Hanuman

O szlachetna pani, w ten sposób powstał sojusz między Ramą a Sugriwą. Poznaj mnie jako Hanumana, który przybył tutaj jako posłaniec ich obu.

Hanumān, jak zamierzasz nieść mnie przez tak długą drogę? Przypuszczam, że to właśnie jest twoja porywcza małpia natura, o wodzu stada vānarów.

Tak zwrócona przez Hanumāna, Sītā - jak córka bogów - przemówiła łagodnie, jej słowa przerywane były łzami: "Powiedz memu umiłowanemu: to jest najlepszy znak rozpoznania."

Śrī Sūta rzekł: Gdy Liṅga została w ten sposób należycie ustanowiona przez Rāmę, nieomylnego wykonawcę czynów, Māruti natychmiast odszedł w pośpiechu, zabierając wspaniałą Liṅgę.

Powstań, drogi Hanumanie, dlaczego leżysz dzisiaj na ziemi? Przygotuj mi łoże, o potężnoramienny Wanaro, abym mógł odpocząć.

Śrī Mārkaṇḍeya rzekł: „Zaprawdę zostałeś pokonany przez Rāmacandrę, wraz z Sugrīvą i Hanumānem, z Kumudą i Aṅgadą, oraz z tymi i innymi sprzymierzeńcami.”

Tānakā i Gautama oraz inni zamilkli; a Wāju również przestał mówić. Wtedy śpiewak zaśpiewał słodką pieśń w obecności Hanumāna, pana małp.

Widząc nadejście Hanūmāna, traktując tych zacnych wojowników jak zwykłe źdźbła trawy, król Suratha przemówił głosem głębokim jak gromy i czystym w tonie.

Śeṣa rzekł: Przybywszy w pobliże Rudry na samym polu bitwy, bohaterski Hanumān przemówił, z zamiarem pochwycenia pana bogów.

Przyjmując z uśmiechem słowa Bhimaseny, Hanuman, syn Wiatru, zwrócił się do syna Wiatru.

Hanuman przemówił do Bhimaseny, jakby się uśmiechając: „Tu jesteś zdolny ujrzeć tylko tyle mojej postaci, o nienaganny.”

Od tego dźwięku Bhimy przestraszyły się zwierzęta i ptaki. Hanuman, istota o wielkiej witalności, lekko otworzył oczy i spojrzał z pewną pogardą, oczami barwy miodu i cynamonu.