Sukta 68

Mantra 1

प्र देवमच्छा मधुमन्त इन्दवोऽसिष्यदन्त गाव आ न धेनवः । बर्हिषदो वचनावन्त ऊधभिः परिस्रुतमुस्रिया निर्णिजं धिरे ॥

দেৱ-সান্নিধ্যলৈ মধুমন্ত ইন্দু-বিন্দুবোৰ আগবাঢ়ে; গাভী যেন, দোহনী গাই যেন ঘৰলৈ ধাৱমান। বৰ্হিষত বসা শক্তিসমূহ—বচন-সমৃদ্ধ—নিজ নিজ উদৰদ্বাৰা উস্ৰিয়া (আলোকদায়িনী ৰশ্মি)ৰ পৰিস্ৰুত ধাৰা স্থাপন কৰে, তাৰ নিৰ্মল উজ্জ্বল বস্ত্ৰ।

Mantra 2

स रोरुवदभि पूर्वा अचिक्रददुपारुहः श्रथयन्त्स्वादते हरिः । तिरः पवित्रं परियन्नुरु ज्रयो नि शर्याणि दधते देव आ वरम् ॥

সি গর্জে, প্ৰাচীন আধাৰসমূহৰ ওপৰে চিঞৰি উঠে; ওপৰলৈ আৰোহণ কৰি হৰি (তাম্ৰবৰ্ণ) শিথিল কৰে আৰু মাধুৰ্য জাগায়। পৱিত্ৰৰ পাৰ হৈ, বিস্তৃত পথত পৰিভ্ৰমণ কৰি, দেৱে নিজৰ তীব্ৰ গতি স্থাপন কৰে আৰু বাছনি কৰা উৎকৃষ্টতালৈ আগবাঢ়ে।

Mantra 3

वि यो ममे यम्या संयती मदः साकंवृधा पयसा पिन्वदक्षिता । मही अपारे रजसी विवेविददभिव्रजन्नक्षितं पाज आ ददे ॥

যি জনে যুগল-যোজিত দুই লোকক বিস্তাৰ কৰি মাপি বণ্টন কৰে, তেওঁৰ মদ (আনন্দ-উন্মাদনা) একেলগে বৃদ্ধি পায়—পূৰ্ণতাৰ দুগ্ধে ফুলে-ফেঁপে উঠে, অক্ষয়। তেওঁ সীমাহীন মহৎ দুই ৰজস (আকাশীয় বিস্তাৰ) আৱিষ্কাৰ কৰে; আগবাঢ়ি গৈ, অক্ষিত তেজৰ পাজ (জ্যোতিৰ বল) নিজৰ কৰি লয়।

Mantra 4

स मातरा विचरन्वाजयन्नपः प्र मेधिरः स्वधया पिन्वते पदम् । अंशुर्यवेन पिपिशे यतो नृभिः सं जामिभिर्नसते रक्षते शिरः ॥

সেই জ্ঞানী জনে দুই মাতৃৰ মাজে বিচৰণ কৰি, আপঃ (জলসমূহ)ক বৃদ্ধি কৰিবলৈ চালিত কৰে; স্বধা (নিজ বিধান)দ্বাৰা পদ (স্থিতিস্থান) পূৰ্ণ কৰে। অংশু (কিৰণ/সোম-ধাৰা) যৱে (যৱ-শস্যে) পেষিত হয়; তাৰপিছত নৰসমূহ আৰু জামিভিঃ (স্বজন-শক্তিসমূহ)ৰ সৈতে লক্ষ্যত উপনীত হৈ, শিৰঃ (শিৰ/শিখৰ—চেতনাৰ শিখৰ) ৰক্ষা কৰে।

Mantra 5

सं दक्षेण मनसा जायते कविॠतस्य गर्भो निहितो यमा परः । यूना ह सन्ता प्रथमं वि जज्ञतुर्गुहा हितं जनिम नेममुद्यतम् ॥

দক্ষ (বিবেচনাশক্তি) আৰু মনসা (মন)দ্বাৰা কবি (দ্ৰষ্টা) জন্মে—ঋত (সত্য-ঋত)ৰ গৰ্ভ, যমা (যুগল)ৰ ওপাৰে পৃথক কৰি নিহিত। তেওঁলোক যুৱাই; তথাপি প্ৰথমে জন্মে: গুহাত নিহিত গোপন জনিম (জন্ম), নিজৰ নিৰ্ধাৰিত নেম (পাল/পৰ্যায়)লৈ উৰ্ধ্বমুখে উঠি যায়।

Mantra 6

मन्द्रस्य रूपं विविदुर्मनीषिणः श्येनो यदन्धो अभरत्परावतः । तं मर्जयन्त सुवृधं नदीष्वाँ उशन्तमंशुं परियन्तमृग्मियम् ॥

মনীষীসকলে আনন্দময় সোমৰ ৰূপ চিনিলে—যেতিয়া শ্যেন (ঈগল) দূৰ পৰাৱত্‌ৰ পৰা অন্ধঃ, সোম-ৰস, আনি দিলে। নদীসমূহত তেওঁলোকে তাক মাৰ্জনা কৰে—সু-বৃদ্ধ, অতি কাম্য অংসু (কিৰণ), চাৰিওফালে পৰিভ্ৰমণশীল, ঋক্‌-স্তোত্ৰৰ যোগ্য।

Mantra 7

त्वां मृजन्ति दश योषणः सुतं सोम ऋषिभिर्मतिभिर्धीतिभिर्हितम् । अव्यो वारेभिरुत देवहूतिभिर्नृभिर्यतो वाजमा दर्षि सातये ॥

হে সোম, দহ যোষণা (দশ কন্যা) তোমাক মাৰ্জনা কৰে—সুতো (পেষিত) আৰু ঋষিসকলৰ মতি-ধীতিৰ দ্বাৰা স্থাপিত। উলৰ চালনীসমূহেৰে, আৰু দেৱ-আহ্বানসমূহেৰে, নৰ-শক্তিসমূহেৰে—সেই ঠাইৰ পৰা তুমি প্ৰকাশ পাই আহা, জয়ৰ বাবে বল-সমৃদ্ধি (বাজ) দেখুৱাই।

Mantra 8

परिप्रयन्तं वय्यं सुषंसदं सोमं मनीषा अभ्यनूषत स्तुभः । यो धारया मधुमाँ ऊर्मिणा दिव इयर्ति वाचं रयिषाळमर्त्यः ॥

চাৰিওফালে পৰিপ্ৰয়ন্ত, উৰণৰ যোগ্য, সু-সংসদ (সু-আসনস্থ) সোমক মনীষা আৰু স্তুভ (স্তোত্ৰ)সমূহে অভি-অনূষণ কৰিলে। যি ধাৰাৰে মধুমান, স্বৰ্গৰ উৰ্মি (তৰংগ)সহ, বাচ (বাণী) উত্থাপন কৰে; অমৰ হৈ সি ৰয়িষাল—সমৃদ্ধি আৰু সত্তাৰ পূৰ্ণতা বৃদ্ধি কৰে।

Mantra 9

अयं दिव इयर्ति विश्वमा रजः सोमः पुनानः कलशेषु सीदति । अद्भिर्गोभिर्मृज्यते अद्रिभिः सुतः पुनान इन्दुर्वरिवो विदत्प्रियम् ॥

এই সোম দ্যুলোকৰ পৰা সমগ্ৰ ৰজঃ-অন্তৰীক্ষক গতি দিছে; স্বয়ং-পৱমান হৈ কলশসমূহত আসন লয়। জল আৰু গোৰশ্মি/গোৰসৰ সৈতে তেওঁ মাৰ্জিত হয়; অদ্ৰি-পাথৰে পীড়িত এই পৱমান ইন্দু প্ৰিয় বস্তু আৰু বিস্তৃত আশ্ৰয় (ৱৰিবঃ) লাভ কৰে।

Mantra 10

एवा नः सोम परिषिच्यमानो वयो दधच्चित्रतमं पवस्व । अद्वेषे द्यावापृथिवी हुवेम देवा धत्त रयिमस्मे सुवीरम् ॥

হে সোম, এইদৰে চাৰিওফালে পৰিষিক্ত হৈ তুমি পৱিত্ৰতাৰে প্ৰবাহিত হওঁক; আমাৰ ভিতৰত জীৱনৰ অতি-চিত্ৰতম বিস্তাৰ স্থাপন কৰা। অবিদ্বেষ-সমন্বয়ত আমি দ্যাৱা-পৃথিৱীক আহ্বান কৰোঁ; হে দেৱসকল, আমাৰ বাবে সু-বীৰ্যসমৃদ্ধ ধন-সম্পদ দান কৰা।