Adhyaya 21

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । आसीत्पुरा बृहत्कल्पे धर्ममूर्तिर्जनाधिपः । सुहृच्छक्रस्य निहता येन दैत्यास्सहस्रशः

ပုလஸ္တျက ပြောသည်– ရှေးကာလ၊ ဗြဟတ်ကလ္ပ၌ ဓမ္မ၏ရုပ်သဘောဖြစ်သော မင်းတစ်ပါးရှိခဲ့သည်။ သူသည် အိန္ဒြ၏ မိတ်ဆွေဖြစ်၍ သူ၏လက်ဖြင့် ဒာနဝများ ထောင်ပေါင်းများစွာ သတ်ဖြတ်ခံရ하였다။

Verse 2

सोमसूर्यादयो यस्य तेजसा विगतप्रभाः । भवंति शतशो येन दानवाश्च पराजिताः

သူ၏တေဇောဓာတ်ကြောင့် လ၊ နေ စသည့်အရာတို့၏ အလင်းရောင်ပင် မျော့သွားသည်။ ထို့ပြင် သူ၏အားဖြင့် ဒာနဝများကို ရာရာချီ အနိုင်ယူခဲ့သည်။

Verse 3

यथेच्छरूपधारी च मानुषोप्यपराजितः । तस्य भानुमती भार्या सती त्रैलोक्यसुंदरी

သူသည် စိတ်ကြိုက်အတိုင်း မည်သည့်ရုပ်သဏ္ဌာန်မဆို ခံယူနိုင်ပြီး လူသားသဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းသော်လည်း မရှုံးနိမ့်သူဖြစ်သည်။ သူ၏ဇနီးမှာ ဘာနုမတီ—သစ္စာရှိသော စတီ၊ သုံးလောက၏ အလှတရားဖြစ်သည်။

Verse 4

लक्ष्मीसदृशरूपेण निर्जितामरसुंदरी । राज्ञस्तस्याग्रमहिषी प्राणेभ्योपि गरीयसी

လက္ခမီဒေဝီကဲ့သို့ ရုပ်ရည်အလှဖြင့် နတ်မိန်းမများ၏ အလှကိုပါ ကျော်လွန်နိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုဘုရင်၏ အဓိကမဟာမိဖုရားဖြစ်၍ ဘုရင်အတွက် အသက်ရှူသက်တမ်းထက်ပင် ပိုမိုချစ်မြတ်နိုးရသူ ဖြစ်သည်။

Verse 5

दशनारीसहस्राणां मध्ये श्रीरिव राजते । नृपकोटिसहस्रेण न कदाचित्समुच्यते

မိန်းမတစ်သောင်းအတွင်း၌ တစ်ယောက်ကသာ သရီ (လက္ခမီ) ကဲ့သို့ ထွန်းလင်းတောက်ပသည်။ သို့သော် ဘုရင်ကောဋိပေါင်းများစွာအတွင်း၌ပင် ထိုသို့သောသူကို မည်သည့်အခါမျှ မတွေ့ရ—စစ်မှန်သော ထူးချွန်မှုသည် အလွန်ရှားပါးသည်။

Verse 6

कदाचिदास्थानगतः पप्रच्छ स्वपुरोहितम् । विस्मयेनावृतो नत्वा वसिष्ठमृषिसत्तमम्

တစ်ခါတရံ နန်းတော်အမတ်ရုံသို့ ရောက်လာသောအခါ အံ့ဩမှုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက် ရှိသဖြင့် ရှင်သန်သူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဗသိဋ္ဌကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ မိမိ၏ မျိုးရိုးပုရောဟိတ်အား မေးမြန်း하였다။

Verse 7

भगवन्केन धर्मेण मम लक्ष्मीरनुत्तमा । कस्माच्च विपुलं तेजो मच्छरीरे सदोत्तमम्

အို ဘဂဝန်! မည်သည့်ဓမ္မကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော လက္ခမီကံကောင်းခြင်းကို ရရှိခဲ့ပါသနည်း။ ထို့ပြင် အလွန်ကျယ်ပြန့်၍ အမြဲအကောင်းဆုံးသော တေဇောအလင်းရောင်သည် ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာ၌ အဘယ်ကြောင့် တည်ရှိနေပါသနည်း။

Verse 8

वसिष्ठ उवाच । पुरा लीलावती नाम वेश्या शिवपरायणा । तया दत्तश्चतुर्दश्यां पुष्करे लवणाचलः

ဗသိဋ္ဌက မိန့်ကြားသည်– ရှေးကာလ၌ လီလာဝတီ ဟု အမည်ရသော ဝေရှာမိန်းမတစ်ဦးရှိ၍ သီဝဘုရားအား ဘက္တိဖြင့် အပြည့်အဝ အနုနယပြုသူ ဖြစ်သည်။ လဆန်းဆယ့်လေးရက် (ចတုရဒသီ) တွင် သူမသည် ပုෂ္ကရ၌ လဝဏာချလ တောင်တန်းတမျှ ကြီးမြတ်သော ဒါနကို ပူဇော်ခဲ့သည်။

Verse 9

हेमवृक्षामरैः सार्द्धं यथावद्विधिपूर्वकं । शूद्रः सुवर्णकारश्च कर्मकृत्सोऽभवत्तदा

ထိုအခါ ရွှေသစ်ပင်တို့၏ ဒေဝတမန်တော်များနှင့်အတူ၊ သတ်မှတ်ထားသော အစီအစဉ်နှင့် ဝိဓိပူဇာအတိုင်း၊ ရှူဒြနှင့် ရွှေလက်မှုပညာရှင်တို့သည် မိမိတို့၏ ခန့်အပ်ထားသော အလုပ်ကို စတင်ဆောင်ရွက်ကြ၏။

Verse 10

भृत्यो लीलावतीगेहे तेन हैमा विनिर्मिताः । तरवो हेमपुष्पाश्च श्रद्धायुक्तेन पार्थिव

အို မင်းကြီး၊ လီလာဝတီ၏ အိမ်၌ သူမ၏ အလုပ်သမားသည် သဒ္ဓါပြည့်ဝစွာဖြင့် ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်သည့် အရာများကို ဖန်တီးစေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ရွှေပန်းပွင့်များပါသော သစ်ပင်များတောင် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 11

अतिरूपेण संपन्ना घटितास्ते सुशोभनाः । धर्मकार्यमिति ज्ञात्वा न गृहीतं च वेतनम्

ထိုအရာများသည် အလွန်လှပသည့် ရုပ်ရည်နှင့် အလှဆင်ကောင်းမွန်စွာဖြင့် ပြုလုပ်ထား၍ တောက်ပလှပနေ၏။ ဤသည်ကို ဓမ္မကိစ္စဟု သိရှိသဖြင့် အခကြေးငွေ မယူကြ။

Verse 12

उज्ज्वालिताश्च ते पत्न्या सुवर्णमयपादपाः । लीलावतीगृहे चापि परिचर्या च पार्थिव

ထို့ပြင် ရွှေသစ်ပင်များကို မင်း၏ မဟာမိဖုရားက ပိုမိုတောက်ပစေ하였다။ အို မင်းကြီး၊ လီလာဝတီ၏ အိမ်၌လည်း ဝန်ဆောင်မှုနှင့် ပြုစုစောင့်ရှောက်မှု ရှိနေ၏။

Verse 13

कृता ताभ्यामशाठ्येन द्विजशुश्रूषणादिका । सा च लीलावती वेश्या कालेन महतानघ

အို အပြစ်ကင်းသူ၊ သူမသည် လှည့်စားမှုမရှိသော စိတ်ဖြူစင်မှုဖြင့် နှစ်ဦးစလုံးကို ဝန်ဆောင်ခဲ့ပြီး၊ ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) များကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်း စသည့် ကိစ္စများကိုလည်း ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ အချိန်ကြာမြင့်လာသော် ထို ဝေရှာ လီလာဝတီသည် မိမိအကျင့်ကြောင့် ပြောင်းလဲလာ၏။

Verse 14

सर्वपापविनिर्मुक्ता जगाम शिवमंदिरम् । योऽसौ सुवर्णकारश्च दरिद्रोप्यतिसत्त्ववान्

အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် သူမသည် ရှီဝဘုရား၏ ဘုရားကျောင်းသို့ သွားလေ၏။ ထိုရွှေလက်မှုပညာရှင်သည်—ဆင်းရဲသော်လည်း—အလွန်သီလမြတ်၍ စတ္တဝါပြည့်ဝသူ ဖြစ်၏။

Verse 15

न मूल्यमादाद्वेश्यातः स भवानिह सांप्रतम् । सप्तद्वीपपतिर्जातः सूर्यायुतसमप्रभः

အဲဒီကဏိကာ(ဝေရှျာ)ထံမှ အခကြေးငွေ မယူခဲ့သဖြင့် ယခုဤနေရာ၌ သင်သည် ခုနစ်ဒွိပ၏ အရှင်ဖြစ်လာပြီး—နေတစ်သောင်းနှင့်တူသော တောက်ပမှုဖြင့် ထွန်းလင်းနေ၏။

Verse 16

यया सुवर्णकारस्य तरवो हेमनिर्मिताः । सम्यगुज्ज्वलिताः पत्न्या सेयं भानुमती तव

ရွှေလက်မှုပညာရှင်၏ သစ်ပင်များကို ရွှေဖြင့် ဖြစ်စေ၍ ပြည့်စုံစွာ တောက်ပစေသူ—သူမပင် သင်၏ ဇနီး ဘာနုမတီ ဖြစ်၏။

Verse 17

तस्मान्नृलोकेष्वपराजितस्त्वमारोग्यसौभाग्ययुता च लक्ष्मीः । तस्मात्त्वमप्यत्र विधानपूर्वं धान्याचलादीन्नृपते कुरुष्व

ထို့ကြောင့် လူ့လောက၌ သင်သည် မရှုံးနိုင်သူ ဖြစ်လိမ့်မည်၊ ကျန်းမာခြင်းနှင့် ကံကောင်းခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသော သရီ-လက္ရှမီသည်လည်း သင်နှင့်အတူ တည်နေမည်။ ထို့ကြောင့် အို မင်းကြီး၊ ဤနေရာ၌ ဗိဓိအတိုင်း ဓာနျယာချလ (စပါးတောင်) အစရှိသည့် ပူဇော်ပွဲအခမ်းအနားများကို ဆောင်ရွက်လော့။

Verse 18

त एव पूजने मंत्रास्त एवोपस्कराः स्मृताः । ग्रहाणां लोकपालानां ब्रह्मादीनां च सर्वतः

ထိုအရာများပင် ပူဇော်ရာ၌ မန္တရများဟု သတ်မှတ်ကြပြီး၊ ထိုအရာများပင် လိုအပ်သော ပူဇော်ပစ္စည်းများဟုလည်း မှတ်သားကြ၏—နေရာတိုင်းတွင်၊ ဂြိုဟ်များအတွက်၊ လောကပာလများအတွက်၊ နှင့် ဘြဟ္မာအပါအဝင် ဒေဝတားတို့အတွက် ဖြစ်၏။

Verse 19

पश्येद्यदीमानुपनीयमानान्स्पृशेन्मनुष्यैरिह दीयमानान् । शृणोति भक्त्याथ मतिं ददाति विकल्मषः सोपि दिवं प्रयाति

ဤပူဇော်သက္ကာများကို ယူဆောင်လာစဉ် မျက်စိဖြင့်သာမြင်ရုံ၊ လူတို့က ဤနေရာတွင် ပေးအပ်စဉ် ထိတွေ့ရုံ၊ ဘက္တိဖြင့် နားထောင်ရုံနှင့် နောက်တစ်ဖန် သဘောတူညီချက် သို့မဟုတ် အကြံဉာဏ်ပေးရုံဖြင့်ပင် ထိုသူသည် အပြစ်ကင်းစင်ကာ သုခဘုံ (ကောင်းကင်) သို့ ရောက်နိုင်သည်။

Verse 20

दुःस्वप्नप्रशममुपैति पठ्यमानैः शैलेंद्रैर्भवभयभेदनैर्मनुष्यः । यः कुर्यात्किमु नृपपुंगवेह सम्यक्शांतात्मा सकलगिरींद्रसंप्रदानम्

လောကဘဝ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ခွဲဖောက်ပစ်သော ‘တောင်တန်းအရှင်များ’ ကို ရွတ်ဖတ်သံသာဖြင့်ပင် လူသည် မကောင်းသောအိပ်မက်များ သက်သာငြိမ်းစေသည်။ ထို့ကြောင့် အရှင်မင်းမြတ်ကြီး၊ စိတ်အေးချမ်းတည်ငြိမ်စွာ တောင်အရှင်အားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ဒါနပြုလျှင် အကျိုးအာနိသင် မည်မျှပိုမိုကြီးမားမည်နည်း။

Verse 21

भीष्म उवाच । किमभीष्टवियोगशोकसंधानलमुद्धर्तुमुपोषणं व्रतं वा । विभवध्रुवकारिभूतलेस्मिन्भवभीतेरपि सूदनं च पुंसः

ဘီရှမက ပြောသည်– ချစ်မြတ်နိုးရာနှင့် ခွဲခွာရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ထူထဲသည့် ဝမ်းနည်းမှုအစုအဝေးမှ လူကို ကယ်တင်ရန် အစာရှောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ဝရတတစ်ပါးက စွမ်းနိုင်ပါသလား။ ထို့ပြင် ဤမြေပြင်လောကတွင် စည်းစိမ်မတည်မြဲသဖြင့် လူ၏ ဘဝ-ကြောက်ရွံ့မှုကိုပါ ဖျက်ဆီးနိုင်သော အရာသည် မည်သည်နည်း။

Verse 22

पुलस्त्य उवाच । परिपृष्टमिदं जगत्प्रियं ते विबुधानामपि दुर्लभं महत्त्वात् । तव भक्तिमतस्तथापि वक्ष्ये व्रतमिंद्रासुरमानवेषु गुह्यम्

ပုလတ္စျက ပြောသည်– သင်မေးမြန်းသော အရာသည် လောကအတွက် ချစ်ခင်တန်ဖိုးရှိပြီး ၎င်း၏ မဟာတန်ခိုးကြောင့် နတ်တို့အတွက်ပင် ရခဲသည်။ သို့သော် သင်သည် ဘက္တိရှိသူဖြစ်သဖြင့် ငါသည် ထိုဝရတကို ရှင်းပြမည်—အင်ဒြာ၏အဖွဲ့၊ အသူရနှင့် လူတို့အကြားတွင်ပင် လျှို့ဝှက်ဟု ဆိုကြသော ဝရတဖြစ်သည်။

Verse 23

पुण्यमाश्वयुजे मासि विशोकद्वादशीव्रतम् । दशम्यां लघुभुग्विद्वान्प्रारभेत यमेन तु

အာရှဝယုဇ လမြတ်တွင် “ဝိသောကာ ဒွာဒသီ” ဟူသော ပုဏ္ဏမယ ဝရတရှိသည်။ ဒသမီနေ့တွင် ပညာရှိသည် အစာကို ပေါ့ပါးစွာ စားသုံး၍ ယမ (ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်မှု) ဖြင့် စတင်ရမည်။

Verse 24

उदङ्मुखः प्राङ्मुखो वा दंतधावनपूर्वकम् । एकादश्यां निराहारः सम्यगभ्यर्च्य केशवम्

မြောက်ဘက်သို့ သို့မဟုတ် အရှေ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍၊ အရင်ဆုံး သွားသန့်စင်ပြီးနောက်၊ ဧကာဒသီနေ့တွင် အစာမစားဘဲ ဗိဿဏု ကေရှဝကို နည်းတကျ စိတ်မှန်ကန်စွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 25

श्रियं चाभ्यर्च्य विधिवद्भोक्ष्येऽहं चापरेहनि । एवं नियमकृत्सुप्त्वा प्रातरुत्थाय मानवः

သရီ (လက္ခမီ) ကိုလည်း နည်းတကျ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ နောက်တစ်နေ့တွင် စည်းကမ်းအတိုင်း အစာစားရမည်ဟု သတ်မှတ်လျက်၊ ဤသို့ နိယမကို ထိန်းသိမ်းကာ အိပ်ပြီး မနက်အရုဏ်ထ၍ (ဝတ်) ကို ဆက်လက်ကျင့်သုံးသည်။

Verse 26

स्नानं सर्वौषधैः कुर्यात्पंचगव्यजलेन तु । शुभ्रमाल्यांबरधरःपूजयेच्छ्रीशमुत्पलैः

ဆေးဖက်ဝင် အပင်အမျိုးမျိုးဖြင့် ရေချိုးရမည်၊ သို့မဟုတ် ပဉ္စဂဝျာ ရောထားသော ရေဖြင့်လည်း ရေချိုးနိုင်သည်။ သန့်ရှင်းသော ပန်းကုံးနှင့် သန့်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ အပြာရောင် ကြာပန်းများဖြင့် သရီရှ (ဗိဿဏု) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 27

विशोकाय नमः पादौ जंघे च वरदाय वै । श्रीशाय जानुनी तद्वदूरू च जलशायिने

ဝမ်းနည်းမှုကင်းသော ‘ဝိသောက’ အရှင်အား နမස්ကာရ—အရှင်၏ ခြေတော်တို့၌; ကောင်းချီးပေးတော်မူသော ‘ဝရဒ’ အရှင်အား နမස්ကာရ—ခြေခွင်တို့၌။ သရီရှ အရှင်အား နမස්ကာရ—ဒူးတော်တို့၌; ရေပေါ်၌ လဲလျောင်းတော်မူသော ‘ဇလရှာယီ’ အရှင်အားလည်း နမස්ကာရ—ပေါင်တော်တို့၌။

Verse 28

कंदर्पाय नमो गुह्यं माधवाय नमः कटिं । दामोदरायेत्युदरं पार्श्वे च विपुलायवै

လျှို့ဝှက်အင်္ဂါ၌ ‘ကန္ဒර්ပာ’ အရှင်အား နမို; ခါး၌ ‘မာဓဝ’ အရှင်အား နမස්ကာရ; ဝမ်းဗိုက်၌ ‘ဒါမောဒရ’ အရှင်အား နမို; နှစ်ဖက်ဘေး၌လည်း အမှန်တကယ် ‘ဝိပုလ’ အရှင်အား နမස්ကာရ ပြုရမည်။

Verse 29

नाभिं च पद्मनाभाय हृदयं मन्मथाय वै । श्रीधराय विभोर्वक्षः करौ मधुभिदे नमः

နာဘိကို ပဒ္မနာဘထံ နမസ്കာရ; နှလုံးကို မန္မထထံ အမှန်တကယ် နမော; အရှင်၏ ရင်ဘတ်ကို သ্রীဓရထံ; လက်နှစ်ဖက်ကို မဓုဘိဒထံ နမော။

Verse 30

वैकुण्ठाय नमः कंठमास्यं पद्ममुखायवै । नासामशोकनिधये वासुदेवाय चाक्षिणी

ဝೈကుంఐထံ နမော—လည်ချောင်းကို ထံတော်သို့ အပ်နှံ; ပဒ္မမုခထံ နမော—ပါးစပ်ကို ထံတော်သို့; နှာခေါင်းကို အရှိုကနိဓိ (ဝမ်းနည်းမှုကင်းရာ خزانہ) ထံ; မျက်စိကို ဝာစုဒေဝထံ ဆက်ကပ်။

Verse 31

ललाटं वामनायेति हरये च पुनर्भ्रुवौ । अलकं माधवायेति किरीटं विश्वरूपिणे

နဖူးကို ဝာမနထံ အပ်နှံ; ထို့နောက် မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကို ဟရီထံ; ဆံပင်အလှိုင်းများကို မာဓဝထံ; ခေါင်းပေါ်သရဖူကို ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိသော ဝိශ්ဝရူပင် အရှင်ထံ။

Verse 32

नमः सर्वात्मने तद्वच्छिर इत्यभिपूजयेत् । एवं संपूज्य गोविंदं धूपमाल्यानुलेपनैः

“အရာအားလုံး၏ အတ္တမန်တော်ထံ နမော” ဟု ဆို၍၊ ထို့အတူ “ရှိရಃ—ခေါင်းထံ နမော” မန္တရဖြင့်လည်း ပူဇော်ရမည်။ ဤသို့ ဂోవိန္ဒကို ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ပြီးနောက် မီးခိုး (ဓూప)၊ ပန်းကုံးနှင့် မွှေးကြိုင်သော လိမ်းဆေးတို့ကို ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 33

ततस्तु मंडलं कृत्वा स्थंडिलं कारयेन्मृदा । चतुरश्रं समंताच्च रत्निमात्रमुदक्प्लवम्

ထို့နောက် မဏ္ဍလကို ရေးဆွဲပြီး မြေဖြင့် စ္ထဏ္ဍိလ—မြှောက်ထားသော ပူဇော်ပလက်ဖောင်း—ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ပတ်လည်လုံးဝ စတုရန်းဖြစ်စေ၍ လက်တစ်ကွာ (ရတ္နိ) မျှ မြင့်အောင် ထူထောင်ရမည်။

Verse 34

श्लक्ष्णं हृद्यं च परितो वप्रत्रयसमावृतम् । त्रिरंगुलोच्छ्रितावप्रास्तद्विस्तारो द्विरंगुलः

၎င်းသည် နူးညံ့ချောမွေ့၍ စိတ်နှလုံးနှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းကာ အရပ်လေးမျက်နှာလုံးတွင် တောင်တန်းကာရံတံတား သုံးထပ်ဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။ ထိုတံတားများသည် လက်ချောင်းသုံးချောင်းအမြင့်ရှိပြီး အကျယ်မှာ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြစ်သည်။

Verse 35

स्थंडिलस्योपरिष्टात्तु भित्तिरष्टांगुला भवेत् । नदी वालुकया सूर्ये लक्ष्म्याः प्रतिकृतिं न्यसेत्

ပြင်ဆင်သန့်စင်ထားသော စတန်ဒိလ်ပေါ်တွင် လက်ချောင်းရှစ်ချောင်းအမြင့်ရှိသော အနားကာ (နယ်နိမိတ်နံရံ) ကို မြှောက်တင်ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် မြစ်သဲကိုယူ၍ နေရောင်အောက်တွင် လက္ခ္မီဒေဝီ၏ ပုံရိပ်ကို တင်ထားရမည်။

Verse 36

स्थंडिले सूर्यमध्यस्थ लक्ष्मीमभ्यर्चयेद्बुधः । नमो देव्यै नमः शांत्यै नमो लक्ष्म्यै नमः श्रिये

သန့်စင်ထားသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ပညာရှိသည် နေမင်း၏ အလယ်၌ တည်နေသော လက္ခ္မီကို ပူဇော်ကာ “ဒေဝီအား နမော၊ ငြိမ်းချမ်းရေးအား နမော၊ လက္ခ္မီအား နမော၊ သရီ (Śrī) အား နမော” ဟု ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 37

नमस्तुष्ट्यै नमः पुष्ट्यै सृष्ट्यै दृष्ट्यै नमो नमः । विशोका दुःखनाशा यविशोका वरदास्तु ते

တုဿတိ (စိတ်ကျေနပ်မှု) အား နမော၊ ပုဿတိ (အာဟာရပြည့်ဝမှု) အား နမော၊ စೃಷ್ಟိ (ဖန်ဆင်းမှု) အား နမော၊ ဒೃષ્ટိ (မြင်သိမှု) အား နမော—ထပ်ခါထပ်ခါ နမော။ အို ဝိသောကာ၊ ဒုက္ခဖျက်ရှင်၊ ဝမ်းနည်းမှုကင်းစင်သူ၊ ကျွန်ုပ်အား ကောင်းချီးပေးတော်မူပါ။

Verse 38

विशोका मेस्तु संपत्त्यै विशोका सर्वसिद्धये । ततः शुभ्रांबरैः सूर्यं वेष्ट्य संपूजयेत्फलैः

“ကျွန်ုပ်၏ စည်းစိမ်တိုးတက်မှုအတွက် ဤကర్మသည် ဝိသောက (ဝမ်းနည်းမှုကင်း) ဖြစ်ပါစေ; အစုံလင်သော စိဒ္ဓိများ ရရှိရန်အတွက်လည်း ဝိသောက ဖြစ်ပါစေ။” ထို့နောက် နေမင်းကို အဖြူရောင်အဝတ်ဖြင့် ပတ်လည်ဖုံးကာ သစ်သီးများဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 39

भक्ष्यैर्नानाविधैस्तद्वत्सुवर्णकमलेन च । राजतीषु च पात्रीषु न्यसेद्दर्भोदकं बुधः

ပညာရှိသည် အမျိုးမျိုးသော အစားအစာပူဇော်ပစ္စည်းများကို ရွှေလောတပ်ပန်းနှင့်အတူ ထိုနည်းတူ စီစဉ်ထားရမည်။ ထို့ပြင် ငွေခွက်များအတွင်း ဒರ್ಭမြက်နှင့်အတူ သန့်ရှင်းသော ရေကို ထားရမည်။

Verse 40

ततस्तु नृत्यगीतानि कारयेत्सकलां निशाम् । यामत्रये व्यतीते तु तत उत्थाय मानवः

ထို့နောက် တစ်ညလုံး အကနှင့် သီချင်းကို ဆောင်ရွက်စေရာ၏။ ည၏ သုံးယာမ ကုန်လွန်သွားလျှင် ထိုသူသည် ထ၍ ရပ်ရမည်။

Verse 41

अभिगम्य च विप्राणां मिथुनानि च पूजयेत् । शक्तितस्त्रीणि चैकं वा वस्त्रमाल्यानुलेपनैः

ဗြဟ္မဏများထံ ချဉ်းကပ်၍ ထိုအတွင်းရှိ ဇနီးမောင်နှံတို့ကို ဂုဏ်ပြုရမည်။ ထို့ပြင် ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း မိန်းမ သုံးဦး—သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး တစ်ဦး—ကို အဝတ်အစား၊ ပန်းမော်လီ၊ နှင့် သန့်ရှင်းသော အနံ့လိမ်းဆီတို့ဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 42

शयनस्थानि पूज्यानि नमोस्तु जलशायिने । ततस्तु गीतवाद्येन रात्र्यां जागरणे कृते

အရှင်၏ အိပ်ရာနေရာများကို ပူဇော်ထိုက်၏။ ရေပေါ်၌ လဲလျောင်းတော်မူသော “ဇလရှာယီ” သခင်အား နမಸ್ಕာရ။ ထို့နောက် ညအချိန် ဂီတနှင့် တူရိယာသံတို့ဖြင့် ညအိပ်မပျော် စောင့်ကြည့်ပူဇော်ခြင်းကို ပြုရမည်။

Verse 43

प्रभाते च ततः स्नानं कृत्वा दांपत्यमर्चयेत् । भोजयेच्च यथाशक्ति वित्तशाठ्येन वर्जितः

ထို့နောက် မိုးလင်းချိန်၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး ဒေဝီ-ဒေဝတား ဇနီးမောင်နှံကို အာရ္ချနာပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် ငွေကြေးအပေါ် လှည့်စားခြင်း သို့မဟုတ် ကပ်စေးနည်းခြင်းမရှိဘဲ ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း အစာကျွေးမွေးရမည်။

Verse 44

भक्त्याश्रुत्वापुराणानितद्दिनंचातिवाहयेत् । अनेन विधिना सर्वं मासिमासि समाचरेत्

ပူရာဏာများကို ဘက္တိဖြင့် နားထောင်ပြီးနောက် ထိုနေ့ကိုလည်း ထိုသို့သော ဓမ္မအကျင့်အတိုင်း ဖြတ်သန်းစေ; ဤနည်းတူ လစဉ်လတိုင်း အရာအားလုံးကို ဆက်လက်ကျင့်သုံးစေ။

Verse 45

व्रतांते शयनं दद्याद्गुडधेनुसमन्वितं । सोपधानं सविश्रामं स्वास्तरावरणं शुभं

ဝရတအဆုံးတွင် ဂုဍ-ဓေနု (သကြားညိုဖြင့် ပြုလုပ်သော နွားတန်ဖိုးတန်) နှင့်အတူ အိပ်ရာကို လှူဒါန်းစေ; ခေါင်းအုံးပါ၍ အထောက်/ဘော်လ်စတာပါစေကာ မိမိ၏ မင်္ဂလာအိပ်ယာခင်းနှင့် အဖုံးအကာတို့ဖြင့် ပြည့်စုံစေ။

Verse 46

यथालक्ष्मीर्नरेश त्वां न परित्यज्य गच्छति । तथा सुरूपतारोग्यमशोकं चास्तु मे सदा

အို မင်းကြီး၊ လက္ရှမီသည် မင်းကို မစွန့်ခွာဘဲ အခြားသို့ မသွားသကဲ့သို့၊ အလှအပ၊ ကျန်းမာခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းမှုကင်းခြင်းတို့သည် ကျွန်ုပ်၌ အမြဲတည်ပါစေ။

Verse 47

यथा देवेन रहिता न लक्ष्मीर्जायते क्वचित् । तथा विशोकता मेऽस्तु भक्तिरग्य्रा च केशवे

ဘုရားသခင်မရှိဘဲ လက္ရှမီသည် မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မပေါ်ထွန်းသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ ကျွန်ုပ်၌ ဝမ်းနည်းမှုကင်းခြင်း ရှိပါစေ၊ ကေရှဝ (Keśava) အပေါ် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘက္တိလည်း ရှိပါစေ။

Verse 48

मंत्रेणानेन शयनं गुडधेनुसमन्वितं । सूर्यश्च लक्ष्म्या सहितो दातव्यो भूतिमिच्छता

ဤမန္တရဖြင့် စည်းစိမ်/ဘုတိကို လိုလားသူသည် ဂုဍ-ဓေနုနှင့်အတူ အိပ်ရာကို လှူဒါန်းစေ; ထို့ပြင် လက္ရှမီနှင့်အတူ နေမင်း (စူရျဒေဝ) ၏ ရုပ်တုကိုလည်း လှူဒါန်းစေ။

Verse 49

उत्पलं करवीरं वाप्यम्लानं चैव कुंकुमं । केतकं सिंधुवारं च मल्लिकागंधपाटला

ဥတ္ပလ (ကြာပန်း)၊ ကရဝီရ (အိုလီအန်ဒါ) နှင့် မညှိုးမနွမ်းသော ပန်းများ၊ ထို့ပြင် ကုင်္ကုမ (ဆာဖရွန်)၊ ကေတကပန်း၊ စင်ဓုဝါရ၊ မလ္လိကာ (စံပယ်)၊ မွှေးကြိုင်သော ပန်းများနှင့် ပါဋလာပန်းတို့ကို ပူဇော်အပ်သည်။

Verse 50

कदंबं कुब्जकं जाती शस्तान्येतानि सर्वदा । भीष्म उवाच । गुडधेनुविधानं च समाचक्ष्व मुनीश्वर

ကဒမ္ဗပန်း၊ ကုဗ္ဇကပန်း နှင့် ဇာတီပန်းတို့သည် အမြဲတမ်း ချီးမွမ်းထိုက်သော ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြစ်သည်။ ဘီရှ္မက ဆိုသည်– “အို မုနီဣශ්ဝရ၊ ဂုဍ-ဓေနု (ဂျက်ဂရီဖြင့် ပြုလုပ်သော ‘နွား’ ဒါန) ၏ နည်းလမ်းကိုလည်း ကျွန်ုပ်အား ရှင်းပြပါ”။

Verse 51

किं रूपा केन मंत्रेण दातव्या तदिहोच्यतां । पुलस्त्य उवाच । गुडधेनुविधानस्य यद्रूपमिह यत्फलम्

“၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်သည် မည်သို့နည်း၊ မည်သည့် မန္တရဖြင့် ဒါနပေးရမည်နည်း—ဤနေရာတွင် ပြောကြားပါစေ။” ပုလஸ္တျက ဆိုသည်– “ဤနေရာတွင် ဂုဍ-ဓေနုဗိဓာန်၏ ပုံစံနှင့် ထိုကံ၏ အကျိုးပုဏ္ဏ (ပုည) ကို ရှင်းလင်းမည်”။

Verse 52

तदिदानीं प्रवक्ष्यामि सर्वपापविनाशनम् । कृष्णाजिनं चतुर्हस्तं प्राग्ग्रीवं विन्यसेद्भुवि

ယခု ငါသည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသော နည်းကို ပြောမည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် လက်လေးလက်အရွယ်ရှိသော အနက်ရောင် သမင်အရေကို ခင်း၍ ၎င်း၏ လည်ပင်းကို အရှေ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူအောင် ထားရမည်။

Verse 53

गोमयेनानुलिप्तायां दर्भानास्तीर्य सर्वतः । लघ्वेणकाजिनं तद्वत्वत्सं च परिकल्पयेत्

နွားချေးဖြင့် လိမ်းထားသော မြေပြင်ပေါ်တွင် အရပ်ရပ်သို့ ဒರ್ಭမြက်ကို ဖြန့်ခင်းရမည်။ ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ သမင်အရေသေးတစ်စင်းကို စီမံထား၍၊ ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း နွားကလေးကိုလည်း ပြင်ဆင်ရမည်။

Verse 54

प्राङ्मुखीं कल्पयेद्धेनुं मृदा वा गां सवत्सकां । उत्तमा गुडधेनुः स्यात्सदा भारचतुष्टयं

အရှေ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူအောင် “ဓေနု” ကို ဖန်တီးရမည်—မြေညှိဖြင့်ဖြစ်စေ၊ နွားမနှင့် နွားကလေးပါဝင်သည့် ပုံစံဖြစ်စေ။ အကောင်းဆုံးမှာ “ဂုဍ-ဓေနု” (ဂျာဂရီနွား) ဖြစ်ပြီး သတ်မှတ်အလေးချိန်မှာ အမြဲ လေး ဘာရာ (bhāra) ဖြစ်သည်။

Verse 55

वत्सं भारेण कुर्वीत भाराभ्यां मध्यमा स्मृता । अर्द्धभारेण वत्सस्स्यात्कनिष्ठा भारकेण तु

“ဝတ္ဆ” ကို ဘာရာ (bhāra) တစ်ခုအလေးချိန်ဖြင့် ပြုလုပ်ရမည်။ ဘာရာ နှစ်ခုဖြင့် ပြုလုပ်လျှင် “မဓျမā” (အလယ်အလတ်) ဟု မှတ်ယူသည်။ ဘာရာ တစ်ဝက်ဖြင့် “ဝတ္ဆ” ဖြစ်ပြီး၊ အငယ်ဆုံး (ကနိဋ္ဌာ) သည် “ဘာရက” (bhāraka) မာနဖြင့် ဖြစ်သည်။

Verse 56

चतुर्थांशे नवत्सः स्याद्गृहवित्तानुसारतः । धेनुवत्सौ कृतौ चोभौ सितसूक्ष्मांबरावृतौ

စတုတ္ထအပိုင်းတွင် အိမ်ထောင်၏ ငွေကြေးအခြေအနေအလိုက် နွားကလေးအသစ်တစ်ကောင်ကိုလည်း ထည့်ပေးရမည်။ နွားမနှင့် နွားကလေး နှစ်ကောင်လုံးကို စနစ်တကျပြုလုပ်ပြီး သန့်ရှင်းသော အဖြူရောင်ပါးလွှာအဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ရမည်။

Verse 57

शुक्तिकर्णाविक्षुपादौ शुचिमुक्ताफलेक्षणौ । सितसूत्रसिराजालौ सितकंबलकंबलौ

သူတို့၏ နားများသည် ခရုခွံကဲ့သို့၊ ခြေထောက်များသည် ကြံတံကဲ့သို့ ဖြစ်၍ မျက်လုံးများသည် သန့်ရှင်းသော မုတိကဲ့သို့ တောက်ပသည်။ သွေးကြောနှင့် ကွန်ယက်သဏ္ဌာန် လမ်းကြောင်းများသည် အဖြူရောင်ချည်မျှင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အဖြူရောင် သိုးမွေးစောင်များဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။

Verse 58

ताम्रगंडकपृष्ठौ द्वौ सितचामरलोमकौ । विद्रुमभ्रूयुगावेतौ नवनीतस्तनान्वितौ

မိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် ပါးနှင့် ကျောမှာ ကြေးနီရောင်တောက်ပ၍ အဖြူရောင် ချာမရ (yak-tail) ကဲ့သို့ ဆံပင်ရှိသည်။ မုန့်ကျောက် (coral) ကဲ့သို့ မျက်ခုံးနှစ်ဖက်နှင့် နွားနို့ထောပတ်သစ် (နဝနီတ) ကဲ့သို့ ရင်သားတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသည်။

Verse 59

काञ्चनाक्षियुगोपेताविन्द्रनीलकनीनिकौ । क्षौमपुच्छौ कांस्यदोहौ शुभ्रातिकमनीयकौ

သူတို့၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးသည် ရွှေရောင်တောက်ပ၍ မျက်တောင်အလယ်က မျက်စိပုလဲသည် အပြာနီလာကဲ့သို့; အမြီးသည် နူးညံ့သော လင်နင်အထည်ကဲ့သို့၊ နို့အုံသည် ကြေးဝါကဲ့သို့၊ ဖြူစင်တောက်ပ၍ အလွန်လှပကြသည်။

Verse 60

सुवर्णशृंगाभरणौ राजताढ्य खुरौ च तौ । नानाफलसमायुक्तौ घ्राणगंधकरंडकौ

သူတို့၏ ချိုများကို ရွှေအလှဆင်ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး ခြေခွာများကို ငွေဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်; အသီးအနှံမျိုးစုံဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ နှာခေါင်းအတွက် အနံ့သာသေတ္တာကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 61

इत्येवं रचयित्वा तु धूपदीपैस्तथार्चयेत् । या लक्ष्मीस्सर्वभूतानां या च देवेष्ववस्थिता

ဤသို့ စီစဉ်ပြီးနောက် သန့်ရှင်းသော နံ့သာမီးခိုးနှင့် မီးတိုင်ဖြင့် ပူဇော်ရမည်—သတ္တဝါအားလုံးအတွင်း တည်နေသော၊ ဒေဝတို့အကြား၌လည်း တည်မြဲသော လက္ရှမီကို အာဝဟနာပြု၍။

Verse 62

धेनुरूपेण सा देवी मम पापं व्यपोहतु । विष्णोर्वक्षसि या लक्ष्मीः स्वाहा या च विभावसौ

နွားရုပ်ဖြင့်ရှိသော ထိုဒေဝီသည် ကျွန်ုပ်၏ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပါစေ—ဗိဿနု၏ ရင်ဘတ်ပေါ်၌ လက္ရှမီဖြစ်သူ၊ မီးတော် (ဝိဘာဝသု) အတွင်း၌ ‘စွာဟာ’ ဖြစ်သူ။

Verse 63

चंद्रार्कशक्रशक्तिर्या सा धेनुर्वरदास्तु मे । स्वधा त्वं पितृमुख्यानां स्वाहा यज्ञभुजां यतः

လ၊ နေ၊ အင်ဒြာနှင့် ရှက္တိ၏ အင်အားဖြစ်သော ဆုတောင်းပြည့်စေသည့် နွားမသည် ကျွန်ုပ်အား ကောင်းချီးပေးပါစေ။ သင်သည် ပိတೃတို့အထဲမှ အမြင့်မြတ်သူများအတွက် ‘စွဝဓာ’ ဖြစ်ပြီး၊ ယဇ္ဉပူဇော်အဟုတိများကို ယဇ္ဉဘောဂစားသုံးသူ ဒေဝတို့ထံ ရောက်စေသော ‘စွာဟာ’ လည်း ဖြစ်သည်။

Verse 64

सर्वपापहरा धेनुस्तस्माद्भूतिं प्रयच्छ मे । एवमामंत्र्य तां धेनुं ब्राह्मणाय निवेदयेत्

အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသော ဓေနုမယ်တော်၊ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်အား “ဘူတိ” ဟူသော စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ပေးသနားပါ။ ထိုသို့ ခေါ်ဆိုပူဇော်ပြီးနောက် ဓေနုကို ဘြာဟ္မဏာတော်ထံ ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 65

विधानमेतद्धेनूनां सर्वासामपि पठ्यते । यास्तु पापविनाशिन्यः पठ्यंते दश धेनवः

ဓေနုတို့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော ဗိဓာန် (ပူဇော်ပွဲစည်းကမ်း) ကို ဓေနုအားလုံးအတွက် ဖတ်ရွတ်ကြသည်။ သို့သော် အပြစ်ဖျက်သိမ်းသော ဓေနု ဆယ်ပါးကိုသာ အထူးသဖြင့် ဖတ်ရွတ်ကြသည်။

Verse 66

तासां स्वरूपं वक्ष्यामि नामानि च नराधिप । प्रथमा गुडधेनुः स्याद्घृतधेनुरथापरा

အို မင်းကြီး၊ ထိုတို့၏ သဘောသဏ္ဌာန်နှင့် အမည်တို့ကို ကျွန်ုပ် ပြောကြားမည်။ ပထမသည် “ဂုဍဓေနု” (သကြားညိုဓေနု) ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ပါးသည် “ဃြတဓေနု” (ဂီဓေနု) ဖြစ်သည်။

Verse 67

तिलधेनुस्तृतीया च चतुर्थी जलनामिका । क्षीरधेनुः पंचमी च मधुधेनुस्तथापरा

တတိယသည် “တီလဓေနု” (နှမ်းဓေနု) ဖြစ်ပြီး စတုတ္ထသည် “ဇလဓေနု” (ရေဓေနု) ဟု ခေါ်သည်။ ပဉ္စမသည် “က္ṣီရဓေနု” (နို့ဓေနု) ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ပါးမှာ “မဓုဓေနု” (ပျားရည်ဓေနု) ဖြစ်သည်။

Verse 68

सप्तमी शर्कराधेनुरष्टमी दधिकल्पिता । रसधेनुश्च नवमी दशमी स्यात्स्वरूपतः

သတ္တမသည် “ရှရ္ကရာဓေနု” (သကြားဓေနု) ဖြစ်သည်။ အဋ္ဌမသည် “ဒဓိ” (နို့ချဉ်) အဖြစ် ပုံဖော်ထားသည်။ နဝမသည် “ရသဓေနု” (အရသာ/အနှစ်ဓေနု) ဖြစ်ပြီး၊ ဒသမသည် သဘောသဏ္ဌာန်အရ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ရုပ်သဘောတည်း။

Verse 69

कुंभास्स्यू रसधेनूनामितरासां स्वराशयः । सुवर्णधेनुं चाप्यत्र केचिदिच्छंति मानवाः

အာဟာရရသပါဝင်သော “ရသ-ဓေနု” များအတွက် အလှူပစ္စည်းထားရာသည် ကုမ္ဘ (အိုး) များဖြစ်ရမည်။ အခြားတို့အတွက်မူ ရွှေတောင်ပုံများကို သတ်မှတ်ထားသည်။ ထို့ပြင် ဤနေရာ၌ လူအချို့သည် ရွှေဓေနုကိုလည်း လိုလားကြသည်။

Verse 70

नवनीतेन तैलैश्च तथान्येपि महर्षयः । एतदेवविधानं स्यात्त एवोपस्करास्स्मृताः

နဝနီတ (နို့ထောပတ်သစ်) နှင့် ဆီများဖြင့်လည်းကောင်း၊ အခြားပစ္စည်းများဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဟေ မဟာရိရှီတို့—ဤတူညီသော နည်းဗျူဟာကိုပင် လိုက်နာရမည်။ ထိုပစ္စည်းတို့ကိုပင် လိုအပ်သော အုပ်ပစ္စည်း (ဥပစ္ကရ) ဟု မှတ်သားထားကြသည်။

Verse 71

मंत्रावाहनसंयुक्ताः सदा पर्वणि पर्वणि । यथा श्राद्धं प्रदातव्या भुक्तिमुक्तिफलप्रदाः

ပွဲတော်အခါအခွင့်တိုင်းနှင့် လစဉ်ပရဝဏ်/တိထိနေ့တိုင်းတွင် မန္တရ-အာဝါဟန (မန္တရဖြင့် ဖိတ်ခေါ်ခြင်း) ပါဝင်သော အလှူကို အမြဲပေးရမည်—ရှ్రာဒ္ဓကဲ့သို့—အကြောင်းမူကား ၎င်းတို့သည် လောကီပျော်ရွှင်မှုနှင့် မုက္ခ (လွတ်မြောက်မှု) ၏ အကျိုးကို ပေးတတ်သည်။

Verse 72

गुडधेनुप्रसंगेन सर्वास्तव मयोदिताः । अशेषयज्ञफलदाः सर्वपापहराः शुभाः

ဂုဍ-ဓေနု (သကြားညိုဖြင့် ပြုလုပ်သော နွား) အကြောင်းအရာတွင် ဤအရာအားလုံးကို သင်အတွက် ငါဟောပြောပြီးပြီ။ ၎င်းတို့သည် ယဇ్ఞအကျိုးအားလုံးကို ပေးတတ်၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားကာ မင်္ဂလာဖြစ်စေသည်။

Verse 73

व्रतानामुत्तमं यस्माद्विशोकद्वादशीव्रतम् । तदंगत्वेन चैवात्र गुडधेनुः प्रशस्यते

ဝိသောက-ဒ္ဝါဒသီ ဝရတသည် ဝရတများအနက် သရဝေါတ္တမ (အကောင်းဆုံး) ဖြစ်သောကြောင့်၊ ဤနေရာ၌ ထိုဝရတ၏ အင်္ဂတစ်ရပ်အဖြစ် “ဂုဍ-ဓေနု” ကို ချီးမွမ်းထားသည်။

Verse 74

अयने विषुवे पुण्ये व्यतीपाते तथा पुनः । गुडधेन्वादयो देया उपरागादिपर्वसु

အယနကာလများ၊ ဗိသုဝ (ညီမျှနေ့) ပုဏ္ဏနေ့များ၊ မင်္ဂလာ ဝျတီပာတ အခါနှင့် နေကြတ်/လကြတ် စသော ပွဲတော်ကာလများတွင် ဂုဍ-ဓေနု (သကြားညိုနွား) စသည့် ဒါနများကို ပူဇော်လှူဒါန်းသင့်သည်။

Verse 75

विशोकद्वादशी चैषा सर्वपापहरा शुभा । यामुपोष्य नरो याति तद्विष्णोः परमं पदम्

ဤနေ့သည် “ဝိသောကာ ဒွါဒသီ” ဖြစ်၍ မင်္ဂလာရှိကာ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသည်။ ဤနေ့တွင် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုသူသည် ဗိဿဏု၏ အမြင့်ဆုံး ပဒကို ရောက်ရှိသည်။

Verse 76

इहलोके स सौभाग्यमायुरारोग्यमेव च । वैष्णवं पुरमाप्नोति मरणे स्मरणं हरेः

ဤလောက၌ပင် ကံကောင်းခြင်း၊ အသက်ရှည်ခြင်းနှင့် ကျန်းမာခြင်းကို ရရှိသည်။ မရဏကာလတွင် ဟရိကို သတိရခြင်းကြောင့် ဝိုင်ရှ္ဏဝ သာန (ဘုံ) သို့ ရောက်သည်။

Verse 77

नवार्बुदसहस्राणि दश चाष्टौ च धर्मवित् । न शोकदुःखदौर्गत्यं तस्य संजायते नृप

အို မင်းကြီး၊ ဓမ္မကို သိမြင်သူအတွက် နဝ-သဟသ္ရ အရ္ဗုဒ နှင့် ထပ်၍ ဆယ်နှင့် ရှစ် (ကာလ/ယူနစ်) တိုင်အောင်ပင် ဝမ်းနည်းခြင်း၊ ဒုက္ခခြင်း၊ ဒုရ္ဂတိ မဖြစ်ပေါ်လာ။

Verse 78

नारी वा कुरुते या तु विशोकद्वादशीमिमां । नृत्यगीतपरा नित्यं सापि तत्फलमाप्नुयात्

ဤ ဝိသောကာ ဒွါဒသီ ကို စောင့်ထိန်းသော မိန်းမသည် နေ့စဉ် အကနှင့် သီချင်းကို နှစ်သက်နေသော်လည်း ထိုဝတ်၏ အကျိုးတူညီကိုပင် ရရှိနိုင်သည်။

Verse 79

यस्मादग्रे हरेर्नृत्यमनन्तं गीतवादनम् । इति पठति य इत्थं यः शृणोतीह सम्यक् । मधुमुरनरकारेरर्चनं वाथ पश्येत्

ဤသို့ပင် ဤနေရာ၌ ထိုအကြောင်းကို မှန်ကန်စွာ ရွတ်ဖတ်သူ သို့မဟုတ် နားထောင်သူ—ဟရီ၏ရှေ့၌ သီချင်းနှင့် တူရိယာသံတို့နှင့်အတူ အဆုံးမရှိသော အကနတ်တော်ရှိကြောင်း ဖော်ပြသည့်အကြောင်း—သို့မဟုတ် မဓု၊ မုရ၊ နရကာတို့၏ ရန်သူဖြစ်သော ဘုရား၏ ပူဇော်ပွဲကို မြင်တွေ့သူသည် ရည်ရွယ်သည့် ဓမ္မပုဏ္ဏာကို ရရှိ၏။

Verse 80

मतिमपि च जनानां यो ददातीन्द्रलोके । स वसति विबुधौघैः पूज्यते कल्पमेकम् । भीष्म उवाच । भगवन्श्रोतुमिच्छामि दानमाहात्म्यमुत्तमम्

လူတို့အား ဉာဏ်ပညာနှင့် နားလည်မှုကို ပေးသူသည် အိန္ဒြလောကကို ရောက်၏။ ထိုနေရာ၌ တစ်ကလ္ပတိုင်အောင် နတ်အစုအဝေးတို့က ဂုဏ်ပြုပူဇော်၍ နေထိုင်ရ၏။ ဘီရှ္မက ဆိုသည်– “အရှင်ဘဂဝန်၊ ဒါန၏ အမြင့်မြတ်သော မဟိမကို နားထောင်လိုပါသည်။”

Verse 81

यदक्षयं परे लोके देवर्षिगणपूजितम् । पुलस्त्य उवाच । मेरोः प्रदानं वक्ष्यामि दशधा नृपसत्तम

ထို (ပုဏ္ဏာ) သည် အထက်လောက၌ မပျက်မယွင်း အခိုင်အမာရှိပြီး နတ်ရသီအစုအဝေးတို့က ပူဇော်လေးစားကြ၏။ ပုလတ္စျက ဆိုသည်– “အို မင်းမြတ်၊ မေရုဒါနကို ဆယ်မျိုးသော နည်းလမ်းဖြင့် ငါရှင်းပြမည်။”

Verse 82

यत्प्रदातानंतलोकान्प्राप्नोति सुरपूजितान् । पुराणेषु च वेदेषु यज्ञेष्वायतनेषु च

ဒါနပြုသူသည် နတ်တို့က ဂုဏ်ပြုသော အဆုံးမရှိသော လောကများကို ရောက်၏—ဤအကြောင်းကို ပုရာဏများနှင့် ဝေဒများတွင်လည်းကောင်း၊ ယဇ္ဉနှင့် သန့်ရှင်းသော အာယတန (ဘုရားကျောင်း) ဆိုင်ရာ သင်ကြားချက်များတွင်လည်းကောင်း ဆိုထားသည်။

Verse 83

न तत्फलमधीतेषु कृतेष्विह यदश्नुते । तस्माद्दानं प्रवक्ष्यामि पर्वतानामनुक्रमात्

ဤလောက၌ စာပေသင်ယူခြင်း သို့မဟုတ် ကర్మကာဏ္ဍ အခမ်းအနားများကို ပြုလုပ်ခြင်းသာဖြင့် ထိုအမြင့်မြတ်ဆုံးသော အကျိုးကို မရနိုင်; ထိုအကျိုးသည် ဒါနဖြင့် ရ၏။ ထို့ကြောင့် သန့်ရှင်းသော တောင်တန်းများ၏ အစဉ်အလာအတိုင်း ဒါနဓမ္မ၏ နည်းလမ်းကို ငါရှင်းပြမည်။

Verse 84

प्रथमो धान्यशैलः स्यादिद्वतीयो लवणाचलः । गुडाचलस्तृतीयस्तु चतुर्थो हेमपर्वतः

ပထမတောင်မှာ စပါးနှံတောင် ဖြစ်၏၊ ဒုတိယတောင်မှာ ဆားတောင် ဖြစ်၏။ တတိယတောင်မှာ ဂျာဂရီ(သကြားညို)တောင် ဖြစ်ပြီး စတုတ္ထတောင်မှာ ရွှေတောင် ဖြစ်၏။

Verse 85

पंचमस्तिलशैलस्स्यात्षष्टः कार्प्पासपर्वतः । सप्तमो घृतशैलः स्याद्रत्नशैलस्तथाष्टमः

ပဉ္စမတောင်ကို နှမ်းတောင် ဟု ဆိုကြ၏၊ ဆဋ္ဌမတောင်မှာ ကော်ပတ်(ဝါ)တောင် ဖြစ်၏။ သတ္တမတောင်မှာ ဂျီ(နို့ဆီသန့်)တောင် ဖြစ်ပြီး အဋ္ဌမတောင်မှာ ရတနာတောင် ဖြစ်၏။

Verse 86

राजतो नवमस्तद्वद्दशमः शर्कराचलः । वक्ष्ये विधानमेतेषां यथावदनुपूर्वशः

ကိုးမြောက်တောင်မှာ ငွေတောင် ဖြစ်၏၊ ထို့အတူ ဆယ်မြောက်တောင်မှာ သရ္ကရာချလ ဖြစ်၏။ ယခု ဤတို့၏ စည်းကမ်းဗိဓာန်ကို မှန်ကန်စွာ အစဉ်လိုက် ရှင်းပြမည်။

Verse 87

अयनो वेपुण्ये व्यतीपाते दिनक्षये । शुक्लपक्षे तृतीयायामुपरागेश शिक्षये

အယန ပြောင်းလဲချိန်၌၊ ပုဏ္ဏိယ ဝျတီပာတ၌၊ နေ့ကုန်ချိန်၌၊ ထို့ပြင် သုက္လပက္ခ တတိယတိထီ၌—ဂြိုဟ်ကြတ်ချိန်တွင်—သတ်မှတ်ထားသော အကျင့်သီလနှင့် သင်ကြားချက်ကို လိုက်နာရမည်။

Verse 88

विवाहोत्सवयज्ञेषु द्वादश्यामथवा पुनः । शुक्लायां पंचदश्यां वा पुण्यर्क्षे वा विधानतः

မင်္ဂလာဆောင်ပွဲ၊ ပွဲတော်မင်္ဂလာအခမ်းအနားများနှင့် ယဇ్ఞပူဇာများတွင်—ဒွာဒသီနေ့၌၊ သို့မဟုတ် သုက္လပက္ခ ပဉ္စဒသီနေ့၌၊ သို့မဟုတ် ကောင်းမြတ်သော နက္ခတ်အောက်၌—သတ်မှတ်ဗိဓာန်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 89

धान्यशैलादयो देयाः कार्तिक्यां ज्येष्ठपुष्करे । तीर्थेष्वायतने वापि गोष्ठे वा भवनांगणे

ကာတ္တိကလတွင်၊ ဂျေဋ္ဌ-ပုရှ္ကရ၏ သန့်ရှင်းသောအခါ၌၊ စပါးနှင့် သီးနှံအစုအပုံတို့ကို ဒါနပြုသင့်သည်—တီရ္ထနေရာ၌၊ ဘုရားကျောင်းဝင်း၌၊ နွားတဲ၌ သို့မဟုတ် မိမိအိမ်ဝင်းအတွင်း၌။

Verse 90

मंडपं कारयेद्भक्त्या चतुरश्रमुदङ्मुखम् । प्रागुदक्प्रवणं पुण्यं प्राङ्मुखं वा विधानतः

ဘက္တိဖြင့် မဏ္ဍပတစ်ခုကို ဆောက်လုပ်စေသင့်သည်—စတုရန်းပုံစံဖြစ်၍ မြောက်ဘက်မျက်နှာမူ။ အရှေ့နှင့် မြောက်ဘက်သို့ လျှောဆင်းအနိမ့်ရှိလျှင် ကုသိုလ်ကောင်း၏; သို့မဟုတ် စည်းကမ်းအတိုင်း အရှေ့မျက်နှာမူလည်း ရနိုင်သည်။

Verse 91

गोमयेनानुलिप्तायां भूमावास्तीर्य वै कुशान् । तन्मध्ये पर्वतं कुयाद्विष्कंभं पर्वतान्वितम्

နွားချေးဖြင့် လိမ်းထားသော မြေပေါ်တွင် ကုရှာမြက်ကို ခင်းပြီး၊ အလယ်၌ (မော်ဒယ်) တောင်တစ်လုံးကို ပုံဖော်ရမည်—အကျယ်အဝန်းကြီး၍ တောင်ထိပ်များဖြင့် ပြည့်စုံစေ။

Verse 92

धान्यद्रोणसहस्रेण भवेद्गिरिरिहोत्तमः । मध्यमः पंचशतकैः कनिष्ठश्च त्रिभिः शतैः

ဤနေရာ၌ သီးနှံ ဒရိုးဏ တစ်ထောင်ဖြင့် ပြုလုပ်သော တောင်ပုံသည် အကောင်းဆုံးဟု သတ်မှတ်သည်; ငါးရာဖြင့် ပြုလုပ်သည်မှာ အလယ်အလတ်; သုံးရာဖြင့် ပြုလုပ်သည်မှာ အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သည်။

Verse 93

मेरुर्महाव्रीहिमयस्तु मध्ये सुवर्णवृक्षत्रयसंयुतः स्यात् । मूर्द्धन्यवस्थानमथांबरेण कार्यं त्वनेकं च पुनर्द्विजाग्र्यैः

အလယ်၌ မဟာမေရုတောင်သည် တည်ရှိပြီး၊ အကောင်းဆုံး ဝရီဟိ (ဆန်) အစေ့များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားကာ ရွှေသစ်ပင် သုံးပင်နှင့် ပြည့်စုံသည်။ ၎င်း၏ ထိပ်သည် ကောင်းကင်သို့ တိုးလျားသည်ဟု ဆိုကြ၏; ဟေ ဒွိဇအဂ္ဂ၊ ထပ်မံ၍ အကြောင်းအရာများစွာကိုလည်း ဖော်ပြရမည်။

Verse 94

चत्वारि शृंगाणि च राजतानि नितंबभागा अपि राजतास्स्युः । पूर्वेण मुक्ताफलवज्रयुक्तो याम्येन गोमेदकपद्मरागैः

၎င်း၏ တောင်ထိပ် လေးခုသည် ငွေဖြစ်၍ တောင်ဘက်လျားများပင် ငွေတောက်ပသည်။ အရှေ့ဘက်တွင် ပုလဲနှင့် စိန်တို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ တောင်ဘက်တွင် ဂိုမေဒကနှင့် ပဒ္မရာဂ (ရူဘီ) တို့ဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။

Verse 95

पश्चाच्च गारुत्मतनीलरत्नैः सौम्येन वैडूर्यकपुष्परागैः । श्रीखंडखंडैरभितः प्रवालैर्लतान्वितो मौक्तिकप्रस्तराढ्यः

အနောက်ဘက်တွင် ဂရုဍရတနာများနှင့် အပြာရောင်ရတနာများဖြင့် တန်ဆာဆင်၍ မြောက်ဘက်တွင် ဝိုင်ဒူရျ (ကြောင်မျက်လုံး) နှင့် ပုရှ္ပရာဂ (တိုးပက်ဇ်) တို့ဖြင့် လှပသည်။ ပတ်လည်တွင် စန္ဒကူးအပိုင်းအစများနှင့် ပုလဲကျောက် (ပရဝါလ) များရှိကာ လျားပင်များနှင့် ရစ်ပတ်၍ ပုလဲပြားများဖြင့် ကြွယ်ဝသည်။

Verse 96

ब्रह्माथ विष्णुर्भगवान्पुरारिर्दिवाकरोप्यत्र हिरण्मयः स्यात् । तथेक्षुवंशावृतकंदरस्तु घृतोदकप्रस्रवणो दिशासु

ဤနေရာ၌ ဘြဟ္မာ၊ ဘဂဝန် ဗိဿနု၊ ပုရာရီ (ရှီဝ) နှင့် နေမင်းတောင် ရွှေရောင်တောက်ပသော တေဇောဖြင့် ထွန်းလင်းလာကြသည်။ ထို့အတူ သကြားကန်ပင်တောများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော တောင်ဂူများမှ ဂျီ (ghee) ကဲ့သို့သော ရေစီးများသည် အရပ်ရပ်သို့ စီးဆင်းထွက်ပေါ်သည်။

Verse 97

शुभ्रांबराण्यंबुधरावलिस्यात्पूर्वेण पीतानि च दक्षिणेन । वासांसि पश्चादथ कर्बुराणि रक्तानि चैवोत्तरतो घनानि

အရှေ့ဘက်တွင် အဖြူရောင်အဝတ်အစားကဲ့သို့ မိုးတိမ်တန်းများရှိပြီး တောင်ဘက်တွင် အဝါရောင်အဝတ်အစားကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ အနောက်ဘက်တွင် အရောင်စုံအဝတ်အစားကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ မြောက်ဘက်တွင် ထူထပ်သော မိုးတိမ်များသည် အနီရောင်ဖြစ်သည်။

Verse 98

रौप्यान्महेंद्रप्रमुखांस्तथाऽष्टौ संस्थाप्य लोकाधिपतीन्क्रमेण । नानावनाली च समंततः स्यान्मनोरमम्माल्यविलेपनं च

ထို့နောက် အစဉ်လိုက် မဟိန္ဒြာမှ စ၍ လောကပာလ (လောကအုပ်ချုပ်သူ) ရှစ်ပါးကို ငွေဖြင့် ဖန်ဆင်းထားသကဲ့သို့ တည်ထောင်하였다။ ပတ်လည်တွင် အမျိုးမျိုးသော တောတန်းများ၊ စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်စေသော ပန်းကုံးများနှင့် မွှေးကြိုင်သော လိမ်းဆေးများလည်း ရှိသည်။

Verse 99

वितानकं चोपरि पंचवर्णमम्लानपुष्पाभरणं सितं च । इत्थं निवेश्यामरशैलमग्र्यं मेरोस्तु विष्कंभगिरीन्क्रमेण

ထို့နောက် အပေါ်ဘက်တွင် အရောင်ငါးမျိုးပါသော ဝိတான (မိုးကာ/အမိုး) ကိုတင်ထား၍ မညှိုးမနွမ်းသော ပန်းများ၏ ဖြူစင်သည့် အလှဆင်ကိုလည်း တပ်ဆင်하였다။ ဤသို့ အမြတ်ဆုံးသော ဒေဝတောင်ကို စီမံတင်ထားပြီးနောက် မေရုတောင်ကို ထောက်ကူသော တောင်တန်းများကို အစဉ်လိုက် တစ်ခုချင်းစီ စီစဉ်တည်ထောင်하였다။

Verse 100

तुरीयभागेन चतुर्दिशं च संस्थापयेत्पुष्पविलेपनाढ्यम् । पूर्वेण मंदरमनेकफलैश्चयुक्तं कामेन कांचनमयेन विराजमानम्

စတုတ္ထအပိုင်းဖြင့် လေးမျက်နှာသို့ ပန်းများနှင့် အနံ့သာလိမ်းဆေးများ ပြည့်ဝသော ပူဇော်သက္ကာများကို စီစဉ်တင်ထားရမည်။ ထို့ပြင် အရှေ့ဘက်တွင် မန္ဒရ (တောင်/ပူဇော်ပလ္လင်) ကို ထားရမည်—အသီးအနှံများစွာဖြင့် ပြည့်စုံ၍ စိတ်ကြိုက် အလှဆင်ကာ ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် တောက်ပလှပသည်။

Verse 101

याम्येन गंधमदनो विनिवेशनीयो गोधूमसंचयमयः कलधौतवांश्च । हैमेन यज्ञपतिना घृतमानसेन वस्त्रेणराजतवनैश्च स संयुतः स्यात्

တောင်ဘက်တွင် “ဂန္ဓမာဒန” ကို တည်ထောင်ရမည်—ဂျုံစပါး (ဂိုဓူမ) အစုအပုံဖြင့် ဖန်တီး၍ သန့်စင်ရွှေ အစိတ်အပိုင်းများဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။ ထို့ပြင် ရွှေဖြင့် 만든 ယဇ္ဉကိရိယာ (ယဇ္ဉပတိ)၊ ဂhee ပူဇော်ခြင်း၌ စိတ်နှလုံးတည်ကြည်မှု၊ အဝတ်အစားများနှင့် ငွေရောင်တောအုပ်များပါဝင်စေ။

Verse 102

पश्चात्तिलाचलमनेकसुगंधपुष्पसौवर्णपिप्पलहिरण्मयहंसयुक्तम् । आकारयेद्रजतपुष्पवनेन तद्वद्वस्त्रान्वितं दधिसितोदसरस्तथाग्रे

ထို့နောက် “တီလာချလ” (နှမ်းတောင်) ကို ဖန်တီးရမည်—အနံ့သာပန်းများစွာဖြင့် အလှဆင်ထား၍ ရွှေဖြင့် 만든 ပိပ္ပလ/အရှဝတ္ထ သစ်ပင်နှင့် ရွှေဟင်္သာများပါဝင်စေ။ ထိုနည်းတူ ငွေပန်းတောအုပ်ကိုလည်း ရေးဆွဲဖန်တီးပြီး အရှေ့ဖက်တွင် အဝတ်အစားများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ရေကန်တစ်ကန်ကို ထားရမည်—အတွင်း၌ ဒဓိ (နို့ချဉ်)၊ ဖြူစင်သော နို့နှင့် ကြည်လင်သော ရေ ပါရှိစေ။

Verse 103

संस्थाप्यतं विपुलशैलमथोत्तरेण शैलं सुपार्श्वमपि माषमयं सवस्त्रम् । पुष्पैश्च हेमवटपादपशेखरं तमाकारयेत्कनककेतुविराजमानम्

တောင်ကြီးကို တည်ထောင်ပြီးနောက်၊ ၎င်း၏ မြောက်ဘက်တွင် “သုပာရှွ” တောင်ကိုလည်း ထားရမည်—မားရှ (အနက်ရောင် ပဲ/အူရဒ်) ဖြင့် ဖန်တီး၍ အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ထို့နောက် ပန်းများဖြင့် အလှဆင်ကာ ဟေမဝဋ ကို အောက်ခြေ (ပေတံ) အဖြစ်၊ ပါရှေခရ ကို ထိပ်ခေါင်အဖြစ် ပြုလုပ်၍—ရွှေတံခွန်ဖြင့် တောက်ပစေ။

Verse 104

माक्षीकभद्रसरसा च वनेन तद्वद्रौप्येण भासुरवितानयुतं विधाय । होमश्चतुर्भिरथ वेदपुराणविद्भिर्दांतैरनिंद्यचरिताकृतिभिर्द्विजेंद्रैः

ထိုနည်းတူ မင်္ဂလာရှိသော မာက္ရှီကာ ရေကန်အနီး တောအတွင်း၌ ငွေရောင်တောက်ပသော မဏ္ဍပကို တောက်လင်းသော မိုးကာနှင့်အတူ စီမံတည်ဆောက်ပြီးနောက်၊ ဝေဒနှင့် ပုရာဏာတို့ကို ကျွမ်းကျင်၍ သမာဓိရှိကာ အပြစ်ကင်းသော အကျင့်စရိုက်ရှိသည့် ဗြာဟ္မဏ ရှင်မုနိအထွဋ်အမြတ် ၄ ပါးက ဟိုးမ (မီးပူဇော်) ကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 105

पूर्वेण हस्तमितमत्र विधाय कुंडं कार्यस्तिलैर्यवघृतेन समित्कुशैश्च । रात्रौ च जागरमनुद्धतगीतरूपैरावाहनं च कथयामि शिलोच्चयानाम्

ဤနေရာတွင် အရှေ့ဘက်၌ လက်တစ်လက်အတိုင်းအတာရှိသော ကုဏ္ဍ (မီးအိုး/မီးတွင်း) ကို ပြုလုပ်၍ နှမ်း၊ ဂျုံ (ယဝ) ကို ဂhee (ဃြတ) နှင့်ရောစပ်ကာ၊ စမိဓ်မီးခဲတုတ်များနှင့် ကုရှမြက်တို့ဖြင့် ကర్మကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ညအခါတွင်လည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သီချင်းပုံစံများဖြင့် ဂျာဂရဏ (ညလုံးပေါက်နိုးကြား) ပြုရမည်; ထို့ပြင် သီလောစ္စယ (သန့်ရှင်းသော ကျောက်ပုံများ) ကို အာဝါဟန ပြုခြင်းကို ငါဖော်ပြမည်။

Verse 106

त्वं सर्वदेवगणधामनिधे विरुद्धमस्मद्गृहेष्वमरपर्वत नाशयाशु । क्षेमं विधत्स्व कुरु शांतिमनुत्तमां च संपूजितः परमभक्तिमता मया हि

အို နတ်အစုအဝေးအားလုံး၏ နေရာတည်ရာနှင့် ရတနာသိုက်တော်၊ အို ဒေဝတောင်တော်! ကျွန်ုပ်တို့၏ အိမ်များအတွင်းရှိ မကောင်းသော ဆန့်ကျင်မှုအရာအားလုံးကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပေးပါ။ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို စီမံပေး၍ အလွန်မြတ်သော ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပေးသနားပါ; အကြောင်းမူကား ကျွန်ုပ်သည် အမြင့်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် သင့်ကို စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်ပြီးပြီ။

Verse 107

त्वमेव भगवानीशो ब्रह्मा विष्णुर्दिवाकरः । मूर्तामूर्तमयं बीजमतः पाहि सनातन

သင်တော်တည်းဟူသော ဘဂဝန် အီရှာ—သင်တော်သည် ဘြဟ္မာ၊ ဝိෂ္ဏု နှင့် ဒိဝါကရ (နေမင်း) ဖြစ်၏။ သင်တော်သည် ရုပ်ရှိရုပ်မဲ့ နှစ်မျိုးလုံးဖြစ်သော မျိုးစေ့တော်; ထို့ကြောင့် အို စနာတန၊ ကျွန်ုပ်/ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပါ။

Verse 108

यस्मात्त्वं लोकपालानां विश्वमूर्तेश्च मंदिरम् । रुद्रादित्यवसूनां च तस्माच्छान्तिं प्रयच्छ मे

သင်တော်သည် လောကပာလများ၏ မန္ဒိရ (သန့်ရှင်းရာ) ဖြစ်သကဲ့သို့၊ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိသော အရှင် (ဝိශ්ဝမူရ္တိ) ၏ မန္ဒိရလည်း ဖြစ်ပြီး၊ ရုဒ္ဒရများ၊ အာဒိတျများနှင့် ဝစုများ၏ နေရာတည်ရာလည်း ဖြစ်သောကြောင့်—ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်အား ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပေးသနားပါ။

Verse 109

यस्मादशून्यममरैर्नारीभिश्च शिरस्तव । तस्मान्मामुद्धरामुष्माद्दुःखसंसारसागरात्

သင်၏ဦးခေါင်းသည် ဒေဝတားများနှင့် အပ္စရာများကင်းမဲ့ခြင်းမရှိသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် ငါ့ကို ဒုက္ခပြည့်သော သံသရာပင်လယ်မှ ကယ်တင်၍ မြှောက်တင်ပါ။

Verse 110

एवमभ्यर्च्य तं मेरुं मंदरं चाभिपूजयेत् । यस्माच्चैत्ररथेन त्वं भद्राश्वेन च पर्वत

ဤသို့ မေရုတောင်ကို စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်ပြီးနောက် မန္ဒရတောင်ကိုလည်း ဂုဏ်ပြုပူဇော်ရမည်။ အကြောင်းမူကား၊ အို တောင်ရေ၊ သင်သည် ချိုင်တြရထ နှင့် ဘဒြာရှွ ဒေသတို့နှင့် ဆက်နွယ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 111

शोभसे मंदर क्षिप्रमतस्तुष्टिकरो भव । यस्माच्चूडामणिर्जंबूद्वीपे त्वं गंधमादन

အို မန္ဒရရေ၊ သင်သည် တောက်ပလင်းလက်၏။ ထို့ကြောင့် အမြန်ဆုံး စိတ်ကျေနပ်မှုကို ပေးသူ ဖြစ်ပါစေ။ အကြောင်းမူကား၊ ဇမ္ဗူဒွီပ၌ သင်သည် အို ဂန္ဓမာဒနရေ၊ မကွတ်ပေါ်၏ ရတနာကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 112

गंधर्वगणशोभावांस्ततः कीर्तिर्दृढास्तु मे । यस्मात्त्वं केतुमालेन वैभ्राजेन वनेन च

ထို့ကြောင့် ဂန္ဓဗ္ဗအဖွဲ့တို့၏ အလှတရားဖြင့် ငါ၏ ကီရတိသည် ခိုင်မာ၍ တောက်ပပါစေ။ အကြောင်းမူကား သင်သည် ကေတုမာလ၊ ဝိုင်ဘ္ရాజ နှင့် ထိုတောအုပ်နှင့်လည်း ဆက်နွယ်နေ၏။

Verse 113

हिरण्मयाश्मशोभावांस्तस्मात्पुष्टिर्ध्रुवास्तु मे । उत्तरैः कुरुभिर्यस्मात्सावित्रेण वनेन च

ဤဒေသသည် ရွှေရောင်ကျောက်တုံးများ၏ အလှတရားဖြင့် တောက်ပသဖြင့်၊ ငါ၏ ပုෂ్టိနှင့် စည်းစိမ်သည် မပြောင်းမလဲ ခိုင်မြဲပါစေ။ အကြောင်းမူကား ၎င်းသည် မြောက်ကူရုများနှင့် စာဝိတ္တရ တောအုပ်နှင့်လည်း ဆက်နွယ်နေ၏။

Verse 114

सुपार्श्व राजसे नित्यमतः श्रीरक्षयास्तु मे । एवमामंत्र्य तान्सर्वान्प्रभाते विमले पुनः

ထို့ကြောင့် ဘုရင် စုပာရှွ၏ အနုဂ्रहကြောင့် မင်္ဂလာသီရိနှင့် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုသည် အမြဲတမ်း ငါ့အပေါ်ရှိပါစေ။ ထိုသို့ အားလုံးကို နှုတ်ဆက်လျက်၊ သန့်ရှင်းသော မိုးလင်းအချိန်တွင် ထပ်မံ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 115

स्नात्वा तु गुरवे दद्यान्मध्यमं पर्वतोत्तमं । विष्कंभपर्वतान्दद्यादृत्विग्भ्यः क्रमशो नृप

ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက် ဂုရုထံသို့ ‘မဓျမ’ ဟုခေါ်သော အထူးမြတ်သော တောင်ကို ပူဇော်လှူဒါန်းရမည်။ ထို့နောက် အို မင်းကြီး၊ ဝိෂ္ကမ္ဘ တောင်များကို ရွတ်ဝိက် (ပူဇော်ပွဲဆောင်ရွက်သူ) များထံ အစဉ်လိုက် လှူဒါန်းရမည်။

Verse 116

गावो देयाश्चतुर्विंशदथवा दश पार्थिव । शक्तितः सप्तचाष्टौ वा पंच दद्यादशक्तिमान्

အို မင်းကြီး၊ နွား ၂၄ ကောင်ကို လှူဒါန်းသင့်သည်—မဟုတ်လျှင် ၁၀ ကောင်။ ကိုယ့်စွမ်းအားအလိုက် ၇ ကောင် သို့မဟုတ် ၈ ကောင် ပေးနိုင်ပြီး၊ မစွမ်းနိုင်လျှင် ၅ ကောင် ပေးရမည်။

Verse 117

एकापि गुरवे देया कपिलाथ पयस्विनी । पर्वतानामशेषाणामेष एव विधिः स्मृतः

နို့ပေးသော ကပိလာ (အညိုရောင်) နွားတစ်ကောင်တည်းပင် ဂုရုထံ လှူဒါန်းရမည်။ တောင်အားလုံးအတွက် မလွဲမသွေ ဤနည်းလမ်းတစ်ခုတည်းကိုသာ သတ်မှတ်ထားသည်ဟု မှတ်သားထားကြသည်။

Verse 119

स्वमंत्रेणैव सर्वेषु होमः शैलेषु पठ्यते । उपवासी भवेन्नित्यमशक्तौ नक्तमिष्यते

ဤသန့်ရှင်းသော တောင်တန်းနေရာများအားလုံးတွင် ကိုယ့်မန်တရားဖြင့်သာ ဟိုးမ (မီးပူဇော်) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ နေ့စဉ် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုရမည်; မစွမ်းနိုင်လျှင် ညဘက် တစ်ကြိမ်သာ စားသောက်ခွင့်ရှိသည်။

Verse 120

विधानं सर्वशैलानां क्रमशः शृणु पार्थिव । दानेषु चैव ये मंत्राः पर्वतेषु यथा फलम्

အို မင်းမြတ်၊ တောင်တန်းအပေါင်းတို့နှင့် ဆိုင်သော သတ်မှတ်ထားသည့် နည်းလမ်းကို အစဉ်လိုက် နားထောင်ပါ။ ထို့ပြင် ဒါနပြုရာတွင် ရွတ်ဆိုရမည့် မန္တရများနှင့် တောင်တန်းအလိုက် ရရှိမည့် အကျိုးဖလများကိုလည်း။

Verse 121

अन्नं ब्रह्म यतः प्रोक्तमन्नं प्राणाः प्रकीर्तिताः । अन्नाद्भवंति भूतानि जगदन्नेन वर्धते

အစာကို ဘြဟ္မန်ဟု ခေါ်ကြသည်။ အစာကိုပင် ပရာဏ (အသက်ရှူသက်) ဟုလည်း ကြေညာထားသည်။ အစာမှ သတ္တဝါတို့ ပေါ်ပေါက်လာပြီး အစာကြောင့်ပင် လောကသည် ထိန်းသိမ်းခံရ၍ တိုးတက်ကြီးပွားသည်။

Verse 122

अन्नमेव यतो लक्ष्मीरन्नमेव जनार्दनः । धान्यपर्वतरूपेण पाहि तस्मान्नगोत्तम

အစာမှသာ လက္ရှ္မီ ပေါ်ထွန်းလာပြီး အစာတည်းဟူသောအရာပင် ဂျနာရ္ဒန (Janārdana) ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အို တောင်မြတ်၊ သီးနှံတောင် (ဓာနျယ-တောင်) အဖြစ်ဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပါ။

Verse 123

अनेन विधिना यस्तु दद्याद्धान्यमयं गिरिम् । मन्वंतरशतं साग्रं देवलोके महीयते

ဤသတ်မှတ်နည်းလမ်းအတိုင်း သီးနှံဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော တောင်ကို ဒါနပြုသူသည် မနွန္တရ တစ်ရာ (ထို့ထက်ပို၍) အတောအတွင်း ဒေဝလောက၌ ဂုဏ်မြင့်မားစွာ ချီးမြှောက်ခံရသည်။

Verse 124

अप्सरोगणगंधर्वैराकीर्णेन विराजितः । विमानेन दिवः पृष्ठमायाति नृपसत्तम

အပ္ဆရာအဖွဲ့များနှင့် ဂန္ဓဗ္ဗအဖွဲ့များက ဝန်းရံ၍ တင့်တယ်လှပစွာ တောက်ပနေသူသည်—အို မင်းမြတ်—ဒိဗ္ဗ ဝိမာနဖြင့် ကောင်းကင်၏ မျက်နှာပြင်သို့ ရောက်လာသည်။

Verse 125

कर्मक्षये राजराज्यमाप्नोतीह न संशयः । अथातः संप्रवक्ष्यामि लवणाचलमुत्तमम्

အတိတ်ကံ၏ ကျန်ရစ်မှု ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ဤလောက၌ မသံသယဘဲ မဟာရာဇာအာဏာကို ရရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ယခု ငါသည် အထူးမြတ်သော လဝဏာချလ (ဆားတောင်) ကို ဖော်ပြမည်။

Verse 126

यत्प्रदानान्नरो लोकमाप्नोति शिवसंयुतम् । उत्तमः षोडशद्रोणैः कर्तव्यो लवणाचलः

ထိုပူဇော်ဒါနကို ပေးလှူပါက လူသည် ရှိဝနှင့် ပေါင်းစည်းသော လောကကို ရောက်ရှိသည်။ အကောင်းဆုံးမှာ ဆား ဒရိုးဏာ ၁၆ ဖြင့် ‘လဝဏာချလ’ ဆားတောင်ကို ဖန်တီးခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 127

मध्यमश्च तदर्धेन चतुर्भिरधमस्स्मृतः । वित्तहीनो यथाशक्ति द्रोणादूर्द्ध्वं च कारयेत्

အလယ်အလတ်ပူဇော်ဒါနသည် ထို၏ တစ်ဝက်ဟု ဆိုကြပြီး၊ ဒရိုးဏာ ၄ ဖြင့် ပြုလုပ်လျှင် အနိမ့်ဆုံးဟု သတ်မှတ်သည်။ ငွေကြေးမရှိသူသည် မိမိစွမ်းအားအတိုင်း၊ ဒရိုးဏာ ၁ မှ အထက်တင်၍လည်း ပြုလုပ်စေနိုင်သည်။

Verse 128

चतुर्थांशेन विष्कंभपर्वतान्कारयेत्पृथक् । विधानं पूर्ववत्कुर्याद्ब्रह्मादीनां च सर्वदा

တစ်စိတ်လေးပုံတစ်ပုံ အတိုင်းအတာဖြင့် ဝိෂ္ကမ္ဘ တောင်များကို သီးသန့်သီးသန့် ဖန်တီးစေ။ ထို့ပြင် ဘြဟ္မာ စသည့် တေဝတားတို့အတွက် စီမံပုံစံ/ဗိဓာန်ကို အမြဲတမ်း ယခင်ကဲ့သို့ပင် ဆောင်ရွက်စေ။

Verse 129

तद्वद्धेममयं सर्वलोकपालनिवेशनम् । सरांसि वनवृक्षादि तद्वच्चान्यान्निनिवेशयेत्

ထိုနည်းတူပင် လောကပာလ (လောကကို ကာကွယ်သူ) အားလုံး၏ နေရာတော်များကို ရွှေစင်ဖြင့် အပြည့်အဝ ဖန်တီးစေ။ ထို့အတူ ရေကန်များ၊ တောအုပ်များ၊ သစ်ပင်များ စသည်တို့နှင့် အခြားအရာများကိုလည်း သင့်ရာနေရာ၌ တပ်ဆင်စေ။

Verse 130

कुर्याज्जागरमत्रापि दानमंत्रान्निबोधत । सौभाग्यरससंयुक्तो यतोयं लवणे रसः

ဤနေရာ၌လည်း ညအိပ်မပျော်ဘဲ စောင့်နေသော ဇာဂရ (jāgara) ကို ပြုလုပ်သင့်သည်။ ယခု ဒါနအတွက် မန္တရများကို သိမှတ်လော့။ အကြောင်းမူကား ဆား၏အရသာသည် ကံကောင်းခြင်း၏ အရသာနှင့် ပေါင်းစည်းထားသည်။

Verse 131

तदात्मकत्वेन च मां पाह्यापन्नं नगोत्तम । यस्मादन्ये रसाः सर्वे नोत्कटा लवणं विना

အို တောင်တန်းတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတောင်ရေ၊ ထိုသဘောသဘာဝတူအဖြစ်ဖြင့် ငါ့ကို—အကာအကွယ်တောင်း၍ ရောက်လာသူကို—ကာကွယ်ပါ။ ဆားမရှိလျှင် အခြားအရသာအားလုံး မထင်ရှားမပြင်းထန်ပါ။

Verse 132

प्रियश्च शिवयोर्नित्यं तस्माच्छांतिप्रदो भव । विष्णुदेहसमुद्भूतो यस्मादारोग्यवर्धनः

ရှီဝနှင့် သူ၏ မဟာသီ (အုမာ) တို့၏ ချစ်မြတ်နိုးရာဖြစ်စေ; ထို့ကြောင့် ငြိမ်းချမ်းမှု ပေးသူဖြစ်လော့။ သင်သည် ဗိဿဏု၏ ကိုယ်တော်မှ ပေါ်ထွန်းလာသဖြင့် အာရောဂျနှင့် ကောင်းကျိုးကို တိုးပွားစေသူဖြစ်သည်။

Verse 133

तस्मात्पर्वतरूपेण पाहि संसारसागरात् । अनेन विधिना यस्तु दद्याल्लवणपर्वतम्

ထို့ကြောင့် တောင်ပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် သံသရာပင်လယ်မှ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပါ။ ဤနည်းလမ်းအတိုင်း ‘ဆားတောင်’ ကို ဒါနပြုသူမည်သူမဆို…

Verse 134

उमालोके वसेत्कल्पं ततो याति परां गतिम् । अतः परं प्रवक्ष्यामि गुडपर्वतमुत्तमम्

သူသည် အုမာ၏ လောက၌ ကလ္ပတစ်ပါးတိုင် နေထိုင်ပြီးနောက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂတိကို ရောက်ရှိသည်။ ယခု ထို့နောက် ငါသည် အထူးမြတ်သော ဂုဍတောင် (jaggery တောင်) ကို ဖော်ပြမည်။

Verse 135

यत्प्रदानान्नरः स्वर्गं प्राप्नोति सुरपूजितः । उत्तमो दशभिर्भारैर्मध्यमः पंचभिर्मतः

ထိုဒါနကို ပေးလှူခြင်းဖြင့် လူသည် နတ်တို့က ပူဇော်ဂုဏ်ပြုလျက် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်၏။ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ပေးလှူမှုကို ဘာရ (bhāra) ဆယ်ဖြင့် သတ်မှတ်ကြပြီး အလယ်အလတ်ကို ဘာရ ငါးဖြင့် ဆိုကြ၏။

Verse 136

त्रिभिर्भारैः कनिष्ठः स्यात्तदर्धेनाल्पवित्तवान् । तद्वदामंत्रणं पूजां हैमवृक्षान्सुरार्चनं

ဘာရ သုံး ပေးလှူသူကို အနိမ့်တန်း ဒါနရှင်ဟု ဆိုကြပြီး၊ ထို၏ တစ်ဝက်သာ ပေးလှူသူကို ငွေကြေးနည်းပါးသူဟု သတ်မှတ်ကြ၏။ ထိုနည်းတူ ဖိတ်ခေါ်ခြင်း၊ ပူဇော်ခြင်း၊ ရွှေသစ်ပင်များကို ဆက်ကပ်ခြင်းနှင့် နတ်တို့ကို အရ္ဓနာပြုခြင်းတို့လည်း အဆင့်လိုက် သတ်မှတ်ကြ၏။

Verse 137

विष्कंभपर्वतांस्तद्वत्सरांसि वनदेवताः । होमं जागरणं तद्वल्लोकपालाधिवासनम्

ထိုနည်းတူ ဝိෂ္ကမ္ဘ ပర్వတများ၊ (ကောသမစ်) နှစ်ကာလများနှင့် တောဒေဝတားများကိုလည်း ဖော်ပြထား၏။ ထို့အပြင် ဟိုးမ (မီးပူဇော်), ဂါဂရဏ (ဝတ်ပြုညအိပ်မပျော်စောင့်ခြင်း) နှင့် လောကပာလများကို အဓိဋ္ဌာနဒေဝတားအဖြစ် အဓိဝာသန/တင်မြှောက်ခြင်းတို့လည်း ထိုသို့ပင် ဆိုထား၏။

Verse 138

धान्यपर्वतवत्कुर्यादिमं मंत्रमुदीरयेत् । यथा देवेषु विश्वात्मा प्रवरोयं जनार्दनः

ဓာန్యတောင်ကဲ့သို့ ပြုလုပ်ပြီး ဤမန္တရကို ရွတ်ဆိုရမည်— “နတ်တို့အတွင်း၌ စကြဝဠာအတ္တမ (Viśvātmā) ဖြစ်သော ဇနာရ္ဒနသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်သကဲ့သို့” ဟူ၍။

Verse 139

सामवेदस्तु वेदानां महादेवस्तु योगिनां । प्रणवः सर्वमंत्राणां नारीणां पार्वती यथा

ဝေဒများအတွင်း စာမဝေဒသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ ယောဂီများအတွင်း မဟာဒေဝသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ မန္တရအားလုံးအတွင်း ပ္ရဏဝ (အိုမ်) သည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်သကဲ့သို့—မိန်းမတို့အတွင်း ပာရဝတီသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်၏။

Verse 140

तथा रसानां प्रवरः सदैवेक्षुरसो मतः । मम तस्मात्परां लक्ष्मीं ददातु गुडपर्वतः

ထိုနည်းတူ အရသာအမျိုးမျိုးတို့အနက် ကြံရည်သည် အမြဲတမ်း အမြတ်ဆုံးဟု သတ်မှတ်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် ဂုဍပರ್ವတ—ဂျက်ဂရီတောင်တော်သည် ငါ့အား အမြင့်မြတ်ဆုံး လက္ခ္မီ၊ အထွတ်အထိပ် စည်းစိမ်ကို ပေးသနားပါစေ။

Verse 141

यस्मात्सौभाग्यदायिन्या धाम त्वं गुडपर्वत । निर्मितश्चासि पार्वत्या तस्मान्मां पाहि सर्वदा

အို ဂုဍပರ್ವတရေ၊ သင်သည် ကံကောင်းခြင်းပေးသော သန့်ရှင်းသည့် ဓာမ (အာဝါသ) ဖြစ်ပြီး၊ ပါර්ဝတီမယ်တော်က တည်ဆောက်ဖန်ဆင်းထားသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် ငါ့ကို အမြဲကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပါ။

Verse 142

अनेन विधिना यस्तु दद्याद्गुडमयं गिरिम् । संपूज्यमानो गंधर्वैर्गौरीलोके महीयते

ဤသတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း ဂျက်ဂရီဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော တောင်တော်ကို လှူဒါန်းသူသည်၊ ဂေါရီလောက၌ ဂန္ဓဗ္ဗတို့က ပူဇော်ကာ ဂုဏ်မြင့်မားစွာ ချီးမြှောက်ခံရ၏။

Verse 143

पुनः कल्पशतांते च सप्तद्वीपाधिपो भवेत् । आयुरारोग्यसंपन्नः शत्रुभिश्चापराजितः

ထို့ပြင် ကလ္ပတစ်ရာ၏ အဆုံး၌ သူသည် ခုနစ်ဒွီပ၏ အရှင်ဖြစ်လာမည်။ အသက်ရှည်၍ ကျန်းမာပြည့်စုံကာ ရန်သူတို့အား မရှုံးနိမ့်သူ ဖြစ်၏။

Verse 144

अथ पापहरं वक्ष्ये सुवर्णाचलमुत्तमम् । यस्य प्रदानाद्भवनं वैरिंचं यांति मानवाः

ယခု ငါသည် ပာပကို ဖယ်ရှားပေးသော အထွတ်အထိပ် သုဝဏ္ဏာစလ (ရွှေတောင်တော်) ကို ဆိုပြမည်။ ထိုတောင်တော်ကို လှူဒါန်းခြင်းကြောင့် လူတို့သည် ဘြဟ္မာ၏ ဝိုင်ရိဉ္စ ဓာမသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 145

उत्तमः पलसाहस्रो मध्यमः पंचभिः शतैः । तदर्धेनाधमस्तद्वदल्पवित्तोपि मानवः

အကောင်းဆုံးအဆင့်မှာ ပလ တစ်ထောင်၊ အလယ်အလတ်မှာ ငါးရာ ဖြစ်၏။ အနိမ့်ဆုံးမှာ ထို၏ တစ်ဝက် ဖြစ်ပြီး၊ ငွေကြေးနည်းသူလည်း မိမိစွမ်းအားအတိုင်း လှူဒါန်းသင့်၏။

Verse 146

दद्यादेकपलादूर्द्ध्वं यथाशक्ति विमत्सरः । धान्यपर्वतवत्सर्वं विदध्याद्राजसत्तम

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ မနာလိုစိတ်ကင်း၍ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း—အနည်းဆုံး ပလ တစ်ခုမှ စ၍—လှူဒါန်းရမည်။ ထိုသို့ လှူဒါန်းမှုအားလုံးကို စပါးတောင်ကဲ့သို့ တောင်ပုံတင်အောင် စီမံရမည်။

Verse 147

विष्कंभशैलांस्तद्वच्च ऋत्विग्भ्यः प्रतिपादयेत् । नमस्ते सर्वबीजाय ब्रह्मगर्भाय वै नमः

ထိုနည်းတူ ဗိෂ္ကမ္ဘ တောင်တန်းများကို ယဇ္ဉပွဲဆောင်ရွက်သော ရ္ဋ္ဝိဇ် (ပုရောဟိတ်) များထံ ပူဇော်ပေးအပ်ရမည်။ အရှင်အား နမස්ကာရ—အမျိုးစေ့အားလုံး၏ မူလအရင်း! ဗြဟ္မာကို ဂರ್ಭတွင် ထားဆောင်သူအားလည်း နမස්ကာရ။

Verse 148

यस्मादनंतफलदस्तस्मात्पाहि शिलोच्चय । यस्मादग्नेरपत्यं त्वं यस्मात्पुत्रो जगत्पतेः

အဆုံးမရှိသော အကျိုးဖလကို ပေးသနားသောကြောင့်၊ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ပါ၊ အို မြင့်မားသော တောင်တန်းရေ။ သင်သည် အဂ္နိ၏ အမျိုးအနွယ်ဖြစ်၍၊ ထို့ပြင် လောကပတိ၏ သားတော်ဖြစ်သောကြောင့်။

Verse 149

हेमपर्वतरूपेण तस्मात्पाहि नगोत्तम । अनेन विधिना यस्तु दद्यात्कनकपर्वतम्

ထို့ကြောင့် အို တောင်တန်းတို့၏ အမြတ်ဆုံး၊ ရွှေတောင်ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ကျွန်ုပ်/ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပါ။ ဤနည်းလမ်းအတိုင်း ကနကပရဝတ (သင်္ကေတ ရွှေတောင်) ကို လှူဒါန်းသူမည်သူမဆို…

Verse 150

स याति परमं ब्रह्म लोकमानंदकारकम् । तत्र कल्पशतं तिष्ठेत्ततो याति परां गतिम्

သူသည် အနန္ဒပေးသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘြဟ္မလောကသို့ ရောက်ရှိသည်။ ထိုနေရာ၌ ကလ္ပ တစ်ရာကြာ နေထိုင်ပြီးနောက် အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ဆက်လက်ရောက်ရှိသည်။

Verse 151

अथातः संप्रवक्ष्यामि तिलशैलं विधानतः । यत्प्रदानान्नरो याति विष्णुलोकमनुत्तमम्

ယခု ငါသည် စည်းကမ်းတကျအတိုင်း ‘တီလ-ရှိုင်လ’ ဟူသော နှမ်းတောင်ပူဇော်သဒ္ဒါနကို ရှင်းလင်းမည်။ ထိုသဒ္ဒါနကို ပူဇော်လှူဒါန်းသူသည် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ဗိဿနုလောကသို့ ရောက်သည်။

Verse 152

उत्तमो दशभिर्द्रोणैर्मध्यमः पंचभिः स्मृतः । त्रिभिः कनिष्ठो राजेंद्र तिलशैलः प्रकीर्तितः

အို မင်းကြီးရေ၊ နှမ်းတောင် (တီလ-ရှိုင်လ) ကို အဆင့်သုံးမျိုးဟု ကြေညာထားသည်။ အမြင့်ဆုံးမှာ ဒရိုဏ ၁၀ ဖြင့်၊ အလယ်အလတ်မှာ ၅ ဖြင့်၊ အနိမ့်ဆုံးမှာ ၃ ဖြင့် ပြုလုပ်သည်။

Verse 153

पूर्ववच्चापरं सर्वं विष्कंभपर्वतादिकम् । दानमंत्रं प्रवक्ष्यामि यथा च नृपपुंगव

ယခင်ကဲ့သို့ အခြားအရာအားလုံး—ဗိဿကမ္ဘ တောင်နှင့် ဆက်စပ်ရာများအစ—ကို ရှင်းပြပြီးဖြစ်သည်။ ယခု အို မင်းတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ လှူဒါန်းရာ မန္တရကို အတိအကျ ငါပြောမည်။

Verse 154

यस्मान्मधुवधे विष्णोर्देहस्वेदसमुद्भवाः । तिलाः कुशाश्च माषाश्च तस्माच्छांतिप्रदो भव

မဓုကို ဗိဿနုသတ်သည့်အခါ၊ ဗိဿနု၏ ကိုယ်ခန္ဓာချွေးမှ နှမ်း၊ ကုရှာမြက်၊ နှင့် မာရှ (အူရဒ်ပဲ) ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သင်သည် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ပေးသူ ဖြစ်ပါစေ။

Verse 155

हव्यकव्येषु यस्माच्च तिला एव हि रक्षणम् । लक्ष्मीं च कुरु शैलेंद्र तिलाचल नमोस्तु ते

နတ်တို့နှင့် ဘိုးဘွားတို့အတွက် ဟဗျ–ကဗျ ပူဇော်အလှူများတွင် နှမ်း (တီလ) သည် အကာအကွယ်၏ အမှန်တကယ်သော နည်းလမ်းဖြစ်၏။ အို တောင်မင်း တီလာချလ၊ လက္ရှမီကို ပေးသနားတော်မူပါ; သင့်အား နမസ്കာရ။

Verse 156

इत्यामंत्र्य च यो दद्यात्तिलाचलमनुत्तमम् । स वैष्णवं पदं याति पुनरावृत्तिदुर्लभम्

ဤသို့ လက်ခံသူကို သင့်တော်စွာ ဖိတ်ခေါ်ပြီး အလွန်မြတ်သော ‘တီလာချလ’ ကို လှူဒါန်းသူသည် ဝိုင်ရှ္ဏဝ ပဒ (ဝိုင်ရှ္ဏဝ အဘိုဒ်) သို့ ရောက်၍ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသို့ ပြန်လာရန် အလွန်ရှားပါး၏။

Verse 157

कार्पासपर्वतश्चैव विंशद्भारैरिहोत्तमः । दशभिर्मध्यमः प्रोक्तः कनिष्ठः पंचभिर्मतः

ထို့အတူ ‘ဝါတောင်’ သည် ဤနေရာတွင် အလေးချိန် ၂၀ ဘာရ (bhāra) ရှိလျှင် အမြတ်ဆုံးဟု သတ်မှတ်သည်။ ၁၀ ဘာရ ရှိလျှင် အလယ်အလတ်၊ ၅ ဘာရ ရှိလျှင် အနိမ့်ဟု ဆိုသည်။

Verse 158

भारेणाल्पधनो दद्याद्वित्तशाठ्यविवर्जितः । धान्यपर्वतवत्सर्वमासाद्यं राजसत्तम

ငွေကြေးနည်းသူတောင် မိမိစွမ်းအားအတိုင်း လှူဒါန်းရမည်၊ မိမိဥစ္စာအပေါ် လိမ်လည်မှုကင်းစင်စွာ။ အို မင်းမြတ်၊ ထိုသို့ပြုသူအတွက် အရာအားလုံး ရရှိနိုင်လာသည်—စပါးအစုတောင်ကဲ့သို့။

Verse 159

प्रभातायां च शर्वर्यां दद्यादिदमुदीरयेत् । त्वमेवावरणं यस्माल्लोकानामिह सर्वदा

ညအဆုံး၊ မနက်အရုဏ်တက်ချိန်၌ ဤအလှူကို ပေးပြီး ဤစကားကို ရွတ်ဆိုရမည်—“ဤလောကရှိ သတ္တဝါတို့အတွက် အမြဲတမ်း အကာအကွယ်နှင့် အားကိုးရာသည် သင်တစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်သည်။”

Verse 160

कार्पासाद्रे नमस्तस्मादघौघ ध्वंसनो भव । इति कार्पासशैलेंद्रं यो दद्याच्छर्वसंनिधौ

အို ကာရ္ပာသ တောင်တန်းမြတ်၊ သင့်အား နမස්ကာရ; ထို့ကြောင့် အပြစ်အစုအဝေးကို ဖျက်ဆီးသူ ဖြစ်ပါစေ။ ဤသို့ ရှရဝ (ရှီဝ) ၏ ရှေ့မှောက်၌ ကာရ္ပာသ-တောင်မင်းနှင့် ဆက်နွယ်သော ဒါနကို ပူဇော်သူသည် အပြစ်ဖျက်ပုဏ္ဏာကို ရရှိ၏။

Verse 161

रुद्रलोके वसेत्कल्पं ततो राजा भवेदिह । अथातः संप्रवक्ष्यामि घृताचलमनुत्तमम्

ရုဒ္ရလောက၌ ကလ္ပတစ်ခါလုံး နေထိုင်သူသည် ဤလောက (မြေပြင်) တွင် မင်းဖြစ်လာ၏။ ယခုမှစ၍ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ဂ္ဃရိတာချလ (ဂျီ/နွားနို့ဆီ တောင်) ကို ငါဖော်ပြမည်။

Verse 162

तेजोमयं घृतं पुण्यंमहापातकनाशनम् । विंशत्या घृतकुंभानामुत्तमः स्याद्घृताचलः

တေဇောမယ ဂျီ (ghṛta) သည် သန့်ရှင်းမြတ်စွာဖြစ်၍ မဟာပာတက အပြစ်ကြီးများကိုပင် ဖျက်ဆီးနိုင်၏။ ဂျီအိုး နှစ်ဆယ်အနက် အမြတ်ဆုံး ပူဇော်သက္ကာမှာ “ဂ္ဃရိတာချလ” ဟူသော ဂျီတောင် ဖြစ်၏။

Verse 163

दशभिर्मध्यमः प्रोक्तः पंचभिस्त्वधमः स्मृतः । अल्पवित्तोपि कुर्वीत द्वाभ्यामिह विधानतः

ဆယ် (ယူနစ်) ဖြင့် ပြုလုပ်သူကို အလယ်အလတ်အဆင့်ဟု ဆို၏; ငါးဖြင့် ပြုလုပ်သူကို အနိမ့်အဆင့်ဟု မှတ်ယူ၏။ ငွေကြေးနည်းသူပင် ဤနေရာ၌ နည်းလမ်းအတိုင်း နှစ် (ယူနစ်) ဖြင့် ပြုလုပ်သင့်၏။

Verse 164

विष्कम्भपर्वतांस्तद्वच्चतुर्भागेन कल्पयेत् । शालितंडुलपात्राणि कुंभोपरि निवेशयेत्

ထိုနည်းတူ ထောက်တိုင် “တောင်များ” ကို လေးပိုင်းခွဲ၍ ပြုလုပ်ရမည်၊ ထို့နောက် အိုး၏အပေါ်၌ ဆန် (နှင့် သီးနှံ) ထည့်ထားသော ပန်းကန်များကို တင်ထားရမည်။

Verse 165

कारयेत्संहतानुच्चान्यथाशोभं विधानतः । वेष्टयेच्छुक्लवासोभिरिक्षुदंडफलादिकैः

သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း သင့်တော်လှပသကဲ့သို့ ထူထဲ၍ မြင့်မားအောင် ပြုလုပ်စေပြီး၊ အဖြူရောင်အဝတ်များဖြင့် သကြားကန်တံ၊ အသီးအနှံတို့နှင့်တကွ ပတ်လည်ဖုံးအုပ်စေ။

Verse 166

धान्यपर्वतवत्संर्वं विधानमिह पठ्यते । अधिवासनपूर्वं हि तद्वद्धोमसुरार्चनम्

ဤနေရာတွင် ဓာန်ယပရဝတ ပူဇာကဲ့သို့ အပြည့်အစုံ ဝိဓိကို သင်ကြားထားသည်။ ထို့ပြင် အဓိဝာသန (ကြိုတင်သန့်စင်-အပူဇာ) ပြီးနောက် ထိုနည်းတူ ဟိုးမနှင့် ဒေဝတားပူဇာကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 167

प्रभातायां च शर्वर्यां गुरवे विनिवेदयेत् । विष्कंभपर्वतांस्तद्वदृत्विग्भ्यः शांतमानसः

ညအဆုံး ရောင်နီတက်ချိန်တွင် စိတ်ငြိမ်းချမ်းစွာ ဤ ဝိෂ္ကမ္ဘ ပရဝတများကို ဂုရုထံ နိဗေဒနာပြု၍ ဆက်ကပ်ရမည်။ ထိုနည်းတူ ရိတဝိဇ် (ပူဇာဆောင်ရွက်သော ပုရောဟိတ်) များထံလည်း ပူဇာအဖြစ် ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 168

संयोगाद्घृतमुत्पन्नं यस्मादमृततेजसि । तस्माद्घृतार्चिर्विश्वात्मा प्रीयतामत्र शंकर

ပေါင်းစည်းမှုကြောင့် ဂျီ (ghee) ပေါ်ထွန်းလာ၍ အမృతတေဇဖြင့် တောက်ပသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် ဂျီမီးလျှံကို အလင်းအဖြစ်ထားသော စကြဝဠာအာတ್ಮာ ရှင်ကရ (Śaṅkara) သည် ဤနေရာ၌ ပီတိဖြစ်ပါစေ။

Verse 169

यस्मात्तेजोमयं ब्रह्म घृते चैव व्यवस्थितम् । घृतपर्वतरूपेण तस्मान्नः पाहि भूधर

တေဇောမယ ဘြဟ္မန်သည် ဂျီအတွင်း၌ တကယ်တည်ရှိနေသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် မြေကိုထမ်းဆောင်သူ (Bhūdhara) အို၊ ဂျီပရဝတ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူ၍ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပါ။

Verse 170

अनेन विधिना दद्याद्घृताचलमनुत्तमम् । महापातकयुक्तोपि लोकमायाति शांभवम्

ဤနည်းလမ်းအတိုင်း အမြတ်ဆုံး ‘ဃြိတာချလ’ ကို ဒါနပြုလျှင်၊ မဟာအပြစ်များဖြင့် ထုပ်ပိုးနေသူပင်ဖြစ်စေ၊ သမ္ဘူ (ရှီဝ) ၏ လောကသို့ ရောက်နိုင်သည်။

Verse 171

हंससारसयुक्तेन किंकिणीजालमालिना । विमानेनाप्सरोभिश्च सिद्धविद्याधरैर्वृतः

အပ်ဆရာများ၊ စိဒ္ဓများနှင့် ဝိဒ္ယာဓရများက ဝိုင်းရံလျက်၊ ဟံသာနှင့် စာရသ်တို့ဖြင့် ဆွဲထားပြီး ချိန်ခွင်သံမြည်သော ခေါင်းလောင်းပန်းကုံးများဖြင့် အလှဆင်ထားသည့် ဒေဝဝိမာန၌ သူ စီးနင်းခဲ့သည်။

Verse 172

विचरेत्पितृभिः सार्धं यावदाभूतसंप्लवम् । अथातः संप्रवक्ष्यामि रत्नाचलमनुत्तमम्

သူသည် ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) များနှင့်အတူ သတ္တဝါအားလုံး ပျက်ကွယ်သည့် ပရလယအထိ လှည့်လည်နေမည်။ ယခုမှစ၍ အမြတ်ဆုံး ‘ရတ္နာချလ’ (ရတနာတောင်) ကို ငါ ရှင်းလင်းမည်။

Verse 173

मुक्ताफलसहस्रेण पर्वतस्स्यादनुत्तमः । मध्यमः पंचशतिकस्त्रिशतेनाधमः स्मृतः

ပုလဲတစ်ထောင်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော တောင်ကို အမြတ်ဆုံးဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ ပုလဲငါးရာပါလျှင် အလယ်အလတ်၊ ပုလဲသုံးရာပါလျှင် နိမ့်ကျဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 174

चतुर्थांशेन विष्कंभ पर्वताः स्युः समन्ततः । पूर्वेण वज्रगोमेदैर्दक्षिणेनेंद्रनीलकैः

ပတ်လည်အနှံ့တွင် ဝိෂ္ကမ္ဘ တောင်တန်းများသည် အတိုင်းအတာ၏ လေးပုံတစ်ပုံအထိ ပြန့်ကျယ်သည်။ အရှေ့ဘက်တွင် ဝဇ္ရ (စိန်) နှင့် ဂိုမေဒ၊ တောင်ဘက်တွင် အိန္ဒြနီလ (နီလာ) ဟု ဖော်ပြထားသည်။

Verse 175

पुष्यरागैर्युतः कार्यो विद्वद्भिर्गंधमादनः । वैडूर्यविद्रुमैः पश्चात्संमिश्रो विपुलाचलः

ပညာရှိတို့သည် ဂန္ဓမာဒန တောင်ကို ပုရှျရာဂ (topaz) ဖြင့် အလှဆင်၍ ဖန်တီးရမည်။ ထို့နောက် ဝိုင်ဍူရျ (beryl) နှင့် ဝိဒြုမ (coral) ကို ရောနှောကာ ဝိပုလာချလ ကို မဟာတောင်ကြီးအဖြစ် တည်ဆောက်ရမည်။

Verse 176

पद्मरागैः स सौवर्णैरुत्तरेणापि विन्यसेत् । धान्यपर्वतवत्सर्वमत्रापि परिकल्पयेत्

သူသည် မြောက်ဘက်တွင်လည်း ရွှေရောင်ပဒ္မရာဂ (ruby) များကို စီစဉ်တင်ထားရမည်။ ထို့အပြင် ဤနေရာ၌လည်း အရာအားလုံးကို ‘စပါးနှံတောင်’ ပုံစံအတိုင်း စီမံဖန်တီးရမည်။

Verse 177

तद्वदावाहनं कृत्वा वृक्षान्देवांश्च कांचनान् । पूजयेत्पुष्पगन्धाद्यैः प्रभाते स्याद्विसर्जनम्

ထိုနည်းတူ အာဝါဟန (ဖိတ်ခေါ်ပူဇော်) ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် သစ်ပင်များနှင့် ရွှေတန်ဆာဆင်သော ဒေဝတားများကို ပန်း၊ အနံ့သာ စသည်တို့ဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ မနက်ခင်းတွင် ဝိသర్జန (ပြန်လွှတ်ခြင်း) ပြုရမည်။

Verse 178

पूर्ववद्गुरुऋत्विग्भ्य इमं मंत्रमुदीरयेत् । यथा देवगणाः सर्वे सर्वरत्नेष्ववस्थिताः

ယခင်ကဲ့သို့ ဂုရုနှင့် ရိတ္ဝိဇ် (ပူဇော်ပွဲဆောင်ရွက်သော ပုရောဟိတ်) များထံ ဤမန္တရားကို ရွတ်ဆိုရမည်။ ထိုသို့ပြုလျှင် ဒေဝဂဏ အားလုံးသည် ရတနာအမျိုးမျိုးအတွင်း တည်ရှိကာ (ရတနာများဖြင့် ဝန်းရံလျက်) ရောက်ရှိနေကြမည်။

Verse 179

त्वं च रत्नमयो नित्यमतः पाहि महाचल । यस्माद्रत्नप्रदानेन तुष्टिमेति जनार्दनः

သင်သည် အမြဲတမ်း ရတနာမယ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် မဟာတောင်ကြီးရေ၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပါ။ ရတနာကို လှူဒါန်းခြင်းဖြင့် ဇနာရ္ဒန (ဗိဿနု) သည် ပီတိဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 180

पूजामंत्रप्रसादेन तस्मान्नः पाहि पर्वत । अनेन विधिना यस्तु दद्याद्रत्नमयं गिरिम्

ပူဇာမန္တရ၏ အနုဂ္ဂဟာကြောင့် ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပါ၊ အို တောင်ရေ။ ထို့ပြင် ဤနည်းလမ်းအတိုင်း ရတနာဖြင့် ပြုလုပ်သော တောင်ကို ဒါနပြုသူမည်သူမဆို—

Verse 181

स याति वैष्णवं लोकममरेश्वरपूजितः । यावत्कल्पशतं साग्रं वसेत्तत्र नराधिप

အို မင်းကြီး၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်များက ပူဇာခံရသူသည် ဝိෂ္ဏုလောကသို့ သွားရောက်ပြီး ကလ္ပတစ်ရာပြည့်အောင် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်၏။

Verse 182

रूपारोग्यगुणोपेतः सप्तद्वीपाधिपो भवेत् । ब्रह्महत्यादिकं किंचिदत्रामुत्राथवा कृतम्

ရုပ်ရည်လှပမှု၊ ကျန်းမာရေးနှင့် ဂုဏ်သတ္တိတို့ဖြင့် ပြည့်စုံလာ၍ ခုနှစ်ဒွီပ၏ အရှင်ဖြစ်လာသည်။ ထို့ပြင် ဤလောက၌ဖြစ်စေ အခြားလောက၌ဖြစ်စေ ပြုခဲ့သော ဗြာဟ္မဏသတ်ပွဲ စသည့် အပြစ်တို့သည်လည်း ပျောက်ကင်းသွား၏။

Verse 183

तत्सर्वं नाशमायाति गिरिर्वज्राहतो यथा । अथातः संप्रवक्ष्यामि रौप्याचलमनुत्तमम्

အရာအားလုံးသည် ပျက်စီးသွားသည်၊ မိုးကြိုးဝဇ္ရဖြင့် ထိခိုက်ခံရသော တောင်ကဲ့သို့။ ထို့နောက် ယခု ငါသည် အထူးမြတ်သော ရော်ပျာချလ (ငွေတောင်) ကို ပြည့်စုံစွာ ဖော်ပြမည်။

Verse 184

यत्प्रदानान्नरो याति सोमलोकं नरोत्तम । दशभिः पलसाहस्रैरुत्तमो रजताचलः

အို လူမြတ်၊ ထိုဒါနကို ပေးလှူသူသည် ဆိုမလောကသို့ ရောက်၏။ အထူးမြတ်သော “ငွေတောင်” (ရဇတအချလ) သည် ပလာတစ်သောင်းနှင့် တန်ဖိုးတူဟု သတ်မှတ်သည်။

Verse 185

पंचभिर्मध्यमः प्रोक्तस्तदर्धेनाधमः स्मृतः । अशक्तो विंशतेरूर्द्ध्वं कारयेच्छक्तितः सदा

ပူဇော်အရာငါးမျိုးဖြင့် ကర్మကို ဆောင်ရွက်သူကို ‘အလယ်အလတ်’ ဟု ခေါ်သည်။ ထို၏ တစ်ဝက်သာ ပြုလုပ်သူကို ‘နိမ့်’ ဟု မှတ်ယူသည်။ နှစ်ဆယ်ထက်ပို၍ မတတ်နိုင်လျှင် မိမိစွမ်းအားအတိုင်း အမြဲ ဆောင်ရွက်စေရာသည်။

Verse 186

विष्कंभपर्वतांस्तद्वत्तुरीयांशेन कल्पयेत् । पूर्ववद्राजतान्कुर्यान्मंदरादीन्विधानतः

ထိုနည်းတူပင် ဝိෂ္ကမ္ဘ တောင်တန်းများကို လေးပုံတစ်ပုံ အရွယ်အစားဖြင့် ခန့်မှန်းသတ်မှတ်ရမည်။ ယခင်ကဲ့သို့ မန္ဒရာမှ စ၍ နည်းလမ်းအတိုင်း ငွေတောင်များကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 187

कलधौतमयांस्तद्वल्लोकेशान्कारयेद्बुधः । ब्रह्मविष्ण्वर्कवान्कार्यो नितंबोत्र हिरण्मयः

ပညာရှိသည် လောကပာလ (လောကကို ကာကွယ်သူများ) ကိုလည်း ထိုနည်းတူ သန့်စင်သော ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်စေရာသည်။ ဘြဟ္မာ၊ ဝိෂ္ဏု နှင့် နေမင်းကိုလည်း ထိုပုံစံအတိုင်း ပြုလုပ်ရပြီး၊ ဤနေရာ၌ ၎င်းတို့၏ အောက်ပိုင်းကို ရွှေဖြင့် ဖြစ်စေရမည်။

Verse 188

राजतं स्यात्तदन्येषां पर्वतांना च कांचनम् । शेषं च पूर्ववत्कुर्याद्धोमजागरणादिकम्

အခြားအရာများအတွက် ငွေဖြစ်စေရမည်၊ တောင်တန်းများအတွက် ရွှေဖြစ်စေရမည်။ ကျန်သမျှ—ဟိုးမ (မီးပူဇော်), ညလုံးနိုးကြားခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော ကర్మများ—ကို ယခင်ညွှန်ကြားသကဲ့သို့ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 189

दद्यात्तद्वत्प्रभाते तु गुरवे रौप्यपर्वतम् । विष्कंभशैलानृत्विग्भ्यः पूज्य वस्त्रविभूषणैः

ထိုနည်းတူ မိုးလင်းချိန်တွင် ဂုရုအား ‘ငွေတောင်’ ကို လှူဒါန်းရမည်။ ထို့ပြင် ပူဇော်ပွဲဆောင်ရွက်သော ရစ်တွိဇ် ပုရောဟိတ်များအား ‘ဝိෂ္ကမ္ဘ တောင်များ’ ကို ပေးကမ်း၍ အဝတ်အစားနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် ဂုဏ်ပြုရမည်။

Verse 190

इमं मंत्रं पठन्दद्याद्दर्भपाणिर्विमत्सरः । पितॄणां वल्लभं यस्मादिन्दोर्वा शंकरस्य च

ဤမန္တရကို ရွတ်ဆိုပြီး ကုရှမြက်ကို လက်တွင်ကိုင်ကာ မနာလိုစိတ်ကင်းစင်၍ ပူဇော်အပ်နှံရမည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) တို့နှစ်သက်ရာဖြစ်ပြီး အိန္ဒု (လ) နှင့် သင်္ကရ (ရှီဝ) တို့လည်း ချစ်မြတ်နိုးကြသည်။

Verse 191

रजतं पाहि तस्मान्नः शोकसंसारसागरात् । इत्थं निवेश्य यो दद्याद्रजताचलमुत्तमम्

“အို ရဇတ (ငွေ), ဝမ်းနည်းခြင်းပြည့်နှက်သော သံသရာပင်လယ်မှ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပါ။” ဤသို့ စနစ်တကျ တည်ထောင်ပြီးနောက် အထူးမြတ်သော ‘ရဇတာချလ’—ငွေတောင် (ငွေစု/သင်္ကေတ)—ကို လှူဒါန်းသူမည်သူမဆို…

Verse 192

गवामयुतसाहस्रफलमाप्नोति मानवः । सोमलोके सगंधर्वैः किन्नराप्सरसांगणैः

လူသည် နွားတစ်သောင်း လှူဒါန်းသကဲ့သို့သော ကုသိုလ်ကို ရရှိပြီး၊ ဆိုမလောက၌ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ကိန္နရ နှင့် အပ္စရာအဖွဲ့များနှင့်အတူ နေထိုင်ရသည်။

Verse 193

पूज्यमानो वसेद्विद्वान्यावदाभूतसंप्लवम् । अथातः संप्रवक्ष्यामि शर्कराचलमुत्तमम्

ဤသို့ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုခံရသော ပညာရှိသည် အာဘူတ-သံပ္လဝ (ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ပျက်ကွက်မှု) တိုင်အောင် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ရမည်။ ယခုမှစ၍ အထူးမြတ်သော ရှာကရာချလ—သကြားတောင်—ကို ရှင်းလင်းမည်။

Verse 194

यस्य प्रदानाद्विष्ण्वर्करुद्रास्तुष्यंति सर्वदा । अष्टभिः शर्कराभारैरुत्तमः स्यान्महाचलः

ဤလှူဒါန်းမှုကြောင့် ဗိဿဏု၊ အာရ్క (နေ) နှင့် ရုဒြ တို့သည် အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ကြသည်။ သကြား (śarkarā) အလေးချိန် ရှစ်ပိုးဖြင့် အထူးမြတ်သော မဟာချလ—ကြီးမြတ်သော ပူဇော်လှူဒါန်းမှု—ဖြစ်လာသည်။

Verse 195

चतुर्भिर्मध्यमः प्रोक्तो भाराभ्यामधमः स्मृतः । भारेण चार्द्धभारेणकुर्याद्यः स्वल्पवित्तवान्

ဘားရာ (bhāra) လေးဘားရာ လှူဒါန်းသူကို အလယ်အလတ်ဟု ဆိုကြ၏; နှစ်ဘားရာ လှူသူကို နိမ့်ဟု မှတ်ကြ၏။ သို့ရာတွင် ငွေကြေးနည်းသူသည် ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း—တစ်ဘားရာ သို့မဟုတ် တစ်ဝက်ဘားရာတောင်—လှူဒါန်းသင့်၏။

Verse 196

विष्कंभपर्वतान्कुर्यात्तुरीयांशेन मानवः । धान्यपर्वतवत्सर्वं हैमांबरसुसंयुतम्

လေးပုံတစ်ပုံ အစိတ်အပိုင်းဖြင့် လူသည် ထောက်တိုင်တောင်တန်းများကို ဖန်တီးရမည်။ အရာအားလုံးကို စပါးသီးနှံတောင်တန်းကဲ့သို့ ပြုလုပ်၍ ရွှေရောင်ဝတ်စုံများဖြင့် လှပစွာ တန်ဆာဆင်ရမည်။

Verse 197

मेरोरुपरितः स्थाप्यं हैमं तत्र तरुत्रयम् । मंदारः पारिजातश्च तृतीयः कल्पपादपः

မေရုတောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်သန့်ရှင်းရာဌာနကို တည်ထောင်ရမည်။ ထိုနေရာ၌ သစ်ပင်သုံးပင်ကို တင်ထားရသည်—မန်ဒါရ၊ ပါရီဇာတ်၊ နှင့် တတိယအဖြစ် ဆန္ဒပြည့်စုံစေသော ကလ္ပဝೃက္ษ (Kalpavṛkṣa)။

Verse 198

एतद्वृक्षत्रयं मूर्ध्नि सर्वेष्वपि निवेशयेत् । हरिचंदनसंतानौ पूर्वपश्चिमभागयोः

ဤသစ်ပင်သုံးပင်၏ အစုကို စီမံတင်ဆက်မှုအားလုံးတွင် ထိပ်တန်း၌ ထားရမည်။ ထို့ပြင် အရှေ့နှင့် အနောက်ဘက်တွင် ဟရီသစ်ပင်နှင့် စန္ဒကူးသစ်ပင်မျိုးဆက် (စန္ဒကူးတော) ကို တည်ထားရမည်။

Verse 199

निवेश्यौ सर्वशैलेषु विशेषाच्छर्कराचले । मंदरे कामदेवस्तु प्रत्यग्वक्त्रः सदा भवेत्

ဤအရာများကို တောင်တန်းအားလုံးပေါ်တွင် တင်ထားရမည်—အထူးသဖြင့် ရှာကရာချလ (Śarkarācala) ပေါ်တွင်။ မန်ဒါရတောင်ပေါ်တွင်လည်း ကာမဒေဝ (Kāma-deva) ကို အမြဲတမ်း အနောက်ဘက်မျက်နှာမူအောင် တည်ထားရမည်။

Verse 200

गंधमादनशृंगे तु धनदः स्यादुदङ्मुखः । प्राङ्मुखो वेदमूर्त्तिस्तु हंसः स्याद्विपुलाचले

ဂန္ဓမာဒန တောင်ထိပ်၌ ဓနဒ ကုဗေရ (ဥစ္စာ၏ အရှင်) သည် မြောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ တည်ရှိ၏။ ဝေဒမూర్తိ ဟံသာသည် ကျယ်ဝန်းသော တောင်ပေါ်၌ အရှေ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ တည်ရှိ၏။

Verse 201

हैमी भवेत्सुपार्श्वे तु सुरभी दक्षिणामुखी । धान्यपर्वतवत्सर्वमावाहनमखादिकम्

မင်္ဂလာရှိသော ဘက်၌ ရွှေဖြင့် (ရုပ်တု/သင်္ကေတ) တည်စေရာ၏။ သုရဘီ သာသနာတော်၏ နတ်ဂေါ်သည် တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူရမည်။ အာဝါဟန စသည့် အခမ်းအနားအားလုံးကို ‘ဓာနျယ-ပရဝတ’ နည်းတော်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ရမည်။