Indra in the Ramayana

I na polecenie Agastji, Rama, wielce uradowany, przyjął łuk darowany przez Indrę, wraz z mieczem i kołczanami wypełnionymi niewyczerpanymi strzałami.

W tym mieście król Daśaratha, który pomnażał pomyślność swego wielkiego królestwa, mieszkał tak, jak pan bogów mieszka w niebie.

Jak Amarāvatī Indry lśniło, przyozdobione góropodobnymi pałacami wysadzanymi drogimi kamieniami, i wypełnione wzniosłymi rezydencjami.

W tym mieście Ajodhji mieszkał król Daśaratha, znający Wedy, obfitujący we wszelkie zasoby, dalekowzroczny i promienny, umiłowany przez mieszkańców miasta i wsi. W rodzie Ikśwaku był najwybitniejszym wojownikiem na rydwanie; sprawcą ofiar…

Przez tego króla, niezłomnego w prawdzie i słusznie podążającego za trzema celami życia, to najwspanialsze miasto było rządzone i chronione, jak Amarāvatī przez Indrę.

To pomyślna Ajodhja, prawdziwa swej nazwie, zabezpieczona mocnymi bramami i solidnymi ryglami, przyozdobiona wspaniałymi domami i pełna tysięcy ludzi, była rządzona przez władcę ziemi, Daśarathę, równego Indrze w majestacie.

Nie znalazł żadnego wroga przewyższającego go, ani nawet równego. Obfitujący w sojuszników, z sąsiednimi królami uniżonymi i cierniowatymi wrogami pokonanymi przez jego męstwo, ten władca świata rządził jak Pan bogów rządzi niebem.

Tak więc przez króla Angi, przy użyciu kurtyzan jako środka, syn mędrca został sprowadzony; wtedy bóg zesłał deszcz, a Śanta została mu dana za żonę.

Wtedy wszyscy mieszkańcy miasta radowali się, widząc tego bramina wprowadzanego z czcią przez króla, którego czyny były jak czyny Indry.

Część dla Indry została należycie złożona, a nieskalany Soma został wyciśnięty; następnie, we właściwym porządku rytuału, południowa savana odbyła się zgodnie z tradycją.

Ten o złym umyśle dręczy trzy światy; nienawidzi tych, którzy stoją wybitni, i nawet pragnie zaatakować Śakrę, Indrę, króla bogów.

Wyrwijcie tego strasznego Rawanę, arogantę o przerażającej mocy, opęchanego dumą, wroga Indry, sprawiającego, że światy jęczą, cierń na drodze prawych ascetów i sprowadzającego trwogę.

Zabij tego samego Rawanę, który sprawia, że światy łkają, wraz z jego wojskami i rodem; potem powróć do nieba, na długo uwolniony od udręki, strzeżony przez Indrę, i oczyszczony z wszelkiej winy i skazy.

Wtedy król, widząc swoje żony z ustalonymi ciążami, odzyskał spokój ducha i stał się radosny, jak Hari w niebiańskim Tridiwie, czczony przez Indrę i zastępy siddhów oraz wieszczów.

Indra spłodził Waliego, króla małp, potężnego ciałem i podobnego do góry Mahendra; a Surja, najlepszy wśród promiennych, spłodził Sugriwę.

Wszyscy ci władcy małp zebrali się, by służyć dwóm braciom, Sugriwie, synowi Słońca, i Walinowi, synowi Sakry, wraz z Nalą, Nilą, Hanumanem i innymi dowódcami stad.

Kausalja jaśniała tym synem o niewymiernym blasku, jak Aditi jaśniała Indrą, najznakomitszym wśród bogów, dzierżącym piorun.

Usłyszawszy ich relację, Daśaratha - opanowany i w towarzystwie swych kapłanów - wyszedł radośnie, by go powitać, jak Wasawa (Indra) wychodzący na spotkanie Brahmy.

"W pradawnych czasach, o Rama, po zabiciu Writry, tysiącoki Indra został dotknięty brahmahatją, grzechem zabójstwa bramina, i ogarnęły go nieczystość oraz głód."

Bogowie i widzowie - których bogactwem była pokuta - obmyli Indrę dzbanami z wodą i tym samym uwolnili go z cielesnej skazy.