Adhyaya 12

Verse 1

ऊर्ध्वाधोगतिज्ञापकोत्क्रमणद्वारनिरूपणं नामैकादशो ऽध्य्याः श्रीकृष्ण उवाच / एवं ते कथितस्तार्क्ष्य जीवितस्य विनर्णयः / मानुषाणां हितार्थाय प्रेतत्वविनिवृत्तये

‘மேல்நிலை அல்லது கீழ்நிலைக்குச் சுட்டும் அறிகுறிகள், மரணத்தில் வெளியேறும் வாசல்’—இது பதினொன்றாம் அதிகாரம். ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கூறினார்—ஓ தார்க்ஷ்ய (கருடா)! மனிதர்களின் நலனுக்காகவும், பிரேதத்துவம் நீங்குவதற்காகவும், வாழ்வின் தீர்மானம் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது.

Verse 2

चतुरशीतिलक्षाणि चतुर्भेदाश्च जन्तवः / अण्डजाः स्वेदजाश्चैव उद्भिज्जाश्च जारायुजाः

ஜீவர்கள் எண்பத்திநான்கு லட்சம் எனக் கூறப்படுகின்றனர்; அவர்கள் நான்கு வகை—அண்டஜம், ஸ்வேதஜம், உத்பிஜ்ஜம், ஜாராயுஜம்.

Verse 3

एकविंशतिलक्षाणि अण्डजाः परिकीर्तिताः / स्वेदजाश्च तथा प्रोक्ता उद्भिज्जाश्च क्रमेण तु

இருபத்தொன்று லட்சம் அண்டஜ (முட்டையிலிருந்து பிறந்த) உயிர்கள் எனக் கூறப்படுகிறது; அதுபோல ஸ்வேதஜமும், வரிசையாக உத்பிஜ்ஜமும் (முளைத்துப் பிறப்பவை) உரைக்கப்படுகின்றன।

Verse 4

जरायुजास्तथा प्रोक्ता मनुष्याद्यास्तथा परे / सर्वेषामेव जन्तूनां मानुषत्वं हि दुर्लभम्

ஜராயுஜ (கருப்பையில் பிறப்பவை) மனிதர் முதலியோர் எனச் சொல்லப்படுகின்றனர்; மற்ற வகை உயிர்களும் உள்ளன; ஆனால் எல்லா ஜீவராசிகளிலும் மனிதப் பிறவி பெறுதல் மிக அரிது.

Verse 5

पञ्चेन्द्रियनिधानत्वं महापुण्यैरवाप्यते / ब्राह्मणाः क्षत्त्रिया वैश्याः शूद्रास्तत्परजातयः

ஐந்து இந்திரியங்களையும் அடக்கி ஆளும் நிலை மகாபுண்ணியத்தால் பெறப்படுகிறது. அது பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர் மற்றும் தொடர்புடைய பரஜாதியினருக்கும் உரியது.

Verse 6

रजकश्चर्मकारश्च नटो बुरुड एव च / कैवर्तमेदभिल्लाश्च सप्तैते ह्यन्त्यजाः स्मृताः

ரஜகர், சர்மகாரர், நடர், புருடர்; மேலும் கைவார்த்தர், மேதர், பில்லர்—இவ்வேழும் மரபில் ‘அந்த்யஜர்’ என நினைவுகூரப்படுகின்றனர்।

Verse 7

म्लेच्छतुम्बविभेदेन जातिभेदास्त्वनेकशः / जन्तूनामेव सर्वेषां जातिभेदाः सहस्रशः

ம்லேச்சர் மற்றும் பல குலக் குழுக்களின் வேறுபாடுகளால் ஜாதி வேறுபாடுகள் பலவாகின்றன; உண்மையில் எல்லா உயிர்களுக்கும் பிறப்பு வேறுபாடுகள் ஆயிரக்கணக்கில் உள்ளன।

Verse 8

जन्तूनामेव सर्वेषां भेदाश्चैव सहस्रशः / आहारो मैथुनं निद्रा भयं क्रोधस्तथैव च

அனைத்து உயிர்களுக்கும் எண்ணற்ற வேறுபாடுகள் இருந்தாலும், எல்லோரிடமும் பொதுவான உந்துதல்கள் இவையே—உணவு, மைதுனம், உறக்கம், பயம், கோபம்।

Verse 9

सर्वेषा मेव जन्तूनां विवेको दुर्लभः परः / एकपादादिरूपेण देहभेदास्त्वनेकशः

எல்லா உயிர்களிலும் உயர்ந்த விவேகம் மிக அரிது; ஏனெனில் உடல் வேறுபாடுகள் பல—ஒருகால் முதலிய வடிவங்களில் எண்ணற்ற உடல் வகைகள் தோன்றுகின்றன।

Verse 10

कृष्णसारो मृगो यत्र धर्मदशः स उच्यते / ब्रह्माद्या देवताः सर्वास्तत्र तिष्ठन्ति सर्वशः

எங்கு கிருஷ்ணசார (கருப்பு மான்) காணப்படுகிறதோ, அந்த இடம் முழுமையான தர்மம் நிறைந்ததாக அறிவிக்கப்படுகிறது; அங்கு பிரம்மா முதலிய எல்லா தேவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் தங்குகின்றனர்।

Verse 11

भूतानां प्राणिनः श्रेष्ठाः प्राणिनां मतिजीविनः / मतिमत्सु नराः श्रेष्ठा नरेषु ब्राह्मणाः स्मृताः

எல்லா பூதங்களிலும் உயிருள்ளவை உயர்ந்தவை; உயிருள்ளவற்றில் அறிவால் வாழ்பவர்கள் உயர்ந்தவர்கள்; அறிவுடையோரில் மனிதர் உயர்ந்தவர்; மனிதர்களில் பிராமணர் முதன்மையென ஸ்மிருதி கூறுகிறது।

Verse 12

मानुष्यं यः समासाद्य स्वर्गमेक्षैकसाधकम् / तयोर्न साधयेदेकं तेनात्मा वञ्चितो ध्रुवम्

மனிதப் பிறவியைப் பெற்றவன்—சுவர்க்கமும் மோக்ஷமும் இரண்டையும் சாதிக்க வல்லது—அவற்றில் ஒன்றையாவது நாடாது விட்டால், அவன் நிச்சயமாக தன் ஆத்மாவையே ஏமாற்றுகிறான்।

Verse 13

इच्छति शती सहस्रं सहस्री लक्षमीहते कर्तुम् / लक्षाधिपती राज्यं राजापि सकलां धरां लब्धुम्

நூறு ஆசையுள்ளவன் ஆயிரத்தை நாடுவான்; ஆயிரம் ஆசையுள்ளவன் அதை இலட்சமாக்க விரும்புவான். இலட்சங்களின் அதிபதி அரசை நாடுவான்; அரசனும் முழு பூமியையே பெற ஏங்குவான்.

Verse 14

चक्रधरो ऽपि सुरत्वं सुरभावे सकलसुरपतिर्भवितुम् / सुरपतिरूर्ध्वगतित्वं तथापि ननिवर्तते तृष्णा

சக்கரதாரனும் தேவநிலையை அடைந்து, தெய்வீகப் பண்பால் எல்லாத் தேவர்களின் அதிபதியாக ஆக விரும்புவான். தேவர்களின் தலைவனாக இருந்தும் மேலும் மேலும் உயர்ந்த உலகுகளுக்கு ஏறினாலும்—ஆசை (த்ருஷ்ணை) அப்போதும் முடிவதில்லை.

Verse 15

तृष्णया चाभिभूतस्तु नरकं प्रतिपद्यते / तृष्णामुक्तास्तु ये केचित्स्वर्गवासं लभन्ति ते

த்ருஷ்ணையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவன் நிச்சயமாக நரகத்தை அடைவான். ஆனால் த்ருஷ்ணையிலிருந்து விடுபட்ட சிலர் மட்டுமே ஸ்வர்கவாசத்தைப் பெறுவர்.

Verse 16

आत्माधीनः पुमांल्लोके सुखी भवति निश्चितम् / शब्दः स्पर्शश्च रूपं च रसो गन्धश्च तद्गुणाः

தன்னைத் தானே ஆளும் மனிதன் இவ்வுலகில் நிச்சயமாக இன்பமுடன் இருப்பான். ஒலி, தொடுதல், உருவம், சுவை, மணம்—இவையே அதன் (இந்திரிய அனுபவத்தின்) குணங்கள்.

Verse 17

तथा च विषयाधीनो दुः खी भवति निश्चितम्

அவ்வாறே, புலன்விஷயங்களுக்கு அடிமையானவன் நிச்சயமாகத் துயருறுவான்.

Verse 18

कुरङ्गमताङ्गपतङ्गभृङ्गमीना हताः पञ्चभिरेव पञ्च / एकः प्रमादी स कथं न हन्यते यः सेवते पञ्चभिरेव पञ्च

மான், யானை, பட்டாம்பூச்சி, தேனீ, மீன்—இவ்வைந்து உயிர்களும் ஐந்து விஷயங்களில் ஒன்றொன்றின் ஆசையாலேயே அழிகின்றன. அப்படியிருக்க, ஐந்தையும் ஒருசேர அனுபவிக்கும் அலட்சியன் எவ்வாறு அழியாமல் இருப்பான்?

Verse 19

पितृमातृमयो बाल्ये यौवने दयितामयः / पुत्रपौत्रमयश्चान्ते मूढो नात्ममयः क्वचित्

இளமையில் தந்தை-தாயில் மனம் மூழ்கும்; யௌவனத்தில் காதலனில்/காதலியில் மூழ்கும்; இறுதியில் மகன்-பேரனில் மூழ்கும். மயக்கமுற்றவன் எந்நேரமும் ஆத்மாவில் லயிக்கான்.

Verse 20

लोहदारुमयैः पाशैः पुमान्बद्धो विमुच्यते / पुत्रदारमयैः पाशैर्नैव बद्धो विमुच्यते

இரும்பு அல்லது மரக் கட்டுகளால் கட்டப்பட்டவன் விடுபடலாம்; ஆனால் மகன்-மனைவி எனும் பாசக் கயிறுகளால் கட்டப்பட்டவன் ஒருபோதும் விடுதலை பெறான்.

Verse 21

एकः करोति पापानि फलं भुङ्क्ते महाजनः / भोक्तारो विप्रयुज्यन्ते कर्ता दोषेण लिप्यते

பாவத்தைச் செய்வது ஒருவனே; ஆனால் அதன் பலனைப் பலர் அனுபவிக்க நேரிடும். அனுபவிப்போர் பிரிந்து போவார்கள்; குற்றத்தால் மாசுபடுவது செய்பவனே.

Verse 22

को ऽपि मृत्युं न जयति बालो वृद्धो युवापि वा / सुखदुः खादिको वापि पुनरायाति याति च

மரணத்தை யாரும் வெல்ல முடியாது—குழந்தையோ, முதியவரோ, இளைஞனோ கூட. இன்ப-துன்பங்களை அனுபவிக்கும் ஜீவன் மீண்டும் மீண்டும் வந்து, மீண்டும் மீண்டும் போகிறது.

Verse 23

सर्वेषां पश्यतामेव मृतः सर्वं परित्यजेत् / एकः प्रजायते जन्तुरेक एव प्रलीयते

அனைவர் பார்க்கும் முன்னே இறந்தவன் அனைத்தையும் விட்டுச் செல்கிறான். உயிர் தனியே பிறக்கிறது; தனியேதான் லயமடைகிறது.

Verse 24

एको ऽपि भुङ्क्ते सुकृतमेक एव च दुष्कृतम् / मृतं शरीरमुत्सृज्य काष्ठलोष्टसमङ्क्षितौ

மனிதன் தனியே புண்ணியத்தின் பலனையும், தனியே பாபத்தின் பலனையும் அனுபவிக்கிறான். இறந்த உடலை விட்டபின் அது மண்ணில் மரத்துண்டு அல்லது மண் கட்டிபோல் ஆகிறது.

Verse 25

बान्धवा विमुखा यान्ति धर्मस्तमनुगच्छति / गृहेष्वर्था निवर्तन्ते श्मशानान्मित्रबान्धवाः

உறவினர் முகம் திருப்பி விலகிச் செல்கிறார்கள்; ஆனால் தர்மம் அந்த உயிரைத் தொடர்ந்து செல்கிறது. செல்வம் வீட்டிலேயே தங்குகிறது; நண்பரும் உறவினரும் சுடுகாட்டிலிருந்து திரும்பிவிடுகிறார்கள்.

Verse 26

शरीरं वह्निरादत्ते सुकृतं दुष्कृतं व्रजेत् / शरीरं वह्निना दग्धं पुण्यं पापं सह स्थितम्

அக்னி உடலை மட்டுமே எடுத்துக்கொள்கிறது; புண்ணியமும் பாபமும் முன்னே செல்கின்றன. உடல் தீயால் எரிந்தாலும் புண்ணியம்-பாபம் உடனே நிலைத்து, அழிவதில்லை.

Verse 27

शुभं वा यदि वा पापं भुङ्क्ते सर्वत्र मानवः / यदनस्तमिते सूर्ये न दत्तं धनमर्थिनाम्

மனிதன் எங்கும் நன்மையும் தீமையும்—இரண்டின் பலனையும் அனுபவிக்கிறான். சூரியன் அஸ்தமிக்குமுன் வேண்டுபவர்களுக்கு செல்வம் அளிக்காவிட்டால் அது தர்மக் குறையாகும்.

Verse 28

न जाने तस्य तद्वित्तं प्रातः कस्य भविष्यति / रारटीति धनं तस्य को मे भर्ता भविष्यति

நாளை காலை அவனுடைய அந்தச் செல்வம் யாருடையதாகும் என்று எனக்குத் தெரியாது. ஆயினும் அவன் அழுது—“என் பணம், என் பணம்!” என்கிறான்; மனைவி புலம்பி—“இப்போது எனக்கு காவலான கணவன் யார்?” என்கிறாள்.

Verse 29

न दत्तं द्विजमुख्येभ्यः परोपकृतये तथा / पूर्वजन्मकृतात्पुण्याद्यल्लब्धं बहु चाल्पकम्

முன்ஜென்மப் புண்ணியத்தால் கிடைத்த—அதிகமோ குறையோ—அந்தச் செல்வத்தை பரோபகாரத்திற்காக உயர்ந்த த்விஜர்களுக்கு (தகுதியான பிராமணர்களுக்கு) தானமாக அளிக்காவிட்டால், அது ஆன்மிகமாக நிறைவேறாததாகவே தங்கும்.

Verse 30

तदीदृशं परिज्ञाय धर्मार्थे दीयते धनम् / धनेन धार्यते धर्मः श्रद्धापूतेन चेतसा

அத்தகைய தகுதியான பாத்திரத்தை அறிந்து தர்மத்திற்காக செல்வத்தைத் தானம் செய்ய வேண்டும்; நம்பிக்கையால் தூய்மையான மனத்துடன் செல்வம் தர்மத்தைத் தாங்குகிறது.

Verse 31

श्रद्धाविरहितो धर्मो नेहामुत्र च तत्फलम् / धर्माच्च जायते ह्यर्थो धर्मात्कामो ऽपि जायते

நம்பிக்கையற்ற தர்மத்திற்கு இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் பலன் இல்லை. தர்மத்திலிருந்தே அர்த்தம் (செல்வம்) பிறக்கிறது; தர்மத்திலிருந்தே காமம் (விருப்பநிறைவு) கூட உண்டாகிறது.

Verse 32

धर्म एवापवर्गाय तस्माद्धर्मं समाचरेत् / श्रद्धया साध्यते धर्मो बहुभिर्नार्थराशिभिः

மோட்சத்திற்குத் தர்மமே வழி; ஆகவே தர்மத்தைச் செவ்வனே கடைப்பிடிக்க வேண்டும். தர்மம் நம்பிக்கையால் நிறைவேறும்; பெரும் செல்வக் குவியல்களால் அல்ல.

Verse 33

अकिञ्चना हि मुनयः श्रद्धावन्तो दिवं गताः / अश्रद्धया हुतं दत्तं तपस्तप्तं कृतं च यत् / असदित्युच्यते पक्षिन्प्रेत्य चेह न तत्फलम्

உடமையற்ற அகிஞ்சன முனிவர்கள், நம்பிக்கையுடன் (ஶ்ரத்தையுடன்) இருந்ததால் விண்ணுலகம் அடைந்தனர். ஆனால் ஶ்ரத்தை இன்றி செய்யப்படும் ஹோமம், தானம், தவம்—ஓ பறவையரசே—‘அசத்’ எனப்படும்; இம்மையிலும் மறுமையிலும் அதற்கு பலன் இல்லை.