Adhyaya 17
Śravaṇa-Mahātmya: The Śravaṇas, Cosmic Testimony, and the Paths of the Puruṣārthas
பிரேதகல்பத்தில் யமசபை மற்றும் கர்மத் தீர்ப்பின் விசாரணை தொடரும் போது, கருடன் ஸ்ரீகிருஷ்ணரிடம்—‘ஸ்ரவணர்கள் யார்? பரலோகத்தில் மனிதரின் செயல்கள் எவ்வாறு அறியப்படுகின்றன?’ என்று கேட்கிறான். ஸ்ரீகிருஷ்ணர் படைப்பின் வரலாற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு, யமன் மற்றும் சித்ரகுப்தன் நிறுவப்பட்ட பின் தேவர்களின் வேண்டுதலால் பிரம்மா பன்னிரண்டு ஒளிமிகு சாட்சிகளை உருவாக்கினார் என்கிறார். அந்த ஸ்ரவணர்கள் தூரத்திலிருந்தே சுப–அசுப வார்த்தைகளை கேட்கின்றனர்; ஆகாயத்தில் இருந்தபடியே செயல்களையும் காண்கின்றனர்; மரண நேரத்தில் அனைத்தையும் தர்மராஜனிடம் அறிவிக்கின்றனர். பின்னர் அவர்கள் நான்கு புருஷார்த்தங்கள்—தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம்—என போதித்து, தர்மமே உயர்ந்த பாதை என்று புகழ்கின்றனர். புண்ணியத்திற்கேற்ப பரலோகப் பயணம்—சிலர் தெய்வ வாகனங்களில் செல்கின்றனர், சிலர் கடின வழிகளில் துன்புறுகின்றனர். இறுதியில் ஸ்ரவணர்களை வணங்குதல், பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்வது பாபநாசகமாகவும், இஹலோக சுகம் தருவதாகவும், ஸ்வர்க மரியாதை வழியாக விஷ்ணுலோக அணுகலை அளிப்பதாகவும் விதிக்கப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
प्रेतयात्रादिनिरूपणं नाम षोडशो ऽध्यायः गरुड उवाच / एको मे संशयो देव हृदये सम्प्रबाधते / श्रमणाः कस्य पुत्राश्च कथं यमपुरे स्थिताः
பிரேதயாத்திரை முதலியவற்றின் நிரூபணம்—பதினாறாம் அதிகாரம். கருடன் கூறினான்—தேவா! என் இதயத்தை ஒரு சந்தேகம் ஆழமாகத் துன்புறுத்துகிறது: இந்தச் சிரமணர்கள் யாருடைய புதல்வர்கள்? யமபுரியில் அவர்கள் எவ்வாறு இருக்கின்றனர்?
Verse 2
मानुषैश्च कृतं कर्म कस्माज्जानन्ति ते प्रभो / कथं शृण्वन्ति ते सर्वे कस्माज्ज्ञानं समागतम्
பிரபோ! மனிதர்கள் செய்த கர்மங்களை அவர்கள் எவ்வாறு அறிகிறார்கள்? அவர்கள் அனைவரும் அதை எவ்வாறு கேட்கிறார்கள்? அந்த அறிவு அவர்களுக்கு எங்கிருந்து வந்தது?
Verse 3
कुत्र भुञ्जन्ति देवेश क्रथयस्व प्रसादतः / पक्षिराजवचः श्रुत्वा भगवान्वाक्यमब्रवीत्
தேவேசரே! அவர்கள் எங்கே போக-பிரசாதத்தை உண்ணுகின்றனர்? அருளுடன் கூறுவீராக. பறவைகளின் அரசன் கருடனின் சொற்களை கேட்ட பகவான் பதிலுரைத்தார்.
Verse 4
श्रीकृष्ण उवाच / शृणुष्व वचनं सत्यं सर्वेषां सौख्यदायकम् / तदहं कथयिष्यामि श्रवणानां विचेष्टितम्
ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—கேள்; இது உண்மையான வாக்கு, அனைவருக்கும் நலமும் இன்பமும் தருவது. இப்போது புனிதமான ‘ஸ்ரவண’த்தின் முறையும் ஒழுக்கமும் நான் விளக்குவேன்.
Verse 5
एकीभूतं यदा सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम् / क्षीरोदसागरे पूर्वं मयि सुप्ते जगत्पतौ
அசையும் அசையாத அனைத்துலகமும் ஒன்றாய் கலந்து லயித்தபோது, முன்பு பாற்கடலில் நான், உலகநாதன், யோகநித்திரையில் பள்ளிகொண்டிருந்தேன்.
Verse 6
नाभिस्थोजस्तपस्तेपे वर्षाणि सुबहून्यपि / एकीभूतं जगत्सृष्टं भूतग्रामचतुर्विधम्
நாபிப் பகுதியில் உறைந்த தெய்வீகத் தேஜஸ் பல ஆண்டுகள் தவம் செய்தது. பின்னர் ஒன்றாய் லயித்திருந்த உலகிலிருந்து நான்வகை உயிர்க்கூட்டத்துடன் படைப்பு தோன்றியது.
Verse 7
ब्रह्मणा निर्मितं पूर्वं विष्णुना पालितं तदा / रुद्रः संहारमूर्तिश्च निर्मितो ब्रह्मणा ततः
முதலில் பிரம்மா படைத்தார்; அப்போது விஷ்ணு அதனைப் பாதுகாத்தார். பின்னர் பிரம்மாவே லயவடிவான ருத்ரனையும் உருவாக்கினார்.
Verse 8
वायुः सर्वगतः सृष्टः सूर्यस्तेजोभिवृद्धिमान् / धर्मराजस्ततः सृष्टश्चित्रगुप्तेन संयुत)
அப்போது எங்கும் பரவும் வாயு படைக்கப்பட்டது; மேலும் நாள்தோறும் பெருகும் ஒளியுடன் சூரியன் தோன்றினான். அதன் பின் நீதியின் அரசன் தர்மராஜன் யமன், கர்மங்களை எழுதும் சித்ரகுப்தனுடன் சேர்ந்து உருவானான்.
Verse 9
सृष्ट्वैतदादिकं सर्वं तपस्तेपे तु पद्मजः / गतानि बहुवर्षाणि ब्रह्मणो नाभिपङ्कजे
ஆதி தத்துவங்களிலிருந்து தொடங்கி இவ்வெல்லாம் படைத்த பின்பு, பத்மஜன் பிரம்மா தவம் செய்தான். விஷ்ணுவின் நாபியிலிருந்து மலர்ந்த தாமரையில் அமர்ந்த பிரம்மனுக்கு பல ஆண்டுகள் கடந்தன.
Verse 10
योयो हि निर्मितः पूर्वं तत्तत्कर्म समाचरेत् / कस्मिंश्चित्समये तत्र ब्रह्मा लोकसमन्वितः
எவன் எவ்வாறு முன்பே உருவாக்கப்பட்டானோ, அவன் இயல்பினால் அதற்கேற்ற செயலையே செய்கிறான். மேலும் ஒரு காலத்தில் அங்கே பிரம்மா, எல்லா உலகங்களுடனும் கூடி, தோன்றுகின்றான்/தங்குகின்றான்.
Verse 11
रुद्रो विष्णुस्तथा धर्मः शासयन्ति वसुन्धराम् / न जानीमो वयं किञ्चिल्लोककृत्यमिहोच्यताम्
ருத்ரன், விஷ்ணு மற்றும் தர்மம் பூமியை ஆளுகின்றனர். எங்களுக்கு எதுவும் தெரியாது; ஆகவே இங்கே உலகக் கடமைகளும் ஒழுக்கமும் விளக்கப்படுக.
Verse 12
संचिन्त्य ब्रह्मणो मन्त्रं विबुधैः प्रेरितस्तदा
அப்போது தேவர்களான ஞானிகளின் தூண்டுதலால், அவர் பிரம்மனின் புனித மந்திரத்தை ஆழ்ந்து சிந்தித்து தியானித்தார்.
Verse 13
गृहीत्वा पुष्पपत्राणि सोसृजद्द्वादशात्मजान् / तेजोराशीन्विशालाक्षान्ब्रह्मणो वचनात्तु ते
மலர்த் தாள்களை கையில் எடுத்துக் கொண்டு, பிரம்மாவின் ஆணைப்படி ஒளித் தொகுதிகளாய், விசாலக் கண்களுடைய பன்னிரண்டு புதல்வர்களை அவர் படைத்தார்।
Verse 14
योयं वदति लोकेस्मिञ्छुभं वा यदि वाशुभम् / प्रापयन्ति ततः शीघ्रं ब्रह्मणः कर्णगोचरम्
இந்த உலகில் ஒருவர் பேசுவது எதுவாயினும்—சுபமோ அசுபமோ—அது அங்கிருந்து விரைவில் பிரம்மாவின் செவியிற் சேர்க்கப்படுகிறது।
Verse 15
दूराच्छ्रवणविज्ञानं दूराद्दर्शनगोचरम् / सर्वे शृण्वन्ति यत्पक्षिंस्तेनैव श्रवणा मताः
தூரத்திலிருந்தே கேள்வியால் அறியப்படும்; அருகில் வந்தால்தான் பார்வைக்குப் புலப்படும். அனைவரும் அந்தப் பறவையை கேட்பதால், அவர்கள் ‘ஸ்ரவணா’ எனக் கருதப்படுகின்றனர்।
Verse 16
स्थित्वा चैव तथाकाशे जन्तूनां चेष्टितं च यत् / तज्ज्ञात्वा धर्मराजाग्रे मृत्युकाले वदन्ति च
அவர்கள் ஆகாயத்தில் நிலைத்து உயிர்களின் செயல்களை கவனிக்கின்றனர்; அவற்றை அறிந்து மரண நேரத்தில் தர்மராஜன் முன் அறிவிக்கின்றனர்।
Verse 17
धर्मं चार्थं च कामं च मोक्षं च कथयन्ति ते / एको हि धर्ममार्गश्च द्वितीयश्चार्थमार्गकः
அவர்கள் தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் எனும் நான்கு புருஷார்த்தங்களை விளக்குகின்றனர். உண்மையில் ஒன்று ‘தர்ம மார்க்கம்’, இரண்டாவது ‘அர்த்த மார்க்கம்’ எனப்படுகிறது।
Verse 18
अपरः काममार्गश्च मोक्षमार्गश्चतुर्थकः / उत्तमा धममार्गेण वैनतेय प्रयान्ति हि
மற்றொன்று காம மார்க்கம்; நான்காவது மோட்ச மார்க்கம். ஆனால் ஹே வைநதேயா, உயர்ந்தோர் நிச்சயமாக தர்ம மார்க்கத்தினாலே செல்கின்றனர்.
Verse 19
अर्थदाता विमानैस्तु अश्वैः कामप्रदायकः / हंसयुक्तविमानैश्च मोक्षाकाङ्क्षी विसर्पति
செல்வம் தானம் செய்பவன் தெய்வ விமானங்களில் செல்கிறான்; குதிரை தானம் செய்பவன் ஆசைகளை நிறைவேற்றுவனாகிறான். மோட்சத்தை நாடுபவன் அன்னம் (ஹம்சம்) இணைந்த விமானத்தில் முன்னே செல்கிறான்.
Verse 20
इतरः पादचारेण त्वसिपत्रवनानि च / पाषाणैः कण्टकैः क्लिष्टः पाशबद्धो ऽथ याति वै
மற்றவன் கால்நடையாகச் சென்று, வாள் போன்ற இலைகளுள்ள காடுகளையும் கடக்கிறான். கற்களாலும் முட்களாலும் துன்புற்று, கயிற்றுப் பாசத்தில் கட்டப்பட்டவனாய் பின்னர் செல்கிறான்.
Verse 21
यः कश्चिन्मानुषे लोके श्रवणान्पूजयेदिह / वर्धन्या जलपात्रेम पक्वान्नपरिपूर्णया
மனித உலகில் யாரேனும் இங்கே ஸ்ரவண (நட்சத்திர/ஸ்ரவண) வழிபாட்டைச் செய்து, சமைத்த அன்னம் நிறைந்த நீர்பாத்திரத்தை அர்ப்பணித்தால், அந்த விதியின் பலனை அடைவான்.
Verse 22
श्रवणान्पूजयेत्तत्र मया सह खगेश्वर / तस्याहं तत्प्रदास्यामि यत्सुरैरपि दुर्लभम्
ஹே ககேஸ்வரா (கருடன்), அங்கே என்னோடு சேர்ந்து பக்தியுடன் ஸ்ரவண-பூஜை செய்பவனுக்கு, தேவர்களுக்கும் அரிதான அந்த வரத்தை நான் அளிப்பேன்.
Verse 23
संभोज्य ब्राह्मणान् भक्त्या त्वेकादश शुभाञ्छुचीन् / द्वादशं सकलत्रं च मम प्रीत्यै प्रपूजयेत्
பதினொன்று நற்குணமுள்ள தூய பிராமணர்களை பக்தியுடன் மரியாதையாக உணவளித்து, பன்னிரண்டாம் பிராமணரை அவரது குடும்பத்துடன் சேர்த்து என் பிரீதிக்காக முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।
Verse 24
देवैः सर्वैश्च संपूज्य स्वर्गं यान्ति सुखेप्सया / तैः पूजितैरह तुष्टश्चित्रगुप्तेन धर्मराट्
அனைத்து தேவர்களாலும் முறையாகப் போற்றப்பட்டு, இன்பத்தை நாடி அவர்கள் ஸ்வர்க்கத்திற்குச் செல்கின்றனர். ‘அவர்களால் பூஜிக்கப்பட்ட நான் தர்மராஜன், சித்ரகுப்தனுடன் திருப்தியடைந்தேன்’ எனக் கூறினார்।
Verse 25
तैस्तुष्टैर्मत्पुरं यान्ति लोका धर्मपारायणाः / श्रवणानां च माहात्म्यमुत्पत्तिं चेष्टितं शुभम्
அந்த (புண்ணியச் செயல்களால்) திருப்தியடைந்து, தர்மத்தில் நிலைத்தோர் என் தாமத்தை அடைகின்றனர். மேலும், புனிதமான கேள்வி (ஸ்ரவணம்) எனும் தர்மத்தின் மகிமை, அதன் தோற்றம் மற்றும் நல்வழி அனுஷ்டானமும் விளக்கப்பட்டுள்ளது।
Verse 26
शृणोति पक्षिशार्दूल स च पापैर्न लिप्यते / इह लोके सुखं भुक्त्वा स्वर्गलोके महीयते
பறவைகளின் புலியே, கருடா! யார் (இந்த உபதேசத்தை) கேட்கிறாரோ, அவர் பாவங்களால் மாசுபடார். இவ்வுலகில் இன்பம் அனுபவித்து, ஸ்வர்க்கலோகத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுவார்।
Frequently Asked Questions
It establishes a doctrinal basis for impartial judgment: deeds and speech are witnessed independently and presented in Yama’s court, integrating moral causality (karma) with a formal adjudicatory process overseen by Yama and documented by Citragupta.
Śravaṇa is portrayed as both practice and purifier: listening with devotion aligns the listener with dharma, removes sin’s taint, and—when paired with honoring rites (hospitality, offerings, Brāhmaṇa-feeding)—yields happiness here and honor in heaven, culminating in movement toward Viṣṇu’s abode.