Sarga 48

Verse 1

पृष्ट्वा तु कुशलं तत्र परस्परसमागमे ।कथान्ते सुमतिर्वाक्यं व्याजहार महामुनिम् ॥१॥

Tam, po wzajemnym spotkaniu i zapytaniach o wzajemne pomyślność, na zakończenie rozmowy Sumati przemówił te słowa do wielkiego mędrca.

Verses 2-4

इमौ कुमारौ भद्रं ते देवतुल्यपराक्रमौ ।गजसिंहगती वीरौ शार्दूलवृषभोपमौ ॥२॥पद्मपत्रविशालाक्षौ खड्गतूणी धनुर्धरौ ।अश्विनाविव रूपेण समुपस्थितयौवनौ ॥३॥यदृच्छयैव गां प्राप्तौ देवलोकादिवामरौ ।कथं पद्भ्यामिह प्राप्तौ किमर्थं कस्य वा मुने ॥४॥

O Mędrze, niech ci się powodzi! Ci dwaj młodzieńcy posiadają potęgę równą bogom. Kroczą dostojnym krokiem słonia lub lwa, i są odważni jak tygrys czy byk. Ich wielkie oczy przypominają płatki lotosu, a są uzbrojeni w zakrzywione miecze, łuki i kołczany. Swoim wyglądem przypominają Aświnów, właśnie osiągnąwszy wiek młodzieńczy. Przybyli tu przypadkiem, jakby zstępując z niebiańskiej sfery. O Mędrze, jak przyszli tu pieszo? W jakim celu i do kogo należą?

Verses 5-6

भूषयन्ताविमं देशं चन्द्रसूर्याविवाम्बरम् ।परस्परस्य सदृशौ प्रमाणेङ्गितचेष्टितैः ॥५॥किमर्थं च मुनिश्रेष्ठ सम्प्राप्तौ दुर्गमे पथि ।वरायुधधरौ वीरौ श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥६॥

O najlepszy z mędrców, ci dwaj bohaterowie, podobni postawą, wyrazem i ruchami, przyozdabiają tę krainę jak słońce i księżyc na niebie. Niosąc doskonałe bronie, przybyli trudnymi ścieżkami; w jakim celu przybyli? Pragnę usłyszeć prawdę wyraźnie.

Verse 7

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा यथावृत्तं न्यवेदयत् ।सिद्धाश्रमनिवासं च राक्षसानां वधं तथा ॥७॥

Usłyszawszy jego słowa, Wiśwamitra opowiedział o wydarzeniach dokładnie tak, jak się odbyły: jak mieszkali w Siddhaśramie i jak rakszasy zostały zabite.

Verse 8

विश्वामित्रवचश्श्रुत्वा राजा परमहर्षितः ।अतिथी परमौ प्राप्तौ पुत्रौ दशरथस्य तौ ॥८॥पूजयामास विधिवत्सत्कारार्हौ महाबलौ ।

Usłyszawszy słowa Wiśwamitry, król Sumati został napełniony najwyższą radością. Widząc przybycie dwóch synów Daśarathy jako czczonych gości - potężnych i godnych czci - przyjął ich i ugościł z czcigodną gościnnością zgodnie z właściwym zwyczajem.

Verse 9

ततः परमसत्कारं सुमतेः प्राप्य राघवौ ॥९॥उष्य तत्र निशामेकां जग्मतुर्मिथिलां ततः ।

Po otrzymaniu najwyższych honorów od Sumatiego, dwaj Raghowie pozostali tam przez jedną noc; następnie wyruszyli dalej do Mithili.

Verse 10

तान् दृष्ट्वा मुनयस्सर्वे जनकस्य पुरीं शुभाम् ॥१०॥साधु साध्विति शंसन्तो मिथिलां समपूजयन् ।

Ujrzawszy pomyślne miasto Dżanaki, wszyscy mędrcy wychwalali Mithilę z czci pełnym podziwem, wołając: Doskonale! Doskonale!

Verse 11

मिथिलोपवने शून्यमाश्रमं दृश्य राघवः ॥११॥पुराणं निर्जनं रम्यं पप्रच्छ मुनिपुङ्गवम् ।

W pobliżu Mithili Raghava ujrzał prastare, piękne pustelnie leżące opustoszałe, i zapytał o nią najznakomitszego z mędrców.

Verse 12

श्रीमदाश्रमसङ्काशं किन्न्विदं मुनिवर्जितम् ॥१२॥ज्ञातुमिच्छामि भगवन् कस्यायं पूर्वमाश्रमः ।

Czcigodny panie, to miejsce wygląda jak wspaniała pustelnia, dlaczego więc jest opuszczone przez mędrców? Pragnę wiedzieć: czyja to była dawniej pustelnia?

Verse 13

तच्छ्रुत्वा राघवेणोक्तं वाक्यं वाक्यविशारदः ॥१३॥प्रत्युवाच महातेजा विश्वामित्रो महामुनिः ।

Usłyszawszy słowa Raghavy, wielki mędrzec Wiśwamitra, elokwentny i promienny, odpowiedział mu.

Verse 14

हन्त ते कथयिष्यामि श्रुणु तत्त्वेन राघव ॥१४॥यस्येदमाश्रमपदं शप्तं कोपान्महात्मना ।

Otóż dobrze, Raghava, opowiem ci, słuchaj prawdy, czyja to pustelnia i jak została przeklęta w gniewie przez wielką duszę.

Verse 15

गौतमस्य नरश्रेष्ठ पूर्वमासीन्महात्मनः ॥१५॥आश्रमो दिव्यसङ्काशस्सुरैरपि सुपूजितः ।

Najlepszy z ludzi, ta pustelnia, promienna jak niebiańska siedziba i czczona nawet przez bogów, należała niegdyś do wielkiego mędrca Gautamy.

Verse 16

स चेह तप आतिष्ठदहल्यासहितः पुरा ॥१६॥वर्षपूगाननेकांश्च राजपुत्र महायशः ।

Tutaj, dawno temu, ten sławny mędrzec praktykował ascezę przez wiele lat, razem z Ahalją, o księciu wielkiej sławy.

Verse 17

तस्यान्तरं विदित्वा तु सहस्राक्षश्शचीपतिः ॥१७॥मुनिवेषधरोऽहल्यामिदं वचनमब्रवीत् ।

Lecz Indra, tysiącoki pan Śaci, znalazłszy sposobność, przybrał postać mędrca i przemówił do Ahalji tymi słowami.

Verse 18

ऋतुकालं प्रतीक्षन्ते नार्थिनस्सुसमाहिते ॥१८॥सङ्गमं त्वहमिच्छामि त्वया सह सुमध्यमे ॥

O piękna, pragnący nie czekają na właściwą porę; o pani o smukłej talii, pragnę zjednoczenia z tobą.

Verse 19

मुनिवेषं सहस्राक्षं विज्ञाय रघुनन्दन ॥१९॥मतिं चकार दुर्मेधा देवराजकुतूहलात् ॥

O radości Raghu, Ahalja, błędna w osądzie, rozpoznała tysiącokiego w przebraniu mędrca i zafascynowana królem bogów wyraziła zgodę.

Verses 20-21

अथाब्रवीत् नरश्रेष्ठ कृतार्थेनान्तरात्मना ॥२०॥कृतार्थाऽस्मि सुरश्रेष्ठ गच्छ शीघ्रमितः प्रभो ।आत्मानं मां च देवेश सर्वदा रक्ष गौतमात् ॥२१॥

Wtedy, z sercem spełnionym w najgłębszym wnętrzu, rzekła: 'O najlepszy z bogów, jestem zadowolona. Odejdź szybko stąd, o Panie. O władco bogów, zawsze chroń siebie - a także mnie - przed Gautamą.'

Verse 22

इन्द्रस्तु प्रहसन् वाक्यमहल्यामिदमब्रवीत् ।सुश्रोणि परितुष्टोऽस्मि गमिष्यामि यथाऽगतम् ॥२२॥

Indra, uśmiechając się, rzekł do Ahalyi: 'O piękna o pełnych biodrach, jestem usatysfakcjonowany; odejdę tą samą drogą, którą przybyłem.'

Verse 23

एवं सङ्गम्य तु तया निश्चक्रामोटजात्ततः ॥स सम्भ्रमात्त्वरन् राम शङ्कितो गौतमं प्रति ॥२३॥

Tak więc, po zjednoczeniu się z nią, pośpiesznie wyszedł z chaty z liści; i w przerażeniu, o Rama, pośpiesznie odszedł, pełen obaw przed Gautamą.

Verses 24-25

गौतमं तं ददर्शाथ प्रविशन्तं महामुनिम् ।देवदानवदुर्धर्षं तपोबलसमन्वितम् ॥२४॥तीर्थेंदकपरिक्लिन्नं दीप्यमानमिवानलम् ।गृहीतसमिधं तत्र सकुशं मुनिपुङ्गवम् ॥२५॥

Wtedy ujrzał wielkiego mędrca Gautamę wchodzącego - nie do pokonania nawet dla bogów i asurów, obdarzonego mocą ascezy - opolanego świętą wodą obmycia, jaśniejącego jak ogień, niosącego drewno ofiarne i trawę kuśa, tego najwybitniejszego z ascetów.

Verse 26

दृष्ट्वा सुरपतिस्त्रस्तो विवर्णवदनोऽभवत् ।अथ दृष्ट्वा सहस्राक्षं मुनिवेषधरं मुनिः ॥२६॥दुर्वृत्तं वृत्तसम्पन्नो रोषाद्वचनमब्रवीत् ।

Ujrzawszy go, pan bogów przerażył się, a jego twarz zbladła. Wtedy mędrzec - prawy w postępowaniu - ujrzawszy tysiącookiego, który zachowywał się niegodziwie, przebrany za ascetę, przemówił w gniewie.

Verse 27

मम रूपं समास्थाय कृतवानसि दुर्मते ॥२७॥अकर्तव्यमिदं तस्माद्विफलस्त्वं भविष्यसि ।

'O przewrotnego umysłu, przyjąłeś moją postać i uczyniłeś to, czego nie wolno czynić. Dlatego staniesz się 'bezowocny' - pozbawiony męskości.'

Verse 28

गौतमेनैवमुक्तस्य सरोषेण महात्मना ॥२८॥पेततुर्वृषणै भूमौ सहस्राक्षस्य तत्क्षणात् ।

Gdy wielkoduszny Gautama przemówił tak w gniewie, jądra tysiącookiego spadły na ziemię w tej samej chwili.

Verses 29-30

तथा शप्त्वा स वै शक्रमहल्यामपि शप्तवान् ॥२९॥इह वर्षसहस्राणि बहूनि त्वं निवत्स्यसि ।वायुभक्षा निराहारा तप्यन्ती भस्मशायिनी ॥३०॥अदृश्या सर्वभूतानां आश्रमेऽस्मिन्निवत्स्यसि ।

Tak przeklnąwszy Śakrę, mędrzec przeklnął również Ahalyę: 'Tutaj będziesz przebywać przez wiele tysięcy lat - żywiąc się powietrzem, bez pokarmu, śpiąc na popiele i praktykując ascezę; niewidoczna dla wszystkich istót, będziesz pozostawać w tym pustelniu.'

Verse 31

यदा चैतद्वनं घोरं रामो दशरथात्मजः ॥३१॥आगमिष्यति दुर्धर्षस्तदा पूता भविष्यसि ।

A gdy Rama, nie do pokonania syn Daśarathy, przybędzie do tego strasznego lasu, wtedy zostaniesz oczyszczona.

Verse 32

तस्यातिथ्येन दुर्वुत्ते लोभमोहविवर्जिता ॥३२॥मत्सकाशे मुदा युक्ता स्वं वपुर्धारयिष्यसि ।

O ty o błędnym postępowaniu: okazując mu gościnność, uwolniona od chciwości i ułudy, napełniona radością, odzyskasz swoje ciało i będziesz przebywać blisko mnie.

Verses 33-34

एवमुक्त्वा महातेजा गौतमो दुष्टचारिणीम् ॥३३॥इममाश्रममुत्सृज्य सिद्धचारणसेविते ।हिमवच्छिखरे पुण्ये तपस्तेपे महातपाः ॥३४॥

Tak przemówiwszy, promienny mędrzec Gautama - asceta o wielkiej surowości - opuścił ten pustelnię, odwiedzaną przez Siddhów i Cāraṇasów, i na świętych szczytach Himawantu oddawał się pokucie.