Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 12
काशीद्विजाशीर्भिरहो यदाप्ता कस्तां मुमुक्षुर्यदिवामुमुक्षुः । ग्रासं करस्थं स विसृज्य हृद्यं स्वकूर्परं लेढि विमूढचेताः
kāśīdvijāśīrbhiraho yadāptā kastāṃ mumukṣuryadivāmumukṣuḥ | grāsaṃ karasthaṃ sa visṛjya hṛdyaṃ svakūrparaṃ leḍhi vimūḍhacetāḥ
အိုဟို! ကာသီမြို့၏ ဗြာဟ္မဏတို့၏ အာရှီဝါဒကြောင့် ရရှိလာသော ကာသီကို—မောက္ခကို လိုသူဖြစ်စေ မလိုသူဖြစ်စေ—ဘယ်သူက စွန့်လွှတ်မလဲ? မိုက်မဲသောစိတ်သာ လက်ထဲရှိ ချိုမြိန်သော အစာတစ်လုတ်ကို ပစ်ချပြီး ကိုယ့်တံတောင်ကို လျှာနဲ့လျက်နေတတ်သည်။
Skanda (deduced; Kāśīkhaṇḍa frame commonly Skanda → Agastya)
Tirtha: Kāśī
Type: kshetra
Scene: A didactic scene: a wise speaker extols Kāśī while illustrating the proverb—one hand holds a sweet morsel; the other person absurdly tries to lick their elbow, showing delusion.
FAQs
To abandon a rare, merit-bestowing opportunity like residence in Kāśī is spiritual folly—like rejecting what is already attainable.
Kāśī (Vārāṇasī), revered as a liberation-giving sacred city.
None directly; the verse emphasizes the value of attaining Kāśī through puṇya and saintly blessings.