
முதன்மைத் தீம்: இலக்குவைத்த மந்திரச் சடங்குகள் மூலம் உயிர்சக்தியை உறுதிப்படுத்துதல்—ஆரோக்கியம், வலிமை, பாதுகாப்பு, செழிப்பு—மந்திரங்கள் நோயைத் தணித்து, கட்டிப் பிடித்து, ஆசீர்வதிக்கும் அதர்வண மரபு. துணைத் தீம்கள்: (1) வாஜீகரணம் (பால்வலிமை மற்றும் இனப்பெருக்கத் திடத்தன்மை), (2) வசீகரணம் (மற்றொருவரின் மனதை ஒத்திசைவாக/அனுகூலமாக்குதல்), (3) பாதுகாப்புக் கவசம் மற்றும் தாயத்து-பாதுகாப்பு, (4) இருமல், சளி மற்றும் திடீர் வீழ்ச்சி/மயக்கம் போன்றவற்றுக்கான பைஷஜ்ய சிகிச்சை, (5) சத்ருநாசன/அபிசார முறையில் பகைவரை கட்டி நிலைநிறுத்தி செயலிழக்கச் செய்தல், (6) மேதா (அழைக்கப்படும் அறிவுத்திறன்) செல்வச் சின்னங்கள்/செழிப்பு குறியீடுகளுடன் இணைதல்.
அதர்வவேதம் 6.101 என்பது சுருக்கமான வாஜீகரண மந்திரம்; ஆண் இனப்பெருக்க உறுப்பின் காமத் தூண்டல், வளர்ச்சி, உறுதி ஆகியவற்றை சிகிச்சை-மற்றும்-பௌஷ்டிக (வலிமை/வீரியம்) செயற்பாடாக மொழியால் நிறுவுகிறது. காளைத் துடிப்பு, வில் மற்றும் இறுக்கமாக இழுக்கப்பட்ட நாண் போன்ற உயிருருவ மற்றும் போர்முகப் படிமங்களின் மூலம், பலவீனம் அல்லது தளர்வை கட்டுப்படுத்தப்பட்ட இறுக்கமாக மாற்றி, வெற்றிகரமான பாலியல் செயல்திறனையும் மீட்டெடுக்கப்பட்ட வீரிய-வலிமையையும் நோக்கமாகக் கொள்கிறது.
இந்தச் சுருக்கமான அதர்வண வஶீகரண சூக்தம், பேசுபவரின் விரும்பிய நபரின் மனத்தைத் தன்னுடன் ஒத்திசைவாக இழுத்து வந்து, ஒரே பாதையில் அது “சந்தித்து, திரும்பி, தங்கி நிற்க”ச் செய்வதையே நோக்கமாகக் கொண்டது. இதில் கட்டுப்பாட்டின் இரண்டு நிலைகள் கலக்கின்றன—புராண முன்னுதாரணம் (அஶ்வினர்களின் முற்றிலும் ஒருங்கிணைந்த பயணம்/வாகன இயக்கம்) மற்றும் நடைமுறைப் பிணைப்பு உருவகங்கள் (கடிவாளம், புல்லைச் சுற்றிப் பிணைப்பது)—இறுதியில் சம்மதத்தையும் சாதகமான மனநிலையையும் உருவாக்கும் மூலிகை/அழகு-மருந்து சார்ந்த ஈர்ப்பு-கலவையால் அது நிறைவடைகிறது.
இந்தச் சுருக்கமான அதர்வவேத மந்திரம் ஒரு யஜமானன் (வீடு, படை அல்லது சமூகக் குழு) சுற்றிலும் பாதுகாப்பு ஒழுங்கை “இறுக்கமாகப் பிணைத்து” நிலைநிறுத்துகிறது. ஒப்பந்தம், ஒற்றுமை, பாதுகாப்பு ஆகியவற்றின் தெய்வீக உத்தரவாதிகளான ப்ருஹஸ்பதி, சவிதர், மித்ரன், அர்யமன், பகன் மற்றும் அஷ்வின்கள் ஆகியோரை அழைத்து, ஒரு கயிறு/பந்தம் மூலம் பகைவர்களின் சக்தியை சடங்குமுறையில் கட்டிப் போடுகிறது. நோக்கம்: பகைவர்களின் எல்லா நிலைகளையும்—தலைவர்கள், நடுநிலைப் போராளிகள், காலாட்கள்—அசையாமல் செய்து, அவர்களின் முன்னேற்றம், சைகைகள், ஒருங்கிணைப்பு அனைத்தும் சிதறச் செய்வது. இந்தச் சூக்தத்தின் வலிமை, சமூகப் பிணைப்பு (மித்ரன்–அர்யமன்) மற்றும் உடல் பிணைப்பு (தாமன்/சந்தான) இரண்டும் ஒன்றே; அமல்படுத்தக்கூடிய ஒரே கட்டுப்பாடாகச் செயல்படுகின்றன என்ற சமன்பாட்டில் தங்கியுள்ளது.
அதர்வவேதம் 6.104 என்பது சுருக்கமான ‘சத்ருநாசன’ மந்திரம்; இதில் “பறித்தெடுப்பு/ஆதான” (ஆதான) மற்றும் “உறுதிப் பந்தம்” (ஸந்தான) ஆகியவை ஆயுதமாக்கப்பட்டு, பகைமைச் சக்திகளை அசையாது கட்டி வைத்து அவர்களின் உயிர்வலிமையைத் துண்டிக்கிறது. இது ‘பிராண’ கோட்பாட்டின் வழி பகைஅழிப்பை அமைக்கிறது: பகையின் பிராணமும் அபானமும் சடங்குமுறையில் கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றன; அதனால் உயிர்ச்சேதம் உயிர்வாயுவினாலேயே நிகழ்கிறது. இந்தப் பந்தச் செயலை அங்கீகரித்து வலுப்படுத்த இன்ற–அக்னி (சோமன் மற்றும் மருத்-கணங்களுடன்) ஆகியோரின் கூட்டுச் சக்தி அழைக்கப்படுகிறது.
அதர்வவேதம் 6.105 என்பது சுருக்கமான பைஷஜ்ய (சிகிச்சை) மந்திரம்; இதில் காசம் (இருமல்) ஒரு மனிதரூபப் பீடையாக நேரடியாக அழைக்கப்பட்டு, உடனே விலகிச் செல்லுமாறு கட்டளையிடப்படுகிறது. மூன்று விரைவு உவமைகள்—மனத்தின் பறப்பு, கூர்மையாக்கப்பட்ட அம்பு, மற்றும் சூரியக் கதிர்கள்—மூலம் இந்தப் பாடல் நோயை வெளிப்புறம் நோக்கித் துரத்தி, மேலும் மேலும் தொலைவான ‘வழிகள்/சாலைகள்’ (காற்றுப் பாதை, பூமியின் எல்லை, கடல்) நோக்கி அனுப்புகிறது; அங்கே அது சிதறி கரைந்து மறைந்து விடுகிறது.
இந்த மூன்று மந்திரங்களைக் கொண்ட ஸூக்தம், இல்ல-ஆசி அளிக்கும் உருவகங்களை (வாசற்படியில் தூர்வா புல், உயிரளிக்கும் நீர்வழிகள்) குளிர்-பீடையை எதிர்க்கும் குறிவைத்த மருத்துவ-அபோத்ரபாயிகச் செயற்பாட்டுடன் இணைக்கிறது. இறுதியில் இது ஒரு சுருக்கமான குணமளிக்கும் மந்திரமாக முடிகிறது; அதில் வீட்டின் உள்ளே பாதுகாப்பு மூடுபடலம் (jarāyu/caul) சுற்றி/கட்டி வைக்கப்படுகிறது, மேலும் அগ্নி அழைக்கப்பட்டு அந்தக் குளிரை ‘மருந்தாக’ மாற்றுமாறு வேண்டப்படுகிறது—சடங்கு வெப்பமும் அடக்கி-மூடிவைக்கும் கட்டுப்பாடும் மூலம் அச்சுறுத்தலைத் தீர்வாக மாற்றி.
AVŚ 6.107 என்பது சுருக்கமான பௌஷ்டிக–அபோத்ரோபாயிக் (அபசகுன-நிவாரண) மந்திரம்; இது பாராயணம் செய்பவரை விஶ்வஜித்/த்ராயமாணா எனும் பாதுகாப்புச் சக்தியால் “சூழ்ந்து” கட்டுகிறது. அந்த சக்தி சுற்றிவளைக்கும் பட்டை அல்லது தாயத்து (அமுலெட்) போலக் கற்பிக்கப்படுகிறது. இதில் இல்லத்துக்குரிய அனைத்தும்—இருகாலிகள் (மக்கள்) மற்றும் நான்குகாலிகள் (கால்நடை)—பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்று மீண்டும் மீண்டும் வேண்டி, பாதுகாப்பும் நலனும் நிறைந்த முழுமையான எல்லை (பரிமிதி) நிறுவப்படுகிறது.
அதர்வவேதம் 6.108 ஒரு சுருக்கமான மேதா-ஸூக்தம்; இதில் மனிதரூபமாகக் கருதப்படும் மேதா (அறிவு/புத்தி) “முதலில்” வரவும், ஜபிப்பவரின் உள்ளத்தில் நிலையாகத் தங்கவும் அழைக்கப்படுகிறது. மேதா செல்வத்தின் குறியீடுகள் (மாடுகள், குதிரைகள்) மற்றும் சூரியனின் கதிர்கள் (சூர்ய-ரஶ்மி) ஆகியவற்றுடன் இணைக்கப்படுகிறது; கல்வி, நினைவாற்றல், யாக-திறன் ஆகியவை ஒளியெனக் காட்டப்படுகின்றன—அந்த ஒளியை முறையாக நிறுவி, நாள் முழுவதும் நிலைபெறச் செய்யலாம் எனப் பொருள்படுகிறது.
இந்தச் சுருக்கமான பைஷஜ்ய ஸூக்தம் பிப்பலீ (நீள மிளகு)யை தெய்வங்கள் நியமித்த, உயிரை மீட்டெழுப்பும் மருந்தாகப் புனிதப்படுத்துகிறது—திடீர் வீழ்ச்சி/மயக்கம், குத்தும் வலிகள், மற்றும் வாதம் போன்ற காற்று-தொந்தரவுகளைத் தணிக்க. மருந்து பகைமையான மறைப்பிலிருந்து (அசுரர்கள்) மீட்கப்பட்டு, தேவர்கள் அதை மீண்டும் நிறுவினர் எனக் கூறி, மருந்தியலைப் பாதுகாப்பும் அபோத்ராயிக சக்தியுமாக மாற்றுகிறது. மந்திரத்தின் வலிமை பிப்பலீயை ‘உயிர்க்குப் போதுமானது’ என்று அறிவிப்பதிலும், அதன் காப்பாற்றும் திறனைப் பிறப்பிலிருந்து இடையறாது தொடர்வதுபோல் விரிவுபடுத்துவதிலும் உள்ளது.
இந்தச் சுருக்கமான அதர்வவேதப் பாடல், அக்னியின் எப்போதும் புதுப்படும் சன்னிதியில் யஜமானனை நிலைநிறுத்தி நீண்ட ஆயுளும் புஷ்டி-செல்வமும் உறுதிப்படுத்துகிறது—“பழமையானதாயினும் புதுமையான” ஹோத்ரு என, தன்னைத் தானும் வழிபடுவோனையும் தாங்கி வளர்ப்பவன். பின்னர் இது அபோத்ரபாய (தீயசகுன-நிவாரண) நோக்கமாக மாறி, யமனுடன் தொடர்புடைய உயிர்-அறுக்கும் சக்திகளிலிருந்தும், இல்லற ஒழுங்கை கலக்கக்கூடிய பிறப்பு/கால சார்ந்த அசுபச் சுட்டுகளிலிருந்தும் பாதுகாப்பை வேண்டுகிறது—அவ்வாறு ஒருவர் துரதிர்ஷ்டத்தைத் தாண்டி “நூறு சரத்கள்” வரை வாழ்வதற்காக.