Sukta 66

Mantra 1

तरोभिर्वो विदद्वसुमिन्द्रं सबाध ऊतये । बृहद्गायन्तः सुतसोमे अध्वरे हुवे भरं न कारिणम् ॥

വിജയകരമായ പ്രേരണകളാൽ നിങ്ങൾ ധനദാതാവായ ഇന്ദ്രനെ നമ്മുടെ ഊതി (സഹായം)ക്കായി കണ്ടെത്തുവിൻ; ‘ബൃഹത്’നെ പാടി, സുതസോമ അധ്വരത്തിൽ ഞാൻ അവനെ ഹുവേ ചെയ്യുന്നു—ഹവി കൊണ്ടുവരുന്നവനെപ്പോലെ—ശക്തി വന്ന് പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതിന്.

Mantra 2

न यं दुध्रा वरन्ते न स्थिरा मुरो मदे सुशिप्रमन्धसः । य आदृत्या शशमानाय सुन्वते दाता जरित्र उक्थ्यम् ॥

ആരെ യാതൊരു പ്രതിരോധശക്തിയും തടയാൻ കഴിയില്ല; സ്ഥിരമായ തടസ്സങ്ങളും അല്ല—അവൻ സുശിപ്ര (ദൃഢ-ജഡ്ബ) അന്ധസ്/സോമത്തിന്റെ മദത്തിൽ ആനന്ദോന്മാദത്തിലായിരിക്കുമ്പോൾ; ആദൃത്യ (ശ്രദ്ധയോടെ) സോമം പിഴിയുന്ന സ്ഥിരധീരനായ യജമാനനും, സ്തുതിഗാനിയായ ജരിത്രനും, ഉക്ഥ്യ—സ്തുതി-വാണിയുടെ ശക്തി—ദാനം ചെയ്യുന്ന ദാതാവാകുന്നു.

Mantra 3

यः शक्रो मृक्षो अश्व्यो यो वा कीजो हिरण्ययः । स ऊर्वस्य रेजयत्यपावृतिमिन्द्रो गव्यस्य वृत्रहा ॥

ആർ ശക്ര—ബലവാൻ, ഉഗ്രൻ; ആർ അശ്വ്യ—അശ്വജന്യ വേഗം; അല്ലെങ്കിൽ ആർ കീജ—ഹിരണ്യമയ ദീപ്തിശക്തി—അവൻ തന്നെയാണ് ഇന്ദ്രൻ, വൃത്രഹാ (ആവരണഹന്ത); അവൻ ഊർവസ്യ അപാവൃതിം—ആവരണത്തിന്റെ തുറവിനെ—കുലുക്കുന്നു; തടസ്സത്തെ തിരിച്ച് അകറ്റി, ഗവ്യ—ഗോവുകൾ/കിരണങ്ങൾ—ജയിക്കപ്പെടാൻ ഇടവരുത്തുന്നു.

Mantra 4

निखातं चिद्यः पुरुसम्भृतं वसूदिद्वपति दाशुषे । वज्री सुशिप्रो हर्यश्व इत्करदिन्द्रः क्रत्वा यथा वशत् ॥

പല പാളികളായി (പുരുസംഭൃത) കൂട്ടിച്ചേർത്ത് മറഞ്ഞുകിടക്കുന്നതു പോലും അവൻ പുറത്തെടുത്തു, ദാശുഷേ—ദാനിയ്ക്ക്—വസു, സമ്പത്ത്, നല്കുന്നു. വജ്രീ, സുശിപ്ര, ഹര്യശ്വ (മഞ്ഞക്കുതിരകളുള്ള) ഇന്ദ്രൻ തന്റെ ക്രതു (ഇച്ഛാ-പ്രജ്ഞ)കൊണ്ട്, തനിക്കിഷ്ടമുള്ളപോലെ, ആ കാര്യം സിദ്ധമാക്കുന്നു.

Mantra 5

यद्वावन्थ पुरुष्टुत पुरा चिच्छूर नृणाम् । वयं तत्त इन्द्र सं भरामसि यज्ञमुक्थं तुरं वचः ॥

ഹേ പുരുഷ്തുത, മനുഷ്യരിൽ അത്യധികം സ്തുതിക്കപ്പെടുന്ന വീരനേ! നീ പണ്ടുകാലം മുതൽ നേടിയതെല്ലാം—അതുതന്നെ ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ നിനക്കായി, ഹേ ഇന്ദ്ര, ഒരുമിച്ചുകൂട്ടുന്നു: യജ്ഞം, ഉക്ഥം (സ്തുതിഗാനം), കൂടാതെ തുരം വചഃ—വേഗമുള്ള, പ്രേരകമായ വാക്ക്, ശക്തിയെ മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകുന്നത്.

Mantra 6

सचा सोमेषु पुरुहूत वज्रिवो मदाय द्युक्ष सोमपाः । त्वमिद्धि ब्रह्मकृते काम्यं वसु देष्ठः सुन्वते भुवः ॥

സോമപീഡനങ്ങളിൽ ഞങ്ങളോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്ക, ഹേ പുരുഹൂത, വജ്രിവൻ—ദ്യുക്ഷ്, ദീപ്തനായ സോമപാ—മദം (ആനന്ദോന്മാദം) നിമിത്തം. കാരണം നീ തന്നെയാണ് ബ്രഹ്മകൃത (പവിത്രവാണിയുടെ കർത്താവ്)ക്കും സുന്വത് (സോമം പിഴിയുന്നവൻ)ക്കും കാമ്യ വസു (ആഗ്രഹിത സമ്പത്ത്) നൽകുന്ന ശ്രേഷ്ഠ ദാതാവാകുന്നത്.

Mantra 7

वयमेनमिदा ह्योऽपीपेमेह वज्रिणम् । तस्मा उ अद्य समना सुतं भरा नूनं भूषत श्रुते ॥

ഞങ്ങൾ അവനെ—ഇവിടെ—ഇന്നലെയും ഇന്നും—വജ്രിണനെ—നിശ്ചയമായി ശക്തിപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഇപ്പോൾ, സമാന സഭയിൽ, അവനു സുത സോമം കൊണ്ടുവന്ന് അർപ്പിക്കുവിൻ; ശ്രുതി—പ്രേരിത സ്വീകരണം—ശോഭിച്ചു പൂർണ്ണമാകട്ടെ.

Mantra 8

वृकश्चिदस्य वारण उरामथिरा वयुनेषु भूषति । सेमं नः स्तोमं जुजुषाण आ गहीन्द्र प्र चित्रया धिया ॥

അവന്റെ വരുണസദൃശമായ രക്ഷകൻ—വൃകനെപ്പോലെ—വിശാലമായി കുലുക്കുന്ന ശക്തി, പ്രവർത്തികളുടെ ഉപായങ്ങളിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഹേ ഇന്ദ്രാ, ഞങ്ങളുടെ ഈ സ്തോമം സ്വീകരിച്ചു വരിക; മാർഗങ്ങളെ ക്രമപ്പെടുത്തുന്ന പ്രകാശമയ ബുദ്ധിയായ ചിത്രവർണ ധിയയോടെ മുന്നോട്ട് വരിക.

Mantra 9

कदू न्वस्याकृतमिन्द्रस्यास्ति पौंस्यम् । केनो नु कं श्रोमतेन न शुश्रुवे जनुषः परि वृत्रहा ॥

ഇന്ദ്രന്റെ ഏത് കൃത്യമാണ് പുരുഷത്വം—വീര്യം—അല്ലാത്തത്? ഏതു ശ്രവണത്താൽ ആരാണ് ജന്മം മുതൽ വൃത്രഹാ (ആവരണം-ഹന്താവ്)യെക്കുറിച്ച് കേൾക്കാതെ ഇരുന്നത്?—അവന്റെ കർമ്മങ്ങളാണ് ജാഗ്രതാശക്തിയുടെ പരമ്പര തന്നെ.

Mantra 10

कदू महीरधृष्टा अस्य तविषीः कदु वृत्रघ्नो अस्तृतम् । इन्द्रो विश्वान्बेकनाटाँ अहर्दृश उत क्रत्वा पणीँरभि ॥

എപ്പോൾ അവന്റെ മഹത്തായ, അധൃഷ്ട (അജേയ) തവിഷികൾ പൂർണ്ണമായി വ്യാപിച്ചു? എപ്പോൾ വൃത്രഘ്നൻ പ്രവർത്തിയുടെ പൂർണ്ണതയിലേക്കു സ്വയം വ്യാപിപ്പിച്ചു? ഇന്ദ്രൻ അഹർദൃശ (ദിന-ദർശനം) ദൃഷ്ടിയാൽ കണ്ടുകൊണ്ട്, ക്രതു (സചേതന സംकल्पം)യുടെ ബലത്തിൽ എല്ലാ പണികളെയും (സംഗ്രാഹകർ/മറയ്ക്കുന്നവർ) നേരിട്ട് അമർത്തുന്നു—മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതു വീണ്ടെടുക്കാൻ.

Mantra 11

वयं घा ते अपूर्व्येन्द्र ब्रह्माणि वृत्रहन् । पुरूतमासः पुरुहूत वज्रिवो भृतिं न प्र भरामसि ॥

ഹേ ഇന്ദ്ര, വൃത്രഹൻ, ഞങ്ങൾ നിനക്കു അപൂർവ്യ—എപ്പോഴും പുതുമയുള്ള—ബ്രഹ്മാണി (സ്തുതി-മന്ത്രങ്ങൾ) അർപ്പിക്കുന്നു. ഹേ പുരൂതമ, പുരുഹൂത, വജ്രിവൻ, അവയെ ആധാരമായ ഭൃതിപോലെ മുന്നോട്ടുവെച്ചു സമർപ്പിക്കുന്നു—നിന്റെ ശക്തി ഞങ്ങളിലേയ്ക്ക് നിലകൊണ്ട് വർധിക്കേണ്ടതിന്.

Mantra 12

पूर्वीश्चिद्धि त्वे तुविकूर्मिन्नाशसो हवन्त इन्द्रोतयः । तिरश्चिदर्यः सवना वसो गहि शविष्ठ श्रुधि मे हवम् ॥

ഹേ തുവികൂർമിൻ—വിശാലഗതിയുള്ള—ഇന്ദ്ര, നിന്റെ സഹായത്തിനായി അനേകം പുരാതന ആഗ്രഹങ്ങൾ നിന്നെ ഹവിക്കുന്നു, ഇന്ദ്രോതയഃ. ദൂരത്തുനിന്നും പോലും ആര്യസാധകൻ സവനങ്ങൾ (സോമപാനം) തേടുന്നു; ഹേ വസോ, ഹേ ശവിഷ്ഠ, വരിക—എന്റെ ഹവം കേട്ട് യജ്ഞത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കൂ.

Mantra 13

वयं घा ते त्वे इद्विन्द्र विप्रा अपि ष्मसि । नहि त्वदन्यः पुरुहूत कश्चन मघवन्नस्ति मर्डिता ॥

ഹേ ഇന്ദ്ര, ഞങ്ങൾ—വിപ്രർ, പ്രകാശിത അന്വേഷകർ—നിശ്ചയമായും നിനക്കുള്ളിലാണ്, നിനക്കുള്ളിൽ ആശ്രിതരാണ്. ഹേ പുരുഹൂത, ഹേ മഘവൻ, നിന്നൊഴികെ മറ്റാരുമില്ല—ഞങ്ങളുടെ ദുഃഖത്തിന് സത്യ മർഡിതാ, രക്ഷകനും ശമിപ്പിക്കുന്നവനുമായ്.

Mantra 14

त्वं नो अस्या अमतेरुत क्षुधोऽभिशस्तेरव स्पृधि । त्वं न ऊती तव चित्रया धिया शिक्षा शचिष्ठ गातुवित् ॥

ഈ അമതി (അസഹായത/അജ്ഞാനം) യിൽ നിന്നും, ക്ഷുധാ (വിശപ്പ്) യിൽ നിന്നും, ശത്രുജന്യ അഭിശസ്തേ (ദുഷ്ടാരോപണം/ആക്രമക നിന്ദ) യിൽ നിന്നും ഞങ്ങളെ നീ രക്ഷിക്കേണമേ. നീയേ നമ്മുടെ ഊതി (രക്ഷാ-സഹായം); ഹേ ശചിഷ്ഠ (അത്യന്തം നിപുണൻ), ഹേ ഗാതുവിത് (മാർഗ്ഗജ്ഞൻ), നിന്റെ ചിത്രയാ ധിയാ (ബഹുവർണ്ണ, തേജസ്സുള്ള ബുദ്ധി) കൊണ്ടു ഞങ്ങളെ ശിക്ഷിക്ക—സത്യത്തിന്റെ ശരിയായ പഥത്തിലേക്ക് ഞങ്ങളുടെ സത്തയെ നയിക്ക.

Mantra 15

सोम इद्वः सुतो अस्तु कलयो मा बिभीतन । अपेदेष ध्वस्मायति स्वयं घैषो अपायति ॥

ഹേ ചെറുപ്പക്കാരേ, നിങ്ങള്ക്കായി സോമൻ തന്നെ സുത (പിഴിഞ്ഞെടുത്തത്) ആയിരിക്കട്ടെ—ഭയപ്പെടരുത്. ഈ ക്ഷയകരമായ അന്ധകാരം മാറിപ്പോകുന്നു; അത് സ്വയം നീങ്ങിപ്പോകുന്നു, സ്വയം പിന്നോട്ടു വീഴുന്നു. ആനന്ദം (സോമരസം) പ്രകടമായാൽ, വിഘടനത്തിന്റെ ശക്തികൾ നിലനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല.