Adhyaya 4

Verse 1

नाम तृतीयो ऽध्यायः श्रीकृष्ण उवाच / ज्ञानतो ऽज्ञानतो वापियन्नरैः कलुषं कृतम् / तस्य पापस्य शुद्ध्यर्थं विधेया निष्कृतिर्नरैः

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கூறினார்—மனிதர்கள் அறிந்தோ அறியாமலோ செய்த மாசுக்காக, அந்தப் பாவத்தின் சுத்திக்காக மனிதர்கள் நிஷ்க்ருதி (பிராயச்சித்தம்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 2

भस्मादिस्नानदशकमादौ कुर्याद्विचक्षणः / यथाशक्ति षडब्दादिप्रत्याम्नायाच्चरेदपि

ஆரம்பத்தில் விவேகி, பஸ்மம் முதலியவற்றால் தொடங்கும் ஸ்நான-சுத்தியின் பத்து விதிகளைச் செய்ய வேண்டும். மேலும் தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப பரம்பரையில் கூறிய ஆறு ஆண்டுக் விரதம் முதலிய ஒழுக்கத்தையும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 3

तदर्धं वा तदर्धं वा तदर्धार्धमथापि वा / यथाशक्त्या ततः कुर्याद्दश दानानि वै शृणु

அதன் பாதியையோ, மீண்டும் அதன் பாதியையோ, அல்லது அதன் கால் பங்கையோ கொடுக்கலாம். தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப பின்னர் பத்து தானங்களைச் செய்ய வேண்டும்—கேள்.

Verse 4

गोभूतिलहिरण्याज्यवासोधन्यगुडास्तथा / रजतं लवणं चैव दानानि दश वै विदुः

பசு, நிலம், எள், பொன், நெய், ஆடை, தானியம், வெல்லம், வெள்ளி, உப்பு—இவையே பத்து தானங்கள் என்று அறிஞர்கள் கூறுவர்.

Verse 5

प्रायश्चित्ते त्वागता ये तेभ्यो दद्यान्नरो दश / ततो यमद्वारपथे पूयशोणितसंकुले

பிராயச்சித்தத்திற்காக வந்தவர்களுக்கு மனிதன் பத்து (தானம்/நாணயம்/அளவு) அளிக்க வேண்டும். அதன் பின் யமத்வாரப் பாதையில் புழுவும் இரத்தமும் நிறைந்த கொடிய வழி உள்ளது.

Verse 6

नदीं वैतरणीं तर्तुं दद्याद्वैतरणीं च गाम् / कृष्णस्तनी सकृष्णाङ्गी सा वै वैतरणी स्मृता

வைத்தரணி நதியைத் தாண்ட ‘வைத்தரணி பசு’ தானம் செய்ய வேண்டும். கருநிற மார்பும் கருநிற அங்கங்களும் உடைய அந்தப் பசுவே வைத்தரணி என்று சொல்லப்படுகிறது.

Verse 7

तिला लोहं हिरण्यं च कर्पासं लवणं तथा / सप्तधान्यं क्षितिर्गाव एकैकं पावनं स्मृतम्

எள்ளு, இரும்பு, பொன், பருத்தி, உப்பு; மேலும் ஏழு தானியங்கள், நிலம், பசு—இவற்றில் ஒவ்வொன்றும் (சிராத்தம், தானம் முதலியவற்றில்) தனித்தனியாகப் புனிதப்படுத்துவதாக ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 8

एतान्यष्टौ महादानान्युत्तमाय द्विजातये / आतुरेण तु देयानि पदरूपाणि मे शृणु

இவை எட்டு மகாதானங்கள்; சிறந்த த்விஜனுக்கு (பிராமணனுக்கு) அளிக்கத் தக்கவை. இப்போது என்னிடமிருந்து கேள்—மரணநேரம் அணைந்த ஆற்றுரன் எந்தெந்த குறிப்பிட்ட பொருட்களைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும் என்று.

Verse 9

छत्रो पानहवस्त्राणि मुद्रिका च कमण्डलुः / आसनं भाजनं पदं चाष्टविधं स्मृतम्

குடை, பாதுக்கை, ஆடை, முத்திரை மோதிரம், கமண்டலம்; மேலும் ஆசனம், பாத்திரம், பாதைக்கான தேவைகள்—இவை எட்டு வகை அவசியப் பொருட்களென ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 10

तिलापात्रं सर्पिः पात्रं शय्या सोपस्करा तथा / एतत्सर्वं प्रदातव्यं यदिष्टं चात्मनो ऽपि तत्

எள்ளுப் பாத்திரம், நெய் பாத்திரம், உபகரணங்களுடன் கூடிய படுக்கை—இவை அனைத்தையும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; தமக்குப் பிரியமானதையும் கூட தானமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 11

अश्वो रथश्च महीषी व्यञ्जनं वस्त्रमेव च / ब्राह्मणेभ्यः प्रदातव्यं ब्रह्मपूर्वमपि स्वयम्

குதிரை, ரதம், எருமை, சமைத்த உணவுகள், ஆடை—இவற்றை பிராமணர்களுக்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும்; மேலும் முதலில் பிரஹ்மத்தை வணங்கி, தன்னையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 12

दाना न्यन्यान्यपि खग तर्पयेत्स्वीयशक्तितः / प्रायाश्चित्तं कृतं येन दश दानान्यपि क्षितौ

ஏ கக (கருடா), தன் ஆற்றலுக்கேற்ப பிற தானங்களாலும் நியமிக்கப்பட்ட பாத்திரர்களைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும். இதனால் பிராயச்சித்தம் நிறைவேறும்; பூமியில் தூய்மைக்காக பத்து வகை தானங்களும் செய்யத்தக்கவை.

Verse 13

दानं गोर्वैतरण्याश्च दानान्यष्टौ तथापि वा / तिलपात्रं सर्पिः पात्रं शय्यादानं तथैव च

வைதரணியைத் தாண்டுவதற்கான கோதானம்; அதுபோல நிர்ணயிக்கப்பட்ட எட்டு தானங்கள்—எள்ளுப் பாத்திரம், நெய் பாத்திரம், படுக்கைத் தானம் முதலியவை—விதிப்படி செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 14

पददानं च विधिवन्नासौ निरयगर्भगः / स्वातन्त्र्येणापि लवणदानमिच्छन्ति सूरयः

பாதுகா (காலணி) தானம் விதிப்படி செய்யப்படின், அவன் நரகக் கருவில் வீழ்வதில்லை. ஆகவே ஞானிகள் தாமாகவே உப்புத் தானத்தைப் போற்றுகின்றனர்.

Verse 15

विष्णुदेहसमुत्पन्नो यतो ऽयं लवणो रसः / आतुरस्य यदा प्राणा न यान्ति वसुधातले

இந்த உப்புச் சாரம் விஷ்ணுவின் திருமேனியிலிருந்து தோன்றியது என்று சொல்லப்படுகிறது. ஒருவர் கடும் துன்பத்தில் இருந்து, பூமித் தளத்தில் உயிர் பிரியாமல் தடைபடும்போது, இத்தத்துவம் நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 16

लवणं च तदा देयं द्वारस्योद्वाटनं दिवः / यानिकानि च दानानि स्वयं दत्तानि मानवैः

அந்நேரத்தில் உப்பை நிச்சயமாகத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; அது சொர்க்கத்தின் வாயிலைத் திறப்பதுபோல் ஆகும். மனிதர்கள் தம் கையால் அளித்த எந்தத் தானங்களும் அப்போது பயன் தருவனவாகின்றன.

Verse 17

तानितानि च सर्वाणि उपतिष्ठन्ति चाग्रतः / प्रायश्चित्तं कृतं येन साङ्गं खग स वै पुमान्

அந்த விதிவிதானங்களும் துணைச் சாதனங்களும் அனைத்தும் அவன் முன் தயாராய் நிற்கின்றன. ஓ கக (கருடா), சாங்கமாகப் பிராயச்சித்தம் செய்தவனே உண்மையில் முழுமையாகப் பிராயச்சித்தம் நிறைவேற்றிய மனிதன்.

Verse 18

पापानि भस्मसात्कृत्वा स्वर्गलोके महीयते / अमृतं तु गवां क्षीरं यतः पतगसत्तम्

பாவங்களைச் சாம்பலாக்கி அவன் ஸ்வர்கலோகத்தில் பெருமை பெறுகிறான். ஓ பறவைகளில் சிறந்தவனே (கருடா), ஏனெனில் பசுக்களின் பால் உண்மையில் அமிர்தம் போன்றது.

Verse 19

तस्माद्ददाति यो धेनुममृतत्वं स गच्छति / दानान्यष्टौ तु दत्त्वा वै गन्धर्वनिलये वसेत्

ஆகையால், யார் தேனு (பசு) தானம் செய்கிறாரோ அவர் அமிர்தத்துவம் (அமரத்தன்மை) அடைகிறார். மேலும் உண்மையாக எட்டு வகை தானங்களை அளித்தவன் கந்தர்வர்களின் வாசஸ்தலத்தில் வாழ்வான்.

Verse 20

आलयस्तत्र रौद्रे हि दह्यते येन मानवः / छत्रदानेन सुच्छाया जायते पथि तुष्टिदा

அந்த கொடுஞ்சூடு நிறைந்த இடத்தில் மனிதன் எத்தகைய வெப்பத்தால் எரிகிறானோ; குடைதானம் செய்தால் பயணப் பாதையில் குளிர்ந்த, இனிய நிழல் தோன்றி ஆறுதல் அளிக்கும்.

Verse 21

असिपत्रवनं धारमतिक्रामति वै सुखम् / अश्वारूढश्च व्रजति ददते यद्युपानहौ

அவன் கூர்மையான அசிபத்ரவனத்தை எளிதில் கடக்கிறான்; மேலும் உபானஹ் (பாதுகை/காலணி) தானம் செய்யப்பட்டிருந்தால், அவன் குதிரைமேல் ஏறி முன்னே செல்கிறான்.

Verse 22

भोजनासनदानेन सुखं मार्गे भुनक्ति वै / प्रदेशे निर्जले दाता सुखी स्याद्वै कमण्डलोः

உணவும் ஆசனமும் தானம் செய்தால் பயணப் பாதையில் நிச்சயமாக இன்பம் அனுபவிக்கிறான். நீரில்லா இடத்தில் கமண்டலு (நீர்ப்பாத்திரம்) தானம் செய்த தானதாரன் உறுதியாக மகிழ்வான்.

Verse 23

यमदूता महारौद्राः करालाः कृष्णपिङ्गलाः / न पीडयन्ति दाक्षिण्याद्वस्त्राभरणदानतः

யமதூதர்கள்—மிகக் கொடூரர், பயங்கரர், கருமை நிறத்தவர்—வஸ்திரமும் ஆபரணமும் தானமாக அளித்த கருணையால் (பிராணியை) வதைக்கார்.

Verse 24

तिलपात्रं तु विप्राय दत्तं पत्ररथ ध्रुवम् / नाशयेत्त्रिविधं षापं वाङ्मनः कायसम्भवम्

ஓ கருடா! பிராமணருக்கு உறுதியாக எள்ளுப்பாத்திரம் தானம் செய்பவன், வாக்கு, மனம், உடல் ஆகியவற்றால் உண்டான மும்மடங்கு சாபத்தை அழிக்கிறான்.

Verse 25

घृतपात्रप्रदाने रुद्रलोके वसेन्नरः / सर्वोपस्करसंयुक्तां शय्यां दत्त्वा द्विजातये

நெய்ப்பாத்திரம் தானம் செய்தால் மனிதன் ருத்ரலோகத்தில் வாசம் செய்கிறான். மேலும் இருபிறப்பாளரான பிராமணருக்கு எல்லா உபகரணங்களும் உடைய படுக்கையைத் தானம் செய்தால் அதற்கேற்ற புண்ணியப் பயன் பெறுகிறான்.

Verse 26

नानाप्सरोभिराकीर्णं विमानमधिरोहति / षष्टिवर्षसहस्राणि क्रीडित्वा शक्रमन्दिरे

பல அப்சரஸ்களால் நிரம்பிய விமானத்தில் அவன் ஏறுகிறான்; சக்கிரன் (இந்திரன்) மாளிகையில் அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் விளையாடி அங்கேயே இன்புறுகிறான்.

Verse 27

इन्द्रलोकात्परिभ्रष्ट इह लोके नृपो भवेत् / सर्वोपस्करणोपेतं युवानं दोषवर्जितम्

இந்திரலோகத்திலிருந்து வீழ்ந்தவன் இம்மனிதலோகத்தில் அரசனாகப் பிறக்கிறான்—அனைத்து உபகரணங்களும் உடையவன், இளமைமிக்கவன், குற்றமற்றவன்.

Verse 28

यो ऽश्वं ददाति विप्राय स्वर्गलोके च तिष्ठति / यावन्ति रोमाणि हये भवन्ति हि खगेश्वर

ஓ ககேஸ்வரா! யார் பிராமணருக்கு குதிரை தானம் செய்கிறாரோ, அவர் அந்தக் குதிரையின் உடலில் உள்ள ரோமங்கள் எத்தனை உள்ளனவோ அவ்வளவு காலம் ஸ்வர்கலோகத்தில் தங்குவார்.

Verse 29

तावतो राजितांल्लोकानाप्नुवन्ति हि पुष्कलान् / चतुर्भिस्तुरगैर्युक्तं सर्वोपकरणैर्युतम्

அவ்வளவு காலம் அவர்கள் பல ஒளிமிகு, பிரகாசமான உலகங்களை அடைகிறார்கள்; மேலும் நான்கு குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட, எல்லா உபகரணங்களும் கொண்ட ரதத்தையும் பெறுகிறார்கள்.

Verse 30

रथं द्विजातये दत्त्वा राजसूयफलं लभ्त्

த்விஜனுக்கு (பிராமணருக்கு) ரதம் தானம் செய்தால், ராஜசூய யாகத்தின் பலனுக்கு ஒப்பான புண்ணியப் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 31

दुग्धाधिकां च महिषीं नवमेघवर्णां सन्तुष्टतर्णकवलीं जघनाभिरामाम् / दत्त्वा सुवर्णतिलकां द्विजपुङ्गवाय लोकोदयं स जयतीति किमत्र चित्रम्

பால் மிகுதியாக அளிக்கும், புதுமழைமேக நிறமுடைய கருமைத் தோற்றம் கொண்ட, கன்றுடன் திருப்தியாய் இருக்கும், அழகிய இடுப்பமைப்புடைய, பொன் திலகத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட எருமைமாட்டை சிறந்த பிராமணருக்கு தானம் செய்து, தானம் செய்தவன் நல்வுலகங்களின் உயர்வை அடைந்து செழித்தால்—இதில் வியப்பு என்ன?

Verse 32

तालवृन्तस्य दानेन वायुना वीज्यते पथि / कान्तियुक् सुभगः श्रीमान् भवत्यम्बरदानतः

தாளஇலை விசிறியைத் தானம் செய்தால் வழியில் குளிர்ந்த காற்றால் அவன் விசிறப்படுவான். ஆடைத் தானத்தால் காந்தியுடன், சுபாக்கியனாய், செல்வமிக்கவனாய் ஆகிறான்.

Verse 33

रसान्नोपस्करयुतं गृहं विप्राय योर्ऽपयेत् / न हीयते तस्य वंशः स्वर्गं प्राप्नोत्यनुत्तमम्

ருசிமிக்க அன்னமும் இல்ல உபகரணங்களும் உடைய வீட்டை யார் பிராமணருக்கு அர்ப்பணிக்கிறாரோ, அவருடைய வம்சம் குறையாது; அவர் ஒப்பற்ற ஸ்வர்க்கத்தை அடைவார்.

Verse 34

भवत्यत्र खगश्रेष्ठ फलगौखलाघवम् / श्रद्धाश्रद्धाविभेदेन दानगौरवलाघवात्

ஓ பறவைகளில் சிறந்த கருடா! இங்கு பலன் கனமோ இலகுவோ ஆகிறது—நம்பிக்கை, நம்பிக்கையின்மை என்ற வேறுபாட்டாலும், தானத்தின் பெருமை அல்லது சிறுமையாலும்.

Verse 35

ततो येनाम्बुदानानि कृतान्यत्र रसास्तथा / तदा खग तथाह्लादमापदि प्रतिपद्यते

அப்போது, ஓ கருடா! இவ்வுலகில் யார் நீர்த் தானங்களைச் செய்தாரோ, அதுபோல குளிர்ந்த ரசப் பானங்களையும் தானம் செய்தாரோ, அவர் துன்பத்தில் அதே நிவாரணமும் ஆறுதலும் அடைவார்.

Verse 36

अन्नानि येन दत्तानि श्रद्धापूतेन चेतसा / सो ऽपि तृप्तिमवाप्नोति विनाप्यन्नेन वै तदा

நம்பிக்கையால் தூய்மையடைந்த மனத்துடன் யார் அன்னதானம் செய்தாரோ, அவர் அப்போது தாமே அன்னம் உண்ணாவிட்டாலும் திருப்தியை அடைவார்.

Verse 37

आसन्ने मरणे कुर्यात्संन्यासं चेद्विधानतः / आवर्तेत पुनर्नासौ ब्रह्मभूयाय कल्पते

மரணம் அண்மித்தபோது விதிப்படி சந்நியாசம் ஏற்றுக் கொள்பவன் மீண்டும் பிறவிச் சுழலில் திரும்பான்; அவன் பிரம்மநிலை (மோட்சம்) அடையத் தகுதியுடையவன் ஆவான்.

Verse 38

आसन्नमरणो मत्यश्चेत्तीर्थं प्रतिनयिते / तीर्थप्राप्तौ भवेन्मुक्तिर्म्रियते यदि मार्गगः / पदेपदे क्रतुसमं भवेत्तस्य न संशयः

மரணத்திற்கு அண்மித்த மனிதனை யார் தீர்த்தத்திற்குத் துணை செய்து அழைத்துச் செல்கிறாரோ, தீர்த்தம் அடைந்தவுடன் அவனுக்கு மோட்சம் உண்டாகும்; வழியிலேயே இறந்தாலும், அந்தப் பயணத்தின் ஒவ்வொரு அடியிலும் யாகத்திற்குச் சமமான புண்ணியம் கிடைக்கும்—சந்தேகமில்லை.

Verse 39

गृह्णीयाच्चेदनशनं व्रतं विधिवदागते / मृत्यौ न सो ऽपि संसारे भूयः पर्यटति द्विज

ஓ இருபிறப்புடையவரே! காலம் வந்தபோது விதிப்படி உபவாச விரதத்தை ஏற்றுக் கொள்பவன், மரண நேரத்திலும் மீண்டும் இந்தச் சம்சாரச் சுழலில் அலைவதில்லை.

Verse 40

किं दानमिति तुर्यस्य प्रश्नस्योत्तरमीरितम् / दाहमृत्योरन्तरे किमितिप्रश्नोत्तरं शृणु

இவ்வாறு நான்காவது கேள்வியான “தானம் என்ன?” என்பதற்கான விடை கூறப்பட்டது. இப்போது “மரணம் மற்றும் தகனம் இடைப்பட்ட காலத்தில் என்ன நிகழ்கிறது?” என்ற கேள்விக்கான விடையை கேள்.

Verse 41

गतप्राणं ततो ज्ञात्वा स्नात्वा पुत्रादिराशु तम् / शवं जलेन शुद्धेन क्षालयेदविचारयन्

உயிர் பிரிந்தது என்று அறிந்து, மகன் முதலிய உறவினர்கள் உடனே நீராடி, தயக்கமின்றி தூய நீரால் உடலைக் கழுவ வேண்டும்.

Verse 42

परिधाप्याहते वस्त्रे चन्दनैः प्रोक्षयेत्तनुम् / ततो मृतस्य स्थाने वै एकोद्दिष्टं समाचरेत्

உடலை புதிய (துவைக்காத) ஆடையால் போர்த்தி, சந்தனநீரால் தெளித்து புனிதப்படுத்த வேண்டும். பின்னர் இறந்தவரின் இடத்தில் விதிப்படி ஏகோத்திஷ்ட ஸ்ராத்தத்தை நடத்த வேண்டும்.

Verse 43

प्रयोगपूर्वं दाहस्य योग्यतादिर्यथा भवेत् / आंसनं प्राक्षण च स्यान्न स्यादेतच्चतुष्टयम्

தகனம் செய்யும் முன், தகனத்திற்கான தகுதி முதலிய முன் நிபந்தனைகளை முறையாக ஆராய வேண்டும். உரிய அமைத்தல்/நிறுவல் மற்றும் நீர்-தெளிப்பு இருக்க வேண்டும்; இவை இன்றி இந்த நான்கு முன்னோடிகள் நிறைவடையாது.

Verse 44

आवाहनार्चन चैव पान्त्रालम्भावगाहने / भवेद्दानान्नसङ्कल्पः पिण्डदानं सदा भवेत्

ஆவாஹனம்-அர்ச்சனை செய்யும் போதும், ஸ்நானம்/அவகாஹனம் செய்யும் போதும் அன்னதானம் செய்யும் சங்கல்பம் கொள்ள வேண்டும். மேலும் பிண்டதானம் எப்போதும் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 45

पदार्थपञ्चकं न स्याद्रेखा प्रत्यवनेजनम् / दद्यादक्षय्यमुदकं न स्यादेतत्त्रयं पुनः

‘பதார்த்த-பஞ்சகம்’ விடப்படக் கூடாது; ரேகை இட்டல் மற்றும் பிரத்யவநேஜனம் (சுத்தி-கழுவல்) ஆகியனவும் தவிர்க்கக் கூடாது. அக்ஷய-உதக தானம் செய்ய வேண்டும்; இம்மூன்றும் மீண்டும் கட்டாயம்.

Verse 46

स्वधावाचनमाशीश्च तिलकं च खगोत्तम / घटं दद्यात्समाषान्नं दद्याल्लोहस्य दक्षिणाम्

ஸ்வதா-வாசனம் செய்து ஆசீர்வாதம் வழங்க வேண்டும்; ஓ ககோத்தமா (கருடா), திலகம் அணிவிக்க வேண்டும். நீர்க்குடம் தானமாக அளித்து, கலந்த தானியங்களால் செய்த அன்னம் வழங்கி, இரும்பு தக்ஷிணையும் கொடுக்க வேண்டும்.

Verse 47

पिण्डस्य चालनं प्रोक्तं नैव प्रोक्तमिदं त्रिकम् / प्रच्छादनविसर्गौ च स्वस्तिवाचनकं तथा

பிண்டத்தை நகர்த்துதல் விதியாக கூறப்பட்டுள்ளது; ஆனால் இந்த மும்முறை கட்டாயம் எனச் சொல்லப்படவில்லை—மூடுதல் (ப்ரச்சாதனம்), விடுவித்தல்/விஸர்ஜனம், மேலும் ஸ்வஸ்தி-வாசனம் (மங்களப் பாராயணம்)।

Verse 48

एषु षट्सु विधिः प्रोक्तः श्राद्धेषु मलिनेषु ते / षडेव मरणस्थाने द्वारि चात्वरिके तथा

இந்த ஆறு நிலைகளில்—மலின/அசுத்த (அல்லது ஒழுங்கு கெட்ட) ஸ்ராத்தங்களில்—செய்முறை கூறப்பட்டுள்ளது. இதே ஆறு மரண இடத்திலும், வாசலிலும், சந்திப்பிடத்திலும் பொருந்தும்.

Verse 49

विश्रामे काष्ठचयने तथा सञ्चयने खग / मृतिस्थाने शवो नाम भूमिस्तुष्यति देवता

ஓ கக (கருடா)! ஓய்விடத்தில், சிதைக்கான மரக்குவியலில், மேலும் எலும்பு/அவசேஷ சேகரிப்பிலும்—மரண இடத்தில் ‘சவம்’ எனப்படும் செயலில் பூமிதேவி திருப்தியடைகிறாள்.

Verse 50

पान्थो द्वारि भवेत्तेन प्रीता स्याद्वास्तुदेवता / चत्वरे खेचरस्तेन तुष्येद्भृतादिदेवता

அவ்விதத்தால் வாசலில் பாந்தன் (பயணி-விருந்தினர்) வருவான்; வாஸ்து-தேவதை மகிழ்வாள். அதுபோல சந்திப்பிடத்தில் கேசரர் (வான்சாரிகள்) திருப்தியடைவார்கள்; ப்ருத முதலிய தேவர்கள் உவப்பர்.

Verse 51

विश्रामे भूतसंज्ञो ऽयं तुष्टस्तेन दिशो दश / चितायां साधक इति सञ्चितौ प्रेत उच्यते

ஓய்வின் போது இவ்விழந்தவன் ‘பூதம்’ என அழைக்கப்படுகிறான்; திருப்தியடைந்து பத்து திசைகளையும் அருள்கிறான். சிதையில் இருக்கையில் ‘சாதகன்’ எனப்படும்; சேகரிக்கப்பட்ட பின் ‘ப்ரேதன்’ எனச் சொல்லப்படுகிறான்.

Verse 52

तिलदर्भघृतेधांसि गृहीत्वा तु सुतादयः / गाथां यमस्य सूक्तं वाप्यधीयाना व्रजन्ति हि

எள், தர்ப்பை, நெய், விறகு ஆகியவற்றை எடுத்துக் கொண்டு மகன்கள் முதலிய உறவினர் புறப்படுவர்; வழியில் யமனின் கீதம் அல்லது ஏற்ற புனித ஸூக்தத்தை ஓதிக்கொண்டே செல்வர்।

Verse 53

अहरहर्नीयमानो गामश्वं पुरुषं वृषम् / वैवस्वतो न तृप्येत सुरया त्विव दुर्मतिः

நாள்தோறும் மாடுகள், குதிரைகள், மனிதர்கள், காளைகள் எடுத்துச் செல்லப்பட்டாலும் வைவர்ஸ்வதன் (யமன்) திருப்தியடையான்—தீய மனத்தவன் மதுவினாலும் நிறைவடையாததுபோல்।

Verse 54

इमां गाथमपेतेति सूक्तं वा पथि संपठेत् / दक्षिणस्यां दिश्यरण्यं व्रजेयुः सर्वबान्धवाः

வழியில் ‘அபேதே’ எனும் இக்கீதமோ அல்லது ஏற்ற ஸூக்தமோ முறையாக ஓதப்பட வேண்டும்; மேலும் எல்லா உறவினரும் தென் திசையிலுள்ள காட்டை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 55

पथि श्राद्धद्वयं कुर्यात्पूर्वोक्तविधिना खग / ततः शनैर्भूतले वै दक्षिणाशिरसं शवम्

ஓ பறவையே (கருடா)! வழியில் முன் கூறிய விதிப்படி இரண்டு ஸ்ராத்தங்களைச் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் மெதுவாகச் சடலத்தை நிலத்தில் தெற்குநோக்கித் தலை வைத்து வைக்க வேண்டும்।

Verse 56

स्थापयित्वा चिताभूमौ पूर्वोक्तं श्राद्धमाचरेत् / तृणकाष्ठतिलाज्यादि स्वयं निन्युः सुतादयः

சிதைநிலத்தில் ஏற்பாடுகளை அமைத்து முன் கூறிய ஸ்ராத்தத்தைச் செய்ய வேண்டும்; புல், விறகு, எள், நெய் முதலியவற்றை மகன்கள் முதலியோர் தாமே கொண்டு வர வேண்டும்।

Verse 57

शूद्रानीतैः कृतं कर्म सर्वं भवति निष्फलम् / प्राचीनावीतिना भाव्यं दक्षिणाभिमुकेन च

சூத்ரன் கொண்டு வந்த பொருள்களால் செய்யப்பட்ட கர்மம் முழுவதும் பலனற்றதாகும். ஆகவே செய்பவர் பிராசீனாவீதம் அணிந்து தெற்குமுகமாகப் பித்ருகாரியத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 58

वेदी तत्र प्रकर्तव्या यथाशास्त्रमथाण्डज / प्रतेवस्त्रं द्विधा कृत्वार्धेन तं छादयेत्ततः

அண்டஜனே (கருடா)! அங்கே சாஸ்திரப்படி வேதியை அமைக்க வேண்டும். பின்னர் பிரேதவஸ்திரத்தை இரண்டாக மடித்து அதன் பாதியால் அவனை மூட வேண்டும்.

Verse 59

अर्धं श्मशानवासार्थं भूमावेव विनिः क्षिपेत् / ततः पूर्वोक्तविधिना पिण्डं प्रेतकरे न्यसेत्

அதன் பாதியை சுடுகாட்டில் தங்குவதற்காக நிலத்தில் வைத்திட வேண்டும். பின்னர் முன் கூறிய முறையின்படி பிண்டத்தை ‘பிரேதகர’த்தில் (பிரேதனுக்கான கை) வைக்க வேண்டும்.

Verse 60

आज्येनाभ्यञ्जनं कार्यं सर्वाङ्गेषु शवस्य च / दाहमृत्योरन्तराले विधिः पिण्डस्य तं शृणु

சவத்தின் எல்லா அங்கங்களிலும் நெய் தடவி அப்யஞ்சனம் செய்ய வேண்டும். இப்போது மரணம் மற்றும் தகனம் இடைப்பட்ட காலத்தில் பிண்ட அர்ப்பண விதியை கேள்.

Verse 61

पूर्वोक्तैः पञ्चभिः पिण्डैः शवस्याहुतियोग्यता / अन्यथा चोपघाताच्च राक्षसाद्या भवन्ति हि

முன்னர் கூறிய ஐந்து பிண்டங்களால் சவம் ஆஹுதி பெறத் தகுதியடைகிறது. இல்லையெனில் விதி கெடுதலால் அது ராக்ஷஸாதி நிலையாக மாறும்.

Verse 62

संमृज्य चोपलिप्याथ उल्लिख्योद्धृत्य वेदिकाम् / अभ्युक्ष्योपसमाधाय वह्निं तत्र विधानतः

இடத்தைத் துடைத்து, தூய்மைப் பூச்சால் பூசி, வேதிகையை வரையறுத்து உயர்த்தி முறையாக அமைக்க வேண்டும். பின்னர் நீரால் அப்யுக்ஷணம் செய்து, விதிப்படி அங்கே புனித அக்னியை ஏற்றி நிறுவ வேண்டும்.

Verse 63

पुष्पाक्षतैश्च संपूज्य देवं क्रव्यादसंज्ञकम् / श्रौतेन तु विधानेन ह्याहिताग्निं दहेद्वुधः

மலரும் அக்ஷதையும் கொண்டு ‘க்ரவ்யாத’ எனப்படும் தேவனை முறையாகப் பூஜித்து, பின்னர் ஶ்ரௌத விதிப்படி ஆஹிதாக்னி (யாகஅக்னி பேணியவர்) உடலைத் தகனம் செய்ய வேண்டும் என்று ஞானி செயல்வான்.

Verse 64

चण्डालाग्निं चिताग्निं च पतिताग्निं परित्यजेत् / त्वं भूतकृज्जगद्योनिस्त्वं लोकपरिपालकः

சண்டாளனின் தீயையும், சிதைத் தீயையும், பதிதருடன் தொடர்புடைய தீயையும் விலக்க வேண்டும். ஹே அக்னியே! நீயே உயிர்களின் படைப்பாளர்; நீயே உலகின் யோனி/மூலம்; நீயே உலகங்களைப் பாதுகாப்பவன்.

Verse 65

उपसंहर तस्मात्त्वमेनं स्वर्गं नयामृतम् / इति क्रव्यादमभ्यर्च्य शरीराहुतिमाचरेत्

“ஆகையால், இவனைச் சேர்த்து அமரத்தன்மையுடையவனைச் சொர்க்கத்திற்கு அழைத்துச் செல்” என்று கூறி, க்ரவ்யாதனை வழிபட்டு, உடல்-ஆஹுதி (தகன அர்ப்பணம்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 66

अर्धदग्धे तथा देहे दद्यादाज्याहुतिं ततः / अस्मात्त्वमधिजातो ऽसि त्वदयं जायतां पुनः

உடல் அரைமட்டும் எரிந்தபோது, பின்னர் நெய் ஆஹுதியை அளிக்க வேண்டும். (சொல்ல வேண்டும்:) “இதிலிருந்தே நீ பிறந்தாய்; உன்னாலே இது (உடல்) மீண்டும் பிறக்கட்டும்.”

Verse 67

असौ स्वर्गाय लोकाय स्वाहेत्युक्त्वा तु नामतः / एवमाज्याहुतिं दत्त्वा तिलमिश्रां समन्त्रकम्

அந்த நபரின் பெயரை உச்சரித்து, 'ஸ்வாஹா - இது சொர்க்க லோகத்தை அடையட்டும்' என்று கூறி, மந்திரத்துடன் எள் கலந்த நெய்யை ஆகுதியாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 68

रोदितव्यं ततो गाढमेवं तस्य सुखं भवेत् / दाहस्यानन्तरं तत्र कृत्वा सञ्चयनिक्रियाम्

ஆகையால் சத்தமாக அழ வேண்டும்; அவ்வாறு செய்வதால் அந்த இறந்த ஆன்மாவிற்கு சுகம் உண்டாகும். தகனத்திற்குப் பிறகு, அங்கே அஸ்தி சஞ்சயனம் (எலும்புகளைச் சேகரித்தல்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 69

प्रेतपिण्डं प्रदद्याच्च दाहार्तिशमनं खग / ततः प्रदक्षिणं कृक्त्वा चिताप्रस्थानवीक्षकाः

ஓ பறவையே (கருடா), தகனத்தால் ஏற்படும் எரிச்சலைத் தணிக்க பிரேத பிண்டத்தை அளிக்க வேண்டும். பிறகு வலம் வந்து (பிரದட்சணம்), சிதை இருக்கும் இடத்தை நோக்கியவாறு அங்கிருந்து செல்ல வேண்டும்.

Verse 70

कनिष्ठपूर्वाः स्नानार्थं गच्छेयुः सूक्तजापकाः / ततो जालसमीपे तु गत्वा प्रक्षाल्य चांशुकम्

வயதில் சிறியவர் ஸ்நானத்திற்கு முதலில் செல்ல வேண்டும், புனிதத் துதிகளை ஓதுபவர்கள் முன்னே செல்ல வேண்டும். பிறகு நீர்நிலைக்கு அருகில் சென்று ஆடையையும் துவைக்க வேண்டும்.

Verse 71

परिधाय पुनस्तच्च ब्रृयुस्तं पुरुषं प्रति / उदकं तु करिष्यामः सचैलं पुरुषास्ततः

அந்த (ஈர) ஆடையை மீண்டும் அணிந்து கொண்டு, அந்த ஆண்கள் அந்த நபரை நோக்கி: 'இப்போது நாங்கள் நீர் அஞ்சலி (உதகம்) செய்வோம்' என்று கூற வேண்டும்; அதன் பிறகு அவர்கள் தொடர வேண்டும்.

Verse 72

कुरुध्वमित्येव वदेच्छतवर्षावरे मृते / पुत्राद्या वृद्धपूर्वास्ते एकवस्त्राः शिखां विना

ஒருவர் நூறு ஆண்டுகள் நிறைவு செய்து இறந்தால், “குருத்வம்—செய்க” என்று மட்டும் சொல்ல வேண்டும். அப்போது மூத்தவரை முதலில் வைத்து, மகன்கள் முதலியோர் ஒரே ஆடை அணிந்து, சிகை இன்றியே விதியை நடத்த வேண்டும்.

Verse 73

प्राचीनावीतिनः सर्वे विशेयुर्मौनिनो जलम् / अपनः शोशुचदघमनेन पितृदिङ्मुखाः

அனைவரும் பிராசீனாவீத முறையில் பூணூலை அணிந்து, மௌனமாக நீரில் இறங்கி, பித்ரு திசையை நோக்கி நிற்க வேண்டும். இச்செயலால் பாவத்தால் உண்டான அசௌசம் உலர்ந்து நீங்கி தூய்மை பெறும்.

Verse 74

जलावघट्टनं चव न कुर्युः स्नानकारकाः / ततस्तटे समागत्य शिखां बद्ध्वा ऋजून् कुशान्

நீராடுபவர்கள் நீரை கலக்கவோ தெளிக்கவோ கூடாது. பின்னர் கரைக்கு வந்து சிகையை கட்டி, நேரான தர்ப்பை (குச) புல்களை கையில் எடுக்க வேண்டும்.

Verse 75

दक्षिणाग्रहस्तयोस्तु कृत्वाथ सतिलं जलम् / आदायाञ्जलिना याम्यां दुः खी पैतृकतीर्थतः

பின்னர் வலக்கையில் முறையாகப் பிடித்து, எள்ளுடன் கலந்த நீரை அஞ்சலியில் எடுத்து அர்ப்பணிக்க வேண்டும். இதனால் துயருற்ற பிரேதன் பைத்ரிக தீர்த்தத்திலிருந்து விலகி யம திசையான தெற்கை நோக்கி செல்கின்றான்.

Verse 76

एकवारं त्रिवारं वा दशवारमथापि वा / भूमावश्मनि वा सर्वे क्षिपेयुर्वाग्यताः खग

ஓ பறவையே (கருடா)! ஒருமுறை, மூன்றுமுறை, அல்லது பத்துமுறையாயினும்—அனைவரும் மௌனமாக இருந்து, நிலத்தில் அல்லது கல்லின் மீது (விதிக்கப்பட்ட அர்ப்பணத்தை) இட வேண்டும்.

Verse 77

तृप्यन्तु तृप्यतां वापि तर्पयाम्युपतिष्ठताम् / प्रेतैतदमुकगोत्रेत्युक्तेष्वेवं समुच्चरेत्

அவர்கள் திருப்தியடையட்டும், அல்லது திருப்தியுறட்டும்; நான் இந்த தர்ப்பணத்தை அர்ப்பணிக்கிறேன்—அவர்கள் அருகில் வந்து ஏற்றுக்கொள்ளட்டும். ‘அமுகப் பெயருடைய பிரேதன், அமுக கோத்திரம்’ என்று சொல்லி இவ்விதமே உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 78

जलाञ्जलौ कृते पश्चाद्विधेयं दन्तधावनम् / त्यजन्ति गोत्रिणः सर्वे दिनानि नव काश्यप

ஜலாஞ்ஜலி அளித்த பின் பற்கள் சுத்தம் செய்வது (தந்ததாவனம்) செய்ய வேண்டும். ஓ காஷ்யபா, ஒரே கோத்திரத்தார் அனைவரும் ஒன்பது நாட்கள் (இச்செயலை) விலக்குவர்।

Verse 79

तत उत्तीर्योदकाद्वै वस्त्राणि परिधाय च / स्नानवस्त्रं सकृत्पीड्य विशेयुः शुचिभूतले

பின்னர் நீரிலிருந்து வெளியேறி ஆடைகளை அணிய வேண்டும்; குளித்த துணியை ஒருமுறை பிழிந்து, தூய நிலத்தில் அமர வேண்டும்।

Verse 80

अश्रुपातं न कुर्वीत दत्त्वा दाहजलाञ्जलिम् / श्लेष्माश्रु बान्धवैर्मुक्तं प्रेतो भुङ्क्ते यतो ऽवशः

தகனச் சடங்குக்குரிய ஜலாஞ்ஜலி அளித்த பின் கண்ணீர் சிந்தக் கூடாது. உறவினர்கள் விடும் சளி கலந்த கண்ணீரை பிரேதன் உதவியின்றி உண்ண வேண்டுமென்று கூறப்படுகிறது।

Verse 81

अतो न रोदितव्यं हि क्रियाः कार्याः स्वशक्तितः / ततस्तेषूपविष्टेषु पुराणज्ञः सुकृत्स्वकः

ஆகையால் அழுதல் வேண்டாம்; தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப சடங்குகளைச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் அவர்கள் அமர்ந்தபோது, புராணங்களை அறிந்த நற்குணன், தன் ஒழுக்கத்தில் நிலைத்தவன், அறிவுரை வழங்க வேண்டும்।

Verse 82

शोकापनोदं कुर्वीत संसारानित्यतां ब्रुवन् / मानुष्ये कदलीस्तन्भे असारे सारमार्गणम्

உலகம் நிலையற்றது என்று உரைத்து துயரை அகற்ற வேண்டும். மனித வாழ்வு வாழைத்தண்டு போல சாரமற்றது; ஆகவே இந்த அசாரத்திலேயே உண்மையான சாரத்தைத் தேட வேண்டும்.

Verse 83

करोति यः स संमूढो जलबुद्वद्रसन्निभे / पञ्चधा संभृतः कायो यदि पञ्चत्वमागतः

இந்த உடலுக்காகவே உழைப்பவன் மயக்கத்தில் உள்ளவன்; இது நீர்க்குமிழி போல क्षணநிலையானது. பஞ்சபூதங்களால் ஆன இந்த தேகம் இறுதியில் பஞ்சத்துவத்திற்கே திரும்பும்.

Verse 84

कर्मभिः स्वशरीरोत्थैस्तत्र का परिदेवना / गन्त्री वसुमती नाशमुदधिर्दैवतानि च

தன் உடலிலிருந்து எழுந்த கர்மங்கள் அங்கே பலன் தரும் போது, புலம்பல் எதற்கு? தாங்கும் பூமி, அழிவு, கடல், தேவர்களும்—அனைத்தும் விதியின் கட்டுப்பாட்டிலே உள்ளது.

Verse 85

फेनप्रख्यः कथं नाशं मर्त्यलोको न यास्यति / एवं संश्रावयेत्तत्र मृदुशाद्वलसंस्थितान्

‘மர்த்திய உலகம் நுரை போன்றது—அது அழிவை எவ்வாறு அடையாமல் இருக்கும்?’ என்று கூறி, அங்கே மென்மையான புல்லில் அமர்ந்தவர்களுக்கு இனிமையாகக் கேட்கச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 86

ते ऽयि संश्रुत्य गच्छेयुर्गृहं बालपुरः सराः / विदश्य र्निबपत्राणि नियता द्वारि वेश्मनः

அழைப்பைக் கேட்டதும் குழந்தைபோன்ற பணியாளர்கள் வீட்டிற்குச் செல்வர். எழுதப்பட்ட இலைப்பதிவுகளை வைத்துவிட்டு, அவர்கள் இல்லத்தின் வாசலில் ஒழுங்குடன் நின்றிருப்பர்.

Verse 87

आचम्य वह्निसलिलं गोमयं गौरसर्षपान् / दूर्वाप्रवालं वृषभमन्यदप्यथ मङ्गलम्

ஆசமனம் செய்து தூய்மை பெற்ற பின், அக்னியும் நீரும், கோமயமும், வெள்ளை கடுகும், தூர்வா புல்லும் புதிய முளைகளும், ஒரு வृषபமும், மேலும் மங்களமாகக் கருதப்படும் பிற பொருள்களையும் ஒழுங்காக அமைக்க வேண்டும்।

Verse 88

प्रविशेयुः समालभ्य कृत्वाश्मनि पदं शनैः / श्रौतेन तु विधानेन आहिताग्निं देहद्वधः

உடலைத் தாங்கிக்கொண்டு, கல்லின் மீது அடியடியாக மெதுவாகப் பாதம் வைத்து அவர்கள் சடங்கிடத்திற்குள் செல்ல வேண்டும். ஆனால் ஆஹிதாக்னி நிறுவியவரின் உடல்-சம்ஸ்காரம் ஶ்ரௌத விதிப்படியே செய்யப்பட வேண்டும்।

Verse 89

ऊनद्विवर्षं निखनेन्न कुर्यादुदकं ततः / योषित्पतिव्रता या स्याद्भर्तारं यानुगच्छति

இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு குறைவான வயதுடைய உடலை அடக்கம் செய்யக் கூடாது; அதற்காக உதகக் கிரியையும் செய்ய வேண்டாம். உண்மையான பதிவிரதைப் பெண் தன் கணவரின் கதியைப் பின்பற்றுகிறாள்।

Verse 90

प्रयोग पूर्वं भर्तारं नमस्कृत्यारुहेच्चितिम् / चितिभ्रष्टा तु या मोहात्सा प्राजापत्यमाचरेत्

சடங்கு தொடங்குமுன் கணவருக்கு வணங்கி அவள் சிதையில் ஏற வேண்டும். ஆனால் மயக்கத்தால் சிதையிலிருந்து வழுக்கி விழுந்தால், அவள் ப்ராஜாபத்யப் பிராயச்சித்தத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 91

तिस्रः कोट्योर्धकोटी य यानि लोमानि मानुषे / तावत्कालं वसेत्स्वर्गे भर्तारं यानुगच्छति

மனித உடலில் உள்ள முடிகள்—மூன்று கோடியும் அரைக் கோடியும்—எத்தனை உள்ளனவோ, அவ்வளவு காலம் அவள் ஸ்வர்கத்தில் வாசம் செய்கிறாள்; கணவரை நம்பிக்கையுடன் பின்பற்றும் பெண் அப்படியே வாழ்கிறாள்।

Verse 92

व्यालग्राही यथा व्यालं बिलादुद्धरते बलात् / तद्वदुद्धृत्य सा नारी तेनैव सह मोदते

பாம்புப் பிடிப்பவன் வலியால் பாம்பை அதன் குகையிலிருந்து இழுத்தெடுப்பதுபோல், அந்தப் பெண்ணும் மீட்கப்பட்டு அதே அவருடன் சேர்ந்து மகிழ்கிறாள்।

Verse 93

तत्र सा भर्तृपरमा स्तूयमानाप्सरोगणैः / क्रीडते पतिना सार्धं यावदिन्द्राश्चतुर्दश

அங்கே கணவனையே பரமமாகக் கொண்ட அந்தப் பெண், அப்சரஸ்களின் கூட்டத்தால் புகழப்பட்டு, தன் கணவருடன் பதினான்கு இந்திர-காலங்கள் வரை விளையாடி இன்புறுகிறாள்।

Verse 94

ब्रह्मघ्नो वा कृघ्नो वा मित्त्रिघ्नो वा भवेत्पतिः / पुनात्यविधवा नारी तमादाय मृता तु या

கணவன் பிராமணஹந்தகனாகவோ, தர்மத்தை அழிப்பவனாகவோ, நண்பனைக் கொன்றவனாகவோ இருந்தாலும்; விதவையாவதற்கு முன் (கணவனுக்கு முன்பே) இறக்கும் பத்தினி அவனைத் தன்னுடன் எடுத்துச் சென்று தூய்மைப்படுத்துகிறாள்।

Verse 95

मृते भर्तरि या नारी समारोहेद्धुताशनम् / सारन्धतीसमाचारा स्वर्गलोके महीयते

கணவன் இறந்தபின் அருந்ததியைப் போன்ற ஒழுக்கத்துடன் தீயில் ஏறுகின்ற பெண், ஸ்வர்கலோகத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுகிறாள்।

Verse 96

यावच्चाग्नौ मृते पत्यौ स्त्री नात्मानं प्रदाहयेत् / तावन्न मुच्यते सा हि स्त्रीशरीरात्कथञ्चन

கணவன் இறந்தபின் பெண் தீயில் தன்னைத் தானே எரித்துக்கொள்ளாதவரை, எந்த விதத்திலும் பெண்-உடல் நிலையிலிருந்து விடுதலை பெறமாட்டாள்।

Verse 97

मातृकं पैतृकं चैव यत्र चैव प्रदीयते / कुलत्रयं पुनात्येषा भर्तारं यानुगच्छति

தாய்வழி, தந்தைவழி இரண்டிற்கும் விதிப்படி பிண்டம்-உதகம் முதலிய தானங்கள் அளிக்கப்படும் இடத்தில், தர்மத்தில் கணவனைத் தொடர்ந்து நடக்கும் பத்திவிரதை மனைவி மூன்று குலங்களையும் தூய்மைப்படுத்துகிறாள்।

Verse 98

आर्तार्ते मुदिते हृष्टा प्रोषिते मलिना कृशा / मृते म्रियेत या पत्यौ सा स्त्री ज्ञेया पतिव्रता

கணவன் துயருற்றால் துயருறும், அவன் மகிழ்ந்தால் மகிழும், அவன் உளமகிழ்ந்தால் ஒளிவிடும்; அவன் பிரிவில் அலங்காரமின்றி மெலிந்து போகும்; கணவன் இறந்தால் தானும் இறக்க விரும்பும்—அத்தகையவளே பத்திவிரதை என அறியப்படுகிறாள்।

Verse 99

पृथक् चितां समारुह्य न प्रिया गन्तुमर्हति / क्षत्त्रियाद्याः सवर्णाश्च आरोहेयुरपीह ताः

தனி சிதையில் ஏறி பிரியமான மனைவி செல்லுதல் (சககமனம்) உரியதல்ல; இங்கே க்ஷத்திரியர் முதலிய சமவர்ணப் பெண்களும் சிதை ஏறக் கூடாது।

Verse 100

चाण्डालीमवधिं कृत्वा ब्राह्मणीतः समो विधिः / अगर्भिणीनां सर्वासामबालताक्मे(का)नामपि

சாண்டாளி முதல் பிராமணி வரை விதி ஒன்றே; இது கர்ப்பமில்லாத எல்லா பெண்களுக்கும், மேலும் பாலதாக்க்மம் (குழந்தைப் பருவக் காய்ச்சல்/நோய்) இல்லாதவர்களுக்கும் பொருந்தும்।

Verse 101

दहनस्य विधिः प्रोक्तः सामान्येन मया खग / विशेषमपि तस्यास्य कञ्चित्किं श्रोतुमिच्छति

ஏ கக (கருடா)! தகனச் சடங்கின் முறையை நான் பொதுவாகக் கூறினேன்; இதன் சில சிறப்பு விவரங்களையும் கேட்க விரும்புகிறாயா?

Verse 102

गरुड उवाच / प्रोषिते तु मृते स्वामिन्यस्थ्निनाशमुपेयुषि / कथं दाहः प्रकर्तव्यस्तन्मे वद जगत्पते

கருடன் கூறினான்—கணவன் வெளிநாட்டில் இருக்க, இல்லத்தரசி (மனைவி) இறந்து உடல் எலும்பும் சிதையும் நிலையடைந்தால், தகனம் (தாஹ) சடங்கு எவ்வாறு செய்ய வேண்டும்? உலகநாதனே, எனக்குச் சொல்வாயாக।

Verse 103

श्रीकृष्ण उवाच / अस्थीनि चेन्न लभ्यन्ते प्रोषितस्य नरस्य च / तेषाञ्च हि गतिस्थानं विधानं कथयाम्यहम्

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—வீட்டைவிட்டு தூரத்தில் இறந்த மனிதனின் எலும்புகள் கிடைக்காவிடில், அவனுக்குரிய விதியும் அவன் அடையும் கதி-இடமும் (தங்குமிடமும்) நான் விளக்குகிறேன்।

Verse 104

शृणु तार्क्ष्य परं गोप्यं पत्युर्दुर्मरणेषु यत् / लङ्घनैर्ये मृता जीवां दंष्ट्रिभिश्चाभिघातिताः

தார்க்ஷ்யா (கருடா), கேள்—தீயவும் காலமற்றவும் ஆன மரணங்களைப் பற்றிய ஆண்டவரின் மிக இரகசிய உபதேசம்: மிதிக்கப்பட்டு இறந்தவர்கள், மேலும் கோரைப்பற்கள் உடைய உயிரினங்களால் தாக்கப்பட்டு இறந்தவர்கள்।

Verse 105

कण्ठग्रहे विलग्नानां क्षीणानां तुण्डघातिनाम् / विषाग्निवृषविप्रेभ्यो विषूच्या चात्मघातकाः

தொண்டை அடைப்பு/மூச்சுத்திணறலில் சிக்கியவர்கள், சோர்ந்து மெலிந்தவர்கள், அடிகளால் காயமடைந்து இறந்தவர்கள்; விஷம், தீ, காளை/மாடு போன்ற கால்நடைத் தீங்கு அல்லது பிராமண அபசாரம் காரணமாகப் பாதிக்கப்பட்டவர்கள்; விஷூசிகை (கடுமையான தொற்று) பிடித்தவர்கள், மேலும் தற்கொலை செய்தவர்கள்—இத்தகையோர்.

Verse 106

पतनोद्बन्धनजलैर्मृतानां शृणु संस्थितिम् / सर्पव्याघ्रैः शृङ्गिभिश्च उपसर्गोपलोदकैः

வீழ்ச்சி, கட்டுப்பாடு/சிக்கல், நீர்வெள்ளம் ஆகியவற்றால் இறந்தவர்களின் நிலையை கேள்; மேலும் வழியில் பாம்புகள், புலிகள், கொம்புள்ள உயிரினங்கள் மற்றும் பல துன்பத் தாக்கங்கள், தடைகள், பேரிடர்கள் அவர்களை எவ்வாறு வாட்டுகின்றன என்பதையும் கேள்।

Verse 107

ब्राह्मणैः श्वापदैश्चैव पतनैर्वृक्षवैद्युतैः / नखैर्लोहैर्गिरेः पातैर्भित्तिपातैर्भृगोस्तथा

அவன் பிராமணர்களின் சாபத்தாலும், கொடிய மிருகங்களாலும், விழுதலாலும், மரங்களாலும் மின்னல் தாக்கத்தாலும்; நகங்களாலும் இரும்பு ஆயுதங்களாலும், மலைவீழ்ச்சியாலும், சுவர் இடிவீழ்ச்சியாலும், மேலும் பள்ளத்தாக்கு விழுதலாலும் துன்புறுகிறான்.

Verse 108

कट्वायामन्तरिक्षे च चौरचाण्डालतस्तथा / उदक्याशुनकीशूद्ररजकादिविभूषिताः

கட்வா பகுதியில் மற்றும் அந்தரிக்ஷத்திலும் திருடர்கள், சாண்டாளர்கள் ஆகியோரின் சங்கத்துடன் உள்ள உயிர்கள் உள்ளன; அவர்கள் மாதவிடாய் பெண்கள், பெண் நாய்கள், சூத்ரர்கள், துவைப்பவர்கள் முதலியோரின் தொடர்புச் சின்னங்களால் குறியிடப்பட்டவர்கள் என கூறப்படுகிறது.

Verse 109

ऊर्ध्वोचछिष्टाधरोच्छिष्टोभयोच्छिष्टास्तु ये मृताः / शस्त्रघातैर्मृता ये चास्यश्वस्पृष्टास्तथैव च

அசுத்த நிலையில் இறப்பவர்கள்—மேற்பகுதி (வாய்/தலை) அசுத்தம், அல்லது கீழ்ப்பகுதி அசுத்தம், அல்லது இரண்டும் அசுத்தம்; மேலும் ஆயுதத் தாக்குதலால் இறந்தவர்கள், குதிரைத் தொடுதல்/மிதித்தல் காரணமாக இறந்தவர்களும் இவ்விசேஷ மரண வகையில் சேர்க்கப்படுவர்.

Verse 110

तत्तु दुर्मरणं ज्ञेयं यच्च जातं विधैं विना / तेन पापेन नरकान् भुक्त्वा प्रेतत्वभागिनः

விதிவிதானங்கள் (சடங்குகள்) இன்றி நிகழும் மரணம் ‘துர்மரணம்’ என அறிக. அந்தப் பாவத்தால் நரகங்களை அனுபவித்து உயிர் பிரேதத்துவத்தின் பங்காளியாகிறது.

Verse 111

न तेषां कारयेद्दाहं सूतकं नोदकक्रियाम् / न विधानं मृताद्यञ्च न कुर्या दौर्ध्वदैहिकम्

அத்தகையோருக்குத் தகனம் செய்ய ஏற்பாடு செய்யக் கூடாது; சூதகம் (அசௌசம்) கடைப்பிடிக்கக் கூடாது; நீர்க்கிரியை செய்யக் கூடாது; மரணத்திலிருந்து தொடங்கும் விதிவிதானங்களையும், மேலும் அவுர்த்வதேஹிக (பித்ருக் கிரியை)யையும் செய்யக் கூடாது.

Verse 112

न पिण्डदानं कर्तव्यं प्रमादाच्चेत्करोति हि / नोपतिष्ठति तत्सर्वमन्तरिक्षे विनश्यति

பிண்டதானம் அலட்சியமாகச் செய்யக் கூடாது; அலட்சியத்தால் செய்த பிண்டம் பிரேதரிடம் சேராது. அது அனைத்தும் அந்தரிக்ஷத்தில் அழிந்து போகும்.

Verse 113

अतस्तस्य सुतैः पौत्त्रैः सपिण्डैः शुभमिच्छुभिः / नारायणबलिः कार्यो लोकगर्हाभिया खग

ஆகையால் அவனுடைய மகன்கள், பேரன்கள் மற்றும் பிற சபிண்ட உறவினர், அவன் நலத்தை விரும்புவோர், உலகப் பழிச்சொல்லின் அச்சத்தால்—ஓ பறவையே (கருடா)!—நாராயணபலியைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 114

तथा तेषां भवेच्छौचं नान्यथेत्यब्रवीद्यमः / कृते नारायणबलावौर्ध्वदेहिकयोग्यता

யமன் கூறினான்—அவர்களுக்கு சௌசம் இவ்வாறே இருக்க வேண்டும்; வேறுவிதமல்ல. நாராயணபலி முறையாக நிறைவேறினால் ஊர்த்வதேஹிகக் கிரியைகளுக்குத் தகுதி உண்டாகும்.

Verse 115

तस्य सुद्धिकरं कर्म तद्भवेन्न तदन्यथा / नारायणबलिं सम्यक् तीर्थे सर्वं प्रक्पयेत्

அவனுக்குப் புனிதம் அளிக்கும் செயல் அதுவே; வேறல்ல. ஆகவே தீர்த்தத்தில் முறையாக நாராயணபலியைச் செய்து, விதிக்கப்பட்ட அனைத்துப் படையல்களையும் சரியாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 116

कृष्णाग्रे कारयेद्बिप्रैर्येन पूतो भवेन्नरः / पूर्वन्तु तर्पणं कार्यं विप्रैः पौराणवैदिकैः

கிருஷ்ணன் முன்னிலையில் பிராமணர்களால் அந்தக் கிரியையைச் செய்யச் செய்ய வேண்டும்; அதனால் மனிதன் புனிதன் ஆவான். ஆனால் முதலில் புராணமும் வேதமும் அறிந்த பிராமணர்களால் தர்ப்பணம் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 117

सर्वौषध्यक्षतैर्मिश्रैर्विष्णुमुद्दिश्य तर्पयेत् / कार्यं पुरुषसूक्तेन मन्त्रैर्वा वैष्णवैरपि

அனைத்து மூலிகைகளும் கலந்த அக்ஷதையால் திருமால் (விஷ்ணு) நோக்கித் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். அந்தக் கிரியை புருஷஸூக்தத்தாலோ, அல்லது பிற வைஷ்ணவ மந்திரங்களாலோ விதிப்படி செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 118

दक्षिणाभिमुखो भूत्वा प्रेतं विष्णुमिति स्मरन् / अनादिनिधनो देवः शङ्खचक्रगदाधरः

தெற்கை நோக்கி அமர்ந்து ‘பிரேதன் விஷ்ணுவில் தங்கியுள்ளான்’ என்று நினைக்க வேண்டும். அவர் ஆதியுமில்லா, அந்தமுமில்லா தேவன்; சங்கம், சக்கரம், கதையைத் தாங்கியவர்.

Verse 119

अक्षयः पुण्डरीकाक्षः प्रेतमोक्षप्रदो भव / तर्पणस्यावसाने स्याद्वीतरागो विमत्सरः

‘அழிவிலாதவனே! தாமரை-கண்ணனே! பிரேதனுக்கு மோக்ஷம் அளிப்பவனாக இரு.’ தர்ப்பணம் முடிந்த பின் ஆசக்தியற்றவனாகவும் பொறாமையற்றவனாகவும் இருக்க வேண்டும்.

Verse 120

जितेन्द्रियमना भूत्वा शुचिष्मान्धर्मतत्परः / भक्त्या तत्र प्रकुर्वीत श्राद्धान्येकादशैव तु

இந்திரியங்களை அடக்கி மனத்தை நிலைநிறுத்தி, தூய்மையுடன் தர்மத்தில் பற்றுடையவனாய், அங்கே பக்தியோடு பதினொன்று வகையான ஸ்ராத்தக் கிரியைகளைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 121

सर्वकर्मविधाने एकैकाग्रे समाहितः / तोयव्रीहियवान्दद्याद्गोधूमांश्च प्रियङ्गवः

எல்லாக் கிரியைவிதிகளிலும் ஒருமுக கவனத்துடன் அமைதியாய் இருந்து, நீர், வ்ரீஹி (அரிசி), யவம் (பார்லி), கோதூமம் (கோதுமை), பிரியங்கு தானியங்களையும் அர்ப்பணிக்க/தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 122

हविष्यान्नं शुभं मुद्रां छत्रोष्णीषे च दापयेत् / दापयेत्सर्वसंस्यानि क्षीरं क्षौद्रसमान्वितम्

ஹவிஷ்யத்திற்கு ஏற்ற சுப அன்னமும் மங்கள தானமும் அளிக்க வேண்டும்; குடையும் உஷ்ணீஷமும் (பாகடி) தானம் செய்ய வேண்டும். மேலும் தேவையான அனைத்தும்—தேன் கலந்து பாலும்—அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 123

वस्त्रोपानहसंयुक्तं दद्यादष्टविधं पदम् / द्पयेत्सर्वपापेभ्यो न कुर्यात्पङ्क्तिवञ्चनम्

ஆடை மற்றும் பாதுகை (காலணி) உடன் ‘அஷ்டவித பதம்’ தானம் செய்ய வேண்டும். இத்தானம் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுவிக்கும்; ஆகவே பங்க்தி-போஜனத்தில் ஏமாற்றமோ வேறுபாடோ செய்யக்கூடாது.

Verse 124

भूमौ स्थितेषु पिण्डेषु गन्धपुष्पाक्षतान्वितम् / दातव्यं सर्वंविप्रेभ्यो वेदशास्त्रविधानतः

பூமியில் பிண்டங்கள் வைக்கப்பட்ட பின், வாசனைத் திரவியம், மலர்கள், அக்ஷதை உடன் அனைத்தையும் வேத-சாஸ்திர விதிப்படி பிராமணர்களுக்கு சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 125

शङ्खे खड्गे ऽथ वा ताम्रे तर्पणञ्च पृथक्पृथक् / ध्यानधारणसंयुक्तो जानुभ्यामवनीं गतः

சங்கில், வாளில் அல்லது செம்புப் பாத்திரத்தில் விதிப்படி தனித்தனியாக தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். தியானமும் தாரணையும் உடையவனாய், இரு முழங்கால்களால் நிலத்தில் தாழ்ந்து வணங்க வேண்டும்.

Verse 126

ऋचा वै दापयेदर्घमर्घोद्दिष्टं पृथक्पृथक् / ब्रह्मा विष्णुश्च रुद्रश्च यमः प्रेतश्च पञ्चमः

ருசா (வேத மந்திரம்) உடன் அர்க்யம் அளிக்கச் செய்ய வேண்டும்; அர்க்யோத்திஷ்டத்தை தனித்தனியாகச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ர, யமன்—மற்றும் ஐந்தாவதாகப் பிரேதனுக்காகவும்.

Verse 127

पृथक्कुम्भे ततः स्थाप्याः पञ्चरत्नसमन्विताः / वस्त्रयज्ञोपवीतानि पृथङ्मुद्गाः पदानि च

பின்னர் தனித்தனி குடங்களில் பஞ்சரத்தினங்களை நிறுவ வேண்டும்; மேலும் தனியாக ஆடைகள், யஜ்ஞோபவீதம், பாசிப்பயறு மற்றும் சிராத்தக் கிரியையின் ‘பத’ (பதச்சின்னம்/பதப்பொருள்) ஆகியவற்றையும் வைக்க வேண்டும்।

Verse 128

पञ्च श्राद्धानि कुर्वीत देवतानां यथाविधि / जलधारां ततः कुर्यात्पिण्डेपिण्डे पृथक्पृथक्

தேவர்களுக்கு விதிப்படி ஐந்து சிராத்தங்களைச் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் பிண்டம் பிண்டமாகத் தனித்தனியாக நீர்தாரையைச் செலுத்த வேண்டும்।

Verse 129

शङ्खे वा ताम्रपात्रे वा अलाभे मृन्मये पि वा / तिलोदकं समादाय सर्वोषधिमसन्वितम्

சங்கிலோ செம்புப் பாத்திரத்திலோ—அவை இல்லையெனில் மண் பாத்திரத்தில்கூட—எள்ளுநீரை எடுத்துக் கொண்டு, எந்த மூலிகையும் கலக்காமல் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 130

ताम्रपात्रं तिलैः पूर्णं सहिरण्यं सदक्षिणम् / दद्याद्ब्राह्मणमुख्याय पददानं तथैच

எள்ளால் நிரம்பிய செம்புப் பாத்திரத்தை, பொன்னும் உரிய தக்ஷிணையும் சேர்த்து, சிறந்த பிராமணருக்கு தானம் செய்ய வேண்டும்; அதுபோல ‘பததானம்’ என்பதையும் விதிப்படி செய்ய வேண்டும்।

Verse 131

यमोद्देशेतिलांल्लौहं ततो दद्याच्च दक्षिणाम् / एवं विष्णुबलिं दत्त्वा यथाशक्त्या विधानतः

யமனுக்கென நிர்ணயிக்கப்பட்ட இடத்தில் எள்ளும் இரும்பும் தானம் செய்து, பின்னர் தக்ஷிணை அளிக்க வேண்டும்; இவ்வாறு விஷ்ணுபலியை அர்ப்பணித்து, தன் ஆற்றலுக்கேற்ப விதிப்படி கிரியையை நடத்த வேண்டும்।

Verse 132

समुद्धरति तत्क्षिप्रं नात्र कार्या विचारण नागदंशान्मृतो यस्तु विशेषस्तन्तु मे शृणु

இது உடனே பிரேதனை மீட்கிறது; இங்கே ஆலோசனை தேவையில்லை. ஆனால் பாம்பு கடியால் இறந்தவருக்கு தனி விதி உண்டு—அதை என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 133

सुवर्णभारनिष्पन्नं नागं कृत्वा तथैव गाम् / विप्राय दत्त्वा विधिवत्पितुरानृण्यमाप्नुयात्

தங்கத்தின் குறிப்பிட்ட எடையால் நாக உருவத்தைச் செய்து, அதுபோல ஒரு பசுவையும்—இவற்றை விதிப்படி பிராமணருக்கு தானம் செய்தால் பித்ரு-கடனிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்.

Verse 134

एवं सर्पबलिं दत्त्वा सर्पदोषाद्विमुच्यते / पश्चात्पुत्तलकं कार्यं सर्वोषधिसमन्वितम्

இவ்வாறு சர்ப்பபலியை அளித்தால் பாம்பு காரணமான தோஷங்களில் இருந்து விடுதலை கிடைக்கும். பின்னர் எல்லா மூலிகை மருந்துகளும் சேர்ந்த புட்டலகத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 135

पलाशस्य च वृन्तानां विभागं शृणु काश्यप / कृष्णाजिनं समास्तीर्य कुशैश्च पुरुषाकृतिम्

காச்யபரே, பலாசத் தண்டுகளின் ஒழுங்கை கேள். கருநிற மான் தோலை விரித்து, குசா புல்லால் மனித வடிவத்தை அமைக்க வேண்டும்.

Verse 136

शतत्रयेण षष्ट्या च वृन्तैः प्रोक्तो ऽस्थिसञ्चयः / विन्यस्य तानि वृन्तानि अङ्गेष्वेषु पृथक् पृथक्

இந்தச் சடங்கில் எலும்புச் சேகரத்திற்காக மூன்று நூற்று அறுபது தண்டுகள் கூறப்பட்டுள்ளன. அவற்றை வைத்து, இவ்வவ்வுறுப்புகளில் தனித்தனியாக ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்.

Verse 137

चत्वारिंशच्छिरोभागे ग्रीवायां दश विन्यसेत् / विंशत्युरः स्थले दद्याद्विंशतिञ्जठरे तथा

தலையின் பகுதியில் நாற்பதை அமைக்க வேண்டும்; கழுத்தில் பத்தை நிறுவ வேண்டும். மார்பிடத்தில் இருபதை அளிக்க வேண்டும்; வயிற்றிலும் அதுபோல இருபதை வைக்க வேண்டும்.

Verse 138

बाहुद्वये शतं दद्यात्कटिदेशे च विंशतिम् / ऊरुद्वये शतञ्चापि त्रिंशज्जङ्घाद्वये न्यसेत्

இரு கரங்களிலும் நூற்றை அளிக்க வேண்டும்; இடுப்புப் பகுதியில் இருபதை வைக்க வேண்டும். இரு தொடைகளிலும் நூற்றை மீண்டும் அளிக்க வேண்டும்; இரு கால் மடக்குகளில் முப்பதை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 139

दद्याच्चतुष्टयं शिश्ने षड् दद्याद्वृषाणद्वये / दश पादाङ्गुलीभागे एवमस्थीनि विन्यसेत्

ஆணுறுப்பில் நான்கை வைக்க வேண்டும்; இரு விதைப்பைகளில் ஆறை அளிக்க வேண்டும். பாத விரல்களின் பகுதியில் பத்தைக் நிறுவ வேண்டும்; இவ்வாறு எலும்புகள் ஒழுங்காக அமைக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 140

नारिकेलं शिरः स्थानें तुम्बं दद्याच्च तालुके / पञ्चरत्नं मुखे दद्याज्जिह्वायां कदलीफलम्

தலையின் இடத்தில் தேங்காயை வைக்க வேண்டும்; அண்ணத்தில் சுரைக்காயை நிறுவ வேண்டும். வாயில் பஞ்சரத்தினங்களை அளிக்க வேண்டும்; நாவில் வாழைப்பழத்தை வைக்க வேண்டும்.

Verse 141

अन्त्रेषु नालिकं तद्याद्वालुकाङ्घ्राणे एव च / वसायां मृत्तिकां दद्याद्धरितालमनः शिलाः

குடல்களுக்கு நாலிகையை அளிக்க வேண்டும்; பாதங்களுக்கு மணலை அளிக்க வேண்டும். கொழுப்பிற்கு மண்ணை அளிக்க வேண்டும்; பித்தத்திற்கும் மனத்திற்கும் மஞ்சள் அரிதாளமும் கல்லும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 142

पारदं रेतसः स्थाने पुरीषे पित्तलं तथा / मनः शिला तथा गात्रे तिलपक्वन्तु सन्धिषु

விந்தின் இடத்தில் பாரதம், மலத்தின் இடத்தில் பித்தளம் உள்ளது. அங்கங்களில் மனஃசிலா; மூட்டுகளில் எள்ளு வேகுவது போலத் தோன்றும்॥

Verse 143

यवपिष्टं यथा मांसे मधु शोणितमेव च / केशेषु च जटाजूटं त्वचायाञ्च मृगत्वचम्

யவ மாவுப் பூச்சு மாம்சம் போலத் தோன்றும்; தேன் இரத்தம் போலக் காணப்படும். தலைமுடியில் ஜடாஜூடம் உருவாகும்; தோலில் மான் தோல் போன்ற உறை எழும்॥

Verse 144

कर्णयोस्तालपत्रञ्च स्तनयोश्चैव गुञ्जिकाः / नासायां शतपत्रञ्च कमलं नाभिमण्डले

காதுகளில் தாளை இலைகள்; மார்புகளில் குஞ்ஜிகை. மூக்கில் நூறு இதழ் தாமரை; நாபி வட்டத்தில் தாமரை உள்ளது॥

Verse 145

वृन्ताकं वृषणद्वन्द्वे लिङ्गे स्याद्गृञ्जनं शुभम् / घृतं नाभ्यां प्रदेयं स्यात्कौ पीने च त्रपुस्मृतम्

விருஷண இரட்டையின் நோய்க்கு வ்ருந்தாகம்; லிங்கக் கோளாறுக்கு மங்களமான க்ரிஞ்ஜனம் கூறப்படுகிறது. நாபியில் நெய் தடவ வேண்டும்; இடுப்புக் கீழ் (கௌபீன) வீக்கத்திற்கு த்ரபு எனச் சொல்லப்படுகிறது॥

Verse 146

मौक्तिकं स्तनयोर्मूर्ध्नि कुङ्कुमेव विलेपनम् / कर्पूरागुरुधूपैश्च शुभैर्माल्यैः सुगन्धिभिः

மார்புகளில் முத்துகள் வைக்கப்படுகின்றன; தலைக்கு குங்குமம் பூசப்படுகிறது. கற்பூரம், அகில் ஆகிய மங்கள தூபங்களாலும், மணமிகு புனித மாலைகளாலும் (உடல்) அலங்கரிக்கப்படுகிறது॥

Verse 147

परिधानं पट्टसूत्रंहृदये चैव विन्यसेत् / ऋद्धिवृद्धी भुजौ द्वौ च चक्षुर्भ्याञ्च कपर्दकम्

ஆடை மற்றும் புனித பட்டுச் சூத்திரத்தை இதயத்தில் நிறுவ வேண்டும். இரு புஜங்களிலும் ‘஋த்தி’ ‘விருத்தி’ குறிகளை வைத்து, கண்களில் கபர்தக (கௌடி) யை வைக்க வேண்டும்.

Verse 148

दन्तेषु दाडिमीबीजान्यङ्गुलीषु च चम्पकम् / सिन्दूरं नेत्रकोणे च ताम्बूलाद्युपहारकम्

பற்களில் மாதுளை விதைகளை வைத்து, விரல்களில் சம்பக மலர்களை வைக்க வேண்டும். கண் மூலையில் சிந்தூரம் இட்டு, தாம்பூலம் முதலிய உபஹாரங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 149

सर्वौषदियुतं प्रेतं कृत्वा पूजां यथोदिताम् / साग्निके चापि विधिना यज्ञपात्रं न्यस्येत्क्रमात्

அனைத்து மூலிகை மருந்துகளுடன் பிரேதத்தைத் தயாரித்து, விதிப்படி பூஜை செய்த பின், அக்னிகர்மத்திலும் முறையாக யாகப் பாத்திரத்தை படிப்படியாக அமைக்க வேண்டும்.

Verse 150

स्त्रियः पुनन्तु म शिर इमं मे वरुणेन च / प्रेतस्य पावनं कृत्वा शालग्रामशिलोदकैः

“பெண்கள் என் தலையைப் புனிதப்படுத்தட்டும்; வருணனும் என்னைத் தூய்மைப்படுத்தட்டும்.” பிரேதப் பாவனையைச் செய்து, சாலக்ராம சிலையின் அபிஷேக நீரால் சுத்தி செய்ய வேண்டும்.

Verse 151

विष्णुमुद्दिश्य दातव्या सुशीला गौः पयस्विनी / तिला लौहं हिरण्यञ्च कर्पासं लवणं तथा

திரு விஷ்ணுவை நோக்கி, நல்லொழுக்கமுடைய பால் நிறைந்த பசுவை தானமாக அளிக்க வேண்டும். மேலும் எள், இரும்பு, பொன், பருத்தி, உப்பும் தானமாக வழங்க வேண்டும்.

Verse 152

सप्तधान्यं क्षितिर्गाव एकैकं पावनं स्मृतम् / तिलपात्रं ततो दद्यात्पददानं तथैव च

ஏழுவகை தானியத் தானம், நிலத் தானம், கோதானம்—ஒவ்வொன்றும் புனிதம் அளிப்பதாக ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது. அதன் பின் எள்ளுப் பாத்திரத் தானமும், அதுபோல பாதுகை (காலணித்) தானமும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 153

कर्तव्यं वैष्णवं श्राद्धं प्रेतमुक्त्यर्थमात्मनः / प्रेतमोक्षं ततः कुर्याद्धृदि विष्णुं प्रकल्प्यच

பிரேதத்தின் விடுதலைக்காக வைஷ்ணவ ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் இதயத்தில் திருமால் (விஷ்ணு) அவரை நிலைநிறுத்தி பிரேதமோக்ஷத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும்।

Verse 154

एवं पुत्तलकं कृत्वा दाहयेद्विधिपूर्वकम् / तच्छ्रुद्धये तु संस्कर्ता पुत्रादिर्निष्कृतिं चरेत्

இவ்வாறு புத்தலகம் (உருவப் பிரதிமை) செய்து விதிப்படி தகனம் செய்ய வேண்டும். அந்தச் செயல் தொடர்பான சுத்திக்காக ஸம்ஸ்காரகர்த்தா—மகன் முதலியோர்—தக்க நிஷ்கிருதி (பரிகாரம்) மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 155

त्रीन्कृच्छ्रान्षड्द्वादश च तथा पञ्चदशापि च / प्रायश्चित्तनिमित्तानुसारेण विप्रवत्स्मृतः

ஆறு, பன்னிரண்டு, பதினைந்து நாட்களாகிய மூன்று க்ருச்ச்ரப் பரிகாரங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன. பரிகாரத்திற்கான காரணத்திற்கேற்ப, விப்ர மரபில் இவை ஸ்மிருதியாகப் போதிக்கப்பட்டவை.

Verse 156

अशक्तौ गोहिरण्यादि प्रत्याम्नायं चरेदपि / आत्मनो ऽनधिकारित्वे शुद्धिमेवं चरेद्वुन्धः

செய்ய இயலாதபோது கோ, பொன் முதலியவற்றால் பிரத்யாம்நாயம் (மாற்றுத் தானம்) செய்யலாம். தமக்கு அதிகாரம் இல்லை எனில், அறிவுடையவர் இவ்விதமே சுத்தியை மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 157

अशुद्धेन तु यद्दत्तमुद्दिश्याशुद्धिमेव च / नोपतिष्ठति तत्सर्वमन्तरिक्षे विनश्यति

அசுத்தனாகியவன் அளித்ததோ, அசுத்த எண்ணத்துடன் அர்ப்பணித்ததோ, குறித்தவரை அடையாது; அது அனைத்தும் அந்தரிக்ஷத்தில் அழிந்து போகும்.

Verse 158

शुद्धिं सम्पाद्य कर्तव्यं दहनाद्यौर्ध्वदेहिकम् / अकृत्वा निष्कृतिं यस्तु कुरुते दहनादिकम्

முதலில் சுத்தியை நிறைவேற்றிய பின் தான் தகனம் முதலான ஊர்த்வதேஹிகக் கிரியைகள் செய்யப்பட வேண்டும். நிர்ணயிக்கப்பட்ட நிஷ்க்ருதி (பிராயச்சித்தம்) இன்றி தகனாதிகளைச் செய்வது விதிவிரோதம்.

Verse 159

मतिपूर्वममत्या च क्रमात्तनिष्कृतिं शृणु / कृत्वाग्निमुदकं स्नानं स्पर्शनं वहनं कथाम्

மனத்துடன், துணை விதிகளோடும், வரிசையாகச் செய்ய வேண்டிய நிஷ்க்ருதி (பிராயச்சித்தம்) கேளுங்கள்: அக்னிகர்மமும் உதககர்மமும், ஸ்நானம், சுத்தி-ஸ்பரிசம், மேலும் வஹனம்—என்று மரபில் கூறப்பட்டது போல.

Verse 160

रज्जुच्छेदाश्रुपातञ्च तप्तकृच्छ्रेण शुध्यति / एषामन्यतमं प्रेतं यो वहेत्तु देहत वा

கயிற்றால் வெட்டுதல், கண்ணீர் சிந்தச் செய்தல் முதலான குற்றங்கள் தப்தக்ருச்ச்ரப் பிராயச்சித்தத்தால் சுத்தமாகும். ஆனால் இவற்றில் ஏதொரு முறையிலேனும் பிரேதத்தை வஹிப்பவன்—உடலிலிருந்தோ வேறுவிதமாகவோ—மகாதோஷம் அடைவான்.

Verse 161

कटोदकक्रियां कृत्वा कृच्छ्र सान्तपनं चरेत् / निमित्ते लघुनि स्वल्पं महन्महति कल्पयेत्

கடோதகக் கிரியையைச் செய்து, க்ருச்ச்ர-ஸாந்தபனப் பிராயச்சித்தத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும். காரணம் சிறிதாயின் சிறு பிராயச்சித்தம்; காரணம் பெரிதாயின் பெரிய பிராயச்சித்தம் விதிக்க வேண்டும்.

Verse 162

गरुड उवाच / कृच्छ्रस्य तप्तकृच्छ्रस्य तथा सान्तपनस्य च / लक्षणं ब्रूहि मे स्वामिंस्त्रयाणामपि सुव्रत

கருடன் கூறினான்—ஓ ஸ்வாமி! க்ருச்சிரம், தப்த-க்ருச்சிரம், சாந்தபனம்—இம்மூன்றின் இலக்கணங்களை எனக்குச் சொல்லும், ஓ சிறந்த விரதத்தையுடையவரே।

Verse 163

श्रीकृष्ण उवाच / त्र्यहं प्रातस्त्र्यहं सायं त्र्यहमद्यादयाचितम् / उपवासस्त्र्यहञ्चैव एष कृच्छ्र उदाहृतः

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினான்—மூன்று நாட்கள் காலை உணவு, மூன்று நாட்கள் மாலை உணவு; மூன்று நாட்கள் கேட்காமல் கிடைத்ததையே உண்ணல்; மேலும் மூன்று நாட்கள் உபவாசம்—இதுவே ‘க்ருச்சிரம்’ என அறிவிக்கப்படுகிறது।

Verse 164

तप्तक्षीरघृताम्बूनामेकैकं प्रत्यहं पिबेत् / एकरात्रोपवासश्च तप्तकृच्छ्र उदाहृतः

தினந்தோறும் காய்ச்சிய பால், காய்ச்சிய நெய், காய்ச்சிய நீர்—இவற்றில் ஒன்றை மட்டும் அருந்த வேண்டும்; மேலும் ஒரு இரவு உபவாசம்—இதுவே ‘தப்த-க்ருச்சிரம்’ எனப்படுகிறது।

Verse 165

गोमूत्रं गोमयं क्षीरं दधि सर्पिः कुशोदकम् / जग्ध्वा परे ऽह्न्युपवसेत्कृच्छ्रं सान्तपनञ्चरन्

கோமூத்திரம், கோமயம், பால், தயிர், நெய், குசநீர்—இவற்றை உண்டு அடுத்த நாள் உபவாசம் இருக்க வேண்டும்; இவ்வாறு ‘சாந்தபனம்’ க்ருச்சிரம் அனுஷ்டிக்கப்படுகிறது।

Verse 166

मया ते ऽयं समाख्यातो दुर्मृतस्य विधिः खग / तदा मृतं विजानीयाद्दीपनिर्वाणमागतः

ஓ பறவையே (கருடா)! துர்மரணத்திற்கான விதியை நான் உனக்குச் சொன்னேன். விளக்கின் தீ அணைந்தபோது அவன் இறந்தான் என அறிய வேண்டும்।

Verse 167

अग्निदाहं ततः कुर्यात्सूतकञ्च दिनत्रयम् / दशाहं गर्तपिणाडञ्च कर्तव्यं प्रेतपूर्वकम्

அதன்பின் அக்னிதாகச் சடங்கைச் செய்து, மூன்று நாட்கள் சூதகம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். பின்னர் பத்து நாட்கள் கர்த்தத்தில் பிண்டதானம் பிரேத நலனுக்காக முதலில் செய்யவேண்டும்.

Verse 168

एवं विधिं ततः कुर्यात्ततः प्रेतश्च मुक्तिभाक् / मृतभ्रान्त्या प्रतिकृतेः कृते दाहे स वै यदि

இவ்விதமாக விதிப்படி செயல் நிறைவேற்றினால் பிரேதன் முக்திக்கு உரியவன் ஆவான். மரணமெனத் தவறாக எண்ணி பிரதிகிருதியைச் செய்து தகனம் செய்தாலும், அச்சமயத்திலும் அதே பயன் உண்டாகும்.

Verse 169

आयाति तेन कर्तव्यं मज्जनं घृकुण्डके / जातकर्मादिसंस्काराः कर्तव्याः पुनरेव तु

அவன் மீண்டும் வந்தால், அவனை க்ருதகுண்டத்தில் நீராடச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் ஜாதகர்மம் முதலான ஸம்ஸ்காரங்களை மீண்டும் விதிப்படி நடத்த வேண்டும்.

Verse 170

ऊढामेव स्वकां भार्यामुद्वहेद्विधिवत्पुमान् / वर्षे पञ्चदशे पक्षिन् द्वादशे वा गते सति

ஓ பறவையே (கருடா)! ஆண், விதிப்படி தன் சொந்த குலத்திலுள்ள கன்னியையே மணம் செய்ய வேண்டும்—பதினைந்து வயது நிறைந்தபோது, அல்லது பன்னிரண்டு வயது முடிந்தபோதும்.

Verse 171

अज्ञातस्य प्रोषितस्य कृत्वा प्रतिकृतिं दहेत् / रजस्वलासूतिकयोर्विशेषं मरणे शृणु

யாரின் இருப்பிடம் அறியப்படாததோ, நீண்ட காலம் பிரயாணத்தில் இருப்பவரோ, அவருக்குப் பிரதிகிருதியைச் செய்து தகனச் சடங்கு செய்ய வேண்டும். இப்போது ரஜஸ்வலையும் சூதிகையும் மரணித்தால் உண்டாகும் சிறப்பு விதியை (சூதகம்) கேள்.

Verse 172

सूतिकायां मृतायान्तु एवं कुर्वन्ति याज्ञिकाः / कुम्भे सलिलमादाय पञ्चगव्यं तथैव च

பிரசவநிலையில் பெண் இறந்தால், யாகவிதி அறிந்தோர் இவ்வாறு செய்கின்றனர்—கலசத்தில் நீரை எடுத்துக் கொண்டு, அதுபோல பஞ்சகவ்யம் (பசுவின் ஐந்து புனிதப் பொருட்கள்) தயார் செய்கின்றனர்।

Verse 173

पुण्याभिरभिमन्त्र्यापो वाचा शुद्धिं लभेत्ततः / शतसूर्पोदकेनादौ स्नापयित्वा यथाविधि

புனித மந்திரவாக்குகளால் நீரை அபிமந்திரித்து, அதனால் வாக்குச் சுத்தி பெற வேண்டும்; பின்னர் தொடக்கத்தில் நூறு முறை புனிதப்படுத்திய நீரால் விதிப்படி ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 174

तेनैव स्नापयित्वा तु दाहं कुर्यात्स्वगेश्वर / पञ्चभिः स्नापयित्वा तु गव्यैः प्रेतां रजस्वलाम्

ஓ பறவைகளின் அரசனே கருடா! அதே சுத்திகரப் பொருளால் ஸ்நானம் செய்ய வைத்து, பின்னர் தகனம் செய்ய வேண்டும். ஆனால் மாதவிடாய் நிலையில் இறந்த பெண்ணை பஞ்சகவ்யத்தால் ஸ்நானம் செய்ய வைத்து, அதன் பின் இறுதிச்சடங்குகள் நடத்த வேண்டும்।

Verse 175

वस्त्रान्तराकृतिं कृत्वा दाहयेद्विधिपूर्वकम् / मृतस्य पञ्चके दाहविधिं वच्मि शृणुष्व मे

உடலை ஆடையால் மூடி வடிவமைத்து, விதிப்படி தகனம் செய்ய வேண்டும். இப்போது இறந்தவருக்கான முதல் ஐந்து (நாட்கள்) தொடர்பான தகன விதியைச் சொல்கிறேன்; என் சொல் கேள்।

Verse 176

आदौ कृत्वा धनिष्ठार्धमेतन्नक्षत्रपञ्चकम् / रेवत्यन्तं सदा दूष्यमशुभं सर्वदा भवेत्

தனிஷ்டாவின் பின்பாதியிலிருந்து தொடங்கி ரேவதி வரை உள்ள இந்த நக்ஷத்திரப் பஞ்சகம் எப்போதும் குற்றமுடையதாகக் கருதப்படுகிறது; அது எந்நாளும் அசுபமே।

Verse 177

दाहस्तत्र न कर्तव्यो विषादः सर्वजन्तुषु / न जलं दीयते तेषु अशुभं सर्वदा भवेत्

அத்தகைய நிலையில் தகனம் செய்யக் கூடாது; எல்லா உயிர்களிடமும் துயரப்படவும் வேண்டாம். அவர்களுக்கு நீர்தர்ப்பணம் அளிக்கக் கூடாது; இல்லையெனில் எப்போதும் அசுபம் உண்டாகும்.

Verse 178

पञ्चकानन्तरं सर्वं कार्यं कर्तव्यमन्यथा / पुत्त्राणां गोत्रिणां तस्य सन्तापो ऽप्युपजायते

பஞ்சகக் கிரியைகளுக்குப் பின் மீதமுள்ள எல்லாக் கடமைகளும் விதிப்படி செய்யப்பட வேண்டும்; இல்லையெனில் அவனுடைய புதல்வர்களுக்கும் கோத்திரத்தாருக்கும் துயரம் உண்டாகும்.

Verse 179

गृहे हानिर्भवत्येव ऋक्षेष्वेषु मृतस्य च / अथ वा ऋक्षमद्ये च दाहस्तु विधिपूर्वकः

இந்த நக்ஷத்திரங்களில் மரணம் நிகழ்ந்தால் இல்லத்திற்கு நிச்சயமாக இழப்பு உண்டாகும். ஆனால் நக்ஷத்திரக் காலத்தின் நடுவில் மரணம் ஏற்பட்டால் விதிப்படி தகனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 180

क्रियते मानुषाणान्तु स वा आहुतिपूर्वकः / विप्रैर्विधिरतः कार्यो मन्त्रैस्तु विधिपूर्वकम्

மனிதர்களுக்கான இந்தக் கிரியை அக்னியில் ஆஹுதிகளுடன் செய்யப்படுகிறது. ஆகவே பண்டித பிராமணர்கள் விதிப்படி நடத்த வேண்டும்; மந்திரங்களும் முறையாகவே உச்சரிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 181

शवस्थानसमीपे तु क्षेप्तव्याः पुत्तलास्ततः / दर्भकॢप्तास्तु चत्वार ऋक्षमन्त्राभिमन्त्रिताः

சவம் வைக்கப்பட்ட இடத்தருகே பின்னர் புட்டலாக்களை நிறுவ வேண்டும். தர்பைப் புல்லால் செய்யப்பட்ட நான்கு புட்டலாக்கள் ரிக் மந்திரங்களால் அபிமந்திரணம் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 182

ततो दाहः प्रकर्तव्यस्तैश्च पुत्तलकैः सह / सूतकान्ते तदा पुत्त्रैः कार्यं शान्तिकपौष्टिकम्

அதன்பின் அந்த புத்தலகங்கள் (பாவை/உருவங்கள்) உடனே தகனம் செய்ய வேண்டும். சூதகக் காலம் முடிந்தபின் புதல்வர்கள் சாந்தி அளிக்கும் சாந்திகமும், செழிப்பு தரும் பௌஷ்டிகமும் முறையாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 183

पञ्चकेषु मृतो यो ऽसौ न सतिं लभते नरः / तिलान् गाञ्च सुवर्णञ्च तमुद्दिश्य घृतं ददेत्

பஞ்சகத்தின் அசுப காலத்தில் இறந்த மனிதன் பின்பு நல்ல நிலையை அடையான். ஆகையால் அவனை நோக்கி எள்ளு, பசு, பொன் ஆகியவற்றுடன் நெய்தானமும் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 184

विप्राणां दापयेद्दानं सर्वविघ्नविनाशनम् / भोजनोपानहौच्छत्त्रं हेममुद्रा च वाससी

எல்லா தடைகளையும் அழிக்கும் தானங்களைப் பிராமணர்களுக்கு அளிக்கச் செய்ய வேண்டும்: உணவு, பாதுக்கை, குடை, பொன் முத்திரை-மோதிரம், மற்றும் ஆடைகள்.

Verse 185

दक्षिणा दीयते विप्रे पातकस्य प्रमोचनः / मयाते ऽयं समाख्यातो विधिः पञ्चहरः स्थितः / संयमिन्यां यथायानं यथावर्षं मृतक्रिया

பாவவிமோசனத்திற்காகப் பிராமணருக்கு தக்ஷிணை அளிக்க வேண்டும். ஐந்துவகைச் சுமையையும் அகற்றும் இந்த நிலைபெற்ற விதியை நான் உனக்குச் சொன்னேன். ஸம்யமினி (யமலோகம்) யில் ஆன்மாவின் பயணத்திற்கேற்பவும் ஆண்டின் ஒழுங்கிற்கேற்பவும் இறந்தோர்க்கான கிரியைகள் செய்யப்பட வேண்டும்.