங்களால் முதல் அசௌசம் நீங்கும்; இவ்வாறு மரணத்திற்குப் பின் ஆதசாஹம் (பத்து நாள்) நிறைவேறும்.

Verse 31

दिनानि दश यान्षिण्डान्कुर्वन्त्यत्र सुतादयः / प्रत्यहं ते विभज्यन्ते चतुर्भागैः खगोत्तम

இங்கே பத்து நாட்கள் மகன்கள் முதலியோர் பிண்டங்களைச் செய்கிறார்கள்; ஓ ககோத்தமா (கருடா), அவை தினந்தோறும் நான்கு பாகங்களாகப் பகுக்கப்படுகின்றன.

Verse 32

भागद्वयेन देहः स्यात्तृतीयेन यमानुगाः / तृप्यन्ति हि चतुर्थेन स्वयमप्युपजीवति

இரண்டு பாகங்களால் தேகம் தாங்கப்படுகிறது; மூன்றாம் பாகத்தால் யமனின் அனுசரர்கள் திருப்தியடைகின்றனர்; நான்காம் பாகத்தால் பிரேதன் தானும் வாழ்வாதாரம் பெறுகிறான்।

Verse 33

अहोरात्रैस्तु नवभिर्देहो निष्पत्तिमाप्नुयात् / शिरस्त्वाद्येन पिण्डेन प्रेतस्य क्रियते तथा

ஒன்பது நாள்-இரவு காலத்தில் சூட்சும தேகம் உருவம் பெறுகிறது; அதன்படி முதல் பிண்டதானத்தால் பிரேதனின் தலை உருவாக்கப்படுகிறது।

Verse 34

द्वितीयेन तु कर्णाक्षिनासिकं तु समासतः / गलांसभुजवक्षश्च तृतीयेन तथा क्रमात्

இரண்டாம் பிண்டத்தால் சுருக்கமாக காதுகள், கண்கள், மூக்கு உருவாகும்; மூன்றாம் பிண்டத்தால் வரிசையாக கழுத்து, தோள்கள், கைகள், மார்பு அமைக்கப்படும்।

Verse 35

चतुर्थेन च पिण्डेन नाभिलिङ्गगुदं तथा / जानुजङ्घं तथा पादौ पञ्चमेन तु सर्वदा

நான்காம் பிண்டத்தால் நாபி, லிங்கம், குதம் உருவாகும்; ஐந்தாம் பிண்டத்தால் எப்போதும் முழங்கால், கால் (கீழ்பகுதி) மற்றும் பாதங்கள் அமைக்கப்படும்।

Verse 36

सर्वमर्माणि षष्ठेन सप्तमेन तु नाडयः / दन्तलोमान्यष्टमेन वीर्यन्तु नवमेन च

ஆறாம் நிலையில் எல்லா மர்மஸ்தானங்களும் உருவாகும்; ஏழாம் நிலையில் நாடிகள் தோன்றும்; எட்டாம் நிலையில் பற்களும் உடல் ரோமங்களும் வெளிப்படும்; ஒன்பதாம் நிலையில் வீரியம் நிலைபெறும்।

Verse 37

दशमेन तु पूर्णत्वं तृप्तता क्षुद्विपर्ययः / मध्यमां षोडशीं वच्मि वैनतेय शृणुष्व मे

பத்தாம் கருமத்தால் நிறைவு உண்டாகும்; திருப்தி ஏற்பட்டு பசியின் மாறுபாடு (அடக்கம்) நிகழும். இப்போது நடுவான பதினாறாம் விதியைச் சொல்கிறேன்; ஓ வைனதேயா, என் சொல் கேள்।

Verse 38

विष्णवादिविष्णुपर्यन्तान्येकादश तथा खग / श्राद्धानि पञ्च देवानामित्येषां मध्यषीडशी

ஓ ககா (கருடா), விஷ்ணுவில் தொடங்கி விஷ்ணுவில் முடியும் பதினொன்று ஸ்ராத்தங்கள் உள்ளன; மேலும் தேவர்களுக்கு ஐந்து ஸ்ராத்த அர்ப்பணங்கள் உள்ளன—இவ்வாறு நடுவில் மொத்தம் பதினாறு ஆகிறது।

Verse 39

निमित्तं दुर्मतिं कृत्वा यदि नारायणो बलिः / एकादशाहे कर्तव्यो वृषोत्सर्गो ऽपि तत्र वै

நிமித்தத்தில் தவறான எண்ணம் கொண்டு நாராயணனுக்கென பலி அர்ப்பணித்தால், அதே சூழலில் பதினொன்றாம் நாளில் வ்ருஷோத்ஸர்கம் என்னும் விதியும் நிச்சயமாகச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 40

एकादशाहे प्रेतस्य यस्यात्सृज्येत नो वृषः / प्रेतत्वं सुस्थिरं तस्य दत्तैः श्राद्धशतैरपि

பதினொன்றாம் நாளில் அந்தப் பிரேதனுக்காக ‘வ்ருஷ’ (வ்ருஷோத்ஸர்கம்) செய்யப்படாவிட்டால், அவனுடைய பிரேதநிலை உறுதியாக நிலைபெறும்; பின்னர் நூறு ஸ்ராத்தங்கள் செய்தாலும் அது எளிதில் நீங்காது।

Verse 41

अकृत्वा यद्वृषोत्सर्गं कृतं वै पिण्डपातनम् / निष्फलं सकलं विद्यात्प्रमीताय न तद्भवेत्

வ்ருஷோத்ஸர்கம் செய்யாமல் பிண்டதானம் (பிண்டபாதனம்) செய்தால், அது முழுவதும் பயனற்றது என்று அறிக; அது இறந்தவர்க்கு உண்மையான நன்மை தராது।

Verse 42

वृषोत्सर्गादृते नान्यत्किञ्चिदस्ति महीतले / पुत्रः पत्न्यथ दौहित्रः पिता वा दुहिताथ वा

இந்தப் பூமியில் வृषோৎসர்கம் (காளையை விடுவிக்கும் தானம்) தவிர வேறு எதுவும் இத்தகைய பலன் தராது—மகன், மனைவி, பேரன் (மகளின் மகன்), தந்தை அல்லது மகள் யார் செய்தாலும் அதுவே சிறந்தது।

Verse 43

मृतादनन्तरं तस्य ध्रुवं कार्यो वृषोत्सवः / चतुर्वत्सतरीयुक्तो यस्योत्सृज्येत वा वृषः

ஒருவர் இறந்த உடனே ‘வೃಷோத்ஸவம்’ நிச்சயமாக செய்யப்பட வேண்டும்; நான்கு வயது நிறைந்த காளையை இறந்தவரின் பெயரில் விடுதலை செய்ய வேண்டும்।

Verse 44

अलङ्कृतो विधानेन प्रेतत्वं तस्य नो भवेत् / एकादशे ऽह्नि सम्प्राप्ते वृषालाभो भवेद्यदि

விதிப்படி முறையாக மரியாதை செய்யப்படின் அவர் பிரேதநிலைக்கு ஆளாகார். மேலும் பதினொன்றாம் நாள் வந்தபோது காளை கிடைத்தால், அந்த அம்சத்தில் கிரியை நிறைவு பெறும்.

Verse 45

दर्भैः पिष्टैस्तु सम्पाद्य तं वृषं मोचयेद्वुधः / वृषोत्सर्जनवेलायां वृषाभाव (लाभ) कथञ्चन

தர்பை மற்றும் விதிப்படி செய்யும் லேபத்தால் முறையாகத் தயாரித்து, ஞானி அந்தக் காளையை விடுவிக்க வேண்டும். வृषோட்சர்க நேரத்தில் காளை இல்லாமை எப்போதும் ஏற்படக் கூடாது—எப்படியாவது கிடைக்கச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 46

मृत्तिकाभिस्तु दर्भैर्वा वृषं कृत्वा विमोचयेत् / यदिष्टं जीवतस्तस्य दद्यादेकादशे ऽहनि

மண் கட்டிகள் அல்லது தர்பை கொண்டு காளையின் வடிவம் செய்து அதை விடுதலை செய்ய வேண்டும். மேலும் அவர் உயிருடன் இருந்தபோது விரும்பிய பொருளை பதினொன்றாம் நாளில் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 47

मृतमुद्दिश्य दातव्यं शय्याधेन्वादिकं तथा / विप्रान्बहून् भोजयीत प्रेतस्य क्षुद्विशान्तये

மரித்தவரை நினைத்து படுக்கை, பசு முதலிய தானங்களை அளிக்க வேண்டும்; பிரேதத்தின் பசி தணிய பல பிராமணர்களுக்கு அன்னம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 48

तृतीयां षोडशीं वच्मि वैनतेय शृणुष्व ताम् / द्वादश प्रतिमास्यानि आद्यं षाण्मासिकं तथा

வையனதேயா (கருடா), கேள்—இப்போது ‘மூன்றாம்’ எனப்படும், அதாவது பதினாறாம் நாளின் (ஷோடஷி) விதியை நான் கூறுகிறேன்; அதன் பின் அரையாண்டு (ஷாண்மாசிக) முதலாக பன்னிரண்டு மாத அனுஷ்டானங்கள் செய்யப்பட வேண்டும்।

Verse 49

सपिण्डीकरणं चैव तृतीया षोडशी मता / द्वादशाहे त्रिपक्षे च षण्मासे मासिके ऽब्दिके

சபிண்டீகரண ஸ்ராத்தமும் மூன்றாம் நாள் அல்லது பதினாறாம் நாள் (ஷோடஷி) என விதிக்கப்பட்டது; அது பன்னிரண்டாம் நாள், ஒரு பக்க்ஷம் கடந்த பின், அரையாண்டு, மாதாந்திரம் அல்லது ஆண்டுவிழா ஸ்ராத்தத்திலும் செய்யலாம்।

Verse 50

तृतीयां षोडशीमेनां वदन्ति मतभेदतः / यस्यैता नि न दत्तानि प्रेतश्राद्धानि षोडश

கருத்து வேறுபாட்டினால் சிலர் இதை ‘மூன்றாம்’ என்றும் சிலர் ‘ஷோடஷி’ என்றும் கூறுவர்; பிரேதத்திற்கான இப் பதினாறு ஸ்ராத்தங்களை அளிக்காதவரின் கடமை நிறைவேறாததாகும்।

Verse 51

पिशाचत्वं स्थिरं तस्य दत्तैः श्राद्धशतैरपि / एकादशे द्वादशे वा दिने आद्यं प्रकीर्तितम्

அவருக்காக நூற்றுக்கணக்கான ஸ்ராத்தங்கள் செய்தாலும் அவனுடைய பிசாசுத் தன்மை நிலைத்தே இருக்கும்; முதல் விதி/நிலை பதினொன்றாம் அல்லது பன்னிரண்டாம் நாளில் எனப் புகழ்ந்து கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 52

मासादौ प्रतिमासञ्च शुद्धं मृततिथौ खग / एकेनाह्ना त्रिभिर्वापि हीनेषु विनतासुत

ஏ கக (கருடா)! மாதத் தொடக்கத்திலும், ஒவ்வொரு மாதமும், மறைந்தவரின் திதிநாளில் தூய்மையுடன் சிராத்தக் கிரியையைச் செய்ய வேண்டும். ஏ விநதாசுதா! விதியில் குறை இருந்தால் அதை ஒரு நாளில், அல்லது அதிகபட்சம் மூன்று நாளில் நிறைவேற்றலாம்.

Verse 53

मासषण्मासवर्षेषु त्रिपक्षेषु भवन्ति हि / श्राद्धान्यथस्यात्सापिण्ड्यं पूर्णे वर्षे तदर्धके

மாதந்தோறும், அரையாண்டு, ஆண்டுதோறும் மற்றும் திரிபக்ஷ (மூன்று பக்கங்கள்) இடைவெளியிலும் சிராத்தங்கள் செய்யப்படுகின்றன. அதன் பின் சாபிண்டீகரணம்—பித்ரு வரிசையில் இணைக்கும் கிரியை—ஒரு முழு ஆண்டு நிறைவில் அல்லது அதன் பாதிக் காலத்தில் செய்ய வேண்டும்.

Verse 54

त्रिपक्षे ऽभ्युदये वापि द्वादशाहे ऽथ वा नृणाम् / आनन्त्यात्कुलधर्माणां पुंसाञ्चैवायुषः क्षयात्

மனிதர்களுக்கு (இக்கிரியைகள்) திரிபக்ஷ காலத்திலோ, அல்லது சுப நிகழ்விலோ, அல்லது த்வாதசாஹத்திலோ செய்யலாம்; ஏனெனில் குலதர்மங்கள் முடிவற்றவை, மேலும் மனித ஆயுளும் குறைந்து கொண்டே செல்கிறது.

Verse 55

अस्थिरत्वाच्छरीरस्य द्वादशाहे प्रशस्यते / सपिण्डीकरणेष्वेवं विधिं पक्षीन्द्र मे शृणु

உடலின் நிலையின்மை காரணமாக த்வாதசாஹ காலம் சிறந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. ஆகவே, ஏ பறவைகளின் அரசே (கருடா)! சாபிண்டீகரணத்திற்கான இந்த விதியை என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 56

एकोद्दिष्टविधानेन कार्यं तदपि काश्यप / तिलगन्धोदकैर्युक्तं कुर्यात्पात्रचतुष्टयम्

ஏ காச்யபா! அதையும் ஏகோத்திஷ்ட விதிப்படி செய்ய வேண்டும். எள் மற்றும் நறுமண நீருடன் கூடிய நான்கு பாத்திரங்களைத் தயாரிக்க வேண்டும்.

Verse 57

पात्रं प्रेतस्य तत्रैकं पित्र्यं पात्रत्रयं तथा / सेचयेत्पितृपात्रेषु प्रेतपात्रं खग त्रिषु

அங்கே பிரேதனுக்கொரு பாத்திரமும், பித்ருக்களுக்குமூன்று பாத்திரங்களும் வைக்க வேண்டும். ஓ ககா (கருடா)! பிரேதப் பாத்திரத்திலிருந்து பித்ருப் பாத்திரங்கள் மூன்றிலும் அர்ப்பணத்தை ஊற்ற வேண்டும்.

Verse 58

चतुरो निर्वपेत्पिण्डान्पूर्वन्तेषु समापयेत् / ततः प्रभृति वै प्रेतः पितृसामान्यमश्नुते

நான்கு பிண்டங்களை அர்ப்பணித்து, முன் கூறிய முறையின்படி உரிய முடிவிடங்களில் கிரியையை நிறைவு செய்ய வேண்டும். அதன்பின் பிரேதன் பித்ருக்களுக்குச் சமமான பொதுநிலையை அடைகிறான்.

Verse 59

ततः पितृत्वमापन्ने तस्मिन्प्रेते खगेश्वर / श्राद्धधर्मैरशेषैस्तु तत्पूर्वानर्चयेत्पितॄन्

பின்னர், ஓ ககேஸ்வரா (கருடா)! அந்தப் பிரேதன் பித்ருத் தன்மையை அடைந்தபோது, குறையின்றி எல்லா ஸ்ராத்த தர்மங்களாலும், அவனுக்கு முன்பிருந்த பித்ருக்களை வழிபட்டு மரியாதை செய்ய வேண்டும்.

Verse 60

एकचित्यारोहणे च एकाह्नि मरणे तथा / सापिण्ड्यन्तु स्त्रिया नास्ति मृते भर्तुः स्त्रियो भवेत्

மனைவி கணவனுடன் ஒரே சிதையில் ஏறினாலும், அல்லது அவன் இறந்த ஒரே நாளுக்குள் இறந்தாலும், அவளுக்கு சாபிண்டீகரணம் இல்லை; கணவன் இறந்தபின் அவள் அவனுடைய பெண்களாக (குடும்ப/வம்சக் கணக்கில்) கருதப்படுகிறாள்.

Verse 61

पाकैक्यमथ कालैक्यं कर्त्रैक्यञ्च भवेत्खग / श्राद्धादौ सह दाहे च पतिपत्न्योर्न संशयः

ஓ ககா (கருடா)! சமையலில் ஒருமை, காலத்தில் ஒருமை, கர்த்தாவில் ஒருமை இருக்க வேண்டும். ஸ்ராத்த முதலியவற்றிலும் தகனச் சடங்கிலும் கணவன்-மனைவி இணைந்தவர்களாகக் கருதப்படுவர்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 62

भर्तुर्मृततिथेरन्यतिथौ चितिमथारुहेत् / तांमृताहनि तु सम्प्राप्ते पृथक् पिण्डेन योजयेत्

கணவரின் மரணத் திதியைத் தவிர வேறு திதியில் மனைவி சிதையில் ஏறினால், கணவரின் மரணநாள் வந்தபோது தனிப் பிண்டம் அளித்து அவளை விதிப்படி கணவருடன் இணைக்க வேண்டும்।

Verse 63

प्रत्यब्दञ्च युगपत्तु समापयेत्

மேலும் வருடாந்திர (ப்ரத்யப்த) கர்மமும் ஒருசேர நிறைவேற்றப்பட வேண்டும்; தாமதமின்றி விரைவாக முடிக்க வேண்டும்।

Verse 64

यस्य संवत्सरादर्वाक् सपिण्डीकरणं भवेत् / मासिकञ्चोदकुम्भञ्च देयं तस्यापि वत्सरम्

ஒருவரின் சபிண்டீகரணம் ஒரு ஆண்டு நிறைவதற்கு முன்பே நடந்தாலும், அவருக்கான மாதாந்திர ஸ்ராத்த தானங்களும் உதகும்பம் (நீர்க்குடம்) தானமும் முழு ஆண்டும் அளிக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 65

नवश्राद्धं सपिण्डत्वं श्राद्धान्यपि च षोडश / एकेनैव तु कार्याणि संविभक्तधनेष्वपि

ஒன்பது ஸ்ராத்தங்கள், சபிண்டீகரணம், மேலும் மற்ற பதினாறு ஸ்ராத்தக் கர்மங்கள்—செல்வம் பகிர்ந்திருந்தாலும்—ஒரே ஒருவரால் தனித்தே செய்யப்பட வேண்டும்।

Verse 66

पितामहीभिः सापिण्ड्यं तथा मातामहैः सह / उक्तं भर्त्रापि सापिण्ड्यं स्त्रिया वेषयभेदतः

பிதாமஹிகளுடனும் சபிண்ட உறவு, அதுபோல மாதாமஹர்களுடனும் சபிண்ட உறவு கூறப்பட்டுள்ளது; மேலும் பெண்ணுக்கு அவளது இல்லற/நிலை வேறுபாட்டின்படி கணவருடனும் சபிண்ட உறவு சாஸ்திரத்தில் போதிக்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 67

नवश्राद्धस्य ते कालं वक्ष्यामि शृणु काश्यप / मरणाह्नि मृतिस्थाने श्राद्धं पक्षिन्प्रकल्पयेत्

ஓ காஷ்யபா, நவ-ஸ்ராத்தங்களின் காலத்தை நான் கூறுகிறேன்; கேள். மரண நாளிலேயே, மரணம் நிகழ்ந்த இடத்தில், ஓ பறவையரசே, விதிப்படி ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 68

द्वितीयञ्च ततो मार्गे विश्रामो यत्र कारितः / ततः सञ्चयनस्थाने तृतीयं श्राद्धमुच्यते

அதன்பின் வழியில் அமைக்கப்பட்ட ஓய்விடத்தில் இரண்டாம் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் ஸஞ்சயன ஸ்தலத்தில் (அஸ்தி சேகரிக்கும் இடத்தில்) செய்யப்படுவது மூன்றாம் ஸ்ராத்தம் எனப்படுகிறது.

Verse 69

पञ्चमे सप्तमे तद्वदष्टमे नवमे तथा / दशमैकादशे चैव नव श्राद्धानि वै खग

ஐந்தாம், ஏழாம் நாளிலும், அதுபோல எட்டாம், ஒன்பதாம் நாளிலும், மேலும் பத்தாம், பதினொன்றாம் நாளிலும்—ஓ ககா (பறவையே), இவ்வாறு ஒன்பது ஸ்ராத்தங்கள் உள்ளன.

Verse 70

श्राद्धानि नव चैतानि तृतीया षोडशी स्मृता / एकोद्दिष्टविधानेन कार्याणि मनुजैस्तथा

இவையே ஒன்பது ஸ்ராத்தங்கள்; த்ருதியா மற்றும் ஷோடஷியும் ஸ்மிருதிகளில் விதிக்கப்பட்டவை. மனிதர்கள் இவற்றை ஏகோத்திஷ்ட விதிப்படி (ஒரே மறைந்தவருக்காக) செய்ய வேண்டும்.

Verse 71

प्रथमे ऽह्नि तृतीये वा पञ्चमे सप्तमे तथा / नवमैकादशे चैव नवश्राद्धं प्रकीर्तितम्

முதல் நாளில், அல்லது மூன்றாம், ஐந்தாம், ஏழாம் நாள்களில், அதுபோல ஒன்பதாம் மற்றும் பதினொன்றாம் நாள்களில்—இவையே நவ-ஸ்ராத்தம் எனப் புகழ்ந்து கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 72

उच्यन्ते षडिमानीह नव स्युरपि यागेतः / उक्तानि ते मया तानि ऋषीणां मतभेदतः

இங்கே இவை ஆறு எனச் சொல்லப்படுகின்றன; ஆனால் யாகவிதியின் கணக்கில் அவை ஒன்பதாகவும் இருக்கலாம். ரிஷிகளின் கருத்து வேறுபாட்டின்படி நான் உனக்கு அவற்றை விளக்கியேன்।

Verse 73

रूढिपक्षो ममाभीष्टो योगः कैश्चिदिहेष्यते / आद्ये द्वितीये दातव्यस्तथैवैकं पवित्रकम्

வழக்கமான (ரூಢி) முறையே எனக்கு விருப்பம்; இங்கு சிலர் ஏற்கும் யோக ஒழுக்கம் இதுவே. முதல் மற்றும் இரண்டாம் அனுஷ்டானங்களில் தானம் அளிக்க வேண்டும்; அதுபோல ஒரு குசப் பவித்ரகமும் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 74

प्रेताय पिण्डो दातव्यो भुक्तवत्सु द्विजातिषु / प्रश्रस्तत्राभिरण्येति यजमानद्विजन्मना

உண்டுத் திருப்தியடைந்த த்விஜர்கள் முன்னிலையில் பிரேதனுக்குப் பிண்டம் அளிக்க வேண்டும். பின்னர் த்விஜ யஜமானன் ‘ப்ரஶஸ்தத்ராபிரண்யேதி’ எனும் மங்கள வாக்கை உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 75

अक्षय्यममुकस्येति वक्तव्यं विरतौ तथा / एकोद्दिष्टं मे निबोध चेत्थमावत्सरं स्मृतम्

முடிவுச் சடங்கிலும் ‘அமுகனுக்காக இது அக்ஷயமாக இருப்பதாக’ சொல்ல வேண்டும். இப்போது என்னிடமிருந்து ஏகோத்திஷ்டத்தை அறிக; இவ்விதமே ஆண்டுச் (ஆவத்ஸர) ஸ்ராத்தம் விதிக்கப்பட்டது।

Verse 76

सपिण्डीकरणादूर्ध्वं यानि श्राद्धानि षोडश / एकोद्दिष्टविधानेन चरेद्वा पार्वणादृते

சபிண்டீகரணத்திற்குப் பிறகு வரும் பதினாறு ஸ்ராத்தங்களையும், பார்வண முறையைத் தவிர்த்து, ஏகோத்திஷ்ட விதிப்படி செய்ய வேண்டும்।

Verse 77

प्रत्यब्दं यो यथा कुर्यात्तथा कुर्यात्स तान्यपि / एकादशे द्वादशे ऽह्नि प्रेतो भुङ्क्ते दिनद्वयम्

ஒருவன் ஆண்டுதோறும் எந்த விதமாகச் சிராத்தக் கிரியையைச் செய்கிறானோ, அதே விதமாக அவன் அர்ப்பணித்தவை பிரேதனிடம் சேரும். பதினொன்றாம், பன்னிரண்டாம் நாள்களில் பிரேதன் இரண்டு நாட்கள் அவற்றை அனுபவிக்கிறான்.

Verse 78

योषितः पुरुषस्यापि पिण्डं प्रेतेति निर्वपेत् / सापिण्ड्ये तु कृते तस्य प्रेतशब्दो निवर्तते

பெண்ணும் ஆணுக்காக ‘பிரேதன்’ என்று குறிப்பிட்டு பிண்டத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். ஆனால் அவனுக்குச் சாபிண்ட்யக் கிரியை நிறைவேறிய பின் ‘பிரேத’ என்ற பெயரே நீங்கிவிடும்.

Verse 79

दीपदानं प्रकर्तव्यमावर्षन्तु गृहाद्बहिः / अन्नं दीपो जलं वस्त्रमन्यद्वादीयते च यत्

தீபதானம் நிச்சயமாகச் செய்ய வேண்டும்; அந்த விளக்கை வீட்டிற்கு வெளியே இரவு முழுதும் எரியுமாறு வைக்க வேண்டும். அன்னம், தீபம், நீர், வஸ்திரம் மற்றும் ஏற்ற பிற தானங்களையும் வழங்க வேண்டும்.

Verse 80

तृप्तिदं प्रेतशब्देन सपिण्डीकरणावधि / अब्दकृत्यं मयोक्तन्ते समासाद्विनतासुत

விநதையின் புதல்வனே! ‘பிரேதன்’ என்று அழைக்கப்படுபவனுக்குச் சாபிண்டீகரணம் வரை திருப்தி அளிக்கும் ஆண்டுக் கிரியைகள் (அப்தக்ருத்யம்) அனைத்தையும் நான் சுருக்கமாக உனக்குச் சொன்னேன்.

Verse 81

वैवस्वतगृहे यानं यथा तत्तु निबोधमेः / त्रयोदशे ऽह्नि श्रवणाकर्मणोनन्तरन्तु सः

வைவஸ்வதன் (யமன்) இல்லத்திற்குச் செல்லும் பயணம் எவ்வாறு நிகழ்கிறது என்பதை என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள். பதின்மூன்றாம் நாளில் ஸ்ரவணக் கிரியை முடிந்த உடனே அவன் (பிரேதன்) முன்னே செல்கிறான்.

Verse 82

त्वग्गृहीताहिवत्तार्क्ष्य गृहीतो यमकिङ्करैः / तस्मिन्मार्गे व्रजत्येको गृहीत इव मर्कटः

ஹே தார்க்ஷ்ய (கருடா)! யமனின் தூதர்கள் அவனைப் பிடிக்கின்றனர்; அவன் அந்த வழியில் தனியே செல்கிறான்—தோல் பிடித்து இழுக்கப்படும் பாம்புபோல் இழுக்கப்பட்டு, பிடிபட்ட குரங்குபோல் கட்டுண்டவனாய்.

Verse 83

वाय्वग्रसारिवद्रूपं देहमन्यत्प्रपद्यते / तत्पिण्डजं पातनार्थमन्यत्तु पितृसम्भवम्

அவன் முன்னோடி காற்றுபோல் விரைவான, நுண்ணுருவான மற்றொரு உடலை அடைகிறான். ஒரு உடல் பிண்ட அர்ப்பணிப்புகளிலிருந்து பிறந்து முன்னே செல்ல உதவுகிறது; மற்றொரு உடல் பித்ருக்களிலிருந்து தோன்றுகிறது.

Verse 84

तत्प्रमाणवयो ऽवस्थासंस्थानां प्रग्भवो यथा / षडशीति सहस्राणि योजनानां प्रमाणतः

அங்கே அளவுகள், வயதுகள், நிலைகள், வடிவங்கள் அனைத்தும் முறையே தோன்றுவது போலவே அறிய வேண்டும்; அந்த உலகின் பரப்பு அளவின்படி எண்பத்தாறு ஆயிரம் யோஜனைகள் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 85

अध्वान्तरालिको ज्ञेयो यममानुषलोकयोः / साधिकार्धक्रोशयुतं योजनानां शतद्वयम्

யமலோகம் மற்றும் மனிதலோகம் இடையிலுள்ள பாதைத் தூரத்தை அறிக; அது இருநூறு யோஜனைகள், மேலும் அரை க்ரோசம் கூடுதல்.

Verse 86

चत्वारिं शत्तथा सप्त प्रत्यहं याति तत्र सः / अष्टाचत्वारिंशता च त्रैंशता दिवसैरिति

அங்கே அவன் தினந்தோறும் நாற்பத்தேழு யோஜனைகள் பயணிக்கிறான்; இவ்வாறு முப்பத்தெட்டு நாட்களில் பயணம் நிறைவு பெறுகிறது.

Verse 87

वैवस्वतपुरं याति कृष्यमाणो यमानुगैः / एवं क्रमेण यातब्ये मार्गे पापरतैस्तु यत्

எமதூதர்களால் இழுத்துச் செல்லப்படும் பாவி, வைவஸ்வத நகரத்தை அடைகிறான். பாவத்தில் மூழ்கியவர்கள் இவ்வாறாக அந்தப் பாதையை கடக்க வேண்டியுள்ளது.

Verse 88

जायते सप्रपञ्चं तच्छृणु त्वमरुणानुज / त्रयोदशदिने दत्तः पाशैर्बद्ध्वातिदारुणैः

அருணனின் தம்பியே (கருடா)! அந்த விவரத்தைக் கேள். பதின்மூன்றாம் நாளில், மிகக் கொடிய கயிறுகளால் கட்டப்பட்டு அவன் ஒப்படைக்கப்படுகிறான்.

Verse 89

यमस्याङ्कुशहस्तो वै भृकुटीकुटिलाननः / दण्डप्रहारसम्भ्रान्तः कृष्यते दक्षिणां दिशम्

கையில் அங்குசத்தை ஏந்தியவனும், புருவங்களை நெறித்த கோர முகம் கொண்டவனுமான எமதூதன், தடியடியால் கலங்கியவனை தெற்கு திசை நோக்கி இழுத்துச் செல்கிறான்.

Verse 90

कुशकण्टकवल्मीकशङ्कुपाषाणकर्कशे / तथा प्रदीप्तज्वलने क्वचिच्छ्वभ्रशतोत्कटे

அந்தப் பாதை தர்ப்பை புல், முட்கள், புற்றுக்கள், கூர்மையான கற்களால் கரடுமுரடானது; சில இடங்களில் எரியும் நெருப்பாலும், சில இடங்களில் நூற்றுக்கணக்கான பள்ளங்களாலும் பயங்கரமானது.

Verse 91

प्रदीप्तादित्यतप्ते च दह्यमानः सदंशके / कृष्यते यमदूतैश्च शिवावन्नादभीषणैः

சுட்டெரிக்கும் சூரியனால் வெப்பமடைந்த அந்தப் பகுதியில், கடித்துத் துன்புறுத்தும் உயிரினங்களுக்கு நடுவே அவன் எரிகிறான்; நரியைப் போல ஊளையிடும் பயங்கரமான எமதூதர்களால் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறான்.

Verse 92

प्रयातिः दारुणे मार्गे पापकर्मा यमालये / कलेवरे दह्यमाने महान्तं क्षयमृच्छति

பாவகர்மம் செய்தவன் கொடிய வழியால் யமலோகத்தை நோக்கிச் செல்கிறான்; உடல் எரியும்போது அவன் பெரும் அழிவும் துயரமும் அடைகிறான்.

Verse 93

भक्ष्यमाणे तथैवाङ्गे भिद्यमाने च दारुणम् / छिद्यमाने चिरतरं जन्तुर्दुः खमवाप्नुते

அவனுடைய அங்கங்கள் உண்ணப்படும்போது, கொடுமையாகப் பிளக்கப்படும்போது, நீண்ட நேரம் வெட்டிக் கிழிக்கப்படும்போது, ஜீவன் மிகுந்த துயரத்தை அடைகிறது.

Verse 94

स्वेन कर्मवि पाकेन देहान्तरगतो ऽपि सन् / पुराणि षोडशामुष्मन्मार्गे तानि च मे शृणु

தன் கர்மத்தின் பலனால் வேறு உடலுக்குச் சென்றிருந்தாலும், இந்த பரலோகப் பாதையில் பதினாறு ‘புராணி’ (விதி/உபசாரம்) கூறப்பட்டுள்ளன; அவற்றை என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 95

याम्यं सौरिपुरं नगेद्वभवनं गन्धर्वशैलागमौ क्रौञ्चं क्रूरपुरं विचित्रभवनं बह्वापदं दुः खदम् / नानाक्रन्दपुरं सुतप्तभवनं रौद्रं पयोवर्षणं शीताढ्यं बहुभीतिषोडशपुराण्येतान्यदृष्टनि ते

யாம்யம், சௌரிபுரம், நகேத்வபவனம், கந்தர்வசைலம், ஆகமம், க்ரௌஞ்சம், க்ரூரபுரம், விசித்ரபவனம், பஹ்வாபதம், துஃகதம், நானாக்ரந்தபுரம், சுதப்தபவனம், ரௌத்ரம், பயோவர்ஷணம், சீதாட்யம், பஹுபீதி—இவ்வாறு பதினாறு நகரங்கள் (லோகங்கள்) உனக்குக் காணப்படாதவை.

Verse 96

तत्र याम्य पुरं गच्छन्पुत्रपुत्रेति च ब्रुवन् / हाहेति क्रन्दते नित्यं स्वकृतं दुष्कृतं स्मरन्

அங்கே யாம்யபுரத்திற்குச் செல்லும்போது அவன் ‘மகனே! பேரனே!’ என்று அழைக்கிறான்; தன் செய்த தீவினைகளை நினைத்து ‘அய்யோ! அய்யோ!’ என்று இடையறாது புலம்புகிறான்.

Verse 97

अष्टादशोदिने तार्क्ष्य तत्पुर प्राप्नुयादसौ / पुष्पभद्रा नदी यत्र न्यग्रोधः प्रियदर्शनः

ஹே தார்க்ஷ்ய (கருடா)! பதினெட்டாம் நாளில் அவன் அந்த நகரை அடைகிறான். அங்கே புஷ்பபத்ரா நதி, காண இனிய ஆலமரம் நிற்கிறது.

Verse 98

विश्रामेच्छां करोत्यत्र कारयन्ति न ते भटाः / क्षितौ दत्तं सुतैस्तस्य स्नेहाद्वा कृपया तथा

இங்கே அவன் ஓய்வு விரும்பினாலும் அந்த காவலர்கள் ஓய விடார். பூமியில் மகன்கள் அன்பாலோ கருணையாலோ அளித்ததுதான் அங்கே அவனுக்குக் கிடைக்கும்.

Verse 99

मासिकं पिण्डमश्नाति ततः सौरिपुरं व्रजेत् / व्रजन्नेवं प्रलपते मुद्गराहतिपीडितः

அவன் மாதாந்திர பிண்டத்தை உண்டு, பின்னர் சௌரிபுரத்திற்குச் செல்கிறான். செல்லும் வழியில் உலக்கை அடிகளால் துன்புற்று இவ்வாறு புலம்புகிறான்.

Verse 100

जलाशयो नैव कृतो मया तदा मनुष्यतृप्त्यै पशुपक्षितृप्तय / गोतृप्तिहेतोर्न च गोचरः कृतः शरीर हे निस्तर यत्त्वया कृतम्

அந்த வாழ்வில் மனிதர் திருப்திக்காகவும், மிருகப் பறவைகள் திருப்திக்காகவும் நான் நீர்த்தேக்கம் அமைக்கவில்லை. மாடுகள் திருப்திக்காக மேய்ச்சல் நிலமும் ஏற்படுத்தவில்லை. ஓ உடலே! என்னைத் தாண்டச் செய்; நீ செய்த புண்ணியம் என்ன?

Verse 101

तत्र नाम्ना तु राजासौ जङ्गमः कामरूपधृक् / भयात् तद्दर्शनाज्जाताद्भुङ्क्ते पिण्डं स शङ्कितः

அங்கே ஜங்கமன் எனப்படும் அரசன் உள்ளான்; அவன் விருப்பம்போல் எந்த வடிவமும் எடுக்க வல்லவன். அவனைப் பார்த்தவுடன் பயம் எழ, அச்சமுடன் பிண்டத்தை உண்ணுகிறான்.

Verse 102

त्रिपक्षे जलसंयुक्तं क्षितौ दत्तं ततो व्रजेत् / व्रजन्नेवं प्रलपते खड्गाघातप्रपीडितः

மூன்று பக்ஷங்கள் கடந்தபின் நீருடன் கூடியதை நிலத்தில் விதிப்படி தானமிட்டு, அதன் பின் புறப்பட வேண்டும். செல்லும் வழியில் அவன் வாள்-அடிபட்டவனைப் போல துயருற்று இவ்வாறு புலம்புகிறான்.

Verse 103

न नित्यदानं न गवाह्निकं कृतं पुस्तं च दत्तं न हि वेदशास्त्रयोः / पुराणदृष्टो न हि सेवितो ऽध्वा शरीर हे निस्तर यत्त्वया कृतम्

நான் தினந்தோறும் தானம் செய்யவில்லை; பசுவை வணங்கும் தினக்கடமைகளும் செய்யவில்லை; நூல்-தானமும் இல்லை; வேத-சாஸ்திரப் பயிலும் இல்லை. புராணங்கள் காட்டிய வழியையும் பின்பற்றவில்லை. ஓ உடலே, இப்போது என்னை கரை சேர்த்து விடு—காப்பதற்கு நீ என்ன செய்தாய்?

Verse 104

नगेन्द्रनगरं गत्वा भुक्त्वा चान्नं तथाविधम् / मासि द्वितीये यद्दत्तं बान्धवैस्तु ततो व्रजेत्

நாகேந்திர-நகரம் சென்று அத்தகைய அன்னத்தை உண்டு, இரண்டாம் மாதத்தில் உறவினர்கள் அளிக்கும் படையலால் போஷிக்கப்பட்ட பிரேதன் அதன் பின் முன்னே செல்கிறான்.

Verse 105

व्रजन्नेवं प्रलपते कृपाणत्सरुताडितः / पराधानमभूत्सर्वंमम मूर्खशिरोमणेः

இவ்வாறு முன்னே தள்ளப்பட்டு, வாளும் தடியும் அடிக்கப் பட்டு அவன் புலம்புகிறான்—“இவை அனைத்தும் என் குற்றமே; அய்யோ, நான் மூடர்களின் சிரோமணி!”

Verse 106

महता पुण्ययोगेन मानुष्यं लब्धवानहम् / तृतीये मासि सम्प्राप्ते गन्धर्वनगरे शुभम्

மிகுந்த புண்ணியச் சேர்க்கையால் நான் மனித நிலையைக் பெற்றேன்; மூன்றாம் மாதம் வந்தபோது நான் மங்களமான கந்தர்வ நகரை அடைந்தேன்.

Verse 107

तृतीयमासिकं पिण्डं तत्र भुक्त्वा ब्रजत्यसौ / व्रजन्नेवं विलपते तदग्रेणाहतः पथि

அங்கே மூன்றாம் மாதப் பிண்டத்தை உண்டு அந்த ஜீவன் முன்னே செல்கிறது. வழியில் முன்செல்லுவோரின் அடிகளால் தாக்கப்பட்டு இவ்வாறு புலம்பிக்கொண்டே செல்கிறது.

Verse 108

मया न दत्तं न हुतं हुताशने तपो न तप्तं हिमशैलगह्वरे / न सेवितं गाङ्गमहो महाजलं शरीर हे निस्तर यत्त्वया कृतम्

நான் தானம் செய்யவில்லை; புனித அக்னியில் ஹோமமும் செய்யவில்லை; பனிமலைக் குகைகளில் தவமும் செய்யவில்லை. போற்றத்தக்க கங்கையின் மகத்தான நீரையும் நாடவில்லை. ஓ உடலே, நடந்ததெல்லாம் உன்னாலே—என்னை நீயே கரைசேர்த்து விடு.

Verse 109

तुर्ये शैलागमं मासि प्राप्नुयात्तत्र वर्षणम् / तस्योपरि भवेत्पक्षिन्पाषाणानां निरन्तरम्

நான்காம் மாதத்தில் அவன் மலைப்பகுதியை அடைகிறான்; அங்கே துன்பமூட்டும் மழை போன்ற வேதனை ஏற்படுகிறது. ஓ பறவையே (கருடா)! அவன் மீது இடையறாத கற்கள் மழை பொழிகிறது.

Verse 110

चतुर्थमासिकं श्राद्धं भुक्त्वा तत्र प्रसर्पति / स पतन्नेव विलपन्पाषाणाद्यतिपीडितः

நான்காம் மாதச் சிராத்த அன்னத்தை உண்டு அங்கே ஊர்ந்து முன்னே செல்கிறான். கற்கள் முதலியவற்றின் கடும் வேதனையால் மீண்டும் மீண்டும் விழுந்து புலம்புகிறான்.

Verse 111

न ज्ञानमार्गो न च योगमार्गो न कर्ममार्गो न च भक्तिमार्गः / न साधुसङ्गात्किमपि श्रुतं मया शरीर हे निस्तर यत्त्वया कृतम्

நான் ஞானமார்க்கத்தையும் நாடவில்லை; யோகமார்க்கத்தையும் அல்ல; கர்மமார்க்கத்தையும் அல்ல; பக்திமார்க்கத்தையும் அல்ல. சாதுசங்கத்தில் எதையும் கேட்கவும் இல்லை. ஓ உடலே, உன்னால் நடந்ததையே துணையாகக் கொண்டு—நீயே என்னை கரைசேர்த்து விடு.

Verse 112

ततः क्रूरपुर मासि पञ्चमे याति काश्यप / भुवि दत्तं पिण्डजलं भुक्त्वा क्रूरपुरं व्रजेत्

அப்போது, ஓ காஷ்யப (கருடா), ஐந்தாம் மாதத்தில் பிரேதாத்மா க்ரூரபுரத்திற்குச் செல்கிறது. பூமியில் அளிக்கப்பட்ட பிண்டமும் ஜல-தர்ப்பணமும் உண்டு, அது க்ரூரபுரம் நோக்கி முன்னே செல்கிறது.

Verse 113

व्रजन्नेवं विलपते पट्टिशैः पातितः पथि / हा मातर्हापितर्भ्रातः सुता हा हा मम स्त्रियः

இவ்வாறு செல்லும் போது அவன் புலம்புகிறான்; வழியில் கூரிய ஆயுதங்களால் தாக்கப்பட்டு விழுகிறான். “அம்மா! அப்பா! அண்ணா! மகனே! அய்யோ அய்யோ—என் மனைவி!” என்று துயருடன் அழுகிறான்.

Verse 114

युष्माभिर्नोपदिष्टो ऽहमवस्थां प्राप्त ईदृशीम् / एवं लालप्यमानं ते यमदूता वदन्तिहि

“நீங்கள் எனக்கு உபதேசம் செய்யவில்லை; அதனால் நான் இந்நிலையை அடைந்தேன்.” இவ்வாறு புலம்புகிற அவனிடம் யமதூதர்கள் நிச்சயமாகப் பேசுகின்றனர்.

Verse 115

क्व माता क्व पिता मूढ क्व जाया क्व सुतः सुहृत् / स्वकर्मोपार्जिते भुङ्क्ष्वं मूर्ख याताश्चिरं पथि

மூடனே! இப்போது உன் தாய் எங்கே, உன் தந்தை எங்கே? உன் மனைவி எங்கே, உன் மகன் எங்கே, உன் நண்பன் எங்கே? நீ நீண்ட பாதையில் புறப்பட்டாய்; இனி உன் சொந்த கர்மத்தால் ஈட்டிய பலனையே அனுபவி.

Verse 116

जानासि शम्बलमलं बलमध्वगानां नो ऽशम्बलः प्रयतते परलोकगत्यै / गन्तव्यमस्ति तव निश्चितमेव तेन मार्गेण येन न भवेत् क्रयविक्रयो ऽपि

பயணிகளுக்குப் போதிய சம்பலம் (பயணச் சாமான்கள்) தான் வலிமை என்பதை நீ அறிவாய்; ஆயினும் சம்பலம் இல்லாதவனும் பரலோகப் பயணத்திற்குப் பாடுபடுகிறான். நீயும் நிச்சயமாக அதே பாதையிலேயே செல்ல வேண்டும்—அங்கே வாங்கலும் விற்கலும் கூட இல்லை.

Verse 117

ऊनषाण्मासिके क्रौञ्चे भुक्त्वा पिण्डन्तु सोदकम् / घटीमात्रन्तु विश्रम्य विचित्रनगरं व्रजेत्

ஊன-ஷாண்மாசிகச் சடங்குடன் தொடர்புடைய ‘க்ரௌஞ்ச’ நிலையிலே நீருடன் கூடிய பிண்டத்தை உண்டு, ஒரு கடிகை அளவே ஓய்ந்து, பின்னர் ‘விசித்ரநகர’த்திற்குச் செல்கிறான்.

Verse 118

व्रजन्नेवं विलपते शूलाग्रेण विदारितः

இவ்வாறு செல்லும் போது அவன் புலம்புகிறான்—வேலின் கூர்முனையில் கிழிக்கப்பட்ட உடலுடன்.

Verse 119

कुत्र यामि न हि गामि जीवितं हा मृतस्य मरणं पुनर्न वै / इत्थमेव विलपन् प्रयात्यसौ यातनार्हधृतविग्रहः पति

“நான் எங்கே போவேன்? உயிர்வாழ்விற்கு நான் திரும்ப மாட்டேன். அய்யோ! இறந்தவனுக்கு மீண்டும் இரண்டாம் மரணம் இல்லை.” இவ்வாறு புலம்பி, தண்டனைக்குரிய உடலைத் தாங்கி அவன் செல்கிறான்.

Verse 120

विचित्रनगरे तत्र विचित्रो नाम पारिथिवः / तत्र षण्मासपिण्डेन तृप्तः सन् व्रजते पुरः

அங்கே ‘விசித்ரநகர’த்தில் ‘விசித்ர’ என்னும் அரசன் இருக்கிறான். ஆறுமாதப் பிண்டத்தால் திருப்தியடைந்து அந்த உயிர் முன்னே செல்லும் பாதையில் செல்கிறது.

Verse 121

व्रजन्नेवं विलपते प्रासाग्रेण प्रपीडितः

இவ்வாறு செல்லும் போது அவன் புலம்புகிறான்—கூர்முனையால் துன்புறுத்தப்பட்டு அழுத்தப்பட்டவனாய்.

Verse 122

माता भ्राता पिता पुत्रः को ऽपि मे वर्तते न वा / यो मामुद्धरते पापं पतन्तं दुः खसागरे

தாய், அண்ணன், தந்தை, மகன் இருப்பினும் இல்லாவிட்டாலும்—நான் பாவி துயரக் கடலில் வீழ்கிறேன்; என்னை யார் மீட்டெடுப்பார்?

Verse 123

व्रजतस्तत्र मार्गे तु तत्र वैतरणी शुभा / शतयोजनविस्तीर्णा पूयशोणितसंकुला

அந்த வழியில் செல்லும் போது அங்கே ‘வைதரணி’ எனும் நதி உள்ளது—அது நூறு யோஜனை அகலமாய், புழுவும் இரத்தமும் நிறைந்தது.

Verse 124

आयाति तत्र दृश्यन्ते नाविका धीवरादयः / ते वदन्ति प्रदत्ता गौर्यदि वैतरणी त्वया / नावमेनां समारोह सुकेनोत्तर वै नदीम्

அங்கே வந்தபோது படகோட்டிகள், மீனவர்கள் முதலியோர் காணப்படுவர். அவர்கள் சொல்வர்—“நீ கோதானம் செய்திருந்தால் உனக்காக வைதரணி ஏற்பாடு; இந்தப் படகில் ஏறி இந்நதியை இன்பமாகக் கடந்து செல்.”

Verse 125

तत्र येन प्रदत्ता गौः स सुखेनैव तां तरेत् / अदायी तत्र घृष्येत करग्राहन्तु नाविकैः

அங்கே கோதானம் செய்தவன் அந்த (அச்சமூட்டும்) நதியை எளிதில் கடக்கிறான்; தானம் செய்யாதவனை படகோட்டிகள் கையைப் பிடித்து இழுத்து வதைத்து தங்கள் கட்டணத்தைப் பெறுவர்.

Verse 126

उखैः काकैर्बकोलूकैस्तीक्ष्णतुण्डैर्वितुद्यते / मनुजानां हितं दानमन्ते वैतरणी खग

கூர்மையான அலகுகளுடைய காகங்கள், கொக்குகள், ஆந்தைகள் அவனைத் துளைத்து கிழிக்கின்றன. ஓ பறவையே (கருடா)! மனிதர்க்கு இறுதியில்—வைதரணி கடப்பில்—தானமே உண்மையான நன்மை.

Verse 127

दत्ता पापं दहेत् सर्वं मम लोकन्तु सा नयेत् / मप्तमे मासि सम्प्राप्ते पुरं बह्वापदं मृतः

விதிப்படி அளிக்கப்பட்ட தானம் எல்லாப் பாவங்களையும் எரித்து, தானம் செய்தவரை என் லோகத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறது. ஆனால் ஏழாம் மாதம் வந்தபோது இறந்தவன் பல அபாயங்கள் நிறைந்த நகரத்திற்கு கொண்டு செல்லப்படுகிறான்.

Verse 128

व्रजेत्तु सोदकं भुक्त्वा पिण्डं वै सप्तमासिकम् / व्रजन्नेवं विलपते परिघाहतिपीडितः

ஏழாம் மாதப் பிண்டத்தை நீருடன் சேர்த்து உண்டு அவன் முன்னே செல்கிறான்; செல்லும் வழியில் கதையின் அடிகளால் துன்புற்று இவ்வாறு புலம்புகிறான்.

Verse 129

न दत्तं न हुतं तप्तं न स्नातं न कृतं हितम् / यादृशं चरितं कर्म मूढात्मन् भुङ्क्ष्व तादृशम्

நீ தானம் செய்யவில்லை, ஹோமம் செய்யவில்லை, தவம் செய்யவில்லை, நீராடி தூய்மை பெறவில்லை, நன்மை தரும் செயலும் செய்யவில்லை. ஓ மயங்கிய ஆத்மா! நீ செய்த கர்மம் எப்படியோ அதற்கேற்ற பலனை இப்போது அனுபவி.

Verse 130

मास्यष्टमे दुः खदे तु परे भुक्त्वाथ सोदकम् / पिण्डं प्रयात्सयौ तार्क्ष्य नानाक्रन्दपुरं ततः

எட்டாம் மாதத்தில் துயரமிகு லோகத்தை அனுபவித்த பின், அவன் நீருடன் கூடிய பிண்டத்தை உண்ணுகிறான். அதன் பின், ஓ தார்க்ஷ்யா (கருடா)! ‘நானாக்ரந்தபுரம்’—பல அழுகுரல்களின் நகரம்—என்ற இடத்திற்குப் பயணிக்கிறான்.

Verse 131

प्रयाणे च प्रवदते मुसलाघातपीडितः / क्व जायाचटुलैश्चाटुपटुभिर्वचनैर्मम

பிரயாண நேரத்திலும், கதையின் அடியால் துன்புறுவது போல, அவன் கூவுகிறான்—“எங்கே என் நிலையற்ற மனைவி? முன்பு நுண்ணிய இனிய புகழ்ச்சிச் சொற்களால் என்னை மகிழ்வித்தவள் எங்கே?”

Verse 132

भोजनं भल्लभल्लीभिर्मुसलैश्च क्व मारणम् / नवमे मासि दत्तं वै नानाक्रन्दपुरे ततः

எங்கே அன்னதானம், எங்கே முசலம் மற்றும் கதைகளால் கொலை? அதன் பின் ஒன்பதாம் மாதத்தில் அளிக்கப்படும் தானம் நிச்சயமாக ‘நானாக்ரந்த’ (பல அழுகுரல்களின்) நகரில் கிடைக்கிறது।

Verse 133

पिण्डमश्राति करुणं नानाक्रन्दान् करोत्यपि / दशमे मासि दत्तं वै सुतप्तभवनं ततः

அவன் துயரத்துடன் பிண்ட அர்ப்பணத்தை உண்டு, பலவிதமாக அழுகுரலும் செய்கிறான். பத்தாம் மாதத்தில் அளிக்கப்படும் தானத்தால், அதன் பின் அவன் சுதப்த (ஆறுதலளிக்கும் வெப்ப) இல்லத்தை அடைகிறான்।

Verse 134

सरन्नेवं विलपते हलाहतिहतः पथि / क्व सूनुपेशलकरैः पादसंवाहनं मम

அவன் வழியில் தடுமாறிச் சென்று, துன்பமெனும் ஹலாஹல விஷத்தால் தாக்கப்பட்டவன் போல் புலம்புகிறான்— “இப்போது எங்கே என் மக்களின் மென்மையான கைகளால் என் பாத மசாஜ்?”

Verse 135

क्व दूतवज्रप्रतिमकैर्मत्पदकर्षणम् / दशमे मासि पिण्डादि तत्र भुक्त्वा प्रसर्पति

வஜ்ரம் போன்ற வலமுள்ள யமதூதர்கள் என் கால்களை இழுப்பது எங்கே? பத்தாம் மாதத்தில் அங்கே பிண்ட முதலியவற்றை உண்டு, பின்னர் அவன் ஊர்ந்து முன்னே செல்கிறான்।

Verse 136

मासे चैकादशे पूर्णे पुरं रौद्रं स गच्छति / गच्छन्नेव विलपते यथा पृष्ठे प्रपीडितः

பதினொன்றாம் மாதம் நிறைவுற்றபோது அவன் ‘ரௌத்ர’ எனும் கொடிய நகரை அடைகிறான். செல்லும் போதே அவன், முதுகு அழுத்தி நசுக்கப்படுவது போல புலம்புகிறான்।

Verse 137

क्वाहं सतूलीशयने परिवर्तन् क्षणे क्षणे / भटहस्तभ्रष्टयष्टिकृष्टपृष्ठः क्व वा पुनः

மென்மையான பஞ்சு மெத்தையில் ஒவ்வொரு கணமும் புரண்டு படுத்திருந்த நான் எங்கே? எமதூதர்களின் கைகளிலிருந்து நழுவிய தடியால் தாக்கப்பட்டு இழுத்துச் செல்லப்படும் நான் எங்கே?

Verse 138

क्षितौ दत्तञ्च पिण्डादि भुक्त्वा तत्र ततो व्रजेत् / पयोवर्षणमित्येतन्नामकं पुरमण्डज

ஓ கருடா! பூமியில் அளிக்கப்பட்ட பிண்டம் போன்றவற்றை உண்டுவிட்டு, அந்த ஆன்மா அங்கிருந்து 'பயோவர்ஷணம்' (பால் மழை) என்ற நகரத்திற்குச் செல்கிறது.

Verse 139

व्रजन्नेवं विलपते कुठारैर्मूर्ध्नि ताडितः / क्व भृत्यकोमलकरैर्गन्धतैलावसेचनम्

கோடாரிகளால் தலையில் தாக்கப்பட்டு அழுதுகொண்டே செல்கிறான்: 'வேலையாட்களின் மென்மையான கைகளால் நறுமண எண்ணெய் பூசப்படுவது எங்கே?'

Verse 140

क्व कीनाशानुगैः क्रोधात्कुठारैः शिरसि व्यथा / ऊनाब्दिकञ्च यच्छ्राद्धं तत्र भुङ्क्ते सुदुः खितः

எமதூதர்கள் கோபத்துடன் கோடாரிகளால் தலையில் தாக்கும் வலி எங்கே! அங்கே அவன் மிகுந்த துயரத்துடன் 'ஊனாப்திக' ஸ்ராத்த உணவை உண்கிறான்.

Verse 141

संपूर्णे तु ततो वर्षे शीताढ्यं नगरं व्रजेत् / गच्छन्नेवं छुरिकया च्छिन्नजिह्वस्तु रोदिति

வருடம் முடிந்ததும் அவன் 'சீதாட்யம்' (கடுங்குளிர்) நகரத்திற்குச் செல்கிறான். கத்தியால் நாக்கு அறுபட்டு அழுதுகொண்டே செல்கிறான்.

Verse 142

प्रियालापैः क्व च ससमधुरत्वस्य वर्णनम् / उक्तमात्रे ऽसिपत्रादिजिह्वाच्छेदः क्व चैव हि

எங்கே அன்பும் இனிமையும் நிறைந்த சொற்களின் வர்ணனை, எங்கே வெறும் உச்சரிப்பினாலே வாள்தாள் போன்ற அசிபத்திராதிகளால் நாவு வெட்டப்படுதல்—பலன் எவ்வளவு பெரும் வேறுபாடு!

Verse 143

वार्षिकं पिण्डदानादि भुक्त्वा तत्र प्रसर्पति / बहुभीतिकरं तत्तत् पिण्डजं देवमास्थितः

ஆண்டுதோறும் செய்யும் ஸ்ராத்தத்தில் பிண்டதானம் முதலியவற்றை உண்டு அவன் அங்கே அலைகிறான்; பிண்டத்தில் பிறந்த அந்த தெய்வ ஆதாரத்தைச் சார்ந்து பல பயமூட்டும் நிலைகளைக் கடக்கிறான்.

Verse 144

प्रकाशयति पाप्पानमात्मानञ्च विनिन्दति / योषिदप्येवमेतस्मिन् मार्गे वै परिदेवति

அந்த வழியில் அவன் தன் பாவங்களை வெளிப்படுத்தி தன்னையே பழிக்கிறான்; அதுபோலவே பெண்ணும் அந்தப் பாதையில் கதறி அழுகிறாள்.

Verse 145

ततो याम्यं नातिदूरे नगरं स हि गच्छति / चत्वारिंशद्योजनानि चतुर्युक्तानिविस्तृतम्

அதன்பின் அவன் மிகத் தொலைவல்லாமல் யமனின் நகரத்திற்குச் செல்கிறான்; அது நாற்பது யோஜனங்கள் பரப்புடன், நான்கு ஒழுங்கான பிரிவுகளாக அமைந்துள்ளது.

Verse 146

त्रयोदश प्रतीहाराः श्रवणा नाम तत्र वै / श्रवणाकर्मतस्तुष्यन्त्यन्यथा क्रोधमाप्नुयुः

அங்கே ‘ஸ்ரவணர்’ எனப்படும் பதின்மூன்று வாயில்காவலர்கள் உள்ளனர்; விதிப்படி ‘கேட்கும்/கவனமாகக் கேட்கும்’ கர்மம் நிறைவேறினால் அவர்கள் மகிழ்வர், இல்லையெனில் கோபமடைவார்.

Verse 147

ततस्तत्राशु रक्ताक्षं भिन्नाञ्जनचयोपमम् / मृत्युकालान्तकादीनां मध्ये पश्यति वै यमम्

அப்போது அவன் அந்த உலகில் விரைவாக, நசுக்கிய அஞ்சனக் குவியலைப் போன்ற ரத்தக் கண்களையுடைய, மரணம், காலம், அந்தகன் முதலியோரின் நடுவில் நிற்கும் யமனை காண்கிறான்।

Verse 148

दंष्ट्राकरालवदनं भृकुटीदारुणाकृतिम् / विरूपैर्भोषणैर्वक्त्रैर्वृतं व्याधिशतैः प्रभुम्

அவன் மரணத்தின் ஆண்டவனை காண்கிறான்—பற்கள் நீட்டியதால் பயங்கர முகம், சுருங்கிய புருவத்தால் கொடூர வடிவு; விகாரமான அச்சமூட்டும் முகங்களையுடைய பரிவாரத்தால் சூழப்பட்டு, நூற்றுக் கணக்கான நோய்களால் வட்டமிடப்பட்டவனை।

Verse 149

दण्डासक्तमहाबाहुं पाशहस्तं सुभैरवम् / तन्निर्दिष्टां ततो जन्तुर्गतिं याति शुभाशुभाम्

தண்டம் ஏந்திய பெருந்தோளன், கையில் பாசம் கொண்ட மிகப் பயங்கர யமனை கண்ட பின், உயிர் தன்னுக்குக் குறிக்கப்பட்ட நல்வழி அல்லது தீவழி எனும் கதியை அடைகிறது।

Verse 150

पापी पापां गतिं याति यथा ते कथितं पुरा / छत्रोपानहदातारो ये च वेश्मप्रदायकाः

பாவி பாவமய கதியை அடைகிறான்; நான் முன்பே உனக்குச் சொன்னதுபோல். ஆனால் குடை, பாதுக்கை தானம் செய்பவரும், இல்லம் அளிப்பவரும் புண்ணியத்தால் உண்டான கதியை அடைவார்கள்।

Verse 151

ये तु पुण्यकृतस्तत्र ते पश्यन्ति यमं तदा / सौम्याकृतिं कुण्डलिनं मौलिमन्तं धृतश्रियम्

ஆனால் அங்கே புண்ணியம் செய்தவர்கள், அந்த நேரத்தில் யமனை மென்மையான வடிவில் காண்கிறார்கள்—குண்டலங்கள் அணிந்தவன், முடி/மகுடம் தரித்தவன், மங்கள ஸ்ரீயால் ஒளிர்வவன்।

Verse 152

एकादशे द्वादशे हि षण्मासे आब्दिके तथा / विप्रान् बहून् भोजयेत् तत्र यन्महती क्षुधा

ஏகாதசி, த்வாதசி, ஆறுமாதச் சடங்கு மற்றும் ஆண்டுச் சிராத்தத்தில் பல பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்ய வேண்டும்; அந்நேரங்களில் பிரேதனுக்கு மிகுந்த பசி உண்டாகும்.

Verse 153

जीवन् पुत्रकलत्रादिप्रदिष्टमितरैः खग / यो न साधयति स्वार्थमेवं पश्चाद्धिखिद्यते

ஓ கக (கருடா)! உயிரோடு இருக்கும்போதே மகன், மனைவி முதலியோர் அறிவுறுத்தினாலும் தன் உண்மையான நோக்கத்தை நிறைவேற்றாதவன் பின்னர் நிச்சயமாக வருத்தமும் துயரமும் அடைவான்.

Verse 154

एतत् ते सर्वमाख्यातं संयमिन्यां यथागति / प्रोक्तमावर्षकृत्यं ते किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि

சம்யமினி (யமலோகம்) பற்றிய அனைத்தையும் உரிய முறையில் உனக்குச் சொன்னேன். ஆண்டுதோறும் செய்யவேண்டிய கருமங்களையும் விளக்கியேன்; இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?