Adhyaya 8
The Narrative of the Five Pretas (Eligibility for rites and jīvac-chrāddha procedure)
பிரேதகல்பத்தின் நடைமுறை தர்மவழியில் கருடன் விஷ்ணுவிடம்—இறந்தவரின் கிரியைகளுக்கான அதிகாரம் யாருக்கு, சிராத்தம் எத்தனை வகை என்று கேட்கிறான். விஷ்ணு தகுதி வரிசையை இறங்குமுறையில் கூறுகிறார்: முதலில் மகன் முதலிய நேரடி சந்ததி, பின்னர் சகோதர வம்சம், பின்னர் சபிண்ட உறவினர், பின்னர் சமாநோதக உறவுகள்; இருபுறமும் இல்லையெனில் பெண்கள். சந்நியாசி அரசனுக்கும் முன்-நடு-பின் கிரியைகள் ஒழுங்காகச் செய்யப்பட வேண்டும். ஆண்டுதோறும் செய்யும் ஏகோத்திஷ்ட சிராத்தத்தின் மகிமை—நம்பிக்கையுடன் செய்தால் தேவர்கள், பித்ருக்கள், பூதங்கள், நாகங்கள், விலங்குகள் மற்றும் எல்லா உயிர்களும் திருப்தியடைந்து குடும்ப நலமும் செல்வவளமும் அளிக்கின்றனர். தகுதியான செய்பவர் இல்லையெனில் ‘ஜீவச் சிராத்தம்’—உயிருடன் இருக்கும்போதே தானே செய்யும் சிராத்தம்—சுத்தி, விஷ்ணு பூஜை, அக்னி/சோம/யம/ருத்ரருக்கு மந்திர ஆஹுதி, பிராமண போஜனம், தக்ஷிணை, எள் பாத்திர தானம், நீர்தர்ப்பணம், பிண்டதானம், மாதாந்திர கிரியைகள், இறுதியில் சபிண்டீகரணம் வரை விதிக்கப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
प्रेतकल्पे पञ्चप्रेतोपाख्यानं नाम सप्तमो ऽद्यायः गरुड उवाच / स्वामिन्कस्याधिकारो ऽत्र सर्व एवौर्ध्वदेहिके / क्रियाः कतिविधाः प्रोक्ता वदैतत्सर्वमेव मे
பிரேதகல்பத்தில் ‘ஐந்து பிரேதங்களின் உபாக்யானம்’ எனப்படும் ஏழாம் அதிகாரம். கருடன் கூறினான்—ஸ்வாமி! இங்கு அவுர்த்வதேஹிக (மரணத்திற்குப் பிந்தைய) கிரியைகளில் யாருக்கு அதிகாரம்? அவை எத்தனை வகையென சொல்லப்பட்டுள்ளன? அனைத்தையும் எனக்கு முழுமையாக உரையுங்கள்।
Verse 2
श्रीकृष्ण उवाच / पुत्रः पौत्रः प्रपौत्रो वा तद्भ्राता भ्रातृसन्ततिः / सपिण्डसन्ततिर्वापि क्रियार्हाः खग ज्ञातयः
ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—ஓ கக (கருடா)! மகன், பேரன் அல்லது கொள்ளுப்பேரன்; மேலும் சகோதரன் மற்றும் சகோதரன் சந்ததி; அதுபோல சபிண்ட உறவினரின் பரம்பரையும்—இவர்கள் அனைவரும் அந்த்யேஷ்டி-ஸ்ராத்தாதி கிரியைகளைச் செய்யத் தகுதியான ஞாதிகள் ஆவர்।
Verse 3
तेषामभावे सर्वेषां समानोदकसन्ततिः / कुलद्वये ऽपि चोच्छिन्ने स्त्रीभिः कार्याः क्रियाः खग
அவர்கள் அனைவரும் இல்லையெனில், சமானோதக உறவினரின் முழுப் பரம்பரையே அந்தக் கிரியைகளைச் செய்ய வேண்டும். மேலும் இரு குலங்களின் தொடரும் துண்டிக்கப்பட்டிருந்தாலும், ஓ கக (கருடா), பெண்களாலும் அந்த்யேஷ்டி மற்றும் பித்ருக் கிரியைகள் செய்யப்பட வேண்டும்।
Verse 4
इच्छयोच्छिन्नबन्धश्च कारयेदवनीपतिः / पूर्वाः क्रिया मध्यमाश्च तथा चैवोत्तराः क्रियाः
தன் விருப்பத்தால் உலகப் பந்தங்களைத் துண்டித்த அரசனுக்கும்கூட—அவனுக்காக முன்னைய, நடுவைய, பின்னைய கிரியைகள் அனைத்தும் முறையாகச் செய்யப்பட வேண்டும்।
Verse 5
प्रतिसंवत्सरं पक्षिन्नेकोद्दिष्टविधानतः / श्राद्धं तत्र प्रकर्तव्यं फलं तस्य शृणुष्व मे
ஓ பறவையே (கருடா)! ஒவ்வோர் ஆண்டும் ஏகோத்திஷ்ட விதிப்படி அங்கே அவனுக்காக ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்; அதன் பலனை என்னிடமிருந்து கேள்।
Verse 6
ब्रह्मेन्द्ररुद्रनासत्यसूर्याग्निवसुमारुतान् / विश्वेदेवान्पितृ गणान्वयांसि मनुजान्पशून्
அவன் பிரம்மா, இந்திரன், ருத்ரன், நாசத்தியர்கள், சூரியன், அக்னி, வசுக்கள், மருதர்கள்; மேலும் விஸ்வேதேவர்கள், பித்ருகணங்கள், பறவைகள், மனிதர்கள், விலங்குகள்—இவை அனைத்தையும் தன்னுள் உள்ளடக்குகின்றான்।
Verse 7
सरीसृपान्मातृगणान्यच्चान्यद्भूतसंज्ञितम् / श्राद्धं श्रद्धान्वितः कुर्वन्प्रीणयत्यखिलं जगत्
நம்பிக்கையுடன் சிராத்தம் செய்பவன் பாம்புகள் முதலிய ஊர்வனங்கள், மாத்ருகணங்கள், பூதவகை எனக் கூறப்படும் பிற உயிர்கள் அனைத்தையும் திருப்திப்படுத்தி, முழு உலகையும் மகிழ்விக்கிறான்।
Verse 8
ते तृप्तास्तर्पयन्त्येनं पुत्रदारधनैस्तथा / अधिकारः क्रियाभेदः समासात्ते निरूपितः
அவர்கள் திருப்தியடைந்தால், மகன், மனைவி, செல்வம் முதலியவற்றால் அவனையும் மறுமுறையாகத் திருப்திப்படுத்துவர். இவ்வாறு தகுதி (அதிகாரம்) மற்றும் கிரியைகளின் வேறுபாடுகள் சுருக்கமாக விளக்கப்பட்டன।
Verse 9
गरुड उवाच / उक्तेष्वेको ऽपि चेन्न स्यादधिकारी सुरोत्तम / कर्तव्यं किं तदा विष्णो पुरुषेण विजानता
கருடன் கூறினான்—தேவர்களில் சிறந்தவரே! நீங்கள் உரைத்த கிரியைகளில் ஒன்றிற்கும் ஒருவனுக்கு தகுதி இல்லையெனில், விஷ்ணுவே, அப்போது அறிவுடைய மனிதன் என்ன செய்ய வேண்டும்?
Verse 10
श्रीकृष्ण उवाच / अधिकारो यदा नास्ति यदि नास्ति च निश्चयः / जीविते सति जीवाय दद्याच्छ्राद्धंस्वयं नरः
ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—தகுதியுள்ளவர் இல்லாதபோதும், யார் செய்ய வேண்டும் என்ற உறுதியும் இல்லாதபோதும், உயிருடன் இருக்கும் காலத்திலேயே மனிதன் தன் நலனுக்காகத் தானே சிராத்தம் அளிக்க வேண்டும்।
Verse 11
कृतोपवासः सुस्नातः कृष्णासङ्गः समाहितः / कर्तारमथ भोक्तारं विष्णुं सर्वेश्वरं यजेत्
உபவாசம் இருந்து, நன்றாக நீராடி, அசுத்தச் சங்கத்தை விட்டு, மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி—செய்பவனும் பெறுபவனுமாகிய சர்வேஸ்வரன் விஷ்ணுவை வழிபட வேண்டும்।
Verse 12
सदक्षिणाश्च सतिलास्तिस्त्रश्च जलधेनवः / निवेदयेत्पितृभ्यश्च स्वधेति सुसमाहितः
யோக்யமான தக்ஷிணை, எள்ளு மற்றும் மூன்று ஜலதேனுக்களை அர்ப்பணித்து, மனம் ஒருமித்து ‘ஸ்வதா’ என்று உச்சரித்து பித்ருக்களுக்கு நிவேதனம் செய்ய வேண்டும்।
Verse 13
अग्नये कव्यवाहनाय स्वधा नम इति स्मरन् / सोमायत्वा पितृमते स्वधा नम इति स्मरन्
‘கவ்வியவாஹனனான அக்னிக்கு ஸ்வதாவுடன் நமஸ்காரம்’ என்று நினைத்து ஜபிக்க வேண்டும்; பின்னர் பித்ருமதமான சோமனுக்கு ‘ஸ்வதா நமः’ என்று நினைத்து ஜபிக்க வேண்டும்।
Verse 14
दक्षिणेन तु दद्याच्च तृतीयां दक्षिणायुताम् / यमायाङ्गिरसे चाथ स्वधा नम इति स्मरन्
பின்னர் விதிக்கப்பட்ட தக்ஷிணையுடன் மூன்றாம் ஆஹுதியை அளிக்க வேண்டும்; யமனுக்கும் ஆங்கிரசனுக்கும் ‘ஸ்வதா நமः’ என்று நினைத்து ஜபிக்க வேண்டும்।
Verse 15
तयोर्मध्ये तु निः क्षिप्य विप्रान्संमन्त्र्य भो जयेत् / प्रथमामुत्तरे न्यस्य द्वितीयां दक्षिणे न्यसेत्
அவ்விரண்டின் நடுவில் அதை வைத்து, பிராமணர்களுடன் ஆலோசித்து பின்னர் அவர்களுக்கு போஜனம் அளிக்க வேண்டும். முதலாவதை வடக்கில் வைத்து, இரண்டாவதை தெற்கில் வைக்க வேண்டும்।
Verse 16
मध्ये तृतीयां विन्यस्य पश्चादावाहनादिकम् / आवाहनादिना पूर्वं विश्वेदेवान्प्रपूज्यच
நடுவில் மூன்றாவதை நிறுவி, பின்னர் ஆவாஹனம் முதலான கிரியைகளை செய்ய வேண்டும். மேலும் ஆவாஹனாதிகளுக்கு முன் விஷ்வேதேவர்களை முறையாக முதலில் பூஜிக்க வேண்டும்।
Verse 17
वसुभ्यस्त्वामहं विप्र रुद्रेभ्यस्त्वामहं ततः / सूर्येभ्यस्त्वामहं विप्र भोजयामीति तान्वदेत्
ஓ பிராமணரே, வசுக்களின் சார்பாக இதை உமக்கு அர்ப்பணிக்கிறேன்; பின்னர் ருத்ரர்களின் சார்பாக அர்ப்பணிக்கிறேன்; மேலும் சூரியகணங்களின் சார்பாகவும் அர்ப்பணிக்கிறேன்—என்று கூறி ‘நான் அவர்களுக்கு போஜனம் அளிக்கிறேன்’ என்று சொல்லி அவர்களை உரைத்தழைக்க வேண்டும்।
Verse 18
आवाहनादिकं शेषं कुर्याच्च पितृशेषवत् / साम्यां धेनुं ततो दद्याद्वसूद्देशं द्विजाय तु
ஆவாஹனம் முதலிய மீதமுள்ள சடங்குகளை பித்ரு-சேஷ முறையைப் போல விதிப்படி செய்ய வேண்டும். பின்னர் சமநிலை நற்குணமுள்ள (சாம்ய) பசுவை தானமாக அளித்து, செல்வரூப தக்ஷிணையையும் பிராமணருக்கு வழங்க வேண்டும்।
Verse 19
आग्नेय्यां चाथ रौद्राय याम्यां सूर्यद्विजाय तु / विश्वेभ्यश्चाथ देवेभ्यस्तिलपात्रं निवेदयेत्
ஆக்னேய திசையில் ரௌத்ர தேவதைக்கு, யாம்ய (தெற்கு) திசையில் சூரியனுக்கும் த்விஜர்களுக்கும்; அதுபோல விஶ்வேதேவர்களுக்கும் எள்ளுப் பாத்திரத்தை நிவேதனம் செய்ய வேண்டும்।
Verse 20
स्वस्तीत्येव तथाक्षय्यं जलं दत्त्वाथ तान्द्विजान् / विसर्जयेत्स्मरन्विष्णुं देवमष्टाक्षरं विभुम्
‘ஸ்வஸ்தி’ என்று கூறி அக்ஷய நீரை அர்ப்பணித்து; பின்னர் அந்த த்விஜர்களை மரியாதையுடன் விடைபெறச் செய்ய வேண்டும்; எட்டெழுத்து மந்திரத்தின் அனைத்திலும் நிறைந்த தேவனாகிய திருமால் (விஷ்ணு) நினைவுடன்।
Verse 21
ततः कामं कुलेशानीं शिवं नारायणं स्मरेत् / चतुर्दश्यां ततो गच्छेद्यथाप्राप्तां सरिद्वराम्
அதன்பின் விருப்பத்திற்கேற்ப குலேசானி, சிவன், நாராயணன் ஆகியோரைக் நினைவு கூர வேண்டும். பின்னர் சதுர்தசி நாளில் அருகில் கிடைக்கின்ற சிறந்த நதிக்குச் செல்ல வேண்டும்।
Verse 22
वस्त्राणि लोहखण्डानि जितं त इति संजपन् / दक्षिणाभिमुखो वह्निं ज्वालयेत्तत्र च स्वयम्
“ஜிதம் தே” மந்திரத்தை ஜபித்தபடி, விதிப்படி ஆடைகளும் இரும்புத் துண்டுகளும் வைத்து, தெற்குநோக்கி நின்று அங்கே தானே புனித அக்னியை ஏற்ற வேண்டும்।
Verse 23
पञ्चाशता कुशैर्ब्राह्मीं कृत्वा प्रतिकृतिं दहेत् / हुत्वा श्माशानिकं होमं पूर्णाहुत्यन्तमेव हि
ஐம்பது குசா புல்களால் பிராமணன் போன்ற பிரதிமையை உருவாக்கி, அந்த மாற்றுருவை எரிக்க வேண்டும்; ச்மசானிக ஹோமத்தை செய்து, பூர்ணாஹுதி வரை நிச்சயமாக நிறைவேற்ற வேண்டும்।
Verse 24
निरग्रिमथ वा भूमिं यमं रुद्रञ्च संस्मरेत् / हुत्वा प्राधानिके स्थाने पश्चादावाहयेच्च तम्
அக்னி இல்லையெனில், பூமி, யமன், ருத்ரன் ஆகியோரைக் தியானிக்க வேண்டும்; பிரதான இடத்தில் ஆஹுதி செய்து, பின்னர் அங்கே விதிப்படி அவரை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்।
Verse 25
श्रपयेच्चापरं वह्नौ मुद्गमिश्रं चरुं ततः / तिलतण्डुलमिश्रञ्च द्वितीयं सपवित्रकम्
பின்னர் அக்னியில் பாசிப்பயறு கலந்த சருவை சமைக்க வேண்டும்; அதன் பின் எள்ளும் அரிசித் தானியமும் கலந்த இரண்டாம் சருவை தயாரித்து, குசா பவித்ரகத்துடன் தூய்மையாக்க வேண்டும்।
Verse 26
ॐ पृथिव्यै नमस्तुभ्यमिति चैकं निवेदयेत् / ॐ यमाय नमश्चेति द्वितीयं तदनन्तरम्
முதல் ஆஹுதியை “ॐ ப்ருதிவ்யை நமஸ்துப்யம்” மந்திரத்தால் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; உடனே அடுத்ததாக இரண்டாம் ஆஹுதியை “ॐ யமாய நமः” மந்திரத்தால் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।
Verse 27
ॐ नमश्चाथ रुद्राय श्माशानपतये नमः / ततो दीप्ते समिद्धे ऽग्नौ भूमौ प्रकृतिदारुणे
ஓம்—ருத்ரருக்கு நமஸ்காரம்; சுடுகாட்டின் அதிபதிக்கு நமஸ்காரம். பின்னர் இயல்பாகக் கடுமையான பூமியில் நன்றாகச் சமித்திட்டு எரியும் தீ பிரகாசித்தால், விதி தொடர்கிறது.
Verse 28
सप्तभ्यो यमसंज्ञेभ्यो दद्यात्सप्त जलाञ्जलीन् / यमाय धर्मराजाय मृत्यवे चान्तकाय च
யமன் எனும் பெயருடைய ஏழு ரூபங்களுக்கு ஏழு ஜலாஞ்சலிகளை அளிக்க வேண்டும்—யமனுக்கு, தர்மராஜனுக்கு, மிருத்யுவுக்கு, அந்தகனுக்கும்.
Verse 29
वैवस्वताय कालाय सर्वप्राणहराय च / स्वधाकारनमस्कारप्रणवैः सह सप्तधा
வைவஸ்வதன் (யமன்), காலன், எல்லாப் பிராணனையும் பறிப்பவன்—இவர்களுக்கு ‘ஸ்வதா’ உச்சரிப்பு, நமஸ்காரம், பிரணவம் (ஓம்) உடன் ஏழு முறையாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.
Verse 30
अमुकामुकगौत्रैतत्तुभ्यमस्तु तिलोदकम् / प्रदद्याद्दश पिण्डांस्तु अर्घपुष्पसमन्वितान्
“அமுக-அமுக கோத்திரத்தையுடைய உனக்காக இந்தத் திலோதகம் உனதாகுக” என்று சொல்லி, அர்க்யமும் மலர்களும் உடன் பத்து பிண்டங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.
Verse 31
धूपो दीपो बलिर्गन्धः सर्वेषामस्तु चाक्षयः / दश पिण्डांस्तु दान्दत्त्वा विष्णोः सौम्यं मुखं स्मरेत्
தூபம், தீபம், பலி, நறுமணம்—இவை அனைவருக்கும் அழியாததாக இருப்பதாக. பத்து பிண்டங்களைத் தானம் செய்து, திருமால் விஷ்ணுவின் சௌம்யமான மங்கள முகத்தை நினைக்க வேண்டும்.
Verse 32
कुर्याच्च मासिकं मासि सपिण्डीकरणं ततः / आशौचान्ते ततः कुर्यादात्मनो वा मरस्य तु
ஒவ்வொரு மாதமும் மாதிக ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்; அதன் பின் விதிப்படி சபிண்டீகரணம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் ஆசௌசம் முடிந்ததும் மீண்டும் நியத கர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும்—தனக்காக (ஏற்பாடாக) அல்லது மறைந்தவருக்காக।
Verse 33
कुर्यादस्थिरतां ज्ञात्वा शक्त्यारोग्यधनायुषम् / एतत्ते सर्वमाख्यातं जीवच्छ्राद्धं मया खग
வலமும், ஆரோக்கியமும், செல்வமும், ஆயுளும் நிலையற்றவை என்பதை அறிந்து, தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப (இக்கர்மங்களை) செய்ய வேண்டும். ஓ கக (கருடா), இந்த ‘ஜீவச் ஸ்ராத்தம்’ அனைத்தையும் நான் உனக்குச் சொன்னேன்।
Frequently Asked Questions
It lists (1) son, grandson, great-grandson; (2) the deceased’s brother and that brother’s descendants; (3) the sapinda line; (4) the full samānodaka line if sapindas are absent; and (5) women if both family lines are cut off.
The text states that śrāddha, when performed with faith, gratifies not only pitṛs but also devas (Brahmā, Indra, Rudra, the Nāsatyas, Sūrya, Agni, Vasus, Maruts, Viśvedevas), serpents and creeping beings, hosts of Mothers, spirits, humans, birds, and animals—i.e., a total cosmological network.
Key elements include fasting and bathing; avoidance of impurity; worship of Viṣṇu as doer and enjoyer; offerings with tilā, dakṣiṇā, and jaladhenus; mantra-addressed oblations to Agni (as pitṛ-carrier), Soma (pitṛ-aligned), Yama and Āṅgirasa; brāhmaṇa consultation and feeding with placements north/south/middle; worship of Viśvedevas; sesame-vessel gifts by directions; akṣayya water offering; remembrance of Viṣṇu; river observance on the 14th lunar day; śmāśānika homa (or meditation substitutes if no fire); sevenfold water offerings to Yama-names; ten piṇḍas with argha and flowers; monthly śrāddha and sapiṇḍīkaraṇa; and rites after āśauca.
It emphasizes that personal detachment or severed social ties do not negate the dharmic requirement that the deceased receive the ordered sequence of rites (earlier, middle, later), preserving ritual continuity as a public and familial obligation.