Adhyaya 5

Verse 1

पराशर उवाच । ततो ध्यानेन विश्वेशमालोक्य स मुनीश्वरः । सूत प्रोवाच तां पुण्यां लोपामुद्रामिदं वचः

ပရာရှရက မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် မုနိဧကရာဇ်သည် သမာဓိဖြင့် ဗိශ්ဝေရှဝရ (ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်) ကို မြင်တော်မူပြီး၊ အို စူတ၊ ပုဏ္ဏဝတီ လောပာမုဒြာအား ဤစကားကို ဆို하였다။

Verse 2

अयि पश्य वरारोहे किमेतत्समुपस्थितम् । क्व तत्कार्यं क्व च वयं मुनिमार्गानुसारिणः

အို ခါးလှသောသူမ၊ ကြည့်ပါ—ဤအရာသည် ဘာဖြစ်ပွားလာသနည်း။ ထိုကိစ္စက ဘယ်မှာနည်း၊ မုနိတို့၏ လမ်းစဉ်ကို လိုက်နာသော ငါတို့က ဘယ်မှာနည်း။

Verse 3

येन गोत्रभिदा गोत्रा विपक्षा हेलया कृताः । भवेत्कुंठितसामर्थ्यः स कथं गिरिमात्रके

‘ဂోవර්ဓနကို မြှောက်တင်သူ’ ဟူ၍ ရန်ဘက်ဂိုထရများကို ကစားသလိုပင် အရေးမကြီးအောင် ပြုခဲ့သူ၏ အင်အားသည် ကျောက်တုံးတစ်လုံးမျှသာသော တောင်ကြောင့် မည်သို့ မတောက်မပြောင် ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 4

कल्पवृक्षोंऽगणे यस्य कुलिशं यस्य चायुधम् । सिद्ध्यष्टकं हि यद्द्वारि स सिद्ध्यै प्रार्थयेद्द्विजम्

အိမ်ဝင်းထဲတွင် ကလ္ပဝೃက္ခ ရှိပြီး၊ လက်နက်မှာ ဝဇ္ရ ဖြစ်ကာ၊ တံခါးဝ၌ စိဒ္ဓိရှစ်ပါး တည်ရှိနေသူသည်—အောင်မြင်မှုအတွက် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ထံ မေတ္တာရပ်ခံမည်လော။

Verse 5

क्रियंते व्याकुलाः शैला अहो दावाग्निना प्रिये । तद्वृद्धिस्तंभने शक्तिः क्व गतासाऽशुशुक्षणेः

ချစ်သူရေ၊ တောမီးကြောင့် တောင်တန်းများတောင် စိတ်လှုပ်ရှားရောင့်ရဲနေပြီ—အို! ၎င်း၏ ပျံ့နှံ့မှုကို တားဆီးနိုင်ပြီး ချက်ချင်း ခြောက်သွေ့စေနိုင်သော အင်အားသည် ဘယ်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသနည်း။

Verse 6

नियन्ता सर्वभूतानां योसौ दण्डधरः प्रभुः । स किं दंडयितुं नालमेकं तं ग्रावमात्रकम्

သတ္တဝါအပေါင်းကို ထိန်းချုပ်သော အရှင်၊ ဒဏ္ဍကို ကိုင်ဆောင်သော အာဏာရှင်—ကျောက်စရစ်လေးတစ်စကဲ့သို့သာ ဖြစ်သူတစ်ဦးကိုတောင် ဒဏ်ခတ်နိုင်စွမ်း မရှိမလား?

Verse 7

आदित्या वसवो रुद्रास्तुषिताः स मरुद्गणाः । विश्वेदेवास्तथा दस्रौ ये चान्येपि दिवौकसः

အာဒိတျယများ၊ ဝသုများ၊ ရုဒြများ၊ တုသိတများ၊ မရုတ်အဖွဲ့များ၊ ဝိශ්ဝေဒေဝများ၊ အရှွင်နှစ်ပါး (ဒသရော) နှင့် အခြားသော ကောင်းကင်နေထိုင်သူများ…

Verse 8

येषां दृक्पातमात्रेण पतंति भुवनान्यपि । ते किं समर्था नो कांते नगवृद्धिनिषेधने

သူတို့၏ မျက်စိတစ်ချက်သာဖြင့်ပင် လောကများတောင် ပြိုကျနိုင်သူများ—ချစ်သူရေ၊ တောင်၏ ဖောင်းပွားတိုးကြီးလာမှုကို တားဆီးရန် မစွမ်းနိုင်ကြမလား?

Verse 9

आज्ञातं कारणं तच्च स्मृतं वाक्यं सुभाषितम् । काशीमुद्दिश्य यद्गीतं मुनिभिस्तत्त्वदर्शिभिः

အကြောင်းရင်းကို သိမြင်ပြီးပြီ၊ ထို့ပြင် ကောင်းမွန်သည့် စကားတော်ကိုလည်း မှတ်သားထားကြသည်—ကာသီကို ရည်ညွှန်း၍ တတ္တဝဒർശီ မုနိများက သီဆိုခဲ့သော စကားတော်ဖြစ်သည်။

Verse 10

अविमुक्तं न मोक्तव्यं सर्वथैव मुमुक्षुभिः । किंतु विघ्ना भविष्यंति काश्यां निवसतां सताम्

မောက္ခကို မျှော်လင့်သော မုမုက္ရှုတို့သည် အဝိမုတ္တကို မည်သို့မျှ မစွန့်လွှတ်သင့်။ သို့သော် ကာသီ၌ နေထိုင်သော သဒ္ဓါရှင်တို့အပေါ် အတားအဆီးများ ပေါ်ပေါက်လာမည်။

Verse 11

उपस्थितोयं कल्याणि सोंऽतरायो महानिह । न शक्यतेऽन्यथाकर्तुं विश्वेशो विमुखो यतः

အို မင်္ဂလာရှိသူရေ၊ ဤနေရာ၌ အကြီးမားသော အတားအဆီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီ။ အခြားနည်းဖြင့် မလွှဲရှောင်နိုင်ပါ၊ အကြောင်းမှာ ဗိශ්ဝေရှဝရ—ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်—သည် ဤကိစ္စ၌ ကရုဏာပေးရန် မျက်နှာလွှဲသွားပြီ။

Verse 12

काशीद्विजाशीर्भिरहो यदाप्ता कस्तां मुमुक्षुर्यदिवामुमुक्षुः । ग्रासं करस्थं स विसृज्य हृद्यं स्वकूर्परं लेढि विमूढचेताः

အိုဟို! ကာသီမြို့၏ ဗြာဟ္မဏတို့၏ အာရှီဝါဒကြောင့် ရရှိလာသော ကာသီကို—မောက္ခကို လိုသူဖြစ်စေ မလိုသူဖြစ်စေ—ဘယ်သူက စွန့်လွှတ်မလဲ? မိုက်မဲသောစိတ်သာ လက်ထဲရှိ ချိုမြိန်သော အစာတစ်လုတ်ကို ပစ်ချပြီး ကိုယ့်တံတောင်ကို လျှာနဲ့လျက်နေတတ်သည်။

Verse 13

अहो जना बालिशवत्किमेतां काशीं त्यजेयुः सुकृतैकराशिम् । शालूककंदः प्रतिमज्जनं किं लभेत तद्वत्सुलभा किमेषा

အိုဟို! လူတို့သည် ကလေးငယ်လို ဘာကြောင့် ဤကာသီကို စွန့်ပစ်မလဲ—ကောင်းမှုကုသိုလ်၏ တစ်စုတစ်ပုံတည်းသော အစုကြီးပင်မဟုတ်လား? ရေထဲမမြုပ်ဘဲ ကြာမြစ်ကို ရနိုင်မလား? ထိုနည်းတူ ကာသီကိုလည်း အလွယ်တကူ ရနိုင်သလား?

Verse 14

भवांतरा वर्जित पुण्यराशिं कृच्छैर्महद्भिर्ह्यवगम् यकाशीम् । प्राप्यापि किं मूढधियोन्यतो वै यियासवो दुर्गतिमुद्यियासवः

ကာသီသည် ဘဝများစွာကို ဖြတ်သန်းသော်လည်း မစွန့်ပစ်သင့်သော ကုသိုလ်ဘဏ္ဍာဖြစ်ပြီး၊ အလွန်ကြီးမားသော ခက်ခဲမှုများဖြင့်သာ ရောက်နိုင်သည်။ ထိုကာသီကို ရပြီးနောက် မိုက်မဲသောဉာဏ်ရှိသူတို့သည် ဘာကြောင့် အခြားသို့ သွားလိုကြသနည်း—ဒုက္ခမဂ်သို့ ပြေးသွားချင်သကဲ့သို့။

Verse 15

क्व काशिका विश्वपदप्रकाशिका क्व कार्यमन्यत्परितोतिदुःखम् । तत्पंडितोन्यत्र कुतः प्रयाति किं याति कूष्मांडफलं ह्यजास्ये

ကာသိကာ—လောကသားအားလုံးအတွက် အမြင့်ဆုံးအဆင့်ကို ထွန်းလင်းပေးသူ—ဘယ်မှာရှိသနည်း၊ ဒုက္ခပတ်လည်ဝိုင်းနေသော အခြားအလုပ်ကိစ္စများက ဘယ်မှာရှိသနည်း။ တကယ့်ပညာရှိသည် အခြားသို့ ဘယ်ကနေ သွားမလဲ? ဖရုံသီးဟာ ဆိတ်ပါးစပ်ထဲ ဝင်တတ်သလား?

Verse 16

काशीं प्रकाशीं कृतपुण्यराशिं हा शीघ्रनाशी विसृजेन्नरः किम् । नूनं स्वनूनं सुकृतं तदीयं मदीयमेवं विवृणोति चेतः

အို—လျင်မြန်စွာ ပျက်စီးသွားမည့် မရဏသတ္တဝါသည် အလင်းရောင်ထွန်းလင်းသော ကာရှီ၊ ကုသိုလ်ရတနာစု၏ خز خز (ဘဏ္ဍာ) ကို အဘယ်ကြောင့် စွန့်လွှတ်မည်နည်း။ အမှန်တကယ် သူ၏စိတ်သည် “ထိုကုသိုလ်သည် သူတို့၏ဟာ၊ ငါ၏ဟာ မဟုတ်” ဟု ထုတ်ဖော်ပြော၏။

Verse 17

नरो न रोगी यदिहाविहाय सहायभूतां सकलस्य जंतोः । काशीमनाशी सुकृतैकराशिमन्यत्र यातुं यततां न चान्यः

ဤနေရာ၌ သတ္တဝါအားလုံး၏ အကူအညီဖြစ်သော၊ မပျက်မယွင်းသော၊ ကုသိုလ်တစ်စုတည်း၏ ဘဏ္ဍာဖြစ်သော ကာရှီကို စွန့်ပြီး အခြားနေရာသို့ သွားရန် ကြိုးစားသူသည် အမှန်တကယ် ရောဂါရှိသူပင် ဖြစ်သည်။ မည်သည့်နေရာမဟုတ်ဘဲ “အခြား” သို့သာ လှမ်းသွား၏။

Verse 18

वित्रस्तपापां त्रिदशैर्दुरापां गंगां सदापां भवपाशशापाम् । शिवाविमुक्ताममृतैकशुक्तिं भुक्ताविमुक्तानपरित्यजन्ति

သူမ၏ကရုဏာကို မြည်းစမ်းပြီးသူတို့သည် ဂင်္ဂါကို မစွန့်လွှတ်ကြ—သူမရှေ့တွင် အပြစ်တို့ တုန်လှုပ်ကြပြီး၊ ဒေဝတော်တို့တောင် ရောက်ရန်ခက်ခဲသည်; အမြဲအသက်ပေးသူ၊ သံသရာချည်နှောင်မှု၏ ကြိုးဖမ်းကို ကျိန်စာတင်သူ; ‘ရှီဝာဝိမုက္တာ’ ဟူသော၊ အမృతတစ်ခုတည်း၏ ခရုခွံ—ထို့ပြင် သူမကို ကိုးကွယ်သူများကိုလည်း မပစ်ပယ်ကြ။

Verse 19

हंहो किमंहो निचिताः प्रलब्धा बंहीयसायास भरेण काशीम् । प्रभूतपुण्यद्रविणैकपण्यां प्राप्यापि हित्वा क्व च गंतुमुद्यताः

အို—ဘယ်လောက်ကြီးမားသော အပြစ်ပါလဲ! ကုသိုလ်ကို စုဆောင်းကာ အလွန်ကြီးမားသော ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှု၏ ဝန်ကို ခံပြီး ကာရှီကို ရရှိခဲ့သည်—ကုသိုလ်အပေါများသည်သာ စစ်မှန်သော ဓနဖြစ်သော တစ်ခုတည်းသော စျေးကွက်—ထိုသို့ရပြီးနောက်တောင် သူမကို စွန့်၍ ဘယ်သို့ သွားမည်ဟု ထကြွနေကြသနည်း။

Verse 20

अहो जनानां जडता विहाय काशीं यदन्यत्र न यंति चेतः । परिस्फुरद्गांगजलाभिरामां कामारिशूलाग्रधृतां लयेपि

အို—လူတို့၏ မိုက်မဲမှုက ဘယ်လောက်ပါလဲ! ကာရှီကို စွန့်ပြီး စိတ်သည် အခြားသို့ လွင့်သွားသည်—ဂင်္ဂါရေ၏ တောက်ပလှပမှုကြောင့် သာယာသော ကာရှီ၊ ပရလယကာလ၌ပင် ကာမ၏ ရန်သူ ရှီဝ၏ တြိရှူလ်ထိပ်ပေါ်တွင် ထမ်းတင်ထားသော ကာရှီ။

Verse 21

रेरे भवे शोकजलैकपूर्णे पापेस्मलोकाः पतिताब्धिमध्ये । विद्राणनिद्राणविरोधिपापां काशीं परित्यज्यतरिं किमर्थम्

အိုအမလေး! ဝမ်းနည်းခြင်းရေဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေသော ဤလောကဘဝ၌ လူတို့သည် အပြစ်၏သမုဒ္ဒရာအလယ်သို့ နစ်မြုပ်ကြ၏။ အပြစ်ကို ခွဲဖျက်၍ အဝိဇ္ဇာ၏ အိပ်မောခြင်းကို ဖျက်ဆီးပေးသော လှေတော် “ကာရှီ” ရှိနေသော်လည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ထိုလှေကို စွန့်၍ အခြားနည်းဖြင့် ကူးရန် ကြိုးစားကြသနည်း။

Verse 22

न सत्पथेनापि न योगयुक्त्या दानैर्नवा नैव तपोभिरुग्रैः । काशी द्विजाशीर्भिरहो सुलभ्या किंवा प्रसादेन च विश्वभर्तुः

ကာရှီကို သာမန်အားဖြင့် စတုပထ (မှန်ကန်သောလမ်း) ဖြင့်လည်း မဟုတ်၊ ယောဂသမာဓိ စည်းကမ်းဖြင့်လည်း မဟုတ်၊ ဒါနဖြင့်လည်း မဟုတ်၊ ပြင်းထန်သော တပဿာဖြင့်လည်း မဟုတ်—လွယ်ကူစွာ မရနိုင်။ သို့ရာတွင် အဟော! ဒွိဇတို့၏ အာရှီဝါဒကြောင့် သို့မဟုတ် ကမ္ဘာကို ထိန်းသိမ်းသော သခင်၏ ကရုဏာ-ပရာသာဒကြောင့် ကာရှီသည် အလွယ်တကူ ရောက်နိုင်၏။

Verse 23

धर्मस्तु संपत्तिभरैः किलोह्यतेप्यर्थो हि कामैर्बहुदानभोगकैः । अन्यत्रसर्वं स च मोक्ष एकः काश्यां न चान्यत्र तथायथात्र

အခြားနေရာများတွင် ဓမ္မတောင်ပင် ဓနသမ္ပတ္တိ၏ အလေးချိန်ကြောင့် ဖိနှိပ်ခံရပြီး၊ အර්ထသည်လည်း အပျော်အပါးနှင့် အသုံးစရိတ်များစွာကို လိုက်လံရှာဖွေသော ကာမဆန္ဒများကြောင့် ရှုပ်ထွေးနေ၏။ သို့သော် မောက္ခသည် တစ်ခုတည်းသာ—ကာရှီ၌သာ ရှိပြီး အခြားမရှိ—ဤနေရာ၌ရှိသကဲ့သို့ပင်။

Verse 24

क्षेत्रं पवित्रं हि यथाऽविमुक्तं नान्यत्तथायच्छ्रुतिभिः प्रयुक्तम् । न धर्मशास्त्रैर्न च तैःपुराणैस्तस्माच्छरण्यं हि सदाऽविमुक्तम्

အဝိမုက္တကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ မရှိ; ဝေဒများကလည်း အခြားတစ်ခုကို ထိုသို့ မချီးမွမ်းကြ။ ဓမ္မရှာစတြာများနှင့် ပုရာဏများလည်း ထိုကဲ့သို့ တန်းတူသောအရာ မရှိဟု ဆိုကြ၏။ ထို့ကြောင့် အဝိမုက္တသည် အမြဲတမ်း စစ်မှန်သော ခိုလှုံရာ ဖြစ်၏။

Verse 25

सहोवाचेति जाबालिरारुणेसिरिडामता । वरणापिंगला नाडी तदंतस्त्वविमुक्तकम्

အစဉ်အလာအရ—“ဤသို့ပင် ဂျာဘာလီသည် အာရုဏီအား ပြောခဲ့သည်” ဟု ဆိုကြ၏။ ဝရဏာနှင့် ပိင်္ဂလာသည် နာဒီ (လမ်းကြောင်း/စီးကြောင်း) များဖြစ်ပြီး၊ ထိုနှစ်ခု၏ အကန့်အသတ်အတွင်းမှာပင် အဝိမုက္တ တည်ရှိ၏။

Verse 26

सा सुषुम्णा परानाडी त्रयं वाराणसीत्वसौ । तदत्रोत्क्रमणे सर्वजंतूनां हि श्रुतौ हरः

အမြင့်မြတ်ဆုံး နာဒီလမ်းကြောင်းသည် “သုရှုမ္ဏာ” ဖြစ်၏။ ဤသုံးနာဒီတည်းဟူသော သုံးပါးသည် ဝါရာဏသီ၏ သဘောတရားဖြစ်၏။ ဤနေရာ၌ အသက်ထွက်ချိန်တွင် သတ္တဝါအားလုံး၏ နားထဲသို့ ဟရ (ရှီဝ) ၏ ကယ်တင်သော သင်ကြားချက်ကို ကြားရ၏။

Verse 27

तारकं ब्रह्मव्याचष्टे तेन ब्रह्म भवंति हि । एवं श्लोको भवत्येष आहुर्वै वेदवादिनः

သူသည် “တာရက” ကို ဘြဟ္မန်အဖြစ် သင်ကြားပြောကြား၏။ ထိုသင်ကြားချက်ကြောင့် သတ္တဝါတို့သည် အမှန်တကယ် ဘြဟ္မန် ဖြစ်လာကြ၏။ ဤသည်ပင် ဤရှ్లోကဖြစ်ကြောင်း ဝေဒဝါဒင်တို့က ကြေညာကြ၏။

Verse 28

भगवानंतकालेऽत्र तारकस्योपदेशतः । अविमुक्तेस्थिताञ्जन्तून्मोचयेन्नात्र संशयः

ဤနေရာ၌ အဆုံးအချိန်ရောက်သော် မြတ်စွာဘုရားသည် “တာရက” ၏ ဥပဒေသဖြင့် အဝိမုက္တ၌ တည်နေသော သတ္တဝါတို့ကို လွတ်မြောက်စေ၏။ ဤအကြောင်း၌ သံသယမရှိ။

Verse 29

नाविमुक्तसमंक्षेत्रं नाविमुक्तसमा गतिः । नाविमुक्तसमं लिंगं सत्यं सत्यं पुनःपुनः

အဝိမုက္တနှင့် တူညီသော သန့်ရှင်းဒေသ မရှိ။ အဝိမုက္တနှင့် တူညီသော ဂတိ မရှိ။ အဝိမုက္တနှင့် တူညီသော လိင်္ဂ မရှိ—အမှန်၊ အမှန်၊ ထပ်ခါထပ်ခါ အမှန်။

Verse 30

अविमुक्तं परित्यज्य योन्यत्र कुरुते रतिम् । मुक्तिं करतलान्मुक्त्वा सोन्यां सिद्धिं गवेषयेत्

အဝိမုက္တကို စွန့်၍ အခြားနေရာ၌ ပျော်မွေ့သူသည် လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ မောက္ခကို လွှတ်ချပြီး အခြားသော စိဒ္ဓိကို ရှာဖွေသူနှင့် တူ၏။

Verse 31

इत्थं सुनिश्चित्य मुनिर्महात्मा क्षेत्रप्रभावं श्रुतितः पुराणात् । श्रीविश्वनाथेन समं न लिंगं पुरी न काशी सदृशी त्रिकोट्याम्

ဤသို့ ပုရာဏနှင့် ရှရုတိ၏ သက်သေပြုချက်အပေါ် အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်ပြီး မဟာအတ္မာ မုနိသည် ကာသီက்ஷೇತ್ರ၏ ဂုဏ်တော်ကို သိမြင်하였다။ တီရ္ထ သုံးကုဋိအတွင်း၌ သီရိ ဝိශ්ဝနာထနှင့် တူညီသော လိင်္ဂ မရှိ၊ ကာသီနှင့် တူသော မြို့လည်း မရှိ။

Verse 32

श्रीकालराजं च ततः प्रणम्य विज्ञापयामास मुनीशवर्यः । आपृच्छनायाहमिहागतोस्मि श्रीकाशिपुर्यास्तु यतः प्रभुस्त्वम्

ထို့နောက် အလေးအမြတ်ထားရသော ကာလရာဇကို ဦးချပြီး မုနိအထွဋ်အမြတ်က လျှောက်တင်သည်— “ကျွန်ုပ်သည် နှုတ်ဆက်၍ ထွက်ခွာရန် ဤနေရာသို့ ရောက်လာပါသည်၊ အကြောင်းမူကား သီရိ ကာသီပူရီ၏ အရှင်နှင့် အကာအကွယ်ပေးသူမှာ သင်ပင် ဖြစ်ပါသည်။”

Verse 33

हा कालराजप्रति भूतमत्र प्रत्यष्टमिप्रत्यवनीसुतार्कम् । नाराधये मूलफलप्रसूनैः किं मय्यनागस्यपराधदृक्स्याः

အို ကာလရာဇာရေ! အပြစ်ကင်းသော ကျွန်ုပ်၌ သင်သည် မည်သို့သော အပြစ်ကို မြင်သနည်း၊ ထို့ကြောင့် ဤနေရာ၌ အဋ္ဌမီတိုင်းနှင့် အမావသျာတိုင်း ကျွန်ုပ်သည် အမြစ်၊ အသီး၊ ပန်းတို့ဖြင့် သင့်ကို မပူဇော်မအာရాధနာခဲ့သနည်း။

Verse 34

हा कालभैरव भवानभितो भयार्तान्माभैष्ट चे तिभणनैः स्वकरं प्रसार्य । मूर्तिं विधाय विकटां कटुपापभोक्त्रीं वाराणसीस्थितजनान्परिपाति किं न

အို ကာလဘဲရဝါ! သင်သည် ဘက်ပေါင်းစုံမှ ဝါရာဏသီရှိ ကြောက်လန့်နေသူတို့ကို မကာကွယ်ပေးသလော—ကိုယ်တိုင် လက်ကို ဖြန့်ထုတ်၍ “မကြောက်ကြနှင့်” ဟု ကြေညာကာ—အပြစ်၏ ခါးသီးသော အကျိုးကို စားသုံးပယ်ဖျက်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူလျက်?

Verse 35

हे यक्षराज रजनीकर चारुमूर्ते श्रीपूर्णभद्रसुतनायक दंडपाणे । त्वं वै तपोजनितदुःखमवैपि सर्वं किं मां बहिर्नयसि काशिनिवासिरक्षिन्

အို ယက္ခရာဇာ—လကဲ့သို့ လှပသော ရုပ်တော်ရှိသူ—သီရိ ပူဏ္ဏဘဒ္ဒရ၏ သားတော်များ၏ ခေါင်းဆောင်၊ ဒဏ္ဍပாணီ! တပဿာမှ ပေါ်ပေါက်သော ဒုက္ခအားလုံးကို သင်ကောင်းစွာ သိ၏; ထို့ကြောင့် ကာသီနေထိုင်သူတို့၏ ကာကွယ်ရှင်၊ ကျွန်ုပ်ကို အပြင်သို့ အဘယ်ကြောင့် ထုတ်ပယ်သနည်း။

Verse 36

त्वमन्नदस्त्वं किल जीवदाता त्वं ज्ञानदस्त्वं किल मोक्षदोपि । त्वमंत्यभूषां कुरुषे जनानां जटाकलापैरुरगेंद्रहारैः

အရှင်သည် အစာအဟာရကို ပေးတော်မူသူ၊ အမှန်တကယ် အသက်ကို ပေးတော်မူသူ ဖြစ်၏။ အရှင်သည် ဉာဏ်ပညာကို ပေးတော်မူသူ၊ အမှန်တကယ် မောက္ခကိုလည်း ပေးတော်မူသူ ဖြစ်၏။ ဇဋာဆံပင်အစုနှင့် နဂရာဇ၏ လည်ဆွဲတို့ဖြင့် လူတို့၏ နောက်ဆုံးအလှဆင်တော်မူသူ ဖြစ်၏။

Verse 37

गणौ त्वदीयौ किल संभ्रमोद्भ्रमावत्रस्थवृत्तांत विचारकोविदौ । संभ्रांतिमुत्पाद्यपरामसाधून्क्षेत्रात्क्षणं दूरयतस्त्वमुष्मात्

ဤနေရာ၌ ဖြစ်ပေါ်သမျှကို စိစစ်သုံးသပ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော အရှင်၏ ဂဏနှစ်ပါးသည် ကြီးမားသော ရှုပ်ထွေးမှုကို ဖြစ်စေပြီး၊ အရှင်၏ အမိန့်တော်ဖြင့် တစ်ခဏအတွင်း ဤပဝిత్రက்ஷೇತ್ರမှ မသင့်တော်သူတို့ကို အဝေးသို့ မောင်းထုတ်တတ်၏။

Verse 38

शृणु प्रभो ढुंढिविनायक त्वं वाचं मदीयां तुरटाम्यनाथवत् । त्वत्स्थाः समस्ताः किल विघ्नपूगाः किमत्र दुर्वृत्तवदास्थितोहम्

အရှင် ဒုဍ္ဍိ-ဝိနာယကာ၊ ကျွန်ုပ်၏ စကားကို နားထောင်တော်မူပါ; အားကိုးရာမဲ့သူကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်သည် ချက်ချင်း ငိုကြွေးတောင်းပန်ပါ၏။ အတားအဆီးအစုအဝေးအားလုံးသည် အရှင်၏ အာဏာအောက်တွင် ရှိသည်ဟု ဆိုကြသော်၊ ကျွန်ုပ်သည် အပြစ်သားကဲ့သို့ အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာ၌ ရပ်နေရပါသနည်း။

Verse 39

शृण्वंत्वमी पंच विनायकाश्च चिंतामणिश्चापि कपर्दिनामा । आशागजाख्यौ च विनायकौ तौ शृणोत्वसौ सिद्धिविनायकश्च

ဤဝိနာယကာ ငါးပါးတို့သည် ကျွန်ုပ်ကို နားထောင်ကြပါစေ—စိန္တာမဏိနှင့် ကပရ္ဒီဟူသော အမည်ရှိသူ၊ ထို့ပြင် အာသာနှင့် ဂဇဟူသော ဝိနာယကာ နှစ်ပါး။ ထို့အပြင် စိဒ္ဓိ-ဝိနာယကာလည်း နားထောင်ပါစေ။

Verse 40

परापवादो न मया किलोक्तः परापकारोपि मया कृतो न । परस्वबुद्धिः परदारबुद्धिः कृता मया नात्र क एष पाकः

ကျွန်ုပ်သည် အခြားသူတို့ကို အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်း မပြုခဲ့ပါ၊ အခြားသူတို့ကို ထိခိုက်စေခြင်းလည်း မပြုခဲ့ပါ။ အခြားသူ၏ ဥစ္စာကို လိုချင်တပ်မက်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ၊ အခြားသူ၏ ဇနီးကိုလည်း မလိုလားမက်မောခဲ့ပါ။ ထိုသို့ဖြစ်လျက် ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ်အပေါ် ဤကဲ့သို့သော အကျိုးဆက်သည် အဘယ်ကြောင့် ကျရောက်လာသနည်း။

Verse 41

गंगा त्रिकालं परिसेविता मया श्रीविश्वनाथोपि सदा विलोकितः । यात्राः कृतास्ताः प्रतिपर्वसर्वतः कोयंविपाको मम विघ्नहेतुः

ကျွန်ုပ်သည် တစ်နေ့သုံးချိန်လုံး ဂင်္ဂါမြစ်ကို ဆည်းကပ်ပူဇော်ခဲ့ပြီး၊ သီရိ ဝိශ්ဝနာထကို အမြဲတမ်း ဖူးမြင်ခဲ့သည်။ ပွဲတော်သန့်ရှင်းသမျှတွင် ယာတရာများ ပြုခဲ့သော်လည်း—ဤသည် မည်သို့သော ကမ္မဝိပါကက ငါ့အတွက် အတားအဆီး၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာသနည်း?

Verse 42

मातर्विशालाक्षि भवानिमंगले ज्येष्ठेशिसौभाग्यविधानसुंदरि । विश्वेविधे विश्वभुजे नमोस्तु ते श्रीचित्रघंटे विकटे च दुर्गिके

အို မိခင် ဝိသာလာක්ෂီ၊ မျက်လုံးကျယ်သော ဘဝါနီ မင်္ဂလာမယ်တော်။ အို ဂျေဋ္ဌေရှီ၊ ကံကောင်းခြင်းကို စီမံပေးသော လှပသည့် မယ်တော်။ အို စကြဝဠာကို စီမံတော်မူသူ၊ လောကကို ထမ်းဆောင်တော်မူသူ—သင့်အား နမස්ကာရ။ အို သီရိ စိတြဃဏ္ဍာ၊ အို ဝိကဋာ၊ အို ဒုရ္ဂိကေ ဒုရ္ဂာ!

Verse 43

साक्षिण्य एता किलकाशिदेवताः शृण्वंतु न स्वार्थमहं व्रजाम्यतः । अभ्यर्थितो देवगणैः करो मि किं परोपकाराय न किं विधीयते

ကာသီ၏ ဒေဝတားတို့သည် ကြားနာ၍ သက်သေခံကြပါစေ။ ကျွန်ုပ်သည် ကိုယ့်အကျိုးအတွက် မထွက်ခွာပါ။ ဒေဝဂဏတို့က တောင်းပန်လာသဖြင့် ကျွန်ုပ် ဘာလုပ်သင့်သနည်း? သူတစ်ပါးကို ကူညီရန် အဘယ်အရာကို မပြုလုပ်သင့်သနည်း?

Verse 44

दधीचिरस्थीनि न किं पुरा ददौ जगत्त्रयं किं न ददेऽर्थिने बलिः । दत्तः स्म किं नो मधुकैटभौ शिरो बभूव तार्क्ष्योपि च विष्णुवाहनम्

ဒဓီချိသည် ယခင်က မိမိ၏ အရိုးများတိုင်တိုင် မလှူဒါန်းခဲ့သလော? ဘလိသည် တောင်းခံသူအား လောကသုံးပါးကို မပေးခဲ့သလော? မဓုနှင့် ကೈဋဘ၏ ခေါင်းကို မပေးခဲ့သလော? ထို့ပြင် တာရ္ක්ෂျ (ဂရုဍ) သည် ဗိષ્ણု၏ ဝါဟန မဖြစ်ခဲ့သလော?

Verse 45

आपृच्छ्य सर्वान्समुनीन्मुनीश्वरः सबालवृद्धानपि तत्रवासिनः । तृणानि वृक्षांश्चलताः समस्ताः पुरीं परिक्रम्य च निर्ययौ च

မုနီဧကရာဇ်သည် မုနီအားလုံးနှင့် ထိုနေရာတွင် နေထိုင်သူများ—ကလေးမှ အိုမင်းသူအထိ—အားလုံးကို နှုတ်ဆက်၍ ခွင့်တောင်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် မြို့ကို ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ကာ ထွက်ခွာသွားပြီး၊ မြက်ပင်နှင့် သစ်ပင်များတောင် အားလုံး သူနှင့်အတူ လှုပ်ရှားသကဲ့သို့ ဖြစ်လေသည်။

Verse 46

प्रोषितस्य परितोपि लक्षणैर्नीचवर्त्मपरिवर्तिनोपि वा । चंद्रमौलिमवलोक्य यास्यतः कस्य सिद्धिरिह नो परिस्फुरेत्

အဝေးကွာနေခဲ့သူဖြစ်စေ၊ နိမ့်ကျသောလမ်းကြောင်းသို့ လွဲချော်သူဖြစ်စေ—လမောက်တော်ဆောင် သခင်ရှီဝကို မြင်တော်မူပြီး ထွက်ခွာသွားသောအခါ ဤလောက၌ မည်သူ၏ စိဒ္ဓိ (အာধ্যાત્મအောင်မြင်မှု) မတောက်ပမည်နည်း။

Verse 47

वरं हि काश्यां तृणवृक्षगुल्मकाश्चरंति पापं न चरंति नान्यतः । वयं चराणां प्रथमा धिगस्तु नो वाराणसींहाद्य विहाय गच्छतः

“ကာသီရှိ မြက်ပင်၊ သစ်ပင်၊ ချုံပင်တို့ကသာ ကောင်းမြတ်သည်—သူတို့သည် ထိုနေရာ၌ပင် နေထိုင်လှုပ်ရှား၍ အခြားသို့ မသွားကြ။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့ကတော့ လှည့်လည်သူတို့ထဲတွင် အရှေ့ဆုံး—အရှက်တရားပင်—ယနေ့ ဗာရာဏသီကို စွန့်၍ ထွက်ခွာသွားရသည်။”

Verse 48

असिं ह्युपस्पृश्य पुनःपुनर्मुनिः प्रासादमालाः परितो विलोकयन् । उवाच नेत्रे सरले प्रपश्यतं काशीं युवां क्वक्व पुरी त्वियं बत

နယ်စပ်သန့်ရှင်းရာကို ထပ်ခါထပ်ခါ ထိတွေ့ပြီး၊ မဟာလ်တန်းများကို ပတ်လည်ကြည့်ကာ မုနိက ပြောသည်—“အို ငါ့ရိုးရိုးနှစ်မျက်စိရေ၊ ကာသီကို သေချာကြည့်လော့—ဘယ်မှာ၊ ဘယ်မှာ ဒီလိုမြို့တော်တစ်မြို့ ထပ်ရှိမလဲ”

Verse 49

स्वैरं हसंत्वद्य विधाय तालिकां मिथःकरेणापि करं प्रगृह्य । सीमाचरा भूतगणा व्रजाम्यहं विहाय काशीं सुकृतैकराशिम्

“ယနေ့ နယ်စပ်တဝိုက် လှည့်လည်နေသော ဘူတဂဏတို့ လွတ်လပ်စွာ ရယ်မောကြပါစေ၊ လက်ခုပ်တီးကြပါစေ၊ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် လက်ဖဝါးကို ဆုပ်ကိုင်ကြပါစေ—အကြောင်းမှာ ငါသည် ကာသီ၊ ကုသိုလ်စုတစ်ပုံတည်းကို စွန့်၍ သွားမည်ဖြစ်သည်။”

Verse 50

इत्थं विलप्य बहुशः स मुनिस्त्वगस्त्यस्तत्क्रौंचयुग्मवदहो अबलासहायः । मूर्च्छामवाप महतीं विरही वजल्पन्हाकाशिकाशि पुनरेहि च देहि दृष्टिम्

ဤသို့ ထပ်ခါထပ်ခါ ငိုကြွေးလျက် မုနိ အဂஸ္တျ—အို၊ ကရောဉ္စ ငှက်စုံထဲမှ တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အဖော်မဲ့—ခွဲခွာခြင်းဒုက္ခကြောင့် အလွန်ကြီးမားသော မူးလဲခြင်းသို့ ရောက်ကာ အော်ဟစ်သည်– “ဟာ ကာသီ၊ ဟာ ကာသီ—ပြန်လာပါ၊ သင်၏ ဒർശနကို ငါ့အား ပေးပါ!”

Verse 51

स्थित्वा क्षणं शिवशिवेति शिवेति चोक्त्वा यावःप्रियेति कठिनाहि दिवौकसस्ते । किं न स्मरेस्त्रिजगती सुखदानदक्षं त्र्यक्षं प्रहित्यमदनं यदकारितैस्तु

ခဏတစ်စုံတစ်ရာ ရပ်တန့်ပြီး “ရှီဝ! ရှီဝ!” ဟု ထပ်ခါထပ်ခါ အော်ဟစ်ကာ၊ ထို့နောက် “ယာဝါ၏ချစ်သူရေ!” ဟုလည်း ခေါ်ဆို၏။ အို ဒေဝတားတို့၊ သင်တို့သည် အလွန်နှလုံးခဲကြ၏! သုံးလောကကို ပျော်ရွှင်မှု ပေးနိုင်သော သုံးမျက်စိရှင် သခင်ကို အဘယ်ကြောင့် မမှတ်မိကြသနည်း—တစ်ခါက မိမိအလိုတော်တစ်ချက်ဖြင့် မဒန (ကာမ) ကို ပျက်စီးစေခဲ့သူကို။

Verse 52

यावद्व्रजेत्त्रिचतुराणि पदानि खेदात्स्वेदोदबिंदुकणिकांचितभालदेशः । प्रत्युद्गमाऽकरणतः किल मे विनाशस्तावद्धराभयवरादिव संचुकोच

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ ခြေလှမ်း သုံးလေးလှမ်းသာ လှမ်းသွားချိန်တွင် မျက်နှာခေါင်းပေါ်၌ ချွေးစက်များ ပြန့်ကျဲတောက်ပလာ၏။ “ငါ မထွက်သွား၍ သူ့ကို ကြိုဆိုမည်မဟုတ်လျှင် အမှန်တကယ် ငါ ပျက်စီးမည်!” ဟု တွေးကာ တောင်သည် ချက်ချင်း ပြန်လည်ကျုံ့သွား၏—ကာကွယ်ပေးသော အာနိသင်ရှိသည့် ပရဟိတဝရ၏ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ၎င်း၏ ချည်နှောင်နိုင်စွမ်းကြောင့်ကဲ့သို့။

Verse 53

तपोयानमिवारुह्य निमेषार्धेन वै मुनिः । अग्रे ददर्श तं विंध्यं रुद्धांबरमथोन्नतम्

တပသ္ယာ၏ ရထားပေါ် တက်စီးသကဲ့သို့ မုနိသည် မျက်တောင်ခတ်တစ်ဝက်အတွင်း မိမိရှေ့၌ ဗိန္ဓျတောင်ကို မြင်တွေ့၏—မြင့်မား၍ မိုးကောင်းကင်ကိုပင် တားဆီးထားသကဲ့သို့။

Verse 54

चकंपे चाचलस्तूर्णं दृष्ट्वैवाग्रस्थितम मुनिम् । तमगस्त्यं सपत्नीकं वातापील्वल वैरिणम्

ထို့နောက် တောင်သည် မိမိရှေ့၌ ရပ်နေသော မုနိကို မြင်သည့်အခါ ချက်ချင်း တုန်လှုပ်လာ၏—ဇနီးနှင့်အတူရှိသော အဂသ္တျ၊ ဝါတာပီနှင့် အိလ္ဝလ၏ နာမည်ကြီး ရန်သူ။

Verse 55

तपःक्रोधसमुत्थाभ्यां काशीविरहजन्मना । प्रलयानलवत्तीव्रं ज्वलंतं त्रिभिरग्निभिः

တပသ္ယာနှင့် ဒေါသမှ ပေါက်ဖွား၍ ကာရှီနှင့် ခွဲခွာခြင်းမှ မွေးဖွားလာသော—ပျက်ကွက်ကာလ၏ မီးကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေပြီး၊ မီးသုံးပါးဖြင့် တောက်လောင်လျက်ရှိ၏။

Verse 56

गिरिः खर्वतरो भूत्वा विविक्षुरवनीमिव । आज्ञाप्रसादः क्रियतां किंकरोस्मीति चाब्रवीत

တောင်သည် အရွယ်သေးငယ်သွား၍ မြေကြီးထဲသို့ ဝင်ချင်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထို့နောက် “သင်၏ ကရုဏာပြည့် အမိန့်တော် ပြည့်စုံပါစေ—ကျွန်ုပ် ဘာဝန်ထမ်းဆောင်ရမည်နည်း” ဟု ဆို၏။

Verse 57

अगस्त्य उवाच । विंध्य साधुरसि प्राज्ञ मां च जानासि तत्त्वतः । पुनरागमनं चेन्मे तावत्खर्वतरो भव

အဂස්တျာက “အို ဝိန္ဓျာ၊ သင်သည် သဒ္ဓါရှိ၍ ပညာရှိတော်မူပြီး ငါ့ကို အမှန်တရားအတိုင်း သိ၏။ ထို့ကြောင့် ငါ ပြန်လာသည့်အထိ ဤသို့ပင် အရွယ်သေးငယ်နေပါ” ဟု မိန့်၏။

Verse 58

इत्युक्त्वा दक्षिणामाशां सनाथामकरोन्मुनिः । निजैश्चरणविन्यासैस्तया साध्व्या तपोनिधिः

ဤသို့ မိန့်ပြီးနောက် မုနိသည် တောင်ဘက်အရပ်ကို ကာကွယ်သူရှိသကဲ့သို့ အားကိုးရာဖြစ်စေ၏။ တပဿာ၏ خزန်တော်ဖြစ်သော ထိုရသီသည် မိမိခြေလှမ်းများဖြင့် ဆက်လက်လျှောက်လှမ်း၍ သီလပြည့် စာဓွီမိန်းမနှင့်အတူ သွား၏။

Verse 59

गते तस्मिन्मुनिवरे वेपमानस्तदा गिरिः । पश्यत्युत्कंठमिव च गतश्चेत्साध्वभूत्ततः

ထိုမုနိဝရ ထွက်ခွာသွားသောအခါ တောင်သည် တုန်လှုပ်၍ ဆန္ဒပြင်းသကဲ့သို့ သူ့နောက်ကို ကြည့်နေ၏။ သို့သော် သူသွားပြီးနောက် တောင်သည် ထိန်းသိမ်းသဘောထားကောင်းစွာ နေတည်၏။

Verse 60

अद्याजातः पुनरहं न शप्तो यदगस्तिना । न मया सदृशो धन्य इति मेने स वै गिरिः

“ယနေ့ ငါသည် အသစ်တဖန် မွေးဖွားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏၊ အဂස්တျာက ငါ့ကို မကျိန်စာမပေးခဲ့သောကြောင့်။ ငါကဲ့သို့ ကံကောင်းသူ မရှိ!” ဟု ထိုတောင်က စိတ်တွင် တွေး၏။

Verse 61

अरुणोपि च तत्काले कालज्ञो ऽश्वानकालयत् । जगत्स्वास्थ्यमवापोच्चैः पूर्ववद्भानुसंचरैः

ထိုအခါ အရုဏာသည်လည်း—အချိန်ကာလကိုသိသူ—နေမင်း၏ မြင်းများကို ချည်တပ်하였다။ နေမင်းသည် ယခင်ကဲ့သို့ လှည့်လည်သွားလာရာ လောကသည် ပြန်လည် ကျန်းမာချမ်းသာ၍ စည်းကမ်းတကျ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 62

अद्य श्वो वा परश्वो वाप्यागमिप्यति वै मुनिः । इति चिंतामहाभारैर्गिरिराक्रांतवत्स्थितः

“ဒီနေ့၊ မနက်ဖြန်၊ သို့မဟုတ် နောက်တစ်နေ့—မုနိသည် မလွဲမသွေ လာမည်” ဟုတွေးကာ စိုးရိမ်ပူပန်မှု၏ အလေးအနက်ကြောင့် တောင်တစ်လုံးက ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ ရပ်နေ하였다။

Verse 63

नाद्यापि मुनिरायाति नाद्यापिगिरिरेधते । यथा खलजनानां हि मनोरथमहीरुहः

ဒီနေ့တိုင် မုနိမလာသေး၊ ဒီနေ့တိုင် တောင်လည်း မကြီးထွား—အကျင့်ဆိုးသူတို့၏ ဆန္ဒပင်သည် မဖူးမပွင့် မကြီးထွားသကဲ့သို့ပင်။

Verse 64

विवर्धिषति यो नीचः परासूयां समुद्वहन् । दूरे तद्वृद्धिवार्ताऽस्तां प्राग्वृद्धेरपि संशयः

အခြားသူတို့ကို မနာလိုစိတ်ကို ထမ်းပိုးကာ တက်လှမ်းလိုသော နိမ့်ကျသူရှိလျှင်၊ သူ၏ “တိုးတက်မှု” ကို ပြောရန်တောင် ဝေး—အစကတည်းက ကြီးထွားနိုင်ခြင်းပင် သံသယရှိသည်။

Verse 65

मनोरथा न सिद्ध्येयुः सिद्धा नश्यंत्यपि ध्रुवम् । खलानां तेन कुशलि विश्वं विश्वेशरक्षितम्

အကျင့်ဆိုးသူတို့၏ အကြံအစည်များ မအောင်မြင်; အောင်မြင်သော်လည်း မလွဲမသွေ ပျက်စီးသည်။ ထို့ကြောင့် လောကသည် ဗိශ්ဝေရှ—ကမ္ဘာ၏အရှင်—၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကြောင့် လုံခြုံချမ်းသာသည်။

Verse 66

विधवानां स्तना यद्वद्धृद्येव विलयंति च । उन्नम्योन्नम्य तत्रोच्चैस्तद्वत्खलमनोरथाः

မုဆိုးမတို့၏ ရင်သားများသည် ထပ်ခါထပ်ခါ မြင့်တက်ပြီး နောက်ဆုံး ရင်ခေါင်းထဲသို့ ပြန်လည်လျော့ဝင်သကဲ့သို့၊ လူဆိုး၏ မဟာလိုလားချက်များလည်း ထပ်ခါထပ်ခါ မြင့်တက်သော်လည်း အဆုံးတွင် ပြိုလဲသွားသည်။

Verse 67

भवेत्कूलंकपा यद्वदल्पवर्षेणकन्नदी । खलर्धिरल्पवर्षेण तद्वत्स्यात्स्वकुलंकपा

မိုးအနည်းငယ်ရွာသော်လည်း သေးငယ်သောချောင်းကမ်းပါးကို ချိုးဖောက်ကာ ရေကြီးရေလျှံဖြစ်သကဲ့သို့၊ လူဆိုး၏ အနည်းငယ်သောအကြောင်းကြောင့် ရရှိသည့် စည်းစိမ်လည်း မိမိမျိုးရိုးဂုဏ်သိက္ခာကို ချိုးဖောက်သည့် အရှက်အကြောက်ဖြစ်လာသည်။

Verse 68

अविज्ञायान्य सामर्थ्यं स्वसामर्थ्यं प्रदर्शयेत । उपहासमवाप्नोति तथैवायमिहाचलः

အခြားသူ၏ အင်အားကို မသိဘဲ ကိုယ့်အင်အားကို ပြသသူသည် ရယ်စရာဖြစ်တတ်သည်။ ဒီနေရာက တောင်တန်းလည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 69

व्यास उवाच । गोदावरीतटं रम्यं विचरन्नपि वै मुनिः । न तत्याज च तं तापं काशीविरहजं परम्

ဗျာသက မိန့်ကြားသည်– ဂోదာဝရီမြစ်၏ လှပသော ကမ်းပါးတလျှောက် လှည့်လည်နေသော်လည်း၊ ကာသီနှင့် ခွဲခွာရခြင်းမှ ပေါ်ပေါက်လာသော အလွန်ပြင်းထန်သည့် ပူလောင်မှုကို ထိုမုနိသည် မစွန့်လွှတ်နိုင်ခဲ့။

Verse 70

उदीची दिक्स्पृशमपि स मुनिर्मातरिश्वनम् । प्रसार्य बाहू संश्लिष्य काश्याः पृच्छेदनामयम्

မြောက်ဘက်ဦးတည်ရာကိုသာ ထိတွေ့နိုင်သော်လည်း၊ ထိုမုနိသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ လေကို ဖက်လျက် ကာသီ၏ အနာမယ၊ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို မေးမြန်း하였다။

Verse 71

लोपामुद्रे न सा मुद्रा कापीह जगतीतले । वाराणस्याः प्रदृश्येत तत्कर्ता न यतो विधिः

အို လောပာမုဒြာ၊ ဤမြေပြင်ပေါ်တွင် ဤသို့သော မုဒြာ (သင်္ကေတတံဆိပ်) ကို မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မမြင်ရ။ ဤသည်မှာ ဝါရာဏသီ၏ အထူးအမှတ်တံဆိပ်ဖြစ်၍ သာမန်နည်းဥပဒေ သို့မဟုတ် သာမန်ဖန်တီးသူက မဖန်တီးနိုင်။

Verse 72

क्वचित्तिष्ठन्क्वचिज्जल्पन्क्वचिद्धावन्क्वचित्स्खलन् । क्वच्चिचोपविशंश्चेति बभ्रामेतस्ततो मुनिः

တစ်ခါတစ်ရံ ရပ်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ စကားပြောသည်; တစ်ခါတစ်ရံ ပြေးပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ခလုတ်တိုက်သည်; တစ်ခါတစ်ရံ ထိုင်ချသည်—မြင်တွေ့သမျှကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်ကဲ၍ ထိုမုနိသည် လှည့်လည်သွားလာနေ၏။

Verse 73

ततो व्रजन्ददर्शाग्रे पुण्यराशिस्तपोधनः । चंचच्चंद्रगताभासां भाग्यवानिव सुश्रियम्

ထို့နောက် ရှေ့သို့ ဆက်လက်သွားရာတွင် တပဿာဓနကြွယ်ဝသော တပောဓနသည် ရှေ့တွင် ပုဏ္ဏရాశီကဲ့သို့ သန့်ရှင်းတောက်ပသော အလင်းရောင်ကို မြင်၏—လှုပ်ရှားသည့် လမင်းအလင်းကဲ့သို့ တလက်လက်—ကံကောင်းခြင်းကိုယ်တိုင် အလှအပအဖြစ် ပုံရိပ်ယူလာသကဲ့သို့။

Verse 74

विजित्यभानु नाभानुं दिवापि समुदित्वराम् । निर्वापयंतीमिव तां स्वचेतस्तापसंततिम्

သူမ၏ တောက်ပမှုသည် နေမင်းကိုတောင် အနိုင်ယူသကဲ့သို့ ဖြစ်၍ နေ့ခင်းအချိန်တွင်ပင် အလွန်တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းလာ၏။ ထိုအလင်းသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်စိတ်အတွင်း ဆက်တိုက်လောင်ကျွမ်းနေသော အပူဖျားကို အေးမြစေ၍ ငြိမ်းသတ်သကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

Verse 75

तत्रागस्त्यो महालक्ष्मीं ददृशे सुचिरं स्थिताम्

ထိုနေရာ၌ အဂஸ္တျသည် မဟာလက္ခမီကို မြင်တွေ့၏၊ သူမသည် ထိုအရပ်၌ အလွန်ကြာမြင့်စွာ တည်ရှိနေခဲ့သည်။

Verse 76

रात्रावब्जेषु संकोचो दर्शेष्वब्जः क्वचिद्व्रजेत् । क्षीरोदे मंदरत्रासात्तदत्राध्युषितामिव

ညအခါ ကြာပန်းတို့ ပိတ်ကွယ်သကဲ့သို့၊ မိုးလင်းအာရုံတွင် တခါတရံ ကြာပန်း ပြန်ဖွင့်ပွင့်မြင်ရသကဲ့သို့၊ သူမလည်း ဤနေရာ၌ အတိတ်ကတည်းက နေထိုင်ခဲ့သကဲ့သို့ ထင်ရသည်—မန္ဒရတောင်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့ပြီးနောက် နို့ပင်လယ်၌ တည်နေသော လက္ခမီမယ်တော်ကဲ့သို့။

Verse 77

यदारभ्य दधारैनां माधवो मानतः किल । तदारभ्य स्थितां नूनं सपत्नीर्ष्यावशादिव

မဓဝ (ဗိဿနု) သည် သူမကို ဂုဏ်ပြုလက်ခံခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ ထိုအချိန်ကတည်းက သူမသည် အမှန်တကယ် ဤနေရာ၌ တည်နေခဲ့သည်—မိန်းမတစ်ဦး၏ မနာလိုမှုကြောင့် ချုပ်နှောင်ထားသကဲ့သို့။

Verse 78

त्रैलोक्यं कोलरूपेण त्रासयंतं महासुरम् । विनिहत्य स्थितां तत्र रम्ये कोलापुरे पुरे

ဝက်တောရုပ်ဖြင့် သုံးလောကကို ကြောက်လန့်စေသော မဟာအဆုရကို သတ်နှိမ်ပြီးနောက်၊ သူမသည် အလှပမြို့တော် ကိုလာပူရ၌ ထိုနေရာတည်းက တည်နေခဲ့သည်။

Verse 79

संप्राप्याथ महालक्ष्मीं मुनिवर्यः प्रणम्य च । तुष्टाव वाग्भिरिष्टाभिरिष्टदां हृष्टमानसः

ထို့နောက် မဟာလက္ခမီမယ်တော်ထံ ချဉ်းကပ်၍ အမြတ်ဆုံး ရသီသည် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကန်တော့ပြီး၊ စိတ်ပျော်ရွှင်လျက် ဆန္ဒပြည့်စုံစေသော မယ်တော်ကို ချစ်မြတ်နိုးသော စကားများဖြင့် ချီးမွမ်းတော်မူ하였다။

Verse 80

अगस्तिरुवाच । मातर्नमामि कमले कमलायताक्षि श्रीविष्णुहृत्कमलवासिनि विश्वमातः । क्षीरोदजे कमलकोमलगर्भ गौरि लक्ष्मि प्रसीद सततं नमतां शरण्ये

အဂஸတျာက မိန့်တော်မူသည်– အို မယ်တော်၊ ကြာပန်းမှ ပေါ်ထွန်းသော မယ်တော်၊ ကြာပန်းကဲ့သို့ ကျယ်ဝန်းသော မျက်လုံးရှင် မယ်တော်အား ကျွန်ုပ် နမസ്കာရပြုပါ၏။ သီရိဗိဿနု၏ နှလုံးကြာပန်း၌ တည်နေသော ကမ္ဘာမိခင်တော်။ နို့ပင်လယ်မှ မွေးဖွားသော လက္ခမီမယ်တော်၊ ဖြူဝင်းသော ဂေါရီ၊ ကြာပန်းကဲ့သို့ နူးညံ့သော ဂರ್ಭရှိသူ။ ဦးညွှတ်နမန်သူတို့၏ ခိုလှုံရာ၊ အစဉ်မပြတ် ကရုဏာတော်ပြုပါ။

Verse 81

त्वं श्रीरुपेंद्रसदने मदनैकमातर्ज्योत्स्नासि चंद्रमसि चंद्रमनोहरास्ये । सूर्ये प्रभासि च जगत्त्रितये प्रभासि लक्ष्मि प्रसीद सततं नमतां शरण्ये

ဥပေန္ဒြ (ဗိဿနု) ၏ နိဝေသ၌ သင်သည် သြရီ (Śrī) ဖြစ်၏၊ အို ကာမဒေဝ၏ မိခင်။ လ၌ သင်သည် လရောင်ဖြစ်၍ လကဲ့သို့ ချစ်ဖွယ်မျက်နှာရှိသူ။ နေ၌ သင်သည် တောက်ပသော အလင်းဖြစ်၍ သုံးလောကကို ထွန်းလင်းစေ၏။ အို လက္ခ္မီ၊ အမြဲတမ်း ကရုဏာပြုပါ—ဦးညွှတ်ပူဇော်သူတို့၏ ခိုလှုံရာ။

Verse 82

त्वं जातवेदसि सदा दह्नात्मशक्तिर्वेधास्त्वया जगदिदं विविधं विदध्यात् । विश्वंभरोपि बिभृयादखिलं भवत्या लक्ष्मि प्रसीद सततं नमतां शरण्ये

သင်သည် ဇာတဝေဒ (အရာအားလုံးသိသော မီး) ကိုယ်တိုင်ဖြစ်၍ မီး၏ ဝိညာဉ်တန်ခိုးအဖြစ် အမြဲတမ်းတည်၏။ သင်ကြောင့်ပင် ဝေဓာ (ဗြဟ္မာ) သည် မျိုးစုံသော စကြဝဠာကို စီမံဖန်ဆင်း၏; သင်၏ အားဖြင့်ပင် ဝိශ්ဝံဘရ (ဗိဿနု) သည် အရာအားလုံးကို ထမ်းဆောင်ထိန်းထား၏။ အို လက္ခ္မီ၊ အမြဲတမ်း ကရုဏာပြုပါ—ဦးညွှတ်ပူဇော်သူတို့၏ ခိုလှုံရာ။

Verse 83

त्वत्त्यक्तमेतदमले हरते हरोपि त्वं पासि हंसि विदधासि परावरासि । ईड्यो बभूव हरिरप्यमले त्वदाप्त्या लक्ष्मि प्रसीद सततं नमतां शरण्ये

အို အမလ (အညစ်အကြေးကင်း) မယ်တော်—သင်စွန့်ပစ်သမျှကို ဟရ (ရှီဝ) ပင် ဖယ်ရှားတတ်၏။ သင်ကာကွယ်၏၊ သင်ပြန်လည်ရုပ်သိမ်း၏၊ သင်ပေးကမ်း၏; သင်သည် အမြင့်နှင့် အနိမ့်—ရှိခြင်း၏ အခြေအနေအားလုံးဖြစ်၏။ အို သန့်ရှင်းသော လက္ခ္မီ၊ သင်ကို ရရှိခြင်းကြောင့် ဟရီ (ဗိဿနု) ပင် ပူဇော်ထိုက်သူ ဖြစ်လာ၏။ အို လက္ခ္မီ၊ အမြဲတမ်း ကရုဏာပြုပါ—ဦးညွှတ်ပူဇော်သူတို့၏ ခိုလှုံရာ။

Verse 84

शूरः स एव स गुणी बुधः धन्यो मान्यः स एव कुलशील कलाकलापैः । एकः शुचिः स हि पुमान्सकलेपि लोके यत्रापतेत्तव शुभे करुणाकटाक्षः

သူတစ်ယောက်တည်းသာ အမှန်တကယ် ရဲရင့်သူဖြစ်၏; သူတစ်ယောက်တည်းသာ သီလဂုဏ်ရှိ၊ ပညာရှိ၊ ကံကောင်းမင်္ဂလာရှိ၍ ဂုဏ်ပြုခံရသူ—မြင့်မြတ်သော မျိုးရိုး၊ ကောင်းမွန်သော အကျင့်နှင့် အနုပညာအလုံးစုံ ပြည့်စုံသူ။ လောကတစ်လျှောက်တွင် သန့်ရှင်းသော ပုရুষဟူသည် အို မင်္ဂလာမယ်တော်၊ သင်၏ ကရုဏာပြည့် မျက်စိတစ်ချက် ကျရောက်သူပင် ဖြစ်၏။

Verse 85

यस्मिन्वसेः क्षणमहोपुरुषे गजेऽश्वे स्त्रैणे तृणे सरसि देवकुले गृहेऽन्ने । रत्ने पतत्त्रिणि पशौ शयने धरायां सश्रीकमेव सकले तदिहास्तिनान्यत्

သင်သည် နေထိုင်ရာ—ခဏတစ်စုံတစ်ရာပင်ဖြစ်စေ—မဟာပုရုෂ၌ဖြစ်စေ၊ ဆင် သို့မဟုတ် မြင်း၌ဖြစ်စေ၊ မိန်းမ၌ဖြစ်စေ၊ မြက်၌ဖြစ်စေ၊ ရေကန်၌ဖြစ်စေ၊ ဒေဝကူလများအတွင်း၌ဖြစ်စေ၊ အိမ်၌ဖြစ်စေ၊ အစာ၌ဖြစ်စေ၊ ရတနာ၌ဖြစ်စေ၊ ငှက်၌ဖြစ်စေ၊ တိရစ္ဆာန်၌ဖြစ်စေ၊ အိပ်ရာ၌ဖြစ်စေ၊ မြေပြင်ပေါ်၌ဖြစ်စေ—အဲဒီနေရာရှိ အရာအားလုံးသည် သြရီ (ကောင်းချီးနှင့် စည်းစိမ်) ဖြင့် ပြည့်ဝလာ၏။ ဤလောက၌ သင်မှတပါး မင်္ဂလာဖြစ်စေသော အခြားအရာ မရှိ။

Verse 86

त्वत्स्पृष्टमेव सकलं शुचितां लभेत त्वत्त्यक्तमेव सकलं त्वशुचीह लक्ष्मि । त्वन्नाम यत्र च सुमंगलमेव तत्र श्रीविष्णुपत्नि कमले कमलालयेऽपि

အို လက္ရှ္မီမယ်တော်၊ မယ်တော် ထိတွေ့သမျှ အလုံးစုံ သန့်ရှင်းပကတိ ဖြစ်လာ၏။ မယ်တော် စွန့်ပစ်သမျှ ဤလောက၌ မသန့်ရှင်း ဖြစ်၏။ မယ်တော်၏ နာမတော် ရှိရာ၌သာ မင်္ဂလာအမှန် ရှိ၏—အို ကမလာ၊ သီရိဗိෂ္ဏု၏ မဟာမိဖုရား၊ ကြာပန်းနိဝါသင်။

Verse 87

लक्ष्मीं श्रियं च कमलां कमलालयां च पद्मां रमां नलिनयुग्मकरां च मां च । क्षीरोदजाममृतकुंभकरामिरां च विष्णुप्रियामिति सदाजपतां क्व दुःखम्

အမြဲတမ်း မယ်တော်၏ နာမတော်များကို—“လက္ရှ္မီ၊ သီရိ၊ ကမလာ၊ ကမလာလယာ၊ ပဒ္မာ၊ ရမာ၊ ကြာပန်းနှစ်ပွင့်ကို ကိုင်ထားသော လက်တော်ရှိသူ၊ မာ၊ ခ္ရှီရောဒဇာ၊ အမృతကုံဘ ကိုင်ဆောင်သူ၊ အီရာ၊ နှင့် ဗိෂ္ဏုပြိယာ”—ဟု စဉ်ဆက်မပြတ် ဂါထာသံပြောသူတို့၌ ဝမ်းနည်းဒုက္ခ ဘယ်မှာ နေနိုင်မည်နည်း။

Verse 88

इति स्तुत्वा भगवतीं महालक्ष्मीं हरिप्रियाम् । प्रणनाम सपत्नीकः साष्टांगं दंडवन्मुनिः

ဤသို့ ဟရိ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ ဘဂဝတီ မဟာလက္ရှ္မီမယ်တော်ကို စတုတိပြု၍ မုနိသည်—ဇနီးနှင့်အတူ—ဒဏ္ဍဝတ်ကဲ့သို့ စာෂ္ဌာင်္ဂ ပျပ်ဝပ်ပူဇော်ကန်တော့하였다။

Verse 89

श्रीरुवाच । उत्तिष्ठोत्तिष्ठ भद्रं ते मित्रावरुणसंभव । पतिव्रते त्वमुत्तिष्ठ लोपामुद्रे शुभव्रते

သီရိမယ်တော် မိန့်တော်မူသည်– “ထပါ၊ ထပါ၊ သင်၌ မင်္ဂလာရှိပါစေ၊ မိတ္တနှင့် ဝရုဏမှ မွေးဖွားသူရေ။ ပတိဗြတေ၊ ထပါ; လောပာမုဒြာ၊ မင်္ဂလာသစ္စာဝတ်ရှိသူရေ၊ ထပါ။”

Verse 90

स्तुत्यानया प्रसन्नोहं व्रियतां यद्धृदीप्सितम् । राजपुत्रि महाभागे त्वमिहोपविशामले

“ဤစတုတိကြောင့် ငါ ပီတိဖြစ်၏။ သင်၏ နှလုံးသားက လိုချင်သမျှကို ရွေးယူပါ။ မဟာကံကောင်းသော မင်းသမီးရေ—ဤနေရာ၌ ထိုင်ပါ၊ အပြစ်မဲ့ သန့်ရှင်းသော မိန်းမရေ။”

Verse 91

त्वदंगलक्षणैरेभिः सुपवित्रैश्च ते व्रतैः । निर्वापयितुमिच्छामि दैत्यास्त्रैस्तापितां तनुम्

သင်၏ ကိုယ်အင်္ဂလက္ခဏာ မင်္ဂလာသင်္ကေတများနှင့် အလွန်သန့်စင်သော ဝရတ (vrata) များ၏ အာနုဘော်ကြောင့်၊ ဒိုင်တျာတို့၏ လက်နက်များကြောင့် လောင်ကျွမ်းနာကျင်နေသော ငါ၏ ကိုယ်ကို အေးမြ၍ သက်သာစေလိုပါသည်။

Verse 92

इत्युक्त्वा मुनिपत्नीं तां समालिंग्य हरिप्रिया । अलंचकार च प्रीत्या बहुसौभाग्यमंडनैः

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဟရိပရိယာသည် ရသီ၏ ဇနီးကို ဖက်လှုပ်ကာ၊ ချစ်ခင်မေတ္တာဖြင့် ကံကောင်းခြင်းပေးသော အလှဆင်အလင်္ကာများစွာဖြင့် တန်ဆာဆင်ပေး하였다။

Verse 93

पुनराह मुने जाने तव हृत्तापकारणम् । सचेतनं दुनोत्येव काशीविश्लेषजोऽनलः

နောက်တစ်ဖန် သူမက ပြောသည်— “အို မုနိ၊ သင်၏ နှလုံးသားအပူဒဏ်၏ အကြောင်းရင်းကို ငါ သိ၏။ ကာရှီနှင့် ခွဲခွာခြင်းမှ ပေါက်ဖွားသော မီးသည် သတိရှိ၍ တည်ကြည်သူကိုပါ အမှန်တကယ် နှိပ်စက်တတ်သည်။”

Verse 94

यदा स देवो विश्वेशो मंदरं गतवान्पुरा । तदा काशीवियोगेन जाता तस्येदृशी दशा

“အတိတ်ကာလတွင် ထိုသခင် ဝိශ්ဝေရှ (Viśveśa) သည် မန္ဒရသို့ သွားခဲ့သော်၊ ကာရှီနှင့် ခွဲခွာရခြင်းကြောင့် ထိုသို့သော အခြေအနေသည် သူ့အပေါ်၌လည်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။”

Verse 95

तत्प्रवृत्तिं पुनर्ज्ञातुं ब्रह्माणं केशवं गणान् । गणेश्वरं च देवांश्च प्रेषयामास शूलधृक्

ထိုအကြောင်းအရာကို ပြန်လည်ပြည့်စုံစွာ သိရှိရန်အတွက် သုံးချွန်လှံကိုင်ရှင်သည် ဘြဟ္မာ၊ ကေရှဝ၊ ဂဏများ၊ ဂဏေရှဝရ နှင့် အခြားဒေဝတားတို့ကို စေလွှတ်하였다။

Verse 96

ते च काशीगुणान्सर्वे विचार्य च पुनःपुनः । व्रजंत्यद्यापि न क्वापि तादृगस्ति क्व वा पुरी

သူတို့သည် ကာသီ၏ ဂုဏ်သတ္တိအားလုံးကို ထပ်ခါထပ်ခါ စဉ်းစားပြီး ယနေ့ထိလည်း လှည့်လည်နေဆဲဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမူကား ထိုကဲ့သို့သော မြို့တော်သည် မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မရှိ။

Verse 97

इति श्रुत्वाथ स मुनिः प्रत्युवाच श्रियं ततः । प्रणिपत्य महाभागो भक्तिगर्भमिदं वचः

ဤသို့ကြားသော် မဟာဘဂ္ဂ မုနိသည် သရီထံ ပြန်လည်ဖြေကြား၏။ ဦးချကန်တော့၍ ဘက္တိပြည့်ဝသော စကားကို ပြောလေ၏။

Verse 98

यदि देयो वरो मह्यं वरयोग्योस्म्यहं यदि । तदा वाराणसी प्राप्तिः पुनरस्त्वेष मे वरः

အကယ်၍ ကျွန်ုပ်အား ဆုတောင်းပေးမည်ဆိုလျှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် ဆုတောင်းခံထိုက်သူဖြစ်လျှင်၊ ထိုအခါ ဤသည်ပင် ကျွန်ုပ်၏ ဆုတောင်းဖြစ်ပါစေ—ဗာရာဏသီသို့ ထပ်မံရောက်ရှိပါစေ။

Verse 99

ये पठिष्यंति च स्तोत्रं त्वद्भक्त्या मत्कृतं सदा । तेषां कदाचित्संतापो मास्तु मास्तु दरिद्रता

ထို့ပြင် သင့်အား ဘက္တိဖြင့် ကျွန်ုပ်ရေးစပ်ထားသော ဤစတိုးတရကို အမြဲရွတ်ဖတ်သူတို့အတွက် မည်သည့်အခါမျှ ပူပန်ဒုက္ခ မဖြစ်ပါစေ; ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုလည်း မဖြစ်ပါစေ။

Verse 100

मास्तु चेष्टवियोगश्च मास्तु संपत्ति संक्षयः । सर्वत्र विजयश्चास्तु विच्छेदो मास्तु संततेः

သူတို့၏ သင့်လျော်သော ဓမ္မကိစ္စကြိုးပမ်းမှုမှ ခွဲခွာရခြင်း မဖြစ်ပါစေ; စည်းစိမ်ဥစ္စာ လျော့နည်းပျက်စီးခြင်း မဖြစ်ပါစေ။ နေရာတိုင်း၌ အောင်မြင်ခြင်း ရှိပါစေ; မျိုးဆက်စဉ်ဆက် ပြတ်တောက်ခြင်း မဖြစ်ပါစေ။

Verse 109

इति लब्ध्वा वरं सोथ महालक्ष्मीं प्रणम्य च । ययावगस्तिर्यत्रास्ति कुमारशिखिवाहनः

ဤသို့ ကောင်းချီးပေးသော ဝရကို ရရှိပြီးနောက်၊ သူသည် မဟာလက္ခ္မီကို ဦးချ၍ နမസ്കာရပြုကာ၊ အဂஸ္တျ ရှိသည့် အရပ်—မယုရဝါဟန ကုမာရ စကန္ဒ တည်ရှိရာ—သို့ ထွက်ခွာသွား၏။