Sukta 20

Mantra 1

वयं ते वय इन्द्र विद्धि षु णः प्र भरामहे वाजयुर्न रथम् । विपन्यवो दीध्यतो मनीषा सुम्नमियक्षन्तस्त्वावतो नॄन् ॥

インドラよ、汝のためのわれらの力を知りたまえ。われらはそれを前へと捧げ持つ、力の充溢を求める戦車のごとく。光り輝く聖なる言葉を求めるわれらは、思惟によって燃え立ち、汝の恩寵を勝ち得んと願う——汝に支えられる人々として。

Mantra 2

त्वं न इन्द्र त्वाभिरूती त्वायतो अभिष्टिपासि जनान् । त्वमिनो दाशुषो वरूतेत्थाधीरभि यो नक्षति त्वा ॥

インドラよ、汝は汝の助けによって、汝へと向かう人々を守りたまう——彼らの求める善の護り手として。汝は施与する者の庇護である。ゆえに、正しき見（慧）をもって、汝を求め手を伸ばす者のもとへ近づきたまう。

Mantra 3

स नो युवेन्द्रो जोहूत्रः सखा शिवो नरामस्तु पाता । यः शंसन्तं यः शशमानमूती पचन्तं च स्तुवन्तं च प्रणेषत् ॥

われらにとって若きインドラが、招請の友、吉祥なる友、人々の護り手となれ――彼はその加護によって前へと導く、称揚する者を、労する者を、供物を煮調える者を、讃歌を歌う者を。

Mantra 4

तमु स्तुष इन्द्रं तं गृणीषे यस्मिन्पुरा वावृधुः शाशदुश्च । स वस्वः कामं पीपरदियानो ब्रह्मण्यतो नूतनस्यायोः ॥

彼をわれは讃える――インドラを。彼をわれは詠う――そのうちに古の者たちは増し栄え、堅固な住処を得た。なお進みゆく彼は、ブラフマン（brahman）を求める者、つねに新しきアーリヤの「在ることの富」への願いを満たす。

Mantra 5

सो अङ्गिरसामुचथा जुजुष्वान्ब्रह्मा तूतोदिन्द्रो गातुमिष्णन् । मुष्णन्नुषसः सूर्येण स्तवानश्नस्य चिच्छिश्नथत्पूर्व्याणि ॥

彼はアṅギラサ（Aṅgirasa）たちの詠唱を受け入れ、ブラフマンを立てるインドラは道を打ち開き、行路を駆り立てた。太陽によって暁（ウシャス）を奪い去り、讃えつつ、岩の太古の堅固な砦をさえ打ち砕いた。

Mantra 6

स ह श्रुत इन्द्रो नाम देव ऊर्ध्वो भुवन्मनुषे दस्मतमः । अव प्रियमर्शसानस्य साह्वाञ्छिरो भरद्दासस्य स्वधावान् ॥

まことに彼は名高い——名をインドラ（Indra）という神。高くそびえ立ち、人にとって最も驚異なる者。自らの力を具える者は、（その同族には愛されながらも）猛きダーサ（Dāsa）・アルシャサーナ（Arśasāna）の首を打ち伏せた。

Mantra 7

स वृत्रहेन्द्रः कृष्णयोनीः पुरंदरो दासीरैरयद्वि । अजनयन्मनवे क्षामपश्च सत्रा शंसं यजमानस्य तूतोत् ॥

彼は——ヴリトラ（Vṛtra）を殺すインドラ（Indra）、城塞を破る者、闇を胎とする者——ダーシー（Dāsī）の諸力を追い散らした。またマヌ（Manu）のために大地の耕地と水々を生み出し、祭主の讃歌をつねに奮い立たせた。

Mantra 8

तस्मै तवस्यमनु दायि सत्रेन्द्राय देवेभिरर्णसातौ । प्रति यदस्य वज्रं बाह्वोर्धुर्हत्वी दस्यून्पुर आयसीर्नि तारीत् ॥

彼——強きインドラ（Indra）——には、神々とともに臨む共同の戦いにおいて、洪流（あるいは豊水）を勝ち取るための力が授けられた。彼の腕に金剛（vajra）が据えられるや、彼はダシュユ（Dasyu）を討ち、鉄の城塞を打ち倒して落とした。

Mantra 9

नूनं सा ते प्रति वरं जरित्रे दुहीयदिन्द्र दक्षिणा मघोनी । शिक्षा स्तोतृभ्यो माति धग्भगो नो बृहद्वदेम विदथे सुवीराः ॥

今まさに、豊饒なるダクシナー（Dakṣiṇā、祭儀の贈与）が、満ちあふれる富をもって、歌い手のために、汝インドラに応えて搾り出されよ。讃える者たちに授けたまえ。われらのバガ（Bhaga、福分・吉祥の取り分）が焼き損なわれず、減じられぬように。会集（vidatha）において「広大」（Bṛhat）を語り、善き力と英雄の子らを具えてあらん。