ਪਾਰਵਤੀ

ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਗਣੇਸ਼, ਸਕੰਦ ਆਦਿ ਅਤੇ ਗਿਰਿਜਾ (ਪਾਰਵਤੀ) ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜਸਵੀ ਰਾਜਧਰਮ ਨਿਭਾਇਆ ਅਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਉਸ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬੁੱਧਿਮਾਨ ਹਿਮਵਾਨ ਪਾਰਵਤੀ ਸਮੇਤ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਕੋਮਲ ਕਮਲ-ਅੰਕੁਰ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।

ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਅਹੰਕਾਰੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸਮਰ (ਕਾਮਦੇਵ) ਭਸਮ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇਵੀ ਵੀ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਈ।

ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ— ‘ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਅਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਇਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ; ਹੇ ਵੇਦ-ਵਿਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਦੱਸ।’

ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਦਵਿਜ-ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹੇ ਜਟਾਧਾਰੀ! ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਾਰਾ ਵਰਤਾਂਤ ਪੂਰਾ ਸੁਣੋ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਮਿੱਤਰ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਜੋ ਕਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ—ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ।

ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਤਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਜਾਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਹੋਰ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ; ਪਰ ਹੁਣ ਸਭ ਕੁਝ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ—ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਅਵਧ੍ਯ, ਅਜੇਯ ਹੈਂ।

ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦੋਂ ਉਮਾ ਆਪਣੇ ਨਿਯਤ ਵਰਤ-ਨਿਯਮ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਵੇਗੀ, ਤਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ੈਲਜਾ—ਪਹਾੜ-ਜਨਮੀ—ਦਾ ਰੂਪ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗੀ।

ਇਉਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਗਿਰਿਜਾ—ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਕੰਠ ਨਾਲ—ਪਿਨਾਕੀ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਬੋਲੀ; ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਭੌਂਹਾਂ ਟੇਢੀਆਂ, ਅਤੇ ਮੁਖ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

“ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।” ਗੌਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।”

ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵ ਸ਼ੰਕਰ—ਨੀਲਲੋਹਿਤ—ਦਾ ਦੇਵੀ ਹੈਮਵਤੀ ਨਾਲ ਵਿਧੀਪੂਰਵਕ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ; ਅਤੇ ਹਿਮਵਾਨ ਦੇ ਸ਼ਿਖਰ ਤੋਂ ਉਹ ਗਣੇਸ਼ਵਰਾਂ ਸਮੇਤ ਆਏ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਲਿੰਗ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪੂਰਵਭਾਗ ਵਿੱਚ ‘ਮਦਨਦਾਹ’ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਦੂਜਾ ਅਧਿਆਇ (ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ)। ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ! ਮਹਾਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਅਤੇ ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬੇਨਤੀ-ਵਚਨ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਰਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਲਿੰਗ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪੂਰਵ-ਭਾਗ ਵਿੱਚ ‘ਉਮਾ-ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਰਤ’ ਨਾਮਕ ਪਚਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ (ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ)। ਸੂਤ ਜੀ ਬੋਲੇ—ਹੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤਮੋ, ਸਭ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਉਮਾ-ਪਤੀ ਦਾ ਵਿਧੀ-ਪੂਰਵਕ ਪੂਰਾ ਪੂਜਨ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੰਚਾਕਸ਼ਰੀ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਜਪ ਕਰੋ।