Adhyaya 2

Verse 1

प्रश्रप्रपञ्चो नाम प्रथमो ऽध्यायः श्रीकृष्ण उवाच / साधु पृष्टं त्वया भद्र मानुषाणां हिताय वै / शृणुष्वावहितो भूत्वा सर्वमेवौर्ध्वदैहिकम्

‘வினா-விரிவு’ எனப்படும் முதல் அத்தியாயம். ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கூறினார்— ஓ நற்குணனே, மனிதரின் நலனுக்காக நீ நன்றாகக் கேட்டாய். ஆகவே முழு கவனத்துடன் கேள்; மரணத்திற்குப் பின் செய்யவேண்டிய எல்லா ஊர்த்வதைஹிகக் கடமைகளையும் நான் விளக்குகிறேன்।

Verse 2

सम्यग्विभेदरहितं श्रुतिस्मृतिसमुद्धृतम् / यन्न दृष्टं सुरैः सेन्द्रैर्योगिभिर्योगचिन्तकैः

வேத-ஸ்மிருதிகளிலிருந்து சுருக்கமாக எடுத்தெடுக்கப்பட்ட, முற்றிலும் வேறுபாடற்ற அந்தத் தத்துவத்தை இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்களும் நேரில் காணவில்லை; யோகத்தைத் தியானிக்கும் யோகிகளும் காணவில்லை।

Verse 3

गुह्यद्गुह्यतरं तच्च नाख्यातं कस्यचित्क्वचित् / भक्तस्त्वं हि महाभाग वैनतेयं ब्रवीमि ते

இது ரகசியத்திலும் மிக ரகசியமான உபதேசம்; எக்காலத்திலும் எவரிடமும் எங்கும் வெளிப்படுத்தப்படவில்லை. ஆனால் நீ பக்தன், ஓ மகாபாக்ய வையனதேயா; ஆகவே உனக்கே நான் உரைக்கிறேன்।

Verse 4

अपुत्रस्य गतिर्नास्तु स्वर्गो नैव च नैव च / येन केनाप्युपायेन कार्यं जन्म सुतस्य हि

புத்திரன் இல்லாதவனுக்கு உயர்கதி இல்லை; ஸ்வர்கப் பெறுதலும் இல்லை, இல்லை. ஆகவே எவ்விதமான வழியினாலும் புத்திரப் பிறப்பை ஏற்படுத்த வேண்டும்।

Verse 5

तारयेन्नरकात्पुत्त्रो यदि मोक्षो न विद्यते / स्कन्धः पुत्रेण कर्तव्यो ह्यग्निदाता च पौत्रकः

மோட்சம் கிடைக்காவிடில், மகன் தந்தையை நரகத்திலிருந்து மீட்க வேண்டும். ஆகவே மகன் ஸ்கந்தக் கிரியையைச் செய்ய, பேரன் அந்த்யேஷ்டி அக்னிதானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 6

तिलदर्भैश्च भूम्यां वै कुटी ऋतुमती भवेत् / पञ्च रत्नानि वक्त्रे तु येन जीवः प्ररोहति

நிலத்தில் எள்ளும் தர்ப்பையும் வைத்தால், அந்த குடில் விதிப்படி புனிதமடைந்து காலத்திற்குத் தகுதியானதாகும். மேலும் வாயில் ஐந்து ரத்தினங்களை வைக்க வேண்டும்; அதனால் ஜீவன் முன்னே உயர்ந்து செல்கிறது.

Verse 7

यदा पुष्पं प्रनष्टं हि क्व तदा गर्भधारणम् / आदराच्च ततो भूमौ येन गर्भं प्रधार्यते

மாதப் ‘புஷ்ப’ காலம் கடந்துவிட்டால், கர்ப்பம் எவ்வாறு நிலைக்கும்? ஆகவே மரியாதையுடன் உரிய காலத்தில் சேர்க்கை கொள்ள வேண்டும்; அதனால் கர்ப்பம் உறுதியாகத் தாங்கப்படும்.

Verse 8

लेप्या तु गोमयैर्भूमिस्तिलान्दर्भान्विनिः क्षिपेत् / तस्यामेवातुरो मुक्तः सर्वं दहति किल्बिषम्

நிலத்தை கோமயத்தால் மெழுகி, அதன் மேல் எள்ளும் தர்ப்பையும் சிதற வேண்டும். அதே இடத்தில் நோயுற்றவரை வைத்தால் எல்லாப் பாவமும் எரிந்து போகும் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 9

दर्भतूली नयेत्स्वर्गमातुरस्य न संशयः / दर्भांस्तत्र क्षिपेद्वाथ तूलीगेन्दुकमध्यतः

தர்ப்பத் தூளி (கூட்டுக் கோளம்) இறுதிநிலையில் உள்ளவரை ஸ்வர்க்கத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறது—சந்தேகம் இல்லை. ஆகவே அந்த தர்ப்பக் கோளத்தின் நடுவில் தர்ப்ப இலைகளை வைக்க வேண்டும்.

Verse 10

सर्वत्र वसुधापूता यत्र लेपो न विद्यते / यत्र लेपः स्थितस्तत्र पुनर्लेपेन शुध्यति

எங்கு மாசு தரும் லேபம் இல்லையோ அங்கு பூமி இயல்பாகவே தூயது. எங்கு லேபம் ஏற்பட்டதோ அங்கே தூய மண்ணால் மீண்டும் லேபம் செய்தால் அந்த இடம் மறுபடியும் தூய்மையடைகிறது.

Verse 11

यातुधानाः पिशाचाश्च राक्षसाः क्रूरकर्मिणः / अलेपं ह्यातुरं मुक्तं विशन्त्येते वियोनयः

யாதுதானர், பிசாசர், கொடுஞ்செயல் உடைய ராட்சசர்—இவ்வயோனிஜ (மனிதரல்லாத) உயிர்கள்—லேபப் பாதுகாப்பின்றி, துன்புற்று கைவிடப்பட்டவருள் புகுகின்றனர்.

Verse 12

नित्यहोमस्तथा श्राद्धं पादशौचं द्विजे तथा / मण्डलेन विना भूम्यामातुरो मुच्यते न हि

த்விஜனுக்கு தின ஹோமம், ஸ்ராத்தம், பாதசௌசம் கடமைகள்; ஆனால் நிலத்தில் மண்டலம் அமைக்காமல் நோயுற்றோன்/மரணநிலையிலுள்ளவன் உண்மையில் விடுதலை பெறான்.

Verse 13

ब्रह्मा विष्णुश्च रुद्रश्च श्रीर्हुताशस्तथैव च / मण्डले चोपतिष्ठन्ति तस्मात्कुर्वीत मण्डलम्

மண்டலத்தில் பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன், மேலும் ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) மற்றும் ஹுதாசன் (அக்னி) ஆகியோரும் சந்நிதி செய்கின்றனர்; ஆகையால் மண்டலத்தை அமைத்தல் வேண்டும்.

Verse 14

अन्यथा म्रियते वालो वृद्धस्तार्क्ष्ययुवाथवा / योन्यन्तरं न गच्छेत्स क्रीडते वायुना सह

இல்லையெனில், ஓ தார்க்ஷ்யா! குழந்தையாயினும், முதியவராயினும், இளையவராயினும்—விதியின்றி இறந்தால் அவன் மற்றொரு யோனிக்குச் செல்லான்; காற்றோடு சேர்ந்து அலைந்து விளையாடுவது போலச் சுற்றுவான்.

Verse 15

मिश्रितं लोहितामिश्रं तदेवं जन्म जीयते / तस्यैव वायुभूतस्य न श्राद्धं नोदकक्रिया

இரத்தம் கலந்ததும், இரத்தமில்லாததும்—இவ்விரண்டின் கலவையால் பிறப்பு தாங்கி வாழ்வு நடைபெறுகிறது. ஆனால் வாயுவாகி வெறும் பிராணரூபமாயினவனுக்கு சிராத்தமும் இல்லை, உதகக் கிரியையும் இல்லை.

Verse 16

मम स्वेदसमुद्भूतास्तिलास्तार्क्ष्य पवित्रकाः / असुरा दानवा दैत्या विद्रवन्ति तिलैस्तथा

ஓ தார்க்ஷ்யா! எமது வியர்வையிலிருந்து பிறந்த எள்ளுகள் இயல்பாகவே புனிதப்படுத்துவன; ஆகையால் கர்மங்களில் எள்ளைப் பயன்படுத்தினால் அசுரர், தானவர், தைத்யர் ஓடிப்போகின்றனர்.

Verse 17

तिलाः श्वेतास्तिला कृष्णास्तिला गोमूत्रसंन्निभाः / दहन्तु ते मे पापानि शरीरेण कृतानि वै

இந்த எள்ளுகள்—வெள்ளெள், கரியெள், கோமூத்திர நிறமுடைய எள்ளுகள்—என் உடலால் செய்த பாவங்களை நிச்சயமாக எரித்தழிக்கட்டும்.

Verse 18

एक एव तिलो दत्तो हेमद्रोणतिलैः समः / तर्पणे दानहोमेषु दत्तो भवति चाक्षयः

ஒரே ஒரு எள்ளைத் தானமாக அளித்தாலும் அது பொன்னால் நிரம்பிய அளவு எள்ளுக்கு ஒப்பான பலன் தரும். தர்ப்பணம், தானம், ஹோமம் ஆகியவற்றில் எள்ளை அர்ப்பணித்தால் அந்த தானம் அక్షயமாகும்.

Verse 19

दर्भा रोमसमुद्भूतास्तिलाः स्वेदेषु नान्यथा / देवता दानवास्तृप्ताः श्राद्धेन पितरस्तथा

தர்பை புனித ரோமங்களிலிருந்து தோன்றியது; எள்ளு வியர்வையிலிருந்து தோன்றியது—வேறு தோற்றம் இல்லை. சிராத்தத்தால் தேவர்கள், தானவர்களும் திருப்தியடைகின்றனர்; பித்ருக்களும் அதுபோல திருப்தியடைகின்றனர்.

Verse 20

प्रयोगविधिना ब्रह्मा विश्वं चाप्युपजीवनाम् / अपसव्यादितो ब्रह्मा पितरो देवदेवताः

முறையான கர்மப் பயன்பாட்டினால் பிரம்மா உலகத்தையும் வாழ்வாதார வழிகளையும் இயக்கி நிலைநிறுத்தினார். அபஸவ்ய முறையின் தொடக்கத்தில் பிரம்மா, பித்ருக்கள், மேலும் தேவர்களின் அதிதேவர்கள் இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 21

तेन ते पितरस्तृप्ता अपसव्ये कृते सति / दर्भमूले स्थितो ब्रह्मा मध्ये देवो जनार्दनः

அந்தச் செய்கையால், யஜ்ஞோபவீதத்தை அபஸவ்யமாக அணிந்து அர்ப்பணம் செய்தால் பித்ருக்கள் திருப்தியடைகிறார்கள். தர்பையின் வேரில் பிரம்மா அமர்ந்திருக்கிறார்; நடுவில் தெய்வமான ஜனார்தனன் (விஷ்ணு) இருக்கிறார்.

Verse 22

दर्भाग्रे शङ्करं विद्यात्त्रयो देवाः कुशे स्मृताः / विप्रा मन्त्राः कशा वह्निस्तुलसी च खगेश्वर

தர்பையின் நுனியில் சங்கரன் இருப்பதாக அறிக; குசத்தில் மூன்று தேவர்கள் (திரிமூர்த்தி) இருப்பதாக ஸ்மிருதி கூறுகிறது. ஓ ககேஸ்வரா! பிராமணர்கள், மந்திரங்கள், கசா (தண்டம்), அக்னி, துளசியும் புனிதச் சன்னிதிகளாகக் கருதப்படுகின்றன.

Verse 23

नैते निर्माल्यतां यान्ति क्रियमाणाः पुनः पुनः / तुलसी ब्राह्मणा गावो विष्णुरेकादशी खग

ஓ ககா (கருடா)! இவை மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்தப்பட்டாலும் நிர்மால்யம் (தள்ளப்பட வேண்டிய மீதம்) ஆகாது—துளசி, பிராமணர்கள், பசுக்கள், திருமால் விஷ்ணு, மற்றும் ஏகாதசி.

Verse 24

पञ्च प्रवहणान्ये भवाब्धौ मज्जतां नृणाम् / विष्णुरेकादशी गीता तुलसी विप्रधेनवः

சம்சாரக் கடலில் மூழ்கும் மனிதர்களுக்கு இவை ஐந்து ‘ப்ரவஹணங்கள்’ (கரை சேர்க்கும் படகுகள்)—விஷ்ணு பக்தி, ஏகாதசி விரதம், (பகவத்) கீதை, துளசி, மற்றும் பிராமணர்-பசுக்கள் (சேவை/தானம்).

Verse 25

असारे दुर्गसंसारे षट्पदी मुक्तिदायिनी / तिलाः पवित्रमतुलं दर्भाश्चापि तुलस्यथ

இந்த நிலையற்ற, கடினமான சம்சாரச் சுழலில் ஷட்பதீ எனும் ஆறு புனித உதவிகள் முக்தி அளிப்பவை. எள் ஒப்பற்ற தூய்மையாக்கி; தர்பை புல் மற்றும் துளசியும் அதுபோலப் புனிதம்.

Verse 26

निवारयन्ति चैतानि दुर्गतिं यान्तमातुरम् / हस्ताभ्यामुद्धरेद्दर्भांस्तोयेन प्रोक्षयेद्भुवि

இந்தச் செயல்முறைகள் துன்பத்தில் உள்ளவன் தீய நிலைக்குச் செல்லுவதைத் தடுத்து நிறுத்தும். இரு கைகளாலும் தர்பையை எடுத்து, நிலத்தில் நீரைத் தெளிக்க வேண்டும்.

Verse 27

मृत्युकाले क्षिपेद्दर्भान्करयोरातुरस्य च / दर्भैस्तु क्षिप्यते यो ऽसौ दर्भैस्तु परिवेष्टितः

மரண நேரத்தில் இறப்போரின் இரு கைகளிலும் தர்பையை வைக்க வேண்டும். புறப்படும் அவன் தர்பையாலேயே துணை பெறுகிறான்—தர்பையுடன் இணைந்து, தர்பையால் சூழப்பட்டவனாய் பாதுகாக்கப்படுகிறான்.

Verse 28

विष्णुलोके स वै याति मन्त्रहीनो ऽपि मानवः / तूलीं कृत्वा कृतौ पादौ संस्थितौ क्षितिपृष्ठतः

அந்த மனிதன் மந்திரமின்றியும் விஷ்ணுலோகத்தை அடைகிறான்—தூலீ எனும் மெத்தை அமைத்து, இரு பாதங்களையும் அதன்மேல் வைத்து, பூமியின் மேற்பரப்பில் நிலைத்து.

Verse 29

प्रायाश्चित्तं विशुद्धाग्नौ संसारे ऽसारसागरे / गोमयेनोपलिम्पेत्तु दर्भास्तरणसंस्थिते

இந்த சாரமற்ற சம்சாரக் கடலில், தூய அக்னியின் முன்னிலையில் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும். கோமயத்தால் இடத்தை மெழுகி, தர்பை விரித்த ஆசனத்தில் அமர வேண்டும்.

Verse 30

यने दत्तेन दानेन सर्वं पापं व्यपोहति / लवणं तद्रसं दिव्यं सर्वकामप्रदं नृणाम्

எந்த தானம் அளிக்கப்படுகிறதோ அதனால் எல்லாப் பாவமும் நீங்கும். அந்தத் தானத்தின் தெய்வீகச் சுவையான உப்பு மனிதர்க்கு எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வதாகும்.

Verse 31

यस्मादन्नरसाः सर्वे नोत्कटा लवणं विना / पितॄणां च प्रियं भव्यं तस्मात्स्वर्गप्रदं भवेत्

உப்பு இல்லாமல் உணவின் எல்லாச் சுவைகளும் முழுமையாக வெளிப்படாது; மேலும் அது பித்ருக்களுக்கு இனிமையும் மங்களமும். ஆகவே உப்பு ஸ்வர்கம் அளிக்கும் புண்ணியமாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 32

विष्णुदेहसमुद्भूतो यतो ऽयं लवणो रसः / एतत्सलवणं दानं तेन शंसन्ति योगिनः

இந்த உப்புச் சாறு விஷ்ணுவின் திருமேனியிலிருந்து தோன்றியது என்று சொல்லப்படுவதால், யோகிகள் உப்புடன் கூடிய அன்னதானத்தை (சலவண தானம்) போற்றுகின்றனர்.

Verse 33

ब्राह्मणक्षत्त्रियविशां स्त्रीणां शूद्रजनस्य च / आतुरस्य यदा प्राणा न यान्ति वसुधातले

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், பெண்கள், சூத்ரர்—எல்லோருக்கும்—ஒருவர் கடும் நோயால் துன்புற்று, பூமியில் இருக்கும்போதே உயிர் இன்னும் பிரியாத நிலையில் இருக்கும்போது.

Verse 34

लवणं तु तदा देयं द्वारस्योद्वाटनं दिवः / अन्यच्च शृणु पक्षीन्द्र मृत्यो रूपं प्रपञ्चतः

அந்நேரத்தில் உப்பைத் தானமாக அளிக்கவேண்டும்—அது ஸ்வர்கத்தின் வாசலைத் திறப்பதுபோல். மேலும் கேள், ஓ பறவைகளின் அரசே; மரணத்தின் உருவத்தை விரிவாகச் சொல்கிறேன்.

Verse 35

यस्य कालेन नो यायाद्वियोगः प्राणदेहयोः / प्राणिनश्च स्वसमये मृत्युरत्यन्तविस्मृतिः

நியத காலத்தில் பிராணனும் உடலும் பிரிவது யாருக்கு நிகழாது? ஒவ்வொரு உயிருக்கும் மரணம் தன் காலத்திலேயே வருகிறது; அந்த நொடியில் பேர்மயக்கம் மற்றும் முழு மறதி ஏற்படுகின்றன।

Verse 36

यथा वायुर्जलधरान्विकर्षति यतस्ततः / तद्वज्जलदवत्तार्क्ष्य कालस्यैव वशानुगाः

காற்று மழைமேகங்களை எங்கெங்கோ இழுத்துச் செல்பதுபோல், ஓ தார்க்ஷ்யா (கருடா)! உயிர்கள் மேகங்களைப் போலவே காலத்தின் ஆட்சிக்குள் கட்டுப்பட்டு நகர்த்தப்படுகின்றன।

Verse 37

सात्त्विका राजसाश्चैव तामसा ये च केचन / भावाः कालात्मकाः सर्वे प्रवर्तन्ते हि जन्तुषु

சாத்த்விகம், ராஜசம், தாமசம் எனும் எந்த நிலையாயினும்—அவை அனைத்தும் காலத்தால் வடிவமைக்கப்பட்டவை; அவை உயிர்களுக்குள் இயங்குகின்றன।

Verse 38

आदित्यश्चन्द्रमाः शम्भुरापो वायुः शतक्रतुः / अग्निः खं पृथिवी मित्र ओषध्यो वसवस्तथा

ஆதித்யன் (சூரியன்), சந்திரன், சம்பு (சிவன்), ஆபः (நீர்), வாயு, சதக்ரது (இந்திரன்), அக்னி, கம் (ஆகாயம்), ப்ருதிவி (பூமி), மித்ரன், மூலிகைகள், மேலும் வசுக்கள்—இவை அனைத்தும் தெய்வீக சக்திகளாகவும் சாட்சிகளாகவும் போற்றப்படுகின்றன।

Verse 39

सरितः सागराश्चैव भावाभावौ च सर्पहन् / सर्वे कालेन सृज्यन्ते संक्षिप्यन्ते यथा पुनः

ஓ சர்ப்பஹன் (பாம்பை வென்ற கருடா)! ஆறுகளும் கடல்களும், இருப்பும் இல்லாமையும்—அனைத்தும் காலத்தால் உருவாகின்றன; காலத்தாலேயே மீண்டும் சுருங்கி லயமாகின்றன।

Verse 40

कालेन संह्रियन्ते च नृनं मृत्यावुपस्थिते / दैवयोगात्त्दा व्याधिः कश्चिदुत्पद्यते खग

காலம் வந்து மனிதருக்கு மரணம் அணுகும்போது, விதியின் வலிமையால் ஏதோ ஒரு நோய் எழுகிறது, ஓ பறவையே (கருடா), அவர்களை காலமே கொண்டு செல்கிறது.

Verse 41

वैकल्यमिन्द्रियाणां च बलौ जोरंहसां भवेत् / युगपद्वश्चिककोटिशूकदंशो भवेद्यदि

புலன்கள் சிதைந்து, வலமும் வீரமும் குறையும்—ஒரே கணத்தில் கோடிக்கணக்கான தேள்களும் கூர்மையான முள்ளும் கடித்து குத்தியதுபோல் இருக்கும்.

Verse 42

तदानुमीयते तेन पीडा मृत्युभवा खग / ततः क्षणेन चैतन्ये विकले जडतां गते

அதனால், ஓ பறவையே (கருடா), மரண நேரத் துன்பம் அறியப்படுகிறது; பின்னர் ஒரு கணத்தில் உணர்வு சிதைந்து மயக்க நிலைக்கு விழுகிறது.

Verse 43

प्रिचाल्यन्ते ततः प्राणा याम्यैर्निकटवर्तिभिः / बीभत्सं तु तदा रूपं प्राणैः कण्ठगतैर्भवेत्

அப்போது அருகில் நிற்கும் யமதூதர்கள் உயிர்வாயுக்களை அசைத்து இழுக்கின்றனர்; அந்த நேரத்தில் உயிர் தொண்டையில் எழும்போது தோற்றம் மிகக் கொடுமையாகிறது.

Verse 44

फेमुद्गिरते सो ऽथ मुखं लालाकुलं भवेत् / अङ्गुष्ठमात्रपुरुषो हाहा कुर्वंस्ततस्तनोः

அப்போது அவன் நுரை கக்கத் தொடங்குகிறான்; வாய் எச்சிலால் நிறைகிறது. பின்னர் பெருவிரல் அளவுள்ள நுண்ணுயிர் ‘ஹா ஹா’ என்று அலறியபடி உடலை விட்டு நீங்குகிறது.

Verse 45

तदैव नीयते द्वतैर्याम्यैर्वोक्षन्स्वकं गृहम् / भूय एव हिते तात मृत्युकालदशामिमाम्

அதே நொடியில் யமதூதர்கள் அவனைப் பிடித்து தங்கள் தாமத்திற்குக் கொண்டு செல்கின்றனர். அன்பனே, உன் நலனுக்காக மரணகால நிலையைக் மீண்டும் உரைக்கிறேன்।

Verse 46

अष्मा प्रकुपितः काये तीव्रवायुसमीरितः / भिनत्ति मर्मस्थानानि दीप्यमानो निरिन्धनः

உடலில் கல்லைப் போன்ற கட்டி சீற்றமடைந்து கடும் காற்றால் உந்தப்படும்போது மర్మ இடங்களைத் துளைக்கிறது; எரிபொருள் இல்லாமலேயே தீப்போல் எரிந்து தகிக்கிறது।

Verse 47

उदानो नाम पवनस्ततश्चोर्ध्वं प्रवर्तते / भक्तानामबुभुक्षाणामधोगतिनिरोधकृत्

பின்பு ‘உதான’ எனப்படும் பிராணவாயு மேல்நோக்கி இயங்குகிறது; உணவாசை அற்ற பக்தர்களுக்கு அது கீழ்நோக்கிச் செல்லும் கதியைத் தடுக்கிறது।

Verse 48

यैर्नानृतानि चोक्तानि प्रीतिभेदः कृतो न च / आस्तिकः श्रद्दधानश्च स सुखं मृत्युमृच्छति

பொய் சொல்லாதவனும், அன்புறவுகளில் பிளவை ஏற்படுத்தாதவனும், ஆஸ்திகனாகவும் श्रद्धையுடனும் இருப்பவனும்—அவன் அமைதியுடன் மரணத்தை அடைகிறான்।

Verse 49

यो न कामान्न संरंभान्न द्वेषाद्धर्ममुत्सृजेत् / यथोक्तकारी सौम्यश्च स सुखं मृत्युमृच्छति

ஆசை, அவசரம் அல்லது வெறுப்பு காரணமாக தர்மத்தை விட்டு விலகாதவனும், சொல்லப்பட்டபடி நடந்து மென்மையுடன் இருப்பவனும்—அவன் எளிதில் அமைதியுடன் மரணத்தை அடைகிறான்।

Verse 50

मोहज्ञानप्रदातारः प्राप्नुवन्ति महत्तमः / कूटसाक्षी मृषावादी ये च विश्वासघातकाः

ஓ மகத்தமனே! மயக்கமூட்டும் பொய்யான ‘ஞானம்’ பரப்புவோர், கபடச் சாட்சியர், இடையறா பொய் பேசுவோர், நம்பிக்கையைத் துரோகிப்போர்—மரணத்திற்குப் பின் கடும் தண்டனை அடைவர்।

Verse 51

ते मोहं मृत्युमृच्छन्ति तथा ये वेदनिन्दकाः / विभीषकाः पूतिगन्धा यष्टिमुद्गरपाणयः

வேதங்களை இகழ்வோரும் மயக்கத்தில் வீழ்ந்து மரணத்துக்கு ஒப்பான அழிவை அடைவர். அவர்கள் அச்சுறுத்தும், துர்நாற்றமுள்ள உயிர்களாகி, கைகளில் தடி மற்றும் முத்கரத்தை ஏந்துவர்।

Verse 52

आगच्छन्ति दुरात्मानो यमस्य पुरुषास्तदा / प्राप्ते त्वीदृक्पथे घोरे जायते तस्य वेपथुः

அப்போது தீய ஆத்துமைகளுக்காக யமனின் பயங்கர தூதர்கள் வருகின்றனர். அந்தக் கொடிய பாதையை அடைந்தவுடன் அவனுக்கு நடுக்கம் எழுகிறது।

Verse 53

क्रन्दत्यविरतं सो ऽपि पितृमातृसुतानपि / सास्य वागस्फुटा यत्नेनैकवर्णा विभासते

அவனும் இடையறாது அழுது புலம்பி, தந்தை, தாய், மகன்களையும் கூப்பிடுகிறான். அவன் பேச்சு தெளிவற்றது; மிக முயன்றாலும் ஒரு எழுத்தே வெளிவரும்।

Verse 54

दृष्टिर्वै भ्राम्यते त्रासाच्छ्वासाच्छुष्यति चाननम् / स ततो वेदनाविष्टस्तच्छरीरं विमुञ्चति

அச்சத்தால் அவன் பார்வை சுழல்கிறது; மூச்சுத்திணறலால் வாய் உலர்கிறது. பின்னர் கடும் வேதனையில் ஆட்கொள்ளப்பட்டு அவன் அந்த உடலை விட்டு நீங்குகிறான்।

Verse 55

अस्पृश्यं कुत्सनीयं च तत्क्षणादेव जायते / उक्तं मृत्योः स्वरूपं तु प्रसङ्गादन्यदप्यथ

அந்தக் கணமே அவன் தீண்டத்தகாதவனாகவும் பழிக்கத்தக்கவனாகவும் ஆகிறான். இவ்வாறு மரணத்தின் சொரூபம் உரைக்கப்பட்டது; இதே தொடர்பில் மேலும் சிலவும் சொல்லப்படும்.

Verse 56

वैचित्र्यस्योत्तरं प्रश्रे द्वितीयस्य वदामि ते / कर्मणां प्राक्तनानां तु तदसत्त्वेनं भदेतः

விவிதத்தைக் குறித்த இரண்டாம் கேள்விக்கான விடையை உனக்குச் சொல்கிறேன்—அது முன்னைய கர்மங்களாலே. அவற்றின் செயல்திறன் இருப்பது/இல்லாதது என்ற வேறுபாட்டால் பலன்கள் வேறுபடுகின்றன.

Verse 57

भवेद्भोगस्य वैचित्र्यं भ्राम्यतां प्राणिनामिह / देवत्वमसुरत्वं च यक्षत्वादिसुखप्रदम्

இவ்வுலகச் சஞ்சாரத்தில் அலைகின்ற உயிர்களுக்கு அனுபவப் போகங்கள் பலவகையாகின்றன—தேவத்துவம், அசுரத்துவம், யக்ஷத்துவம் முதலிய நிலைகள் தத்தம் இன்பத்தை அளிக்கின்றன.

Verse 58

मानुषत्वं पशुत्वं च पक्षित्वाद्यतिदुः खदम् / कर्मणां तारतम्येन भवतीह खगेश्वर

மனிதப் பிறவி, மிருகப் பிறவி, பறவைப் பிறவி முதலியவை—இவையும் இங்கே மிகுந்த துயரத்தைத் தரக்கூடும், ஓ ககேஸ்வரா! இது கர்மங்களின் தரத்தாழ்வின்படி அமைகிறது.

Verse 59

अत्र ते कीर्तयिष्यामि विपाकं कर्मणामहम् / वैचित्र्यस्य स्पुटत्वाययैर्जोवः संसरत्ययम्

இப்போது நான் உனக்கு கர்மங்களின் விபாகத்தை (பரிபாகப் பலனை) உரைப்பேன்; அதனால் அனுபவங்களின் பல்வகைமை தெளிவாகும்—இதனால் இவ்வுயிர் சம்சாரத்தில் அலைகிறது.

Verse 60

महापातकजान्घोरान्नरकान्प्राप्य दारुणान् / कर्मक्षयात्प्रजायन्ते महापातकिनः क्षितौ

மகாபாதகங்களால் உண்டான கொடியும் பயங்கரமுமான நரகங்களை அனுபவித்து, கர்மபலன் தீர்ந்தபின் மகாபாதகிகள் மீண்டும் பூமியில் பிறக்கின்றனர்।

Verse 61

जायन्ते लक्षणैर्यैस्तुतानि मे शृणु सत्तम / मृगाश्वसूकरोष्ट्राणां ब्रह्महा योनिमृच्छति

அறநெறியாளர் சிறந்தவனே! இத்தகைய பிறப்புகளை அறியச் செய்யும் குறிகளை என்னிடமிருந்து கேள். பிராமணனை கொன்றவன் மான், குதிரை, பன்றி, ஒட்டகம் முதலிய விலங்கு யோனிகளில் பிறக்கிறான்।

Verse 62

कृमिकीटपतङ्गत्वं स्वर्णहारी समाप्नुयात् / तृणगुल्मतात्वं च क्रमशो गुरुतल्पगः

தங்கத்தைத் திருடியவன் புழு, பூச்சி, பட்டாம்பூச்சி/சிறுபூச்சி போன்ற யோனிகளை அடைகிறான். குருவின் படுக்கையை மீறியவன் வரிசையாக புல், பின்னர் புதராக ஆகிறான்।

Verse 63

ब्रह्महा क्षयरोगी स्यात्सुरापः श्यावदन्तकः / हेमहारी तु कुनखी दुश्चर्मा गुरुतल्पगः

பிராமணனை கொன்றவன் க்ஷயநோயால் பீடிக்கப்படுவான்; மதுபானி கருந்தந்தங்களையுடையவனாவான். தங்கத் திருடன் நோயுற்ற நகங்களையுடையவனாவான்; குருவின் படுக்கையை மீறியவன் தீய தோல் நோயால் பீடிக்கப்படுவான்।

Verse 64

यो येन संवसत्येषां स तल्लिङ्गो ऽभिजायते / संवत्सरेण पतति पतितेन सहाचरन्

யார் யாருடன் வாழ்கிறாரோ, அவர்களுடைய குணக்குறிகளையே அவர் பெறுகிறார். வீழ்ந்தவருடன் சேர்ந்து நடப்பவன் ஒரு ஆண்டிற்குள் வீழ்ந்தவனாகிறான்।

Verse 65

संलापस्पर्शनिः श्वाससहयानाशनासनात् / याजनाध्यापनाद्यौनात्पापं संक्रमते नृणाम्

உரையாடல், தொடுதல், மூச்சு, ஒன்றாகப் பயணம், ஒன்றாக உண்ணுதல், ஒன்றாக அமர்தல்—மேலும் யாகம் நடத்துதல், போதித்தல், மைதுனம் ஆகியவற்றால்—மனிதர்களிடையே பாவம் ஒருவரிடமிருந்து மற்றொருவருக்கு பரவுகிறது।

Verse 66

गत्वा दारान्परेषाञ्च ब्रह्मस्वमपहृत्य च / अरण्ये निर्जने देशे जायते ब्रह्मराक्षसः

பிறரின் மனைவியரிடம் சென்று, பிராமணனின் சொத்தை அபகரித்தவன், தனிமையான வனப்பகுதியில் பிரம்மராக்ஷசனாகப் பிறக்கிறான்।

Verse 67

हीनजातौ प्रजायेत रत्नानामपहारकः / पत्रं च शाखिनो हृत्वा गन्धांश्छुच्छुन्दरी पुमान्

ரத்தினங்களைத் திருடுபவன் தாழ்ந்த குலத்தில் பிறக்கிறான். மரத்திலிருந்து இலைகளைப் பறித்து, மணப்பொருள்களைத் திருடும் ஆண் ‘சுச்சுந்தரி’ (கஸ்தூரி-எலி) ஆக மறுபிறவி எடுக்கிறான்।

Verse 68

मूषको धान्यहारी स्याद्यानमुष्ट्रः फलं कपिः / निर्मन्त्रभोजनात्काको गृध्रो हृत्वा ह्युपस्करम्

தானியத்தைத் திருடுபவன் எலியாகிறான்; வாகனத்தைத் திருடுபவன் ஒட்டகமாகிறான்; பழத்தைத் திருடுபவன் குரங்காகிறான். மந்திர-ஸம்ஸ்காரம் இன்றி உண்பவன் காக்கையாகிறான்; வீட்டுப் பொருட்களைத் திருடுபவன் கழுகாகிறான்।

Verse 69

मधुदंशः फलं गृध्रो गां गोधाग्निं बकस्तथा / स्याच्छ्वेतकुष्ठी स्त्रीवस्त्र ह्यरुची रसहारकः

தேன் திருடுபவன் கொட்டும் பூச்சியாகிறான்; பழம் திருடுபவன் கழுகாகிறான்; பசு திருடுபவன் உடும்பு/பல்லியாகிறான்; நெருப்பு திருடுபவன் கொக்காகிறான். பெண் உடை திருடுபவன் வெண்குஷ்டம் அடைகிறான்; ருசி-போஷணத்தைப் பறிப்பவன் அருசி (பசிக்காமை) நோயால் வாடுகிறான்।

Verse 70

कांस्यहारी तु हंसः स्यात्परस्वस्य च हारकः / अपस्मारी गुरोर्हन्ता क्रूरकृद्वामनो भवेत्

காஞ்சியைக் களவாடினவன் ஹம்ச யோனியில் பிறக்கிறான்; பிறருடைய செல்வத்தை அபகரித்தவன் தானும் அபகரிக்கப்படுபவனாகிறான். அபஸ்மாரம் உண்டாக்கினவன் அபஸ்மாரியாகிறான்; குருவை கொன்றவன் ஊனமுற்றவனாகிறான்; கொடுஞ்செயல் புரிந்தவன் வாமனனாகப் பிறக்கிறான்.

Verse 71

धर्मपत्नीं त्यजञ्छब्दवेधी प्राणी भवेत्क्षितौ / देवविप्रस्वापहारी पाण्डुरः परमांसभुक्

தர்மபத்னியைத் துறந்தவன் பூமியில் ஒலியால் தாக்கும் (சப்தவேதி) உயிராகப் பிறக்கிறான். தேவர்கள் அல்லது பிராமணர்களின் சொத்தைத் திருடியவன் பாண்டுர (நோயுற்ற வெளிறல்) உடையவனாகி மாமிசம் உண்ணுபவனாகிறான்.

Verse 72

भक्ष्याभक्ष्यो गण्डमाली महारोगी प्रजायते / न्यासापहारी काणः स्यास्त्रीजीवः खञ्जको भवेत्

உண்ணத்தக்கதுடன் உண்ணக்கூடாததையும் உண்ணுபவன் கழுத்துக் கட்டிகள் (கண்டமாலை) மற்றும் பெருநோயால் பாதிக்கப்பட்டவனாகப் பிறக்கிறான். நியாசம் (அமாநத்து/ஒப்படைப்பு) திருடுபவன் ஒருகண்ணனாகிறான்; பெண்ணைச் சார்ந்து வாழ்பவன் லங்கனாகிறான்.

Verse 73

कौमारदारत्यागी च दुर्भगो ऽथै कमिष्टभुक् / वातगुल्मी विप्रयोषिद्गामी वा जम्बुको भवेत्

இளமையில் மணந்த மனைவியைத் துறந்தவன், துர்பாக்கியன், தடைசெய்யப்பட்டதை உண்ணுபவன்; வாயுவால் உண்டாகும் குடல்வலி/கட்டியால் (வாதகுல்மம்) பீடிக்கப்பட்டவன், அல்லது பிராமணர்களின் மனைவியரிடம் செல்வவன்—இவன் நரியாக (ஜம்புகம்) பிறக்கிறான்.

Verse 74

शय्याहर्ता क्षपणकः पतङ्गो वस्त्रहारकः / मात्सर्यादपि जात्यन्धो कपाली दीपहारकः

படுக்கையைத் திருடுபவன் க்ஷபணகனாகிறான்; ஆடையைத் திருடுபவன் பட்டங்கமாகப் பிறக்கிறான். பொறாமையால்கூட ஒருவர் பிறவியிலேயே குருடனாகிறான்; விளக்கைத் திருடுபவன் கபாலியாக (கபாலம் தாங்கும் புறக்கணிக்கப்பட்டவன்) ஆகிறான்.

Verse 75

कौशिको मित्रहन्ता च क्षयी पित्रादिनिन्दकः / स्खलद्वागनृतवादी कूटसाक्षी जलोदरी

நாரையைப் போல வேடமணிந்த வஞ்சகர், நண்பனைக் கொன்றவன், க்ஷயநோயாளி, பித்ரு-தேவாதிகளை நிந்திப்பவன்; தடுமாறும் பேச்சுடையவன், பொய்யுரைப்பவன், பொய்ச் சாட்சி அளிப்பவன், ஜலோதரத்தால் பீடிக்கப்பட்டவன்—இவர்கள் இங்கு பாவிகளெனக் கணிக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 76

मशकः सो ऽथ चछिन्नोष्ठो विवाहे विघ्नकृद्भवेत् / स्याद्वाथ वृषलः सो ऽयं चत्वरे वै विण्मूत्रकृत्

அவன் கொசுவாகப் பிறக்கிறான்; அல்லது பிளந்த உதடுடன் பிறந்து திருமணங்களில் தடையுண்டாக்குவான். அல்லது வ்ருஷலன் (அவರ್ಣன்) ஆகப் பிறந்து சந்திப்பிடங்களில் மலம்-மூத்திரம் கழித்து இடத்தை மாசுபடுத்துவான்।

Verse 77

मूत्रकृच्छ्री दूषकस्तु कन्यायाः क्लीबतामियात् / द्वीपी स्याद्वेदविक्रेता वराहो ऽयाज्ययाजकः

மூத்திரக் க்ருச்சிரம் (வலியுடன் சிறுநீர் கழிப்பவன்) கன்னியைக் களங்கப்படுத்துவனாகிறான்; கன்னியைக் களங்கப்படுத்துவன் நபுஞ்சகத்துவம் அடைகிறான். வேதத்தை விற்கும்வன் சிறுத்தையாகப் பிறக்கிறான்; அயாஜ்யர்க்கு யாகம் செய்பவன் வராகமாகப் பிறக்கிறான்।

Verse 78

यतस्ततो ऽश्रन्मार्जारो खद्योतो वहदाहकः / कृमिः पर्युषितादः स्यान्मत्सरी भ्रमरो भवेत्

எங்கெங்கோ அலைந்து எதையும் உண்ணும்வன் பூனையாகப் பிறக்கிறான்; தீ வைத்து எரிப்பவன் மின்மினிப்பூச்சியாகப் பிறக்கிறான். பழைய, அசுத்தமான உணவை உண்ணும்வன் புழுவாகப் பிறக்கிறான்; பொறாமையுடையவன் வண்டாகப் பிறக்கிறான்।

Verse 79

अग्न्युत्सादी तु कुष्ठी स्याददत्ताऽदानतो वृषः / सर्पो गोहारको ऽन्नस्य हारकः स्यादजीर्णवान्

புனித அக்னியை அணைத்தோ கெடுத்தோ விடுபவன் குஷ்டரோகவனாகிறான். கொடுக்கப்படாததை எடுத்துக்கொள்ளும்வன் காளையாகப் பிறக்கிறான். பசுவைத் திருடும்வன் பாம்பாகப் பிறக்கிறான்; அன்னத்தைத் திருடும்வன் அஜீரணத்தால் பீடிக்கப்படுவான்।

Verse 80

जलहारी तु मत्स्यः स्यात्क्षीरहारी बलाकिका / अन्नं पर्युषितं विप्रे प्रददत्कुब्जतां व्रजेत्

நீரைத் திருடுபவன் மீனாகப் பிறக்கிறான்; பாலைக் களவாடுபவன் பலாகிகா (கொக்கு போன்ற பறவை) ஆகிறான். பிராமணனுக்கு பழைய/புளித்த அன்னம் அளிப்பவன் கூன்நிலையை அடைகிறான்.

Verse 81

फलानि हरते यस्तु सन्ततिर्म्रियते खग / अदत्त्वा भक्ष्यमश्राति ह्यनपत्यो भवेन्नरः

ஓ கக (கருடா)! பழங்களைத் திருடுபவனின் சந்ததி அழியும். முதலில் தானம்/அர்ப்பணம் செய்யாமல் பகிர வேண்டிய உணவைத் தின்றவன் பிள்ளையில்லாதவனாகிறான்.

Verse 82

प्रवज्यागमनाद्राजन् भवेन्मरुपिशाचकः / चातको जलहर्ता स्याज्जन्मान्धः पुंस्तकं हरन्

ஓ அரசனே! துறவறம் ஏற்று மீண்டும் இல்லறத்துக்கு திரும்பினால் மருப்பிசாசு (பாலைவனப் பேய்) ஆகிறான். நீரைத் திருடுபவன் சாத்தகப் பறவையாகப் பிறக்கிறான்; நூலைத் திருடுபவன் பிறவியிலேயே குருடனாகிறான்.

Verse 83

प्रतिश्रुत्य द्विजेभ्योर्ऽथमददज्जम्बुको भवेत् / परिवादादिजातीनां लभते काच्छपीं तनुम्

இருமுறைப் பிறந்தோரான பிராமணர்களுக்கு பொருள் தருவேன் என்று வாக்குறுதி செய்து தராதவன் நரியாகிறான். பழிச்சொல் முதலிய குற்றங்களில் ஈடுபடுவோர் ஆமை உடலை அடைகிறார்கள்.

Verse 84

दुर्भगः फलविक्रेता वृकश्च वृषलीपतिः / मार्जारो ऽग्निं पदा स्पृष्ट्वा रोगवान्परमांसभुक्

துர்பாக்கியமான பழவியாபாரி ஓநாயாகிறான்; கீழ்சாதி பெண்ணுடன் பற்றுடையவன் அவளுக்கே அடிமை-தலைவனாய் இருந்து ஓநாயாகிறான். காலால் நெருப்பைத் தொட்டவன் நோயுற்ற, மாமிச ஆசை கொண்ட பூனையாகப் பிறக்கிறான்.

Verse 85

जलप्रस्त्रवणं यस्तु भिन्द्यान्मत्स्यो भवेन्नरः / हरेः कथां न शृण्वन्ति ये न साधुजनस्तवम्

நீர்வழி வெளியேற்றக் கால்வாயை யார் உடைப்பாரோ, அவர் அடுத்த பிறவியில் மீனாகப் பிறப்பார். மேலும் ஹரியின் புனிதக் கதைகளை கேளாதவரும், சாது ஜனங்களைப் புகழாதவரும் தர்மப் பாதையிலிருந்து வீழ்வர்।

Verse 86

तान्नरान्कर्णमूलो ऽयं व्याप्नुयान्नेतराञ्जनान् / परस्याननसंस्थं यो ग्रासं हरि मन्दधीः

காதின் வேர்வரைப் பரவும் இந்தத் துன்பம், பிறரை அல்ல; மந்த புத்தியால் மற்றொருவரின் வாயில் ஏற்கெனவே வந்த உணவுக் கவளத்தைப் பறிப்பவர்களையே பற்றிக் கொள்கிறது।

Verse 87

देवोपकरणान्येनं गण्डमालिनमीहते / दम्भेनाचरते धर्मं गजचर्मा भवेत्तु सः

தேவர்களுக்கு உரிய உபகரணங்களையும் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட நிவேதனப் பொருட்களையும் ஆசைப்படுபவன், மேலும் கபடமாக தர்மத்தை நடத்துபவன், கண்டு மாலை (கழுத்துக் கட்டி) நோயால் பீடிக்கப்படுவான்; பின்னர் அவமானமும் துயரமும் குறியிட யானைத் தோல் போர்த்தியவனாகும்।

Verse 88

शिरो ऽर्तिप्रमुखा रोगा यान्ति विश्वासघातकम् / लिङ्गपीडी शिवस्वं च शिवनिर्माल्यमेव च

நம்பிக்கையைத் துரோகிப்பவனைத் தலைவலி முதலான நோய்கள் சூழும். அதுபோல ‘லிங்கபீடி’ எனப்படும் வேதனை, சிவனுக்குரிய சொத்தை அபகரிப்பவனுக்கும், சிவனுக்கு அர்ப்பணித்த நிர்மால்யம் (மாலை-பிரசாதம்) கைப்பற்றுபவனுக்கும் ஏற்படும்।

Verse 89

स्त्रियो ऽप्यनेन मार्गेण हृत्वा दोषमवाप्नुयुः / एतेषामेव जन्तूनां भार्यात्वमुपजायते

இதே முறையில் பெண்களும் பிறருடைய சொத்தையோ பொருளையோ எடுத்தால் பாவத் தோஷம் அடைவர். பின்னர் அவர்கள் தாம் துன்புறுத்திய அதே உயிர்களுக்கே மனைவிகளாகப் பிறப்பர்।

Verse 90

भोगान्ते नरकस्यैतत्सर्वमित्यवधारय / खघ प्रदर्श्यमेतत्तु मयोक्तं ते समासतः / द्रव्यप्रकारा हि यथा तथैव प्राणिजातयः

போகத்தின் முடிவில் நரகத்தின் இவ்வெல்லாம் முழு விவரமே என்று உறுதியாக அறிக. ஓ கக (கருடா), இதை நான் உனக்கு சுருக்கமாகக் காட்டி உரைத்தேன். பொருட்களுக்கு பல வகைகள் இருப்பதுபோல் உயிரினங்களுக்கும் பல இனங்கள் உள்ளன.

Verse 91

एवं विचित्रैर्निजकर्मभिर्नृणां सुखस्य दुः खस्य च जन्मनामपि / वैचित्र्यमुक्तं शुभकर्मतः शुभं तथाशुभाच्चाशुभमीरयन्ति

இவ்வாறு மனிதர்கள் தம் தம் பலவகை கர்மங்களால் இன்பம்-துன்பம் மற்றும் பிறப்புகளிலும் பல்வேறு வேறுபாடுகளை அனுபவிக்கின்றனர். சுபகர்மத்தால் சுபம் உண்டாகும்; அசுபகர்மத்தால் அசுபமே உண்டாகும் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 92

एतत्ते सर्वंमाख्यातं यत्पृष्टो ऽहमिह त्वया

இங்கே நீ என்னிடம் கேட்ட அனைத்தையும் நான் உனக்கு முழுமையாக விளக்கியேன்.