Adhyaya 22
Svapnādhāya (Dream-Chapter): Causes, Forms, Nourishment, and Liberation of Pretas
ப்ரேத-கல்பத்தின் பரலோக உபதேசத்தில் கருடன், ப்ரேதர்கள் எவ்வாறு தோன்றுகின்றனர், அவர்களின் உருவம் என்ன, எங்கு வசிக்கின்றனர், எதனால் போஷிக்கப்படுகின்றனர் என்று பகவானை வினவுகிறான். பகவான் இருவகையாக விளக்குகிறார்—(1) புண்யம் தரும் தர்மச் செயல்கள்: பொதுநீர் வசதி, ஆலயங்கள், தர்மசாலைகள்/ஓய்விடங்கள், அன்னசாலைகள் மற்றும் அன்னதானம்; (2) ப்ரேதபாவத்துக்குக் காரணமான கர்மத் தோஷங்கள்: பொதுநிலம் ஆக்கிரமித்தல், ஸ்ராத்தம் தொடர்பான கடமைகளை அலட்சியம் செய்தல், மகாபாதகங்கள், துரோகம், குற்றமற்ற பெண்கள்-ஆதாரர்களை கைவிடுதல், வன்முறை/அசௌச மரணம், விஷ்ணு-ஸ்மிருதி இன்றிய மரணம். பின்னர் யுதிஷ்டிர-பீஷ்மரின் ‘பழங்கதை’யில் ஒரு வனத் தபஸ்வி ஐந்து பயங்கர ப்ரேதர்களைச் சந்திக்கிறான்; அவர்களின் பெயரும் விகார உருவமும் தங்கள் பாவங்களின் விளைவு என்றும், இல்லற தர்மம் சிதையும் இடங்களில் கிடைக்கும் அசுத்த மீதங்களே தங்கள் ‘உணவு’ என்றும் கூறுகின்றனர். தபஸ்வி உபவாசம், மகாவிரதம், யாகம், தானம், சமூகப் புண்யச் செயல்களைப் போதிக்க, தெய்வீக அறிகுறிகள் தோன்றி அவர்கள் விமானங்களில் ஏறி உயருலகுக்கு செல்கின்றனர்—பண்டித வாக்குச் சங்கமும் புண்யப் பாராயணமும் விடுதலை தரும் என்பதற்கான எடுத்துக்காட்டு. இறுதியில் கருடனின் நடுக்கமுள்ள கவலை மீண்டும் எழுந்து அடுத்த பகுதி கேள்விகளுக்குத் தளம் அமைக்கிறது.
Shlokas
Verse 1
स्वप्नाध्यायो नामैकविंशो ऽध्यायः गरुड उवाच / सम्भवन्ति कथं प्रेताः केन तेषां गतिर्भवेत् / कीदृक्तेषां भवेद्रूपं भोजनं किं भवेत्प्रभो
“ஸ்வப்ன அத்தியாயம்” எனப்படும் இருபத்தொன்றாம் அத்தியாயம். கருடர் கூறினார்—ஓ பிரபுவே, பிரேதர்கள் எவ்வாறு தோன்றுகின்றனர்? எதனால் அவர்களுக்கு கதி (செல்லும் நிலை/இலக்கு) உண்டாகிறது? அவர்களின் உருவம் எத்தகையது, அவர்களின் உணவு என்ன?
Verse 2
सुप्रीतास्ते कथं प्रेताः क्व तिष्ठन्ति सुरेश्वर / प्रसन्नः कृपया देव प्रश्रमेनं वदस्व मे
ஓ தேவர்களின் ஈசனே, அந்தப் பிரேதர்கள் எவ்வாறு மிகுந்த திருப்தி (ஸுப்ரீதி) அடைகிறார்கள்? அவர்கள் எங்கே தங்குகின்றனர்? ஓ தேவா, கருணையுடன் प्रसன்னனாகி என் இக்கேள்விக்கு விடை அருள்வாயாக.
Verse 3
श्रीभगवानुवाच / पापकर्मरता ये वै पूर्वकर्मवशानुगाः / जायन्ते ते मृताः प्रेतास्ताञ्छृणुष्व वदाम्यहम्
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—முன்வினையின் வலியால் பாவச் செயல்களில் ஈடுபடுவோர், இறந்தபின் பிரேதராகப் பிறக்கின்றனர்; கேள், நான் அவர்களை விளக்குகிறேன்।
Verse 4
वापीकूपतडागांश्च आरामं सुरमन्दिरम् / प्रपां सद्म सुवृक्षांश्च तथा भोजनशालिकाः
கிணறு, படிக்கிணறு, குளம்; பூங்கா, தேவர் கோவில்; தண்ணீர் தங்குமிடம், இல்லம், நிழல் தரும் நல்ல மரங்கள், மேலும் அன்னம் வழங்கும் உணவுக்கூடங்கள்—இவை புண்ணியச் செயல்கள் எனக் கூறப்படுகின்றன।
Verse 5
पितृपैतामहं धर्मं किक्रीणाति स पापभाक् / मृतः प्रेतत्वमाप्नोति यावदाभूतसंप्लवम्
பித்ரு-பைதாமஹ தர்மத்தை விற்பவன் பாவத்தில் பங்காளி ஆவான்; அவன் இறந்தபின் பிரேதநிலையை அடைந்து, அது மகாப்ரளயம் வரை நீடிக்கும்।
Verse 6
गोचरं ग्रामसीमां तडागारामगह्वरम् / कर्षयन्ति च ये लोभात्प्रेतास्ते वै भवन्ति हि
பேராசையால் மாடுகள் மேயும் நிலம், கிராம எல்லை, குளம், தோட்டம், பள்ளத்தாக்கு ஆகியவற்றை கைப்பற்றுவோர், இறந்தபின் நிச்சயமாக பிரேதராகிறார்கள்।
Verse 7
चण्डालादुदकात्सर्पाद्ब्राह्मणाद्बैद्युताग्नितः / दंष्ट्रिभ्यश्च पशुभ्यश्च मरणं पापकर्मिणाम्
பாவச் செயல்வோர் பல வழிகளில் மரணமடைகிறார்கள்—சண்டாளன் மூலம், நீரால், பாம்பால், பிராமணனால், மின்னல் அல்லது தீயால், மேலும் பற்கள் கொண்ட உயிர்கள் மற்றும் விலங்குகளால் கூட।
Verse 8
उद्बन्धनमृता ये च विषशस्त्रहताश्च ये / आत्मोपघातिनो ये च विषूच्यादिहतास्तथा
தூக்கில் இறந்தோர், விஷத்தால் அல்லது ஆயுதத்தால் கொல்லப்பட்டோர், தம்மையே அழித்துக் கொண்டோர், மேலும் காலரா முதலிய நோய்களால் இறந்தோர்—இவர்கள் அனைவரும் அகால மரணத்தின்கீழ் எண்ணப்படுவர்.
Verse 9
महारोगैर्मृता ये च पापरोगैश्च दस्युभिः / असंस्कृतप्रमीता ये विहिताचारवर्जिताः
கடுமையான பெருநோய்களால் இறந்தோர், பாவத்தால் உண்டான நோய்களால் இறந்தோர், கொள்ளையர்களால் கொல்லப்பட்டோர்; மேலும் விதிக்கப்பட்ட ஸம்ஸ்காரங்கள் இன்றியும், நியமிக்கப்பட்ட ஆசாரங்களை விட்டு இறந்தோரும்—இங்கே கூறப்படுகின்றனர்.
Verse 10
वृषोत्सर्गादिलुप्ताश्चलुप्तमासिकपिण्डकाः / यस्यानयति शूद्रोग्निं तृणकाष्ठहवींषि सः
வೃಷோத்ஸர்கம் முதலிய கர்மங்களை விட்டுவிட்டோர், மாதந்தோறும் செய்ய வேண்டிய பிண்டதானமும் நின்றுபோனோர்—அத்தகையவருக்காக சூத்ரன் புல், விறகு, ஹவிஸ் உடன் புனித அக்கினியை கொண்டு வருவான்.
Verse 11
पतनात्पर्वतानां च भित्तिपातेन ये मृताः / रजस्वलादिदोषैश्च न च भूमौ मताश्च ये
மலைகளில் இருந்து விழுந்து இறந்தோர், சுவர் இடிந்து விழுவதால் இறந்தோர்; மேலும் ரஜஸ்வலா-ஸம்பர்க்கம் முதலிய தோஷங்களால் அசௌச நிலையில் இறந்தோர், நிலத்தில் இறக்காதோர்—இவர்களும் அசுப மரணத்தின்கீழ் சேர்வர்.
Verse 12
अन्तरिक्षे मृता ये च विष्णुस्मरणवर्जिताः / सूतकैः श्वादिसंपर्कैः प्रेतभावा इह क्षितौ
வான்வெளியில் இறந்து விஷ்ணு-ஸ்மரணமின்றி இருந்தோர்—சூதகம் மற்றும் நாய் முதலியவற்றின் தொடர்பால் உண்டாகும் அசுத்தத்தினால், இப்பூமியில் பிரேதநிலையில் அலைந்து திரிவர்.
Verse 13
एवमादिभिरन्यैश्च कुमृत्युवशगाश्च ये / ते सर्वे प्रेतयोनिस्था विचरन्ति मरुस्थले
இவ்விதமும் மற்ற விதங்களாலும் கும்ருத்யுவின் ஆட்பட்டோர் அனைவரும் பிரேதயோனியில் நிலைத்து, பாலைவனம் போன்ற பாழிடங்களில் அலைந்து திரிவர்।
Verse 14
मातरं भगिनीं भार्यां स्नुषां दुहितरं तथा / अदृष्टदोषां त्यजति स प्रेतो जायतेध्रुवम्
குற்றமற்ற தாய், சகோதரி, மனைவி, மருமகள் அல்லது மகளை கைவிடுபவன் நிச்சயமாகப் பிரேதனாகப் பிறக்கிறான்।
Verse 15
भ्रातृध्रुग्ब्रह्महा गोघ्नः सुरापो गुरुतल्पगः / हेमक्षौमहरस्तार्क्ष्य स वै प्रेतत्वमाप्नुयात्
ஓ தார்க்ஷ்யா (கருடா)! சகோதரத் துரோகி, பிராமணஹந்தகன், கோஹந்தகன், மதுபானி, குரு-படுக்கை அபகரிப்பவன், பொன்னும் நுண்ணிய ஆடையும் திருடுபவன்—அவன் நிச்சயமாகப் பிரேதத்துவம் அடைவான்।
Verse 16
न्यासापहर्ता मित्रध्रुक् परदाररतस्तथा / विश्वासघाती क्रूरस्तु स प्रेतो जायते ध्रुवम्
ஒப்படைக்கப்பட்ட நியாசத்தை அபகரிப்பவன், நண்பனைத் துரோகிப்பவன், பிறன் மனைவியிலே ஆசை கொண்டவன், நம்பிக்கையைத் துரோகிக்கும் கொடியவன்—அவன் நிச்சயமாகப் பிரேதனாகப் பிறக்கிறான்।
Verse 17
कुलमार्गांश्च सन्त्यज्य परधर्मरतस्तथा / विद्यावृत्तविहीनश्च स प्रेतो जायतेध्रुवम्
குலமரபின் நீதிமார்க்கங்களை விட்டு, பிறர்தர்மத்தில் ஈடுபட்டு, கல்வியும் நல்வழக்கமும் இன்றியவன்—அவன் நிச்சயமாகப் பிரேதனாகிறான்।
Verse 18
अत्रैवोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् / युधिष्ठिरस्य संवादं भीष्मेण सह सुव्रत / तदहं कथयिष्यामि यच्छ्रुत्वा सौख्यमाप्नुयात्
இங்கேயே நான் ஒரு பழமையான புனித இதிகாசத்தை எடுத்துரைக்கிறேன்—நல்ல விரதமுடையவரே, யுதிஷ்டிரன் பீஷ்மருடன் நிகழ்த்திய உரையாடல். அதை இப்போது சொல்கிறேன்; இதைக் கேட்டால் அமைதியும் நலனும் பெறுவர்.
Verse 19
युधिष्ठिर उवाच / केन कर्मविपाकेन प्रेतत्वमुपजायते / केन वा मुच्यते कस्मात्तन्मे ब्रूहि पितामह / यच्छ्रुत्वा न पुनर्मोहमेवं यास्या मि सुव्रत
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—எந்த கர்மவிபாகத்தால் பிரேதநிலை உண்டாகிறது? மேலும் எந்த வழியால், எதனால் அதிலிருந்து விடுதலை கிடைக்கிறது? பிதாமகரே, எனக்குச் சொல்லுங்கள். நல்ல விரதமுடையவரே, இதைக் கேட்டபின் நான் மீண்டும் இத்தகைய மயக்கத்தில் விழமாட்டேன்.
Verse 20
भीष्म उवाच / येनैव जायते प्रेतो येनैव स विमुच्यते / प्राप्नोति नरकं घोरं दुस्तरं दैवतैरपि
பீஷ்மர் கூறினார்—எந்த காரணத்தால் ஒருவன் பிரேதனாகிறானோ, அதே காரணத்தாலேயே அவன் விடுதலையும் அடைகிறான். அதே காரணத்தால் அவன் பயங்கர நரகத்தை அடைகிறான்; அது தேவர்களுக்கும் கடக்க அரிதானது.
Verse 21
सततं श्रवणाद्यस्य पुण्यश्रवणकीर्तनात् / मानवा विप्रमुच्यन्ते आपन्नाः प्रेतयोनिषु
அதனை இடையறாது கேட்பதாலும் பிற பக்திச் செயல்களாலும்—புண்ணியமான ஸ்ரவணம், கீர்த்தனம் ஆகியவற்றால்—பிரேதயோனியில் வீழ்ந்த மனிதர்கள் விரைவில் விடுபடுவர்.
Verse 22
श्रूयते हि पुरा वत्स ब्राह्मणः शंसितव्रतः / नाम्ना सन्तप्तकः ख्यात स्तपोर्ऽथे वनमाश्रितः
அன்புக் குழந்தையே, பழங்காலத்தில் ஒரு பிராமணன் இருந்தான் என்று கேள்விப்படுகிறோம்; அவனது விரதநிலை புகழப்பட்டது. ‘சந்தப்தகன்’ என்ற பெயரால் பிரசித்தி பெற்ற அவன், தவத்திற்காக வனத்தில் தஞ்சமடைந்தான்.
Verse 23
स्वाध्याययुक्तो होमेन यो (या) गयुक्तो दयान्वितः / यजन्स सकलान्यज्ञान्युक्त्या कालं च विक्षिपन्
ஸ்வாத்யாயத்தில் நிலைத்திருந்து, ஹோமக் கர்மத்தில் ஈடுபட்டு, கீர்த்தன-ஜபத்தில் பராயணனாய், கருணையால் நிறைந்தவன்—முறையாக எல்லா யாகங்களையும் நடத்தி, காலத்தை வீணாக்காமல் தர்மக் கடமையை நிறைவேற்றுவான்।
Verse 24
ब्रहामचर्यसमायुक्तो युक्तस्तपसि मार्दवे / परलोकभयोपेतः सत्यशौचैश्च निर्मलः
பிரம்மச்சரியத்தில் உறுதியாய், தவமும் மென்மையும் கொண்ட ஒழுக்கத்தில் நிலைத்து, பரலோகத்தை நினைக்கும் நல்வகை அச்சத்துடன், சத்தியமும் சௌசமும் கொண்டு தூய்மையடைந்தவன்—என்றும் களங்கமற்றவனாய் இருப்பான்।
Verse 25
युक्तो ऽहि गुरुवाक्येन युक्तश्चातिथिपूजने / आत्मयोगे सदोद्युक्तः सर्वद्वन्द्वविवर्जितः
அவன் நிச்சயமாக குருவின் வாக்கினோடு ஒத்திசைந்து, அதிதி-பூஜையிலும் அர்ப்பணிப்புடன் இருப்பான்; ஆத்மயோகத்தில் எப்போதும் முயன்று, எல்லா இருமைகளிலிருந்தும் விடுபடுவான்।
Verse 26
योगाभ्यासे सदा युक्तः संसारविजिगीषया / एवंवृत्तः सदाचारो मोक्षकाङ्क्षी जितेन्द्रियः
எப்போதும் யோகப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டு, சம்சாரத்தை வெல்லும் நோக்குடன், இவ்வாறு நடந்து சதாசாரனாய், மோக்ஷத்தை நாடி, இந்திரியங்களை வென்றவன்—உயர்ந்த நன்மைக்குத் தகுதியானவன் ஆவான்।
Verse 27
बहून्यब्दानि विजने वने तस्य गतानि वै / तस्य बुद्धिस्ततो जाता तीर्थानुगमनं प्रति
அவனுக்கு தனிமையான காட்டில் பல ஆண்டுகள் கடந்தன; பின்னர் அவனுடைய புத்தி விழித்தெழுந்து, தீர்த்தங்களை நாடி யாத்திரை செய்யும் வழிக்குத் திரும்பியது।
Verse 28
पुण्यैस्तीर्थजलैरेव शोषयिष्ये कलेवरम् / स तीर्थेत्वरितं स्नात्वा तपस्वी भास्करोदये / कृतजाप्यनमस्कारो ह्यध्वानं प्रत्यपद्यत
“புண்ணியத் தீர்த்தநீராலேயே இந்த உடலைக் காயச் செய்வேன்” என்று உறுதி செய்து, அந்தத் தபஸ்வி சூரியோதயத்தில் தீர்த்தத்தில் விரைந்து நீராடி, ஜபமும் வணக்கமும் நிறைவேற்றி வழிப்பயணம் தொடங்கினார்।
Verse 29
एकस्मिन्दिवसे विप्रो मार्गभ्रष्टो महातपाः / ददर्शाध्वनि गच्छन्स पञ्च प्रेतान् सुदारुणान्
ஒருநாள் பெருந்தவம் உடைய அந்தப் பிராமணன் வழி தவறி, பாதையில் நடந்து செல்லும் போது மிகக் கொடூரமான ஐந்து பிரேதங்களை கண்டான்।
Verse 30
अरण्ये निर्जने देशे संकटे वृक्षवर्जिते / पञ्चैतान्विकृताकारान्दृष्ट्वा वै घोरदर्शनान् / ईषत्सन्त्रस्तहृदयो ऽतिष्ठदुन्मील्य लोचने
மரமற்ற, அபாயமிக்க, தனிமையான காட்டுப் பகுதியில் அந்த ஐந்து விகார வடிவம் கொண்ட, அச்சமூட்டும் தோற்றமுடைய பிரேதங்களைப் பார்த்ததும் அவன் உள்ளம் சிறிது அஞ்சி நடுங்கியது; கண்களை அகலத் திறந்து அங்கேயே நின்றான்।
Verse 31
अवलम्ब्य ततो धैर्यं भयमुत्सृज्य दूरतः / पप्रच्छ मधुराभाषी के यूयं विकृताननाः
அப்போது அவன் தைரியத்தைத் தாங்கிக் கொண்டு, அச்சத்தைத் தூரம் தள்ளி, இனிய மொழியில் கேட்டான்—“விகாரமான முகங்களைக் கொண்ட நீங்கள் யார்?”
Verse 32
किञ्चाशुभं कृतं कर्म येन प्राप्ताः स्थ वैकृतम् / कथं वा चैकतः कर्म प्रस्थिताः कुत्र निश्चितम्
“எந்த அசுபக் கர்மத்தைச் செய்ததால் நீங்கள் இவ்விதமான துன்பமான விகார நிலையை அடைந்தீர்கள்? மேலும் கர்மத்தின் வலியாலேயே நீங்கள் எவ்வாறு புறப்பட்டீர்கள்—உங்கள் இலக்கு எங்கே நிர்ணயிக்கப்பட்டது?”
Verse 33
प्रेतराज उवाच / स्वैः स्वैस्तु कर्मभिः प्राप्तं प्रेतत्वं हि द्विजोत्तम / परद्रोहरताः सर्वे पापमृत्युवशं गताः
பிரேதராஜன் உரைத்தான்—ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவனே, தத்தம் தத்தம் கர்மங்களாலேயே பிரேதநிலை நிச்சயமாக அடையப்படுகிறது. பிறருக்கு தீங்கு செய்ய விரும்புவோர் அனைவரும் பாபமரணத்தின் ஆட்சிக்குள் வீழ்வர்.
Verse 34
क्षुत्पिपासार्दिता नित्यं प्रेतत्वं समुपागताः / हतवाक्या हतश्रीका हत संज्ञा विचेतसः
அவர்கள் எப்போதும் பசி, தாகத்தால் வாடி பிரேதநிலையை அடைந்தனர். அவர்களின் பேச்சு சிதைந்தது; அவர்களின் திரு-ஒளி அழிந்தது; உணர்வு சிதறி, மனம் மயங்கியது.
Verse 35
न जानीमो दिशं तात विदिशं चातिदुः खिताः / क्व नु गच्छामहे मूढाः पिशाचाः कर्मजा वयम्
அன்புத் தந்தையே, மிகுந்த துயரால் நாங்கள் திசையையும் துணைத் திசையையும் அறியோம். எங்கே போவோம் நாம் மயங்கியோர்? நாங்கள் கர்மத்தால் பிறந்த பிசாசுகள்.
Verse 36
न माता न पितास्माकं प्रेतत्वं कर्मभिः स्वकैः / प्राप्ताः स्म सहसा जातदुः खोद्वेगसमाकुलम्
இங்கே எங்களுக்கு தாயும் இல்லை, தந்தையும் இல்லை; எங்கள் சொந்த கர்மங்களாலேயே பிரேதநிலையை அடைந்தோம். புதிதாய் எழுந்த துயரும் கலக்கமும் சூழ, திடீரென நாம் ஆட்கொள்ளப்பட்டோம்.
Verse 37
दर्शनेन च ते ब्रह्मन्मुदिताप्यायिता वयम् / मुहूर्तन्तिष्ठ वक्ष्यामि वृत्तान्तं सर्वमादितः
ஓ பிராமணரே, உமது தரிசனத்தால் நாங்கள் மகிழ்ந்து புத்துணர்வு பெற்றோம். ஒரு கணம் தங்குங்கள்; தொடக்கத்திலிருந்து முழு நிகழ்வையும் நான் உரைப்பேன்.
Verse 38
अहं पर्युषितो नाम एष सूचीमुखस्तथा / शीघ्रगो रोघ (ह) कश्चैव पञ्चमो लेखकः स्मतृतः
நான் ‘பர்யுஷித’ எனப் பெயர்பெற்றவன்; இவன் ‘ஸூசீமுக’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறான். மற்றவன் ‘ஷீக்ரக’, இன்னொருவன் ‘ரோ(ஹ)’—இவர்கள் யமனின் கர்ம-லேககர்களின் ஐந்தாம் வகையென நினைவுகூரப்படுகின்றனர்.
Verse 39
एवं नाम्ना च सर्वे वै संप्राप्ताः प्रेततां वयम् / ब्राह्मण उवाच / प्रेतानां कर्मजातानां कथं वै नामसम्भवः / किञ्चित्कारणमुदिश्य येन ब्रूयाः स्वनामकान्
இவ்வாறான பெயர்களினாலேயே நாங்கள் அனைவரும் பிரேதநிலையை அடைந்தோம். பிராமணர் கூறினார்—கர்மத்தால் உருவான பிரேதர்களுக்கு இப்பெயர்கள் எவ்வாறு உண்டாகின்றன? ஒவ்வொருவரையும் அவரவர் பெயரால் அழைக்கும் குறிப்பிட்ட காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்.
Verse 40
प्रेतराज उवाच / मया स्वादु सदा भुक्तं दत्तं पर्युषितं द्विज
பிரேதராஜன் கூறினான்—ஓ த்விஜா! நான் முன்பே எப்போதும் இனியதை உண்டு விட்டேன்; அதன் பின் கொடுக்கப்படுவது, பழையது/பர்யுஷிதமாக அர்ப்பணிக்கப்படுவது—அத்தகைய தானமே ‘பர்யுஷித’ எனச் சொல்லப்படுகிறது.
Verse 41
शीघ्रं गच्छति विप्रेण याचितः क्षुधितेन वै / एतत्कारणमुद्दिश्य नाम पर्युषितं मम
பசியுற்றவன் பிராமணன் வழியாக வேண்டினால், அந்த அர்ப்பணம் உண்மையிலேயே விரைவாகச் சென்று சேரும். இதனாலேயே என் பெயர் ‘பர்யுஷித’ என நினைவுகூரப்படுகிறது.
Verse 42
शीघ्रं गच्छति विप्रेण याचितः क्षुधितेन वै / एतत्कारणमुद्दिश्य शीघ्रगो ऽयं द्विजोत्तम
பசியுற்ற பிராமணன் வேண்டினால், தானம் விரைவாகச் சென்று சேரும். ஆகவே, ஓ த்விஜோத்தமா, இதற்கு ‘ஷீக்ரக’—அதாவது விரைவுச் செல்லுபவன்—என்று பெயர் கூறப்படுகிறது.
Verse 43
सूचिता बहवो ऽनेन विप्रा अन्नाधिकाङ्क्षया / एतत्कारणमुद्दिश्य एष सूचिमुखः स्मृतः
இந்தக் குற்றத்தால் உணவின் மிகை ஆசையினால் பல பிராமணர்கள் பழிக்கப்பட்டனர். இதே காரணத்தைச் சுட்டி இந்நரகம் ‘சூசீமுகம்’ என நினைவுகூரப்படுகிறது.
Verse 44
एकाकी मिष्टमश्राति पोष्यवर्गमृते सदा / ब्राह्मणानामभावेन रोध (ह) कस्तेन चोच्यते
ஒருவன் தனியாகவே இனிப்புகளை உண்டு, போஷிக்க வேண்டியவர்களை எப்போதும் விலக்குகிறான்; பிராமணர்கள் இல்லாதபோது அவனைத் தடுக்க உரிய அறிவுரை யார் கூறுவர்?
Verse 45
पुरायं मौनमास्थाय याचितो विलिखेद्भुवम् / तेन कर्मविपाकेन लेखको नाम चोच्यते
முன்பு அவன் மௌனம் காத்து, கேட்டபோது மண்ணில் எழுதினான்; அந்தக் கர்மத்தின் பலனால் அவன் ‘லேககன்’ (எழுத்தாளர்) என அழைக்கப்படுகிறான்.
Verse 46
प्रेतत्वं कर्मभावेन प्राप्तं नामानि च द्विज / मेषाननो लेखको ऽयं रोध (ह) कः पर्वताननः
ஓ இருபிறப்பனே! கர்மப் பாவத்தின்படி பிரேதநிலை அடையப்படுகிறது; அதற்கேற்ப பெயர்களும் வழங்கப்படுகின்றன—சிலர் ‘மேஷானனர்’, இவன் ‘லேககன்’, சிலர் ‘ரோத/ஹ’, சிலர் ‘பர்வதானனர்’ எனப்படுவர்.
Verse 47
शीघ्रगः पुशुवक्त्रश्च सूचकः सूचिवक्त्रवान् / दुःखिता नितरां स्वमिन्पश्य रूपविपर्ययम्
ஒருவன் விரைவோடினாலும் மிருகமுகம் பெறுகிறான்; குற்றம் சொல்லி அறிவிப்பவன் ‘சூசி-வக்த்ரன்’ ஆகிறான். ஓ ஆண்டவனே! உருவத்தின் இந்த மாற்றத்தைப் பார்—அவர்கள் மிகுந்த துயருறுகின்றனர்.
Verse 48
कृत्वा मायामयं रूपं विचरामो महीतले / सर्वे च विकृताकारा लम्बोष्ठा विकृताननाः
மாயாமய வடிவம் ஏற்று நாம் பூமியில் அலைகிறோம்; நாமெல்லாம் விகார உருவம்—உதடுகள் தொங்க, முகங்கள் சிதைந்தவை.
Verse 49
बृहच्छरीरिणो रौद्रा जाताः स्वेनैव कर्मणा / एतत्ते सर्वमाख्यातं प्रेतत्वे कारणं मया
அதிகப் பெருந்தேகம் (வேதனை தருவது) உடையவர்களும் கொடூர இயல்புடையவர்களும் தம் சொந்த கர்மத்தாலேயே அப்படியாகின்றனர். இவ்வாறு பிரேதத்துவத்தின் காரணத்தை உனக்கு முழுமையாகச் சொன்னேன்.
Verse 50
ज्ञानिनो ऽपि वयं सर्वे जाताः स्म तव दर्शनात् / यत्र ते श्रवणे श्रद्धा तत्पृच्छ कथयामि ते
உன் தரிசனத்தாலேயே நாமெல்லாம் ஞானம் பெற்றோம். ஆகவே நீ எதை கேட்க நம்பிக்கை கொண்டிருக்கிறாயோ, அதையே கேள்; நான் உனக்கு விளக்குவேன்.
Verse 51
ब्राह्मण उवाच / ये जीवा भुवि जीवन्ति सर्वे ऽप्याहारमूलकाः / युष्माकमपिचाहारं श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः
பிராமணன் கூறினான்: பூமியில் வாழும் எல்லா உயிர்களும் உணவையே அடிப்படையாகக் கொண்டு வாழ்கின்றன. ஆகவே உங்கள் உணவு பற்றி தத்துவமாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்.
Verse 52
प्रेता ऊचुः / यदि ते श्रवणे श्रद्धा आहाराणां द्विजोत्तम / अस्माकं तु महीभाग शृणुत्वं सुसमाहितः
பிரேதர்கள் கூறினர்: ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவனே, உணவுப் படையல்கள் பற்றி கேட்க உனக்கு நம்பிக்கை இருந்தால், ஓ பாக்கியவானே, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி எங்கள் சொற்களை கேள்.
Verse 53
ब्राह्मण उवाच / कथयन्तु महाप्रेता आहारं च पृथक्पृथक् / इत्युक्तां ब्राह्मणेनेममूचुः प्रेताः पृथकपृथक्
பிராமணன் கூறினான்—“மகாப்ரேதர்களே, உங்கள் உணவை ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாகச் சொல்லுங்கள்.” இவ்வாறு பிராமணன் கூற, பிரேதர்கள் வரிசையாகத் தனித்தனியாகப் பேசினர்.
Verse 54
प्रेता ऊचुः / शृणु चाहारमस्माकं सर्वसत्त्बविगर्हितम् / यच्छ्रुत्वा गर्हसे ब्रह्मन् भूयोभूयश्च गर्हितम्
பிரேதர்கள் கூறினர்—“எங்கள் உணவைச் செவிமடுக்கவும்; அது எல்லா உயிர்களாலும் கண்டிக்கப்படுவது. ஓ பிராமணரே, இதைக் கேட்டுத் தாங்கள் எங்களை மீண்டும் மீண்டும் பழிக்கிறீர்; அது உண்மையிலேயே எப்போதும் பழிக்கத்தக்கதே.”
Verse 55
श्लेष्ममूत्रपुरीषोत्थं शरीराणां मलैः सह / उच्छिष्टैश्चैव चान्यैश्च प्रेतानां भोजनं भवेत्
பிரேதர்களின் உணவு கபம், மூத்திரம், மலம் ஆகியவற்றிலிருந்து உண்டானது—உடலின் அழுக்குகளுடன் சேர்ந்து—உச்சிஷ்டம் மற்றும் பிற அசுத்த மீதங்களே ஆகும்.
Verse 56
गृहाणि चाप्यशौचानि प्रकीर्णोपस्कराणि च / मलिनानि प्रसूतानि प्रेता भुञ्जन्ति तत्र वै
அசௌசமாக இருக்கும் வீடுகளில், வீட்டுப் பொருட்கள் சிதறிக் கிடந்து—அழுக்காகவும், பிரசவத்தால் உண்டான அசுத்தத்தால் மாசுபட்டும் இருக்கும் இடங்களில்—அங்கேயே பிரேதர்கள் நிச்சயமாக உண்ணுகின்றனர்.
Verse 57
नास्ति सत्यं गृहे यत्र न शौचं न च संयमः / पतितैर्दस्युभिः सङ्गः प्रेता भुञ्जन्ति तत्र वै
எந்த வீட்டில் சத்தியம் இல்லை, தூய்மை இல்லை, தன்னடக்கம் இல்லை—மேலும் வீழ்ந்தவர்களும் திருடர்களும் (தஸ்யுக்கள்) உடன் சேர்க்கை உள்ளதோ—அங்கேயே பிரேதர்கள் நிச்சயமாக உண்ணுகின்றனர்.
Verse 58
बलिमन्त्रविहीनानि होमहीनानि यानि च / स्वाध्याय व्रतहीनानि प्रेता भुञ्जन्ति तत्र वै
மந்திரமின்றி செய்யப்படும் பலி, ஹோமஅக்னியின்றி நிகழும் கிரியை, சுவாத்யாயமும் விரதநியமமும் அற்ற செயல்—அங்கேயே நிச்சயமாகப் பிரேதர்கள் தம் பங்கினை உண்டு பெறுவர்।
Verse 59
न लज्जा न च मर्यादा यदात्र स्त्रीजितो गृही / गुरवो यत्र पूज्या न प्रेता भुञ्जन्ति तत्र वै
எங்கே வெட்கமும் இல்லை, ஒழுங்கும் இல்லை; எங்கே இல்லறத்தான் பெண்ணின் வசப்படுகிறானோ; எங்கே குருமார்கள் போற்றப்படாதாரோ—அங்கே நிச்சயமாகப் பிரேதர்கள் பங்கெடுக்கார்.
Verse 60
यत्र लोभस्तथा क्रोधो निद्रा शोको भयं मदः / आलस्यं कलहो नित्यं प्रेता भुञ्जन्ति तत्र वै
எங்கே பேராசையும் கோபமும், தூக்கமயக்கம், துயரம், அச்சம், மயக்கம் உள்ளதோ; எங்கே சோம்பலும் இடையறாத சண்டையும் உள்ளதோ—அங்கே நிச்சயமாகப் பிரேதர்கள் தம் உணவைப் பெறுவர்।
Verse 61
भर्तृहीना च या नारी परवीर्यं निषेवते / बीजं मूत्रसमायुर्क्त प्रेता भुञ्जन्ति तत्तु वै
கணவன் இல்லாத பெண் பிற ஆணின் வீரியத்தை நாடினால்—அவளின் விதை மூத்திரம் கலந்ததாகி, அதுவே நிச்சயமாகப் பிரேதர்களின் பங்காகிறது।
Verse 62
लज्जा मे जायते तात वदतो भोजनं स्वकम् / यत्स्त्रीरजो योनिगतं प्रेता भुञ्जन्ति तत्तु वै
அன்புடையோனே, அவர்களுடைய சொந்த உணவைச் சொல்லவே எனக்கு வெட்கம் உண்டாகிறது—பெண்ணின் ரஜஸ் யோனி வழியில் இருப்பதே நிச்சயமாகப் பிரேதர்கள் உண்ணுவது.
Verse 63
निर्विण्णाः प्रेतभावेन पृच्छामि त्वां दृढव्रत / यथा न भविता प्रेतस्तन्मे वद तपोधन / नित्यं मृत्युर्वरं जन्तोः प्रेतत्वं मा भवेत्क्वचित्
பிரேதநிலையால் மனம் வெறுத்து, ஓ உறுதியான விரதம் கொண்ட தவோத்தமா, உம்மை நான் கேட்கிறேன்—எப்படி பிரேதனாகாமல் இருக்கலாம் என்று சொல்லுங்கள். உயிர்க்கு மரணமே எப்போதும் மேல்; பிரேதத்துவம் ஒருபோதும் ஏற்படாதிருக்கட்டும்.
Verse 64
ब्राह्मण उवाच / उपवासपरो नित्यं कृच्छ्रचान्द्रायणे रतः / व्रतैश्च विविधैः पूतो न प्रेतो जायते नरः
பிராமணர் கூறினார்—எவன் எப்போதும் உபவாசத்தில் ஈடுபட்டு, க்ருச்சிரம் மற்றும் சாந்த்ராயணம் போன்ற தவங்களில் நிலைத்து, பலவகை விரதங்களால் தூய்மையடைந்திருக்கிறானோ—அவன் பிரேதனாகப் பிறப்பதில்லை.
Verse 65
एकादश्यां व्रतं कुर्वञ्जागरेण समन्वितम् / अपरैः सुकृतैः पूतो न प्रेतो न प्रेतो जायते नरः
எவன் ஏகாதசி விரதத்தை விழிப்புடன் (ஜாகரணத்துடன்) கடைப்பிடித்து, பிற சுக்ருதச் செயல்களாலும் தூய்மையடைகிறானோ—அவன் பிரேதனாக மாறான்; பிரேதநிலையிலும் பிறப்பதில்லை.
Verse 66
इष्ट्वा वै वाश्वमेधादीन्दद्याद्दानानि यो नरः / आरामोद्यानवाप्यादेः प्रपायाश्चैव कारकः
எவன் அஸ்வமேதம் முதலான மகாயாகங்களைச் செய்து தானங்களை அளிக்கிறானோ, மேலும் ஆராமம்-உத்யானம், வாபி/குளம் முதலியவற்றையும், பயணிகளுக்கான குடிநீர் நிலையங்களையும் அமைக்கிறானோ—அவனுடைய புண்ணியம் பெரிது.
Verse 67
कुमारीं ब्राह्मणानां तु विवाहयति शक्तितः / विद्यादो ऽभयदश्चैव न प्रेतो जायते नरः
எவன் தன் ஆற்றலுக்கேற்ப பிராமணர்களின் கன்னியரை திருமணம் செய்து வைக்கிறானோ, மேலும் கல்வி-தானமும் அபய-தானமும் அளிக்கிறானோ—அவன் பிரேதனாகப் பிறப்பதில்லை.
Verse 68
शूद्रान्नेन तु भुक्तेन जठरस्थेन यो मृतः / दुर्मृत्युना मृतो यश्च स प्रेतो जायते नरः
சூத்ரரிடமிருந்து பெற்ற (அசுத்த/விலக்கப்பட்ட) அன்னத்தை உண்டு, அது வயிற்றில் ஜீரணமாகுமுன் இறந்தவனும், அல்லது அபமரணம்/துர்மரணம் அடைந்தவனும்—அவன் பிரேதமாகப் பிறக்கிறான்.
Verse 69
अयाज्ययाजकश्चैव याज्यानां च विवर्जकः / कारुभिश्च रतो नित्यं स प्रेतो जायते नरः
யாஜ்யமல்லாதவர்களுக்காக யாகக் கிரியைகளைச் செய்விப்பவனும், யாஜ்யமான (தகுதியுள்ள)வர்களுக்காகச் செய்விப்பதைத் தவிர்ப்பவனும், எப்போதும் இழிவான/அதர்மத் தொழில்களில் ஈடுபடுபவனும்—அவன் பிரேதமாகப் பிறக்கிறான்.
Verse 70
कृत्वा मद्यपसम्पर्कं मद्यपस्त्रीनिषेवणम् / अज्ञानाद्भक्षयन्मांसं स प्रेतो जायते नरः
மது அருந்துவோரின் கூட்டுறவை நாடுபவனும், மதுவாரின் பெண்களுடன் சேர்பவனும், அறியாமையால் மாம்சம் உண்ணுபவனும்—அவன் பிரேதமாகப் பிறக்கிறான்.
Verse 71
देवद्रव्यं च ब्रह्मस्वं गुरुद्रव्यं तथैव च / कन्यां ददाति शुल्केन स प्रेतो जायते नरः
தேவர்களின் சொத்தையும், பிராமணருக்கென நிர்ணயிக்கப்பட்ட ‘பிரஹ்மஸ்வம்’ என்பதையும், குருவின் சொத்தையும் அபகரிப்பவனும், விலை பெற்று கன்யாதானம் செய்வவனும்—அவன் பிரேதமாகப் பிறக்கிறான்.
Verse 72
मातरं भगिनीं भार्यां स्नुषां दुहितरं तथाः / अदृष्टदोषास्त्यजति स प्रेतो जादृ
பிரேதநிலையை அடைந்த அந்த இறந்தவன், குற்றம் எதுவும் காணப்படாதபோதிலும், தாய், சகோதரி, மனைவி, மருமகள், மகள்—இவர்களை எல்லாம் விட்டு விலகுகிறான்; இதுவே பிரேதாவஸ்தையின் நிலை.
Verse 73
न्यासापहर्ता मित्रध्रुक्परदाररतः सदा / विश्वासघाती कूटश्च स प्रेदृ
ஒப்படைக்கப்பட்ட நிதியை அபகரிப்பவன், நண்பனைத் துரோகிப்பவன், எப்போதும் பரஸ்திரீ ஆசக்தன், நம்பிக்கையை உடைப்பவன், கபடன்—அத்தகையவன் பாபியாகி பிரேதநிலையின் வேதனைகளுக்குரியவன் ஆவான்।
Verse 74
भ्रातृध्रुग्ब्रह्महा गोघ्नः सुरापो गुरुतल्पगः / कुलमार्गं परित्यज्य ह्यनृतोक्तौ सदा रतः / हर्ता हेम्नश्च भूमेश्च स प्रेदृ
சகோதரனைத் துரோகிப்பவன், பிராமணனை கொல்லுபவன், பசுவைக் கொல்லுபவன், மதுபானி, குருவின் படுக்கையை மீறுபவன், குலதர்மத்தை விட்டு விலகுபவன், எப்போதும் பொய் பேசுபவன், பொன் அல்லது நிலத்தைத் திருடுபவன்—அவன் நிச்சயமாக பிரேதனாகிறான்।
Verse 75
भीष्म उवाच / एवं ब्रुवति वै विप्रे आकाशे दुन्दुभिस्वनः / अपतत्पुष्पवर्षं च देवर्मुक्तं द्विजोपरि
பீஷ்மர் கூறினார்—அந்த பிராமணன் இவ்வாறு உரைத்துக் கொண்டிருக்கையில், ஆகாயத்தில் துந்துபி முழக்கம் எழுந்தது; தேவர்கள் விடுத்த மலர்மழை அந்த த்விஜன் மீது பொழிந்தது।
Verse 76
पञ्च देवविमानानि प्रेतानामागतानि वै / स्वर्गं गता विमानैस्ते दिव्यैः संपृच्छ्य तं मुनिम्
உண்மையாகவே பிரேதர்களுக்காக ஐந்து தேவவிமானங்கள் வந்தன. அவர்கள் அந்த திவ்ய விமானங்களில் சொர்க்கம் சென்று அந்த முனிவனை வினவினர்।
Verse 77
ज्ञानं विप्रस्य सम्भाषात्पुण्यसंकीर्तनेन च / प्रेताः पापविनिर्मुक्ताः परं पदमवाप्नुयुः
அறிவுடைய பிராமணனுடன் உரையாடுதலாலும், புண்ய-சங்கீர்த்தனத்தாலும் பிரேதர்கள் பாபத்திலிருந்து விடுபட்டு பரமபதத்தை அடைகின்றனர்।
Verse 78
सूत उवाच / इदमाख्यानकं श्रुत्वा कम्पितो ऽश्वत्थपत्रवत् / मानुषाणां हितार्थाय गरुडः पृष्टवान्पुनः
சூதர் கூறினார்—இந்த ஆக்யானத்தைச் செவிமடுத்து கருடன் புனித அசுவத்த இலைபோல் நடுங்கினான்; மனிதர்களின் நலனுக்காக மீண்டும் வினவினான்।
Frequently Asked Questions
The chapter groups deaths by violence, accident, suicide, sudden afflictions, impurity contacts, and dying without Viṣṇu-smṛti as inauspicious conditions that can bind the departed to wandering preta existence. The doctrinal point is not mere accidentology; it is that karmic predispositions, ritual neglect, and dharmic collapse manifest as destabilized death conditions, producing a restless intermediate state rather than a settled post-mortem trajectory.
The narrative uses onomastics as ethical pedagogy: each name encodes a specific fault in giving, restraint, or conduct (especially food-related greed and improper offering). The chapter presents these names as ‘karmic diagnostics’—a way to read distorted post-death identity as the externalization of inner dispositions, reinforcing the Purāṇic principle that form and fate follow karma.
The text highlights sustained fasting and austerities (Kṛcchra, Cāndrāyaṇa), Ekādaśī fasting with night vigil, major sacrifices (e.g., Aśvamedha as an idealized marker), dāna (charity), and establishing public welfare works (ponds, gardens, water stations). It also implies that maintaining śauca, truthfulness, proper mantra-rite performance, and honoring elders/teachers keeps the household environment from becoming a ‘feeding ground’ for preta influences.