Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 16
काशीं प्रकाशीं कृतपुण्यराशिं हा शीघ्रनाशी विसृजेन्नरः किम् । नूनं स्वनूनं सुकृतं तदीयं मदीयमेवं विवृणोति चेतः
kāśīṃ prakāśīṃ kṛtapuṇyarāśiṃ hā śīghranāśī visṛjennaraḥ kim | nūnaṃ svanūnaṃ sukṛtaṃ tadīyaṃ madīyamevaṃ vivṛṇoti cetaḥ
အို—လျင်မြန်စွာ ပျက်စီးသွားမည့် မရဏသတ္တဝါသည် အလင်းရောင်ထွန်းလင်းသော ကာရှီ၊ ကုသိုလ်ရတနာစု၏ خز خز (ဘဏ္ဍာ) ကို အဘယ်ကြောင့် စွန့်လွှတ်မည်နည်း။ အမှန်တကယ် သူ၏စိတ်သည် “ထိုကုသိုလ်သည် သူတို့၏ဟာ၊ ငါ၏ဟာ မဟုတ်” ဟု ထုတ်ဖော်ပြော၏။
Skanda (deduced; Kāśīkhaṇḍa frame commonly Skanda → Agastya)
Tirtha: Kāśī (Avimukta-kṣetra)
Type: kshetra
Listener: null
Scene: A pilgrim at the edge of Kāśī hesitates to depart; the city glows (‘prakāśī’) with ghāṭs and lamps, while an inner voice (cetas) appears as a subtle figure pointing back toward the sacred skyline.
FAQs
Because life is fleeting, one should not abandon a liberation-oriented sacred place; leaving it signals inner unworthiness or loss of merit.
Kāśī, described as radiant and merit-rich.
No explicit prescription; the teaching is ethical-existential: do not waste the rare attainment of Kāśī.