ทุรคา in the Narada Purana

พระนางได้รับการสรรเสริญว่า ‘ทุรคา’, ‘ภัทรกาลี’, ‘จัณฑี’ และ ‘มาเหศวรี’; อีกทั้งว่า ‘เกามารี’ และ ‘ไวษณวี’; และยังขานว่า ‘วาราหี’, ‘อินทรี’ และ ‘ศามภวี’ ด้วย.

วินายกะและยมะ; นาคะและจันทรา; สกันทะและวสุทั้งสอง; มเหนทระและวาสวะ; อีกทั้งนาคะ ทุรคา และผู้มีนามว่าทัณฑธระ—เหล่านี้คือพระนามทิพย์ที่สาธยายในบริบทนี้

ประดยุมน์ประกอบด้วยปรีติ (ความเอ็นดู); อนิรุทธประกอบด้วยรติ (ความรื่นรมย์). ต่อมาองค์ผู้ทรงจักรทรงมีชัยา (ชัยชนะ) เคียงข้าง และถัดไปองค์ผู้ทรงคทาทรงมีทุรคา (พลังคุ้มครอง) ประกอบ.

ณ มุมอาคเนย์ (อัคนิ) พึงตั้งรูปสีแดงนาม ‘วิฆนะ’; ณ มุมทักษิณตะวันตก (รากษส) พึงตั้ง ‘ศยาม’ และ ‘อารยะ’; ณ มุมพายัพ (วายุ) พึงตั้ง ‘ทุรคา’ และ ‘ศยามา’; ณ มุมอีศาน (อีศานะ) พึงตั้งรูปสีเหลืองนาม ‘เสนานี’

พึงบูชามหาคณปติ ทุรคา กษेत्रेशะ และบฏุกะด้วย และเหล่าโยคินีทั้งปวงเริ่มด้วยประกฏา พึงประจำอยู่ภายนอกมณฑลนั้น

ในสำนักพระทุรคา มีบัญญัติให้ถวายประทีป; และในยามศึกก็เช่นกัน ที่สี่แยกเพื่อให้โรคภัยสงบ และเพื่อปัดเป่าสายตาร้ายด้วย

แท้จริงแล้ว พระทุรคาทรงโปรดการอรจนะบูชา และพระศิวะทรงโปรดพิธีอภิเษก; ฉะนั้นเพื่อให้ท่านทั้งสองพอพระทัย พึงกระทำพิธีนั้นๆ ด้วยความเคารพศรัทธา

นี่คือมนต์สิบแปดพยางค์ มีพระทุรคาเป็นเทวะผู้กำกับ (อธิษฐาตฤ) ฤๅษีคือพระนารท ฉันท์คือคายตรี และเทวะที่อัญเชิญก็ประกาศว่าเป็นคายตรีอีกด้วย

นางควรบูชาในนามทุรคา และควรบูชาในนามรมา (ลักษมี) นางควรบูชาเป็นสากลจักรวาล และมีสภาวะเป็นจิตบริสุทธิ์ นางเป็นที่บูชาของเหล่าเทวะ เป็นอาราธยาสูงสุด บูชาในฐานะพรหมัน และเป็นปรมาตมัน.

นางเป็นผู้เป็นใหญ่แห่งสรัสวตี ผู้เป็นใหญ่แห่งทุรคา เป็นเจ้าแห่งจักรวาลและผู้กำหนดระเบียบแห่งโลก นางสถิตในวงศ์ของพระวิษณุ และอุบัติขึ้นในวงศ์ของพระวิษณุ

ครั้นในระหว่างนั้น โอ้พราหมณ์ ทันใดจากพระวรกายของพระกฤษณะ ได้ปรากฏพระนางทุรคา—มายาอันนิรันดร์ของพระวิษณุ

ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้าแห่งสากลโลก ข้าแต่พระผู้เป็นใหญ่แห่งตบะ จงรับพระทุรคาไว้ในศิวโลก; และจนกว่าสิ้นสุดการสร้าง จงรวบรวมให้โลกทั้งปวงสลายไปจากทุกทิศทุกทาง

ทางซ้าย พึงประดิษฐานกุสุมธันวาน (กามเทพ) บนใบวสุแล้วบูชา จากนั้นพึงบูชาอุมา ศรี (พระลักษมี) ภารตี (พระสรัสวดี) ทุรคา ธรณี และพระมารดาแห่งพระเวท॥

เมื่อสิ้นกาย ย่อมได้ถึงไวษณพธรรมสถาน—ไม่ต้องสงสัยเลย แต่ผู้ที่บูชาในนามทุรคา ข้าแต่ผู้ประเสริฐในหมู่ทวิชะ นางสตีได้ไปสู่โลกของพระศิวะแล้ว

เทวตาคือพระแม่ทุรคา ผู้เป็นปฐมเหตุแห่งโลกทั้งปวงและผู้ทำลายทุรคติ. ตรัยะที่เริ่มด้วย “หฤทยะ” ซึ่งประกอบด้วยพยางค์เดี่ยว ๆ เริ่มจาก “ตารา” ได้รับการประกาศไว้

พึงเจริญภาวนาเพ่งระลึกถึงพระแม่ทุรคา ผู้ทรงสวมมงกุฎและตุ้มหู

พึงบูชาอีกครั้ง “วิลาสินี” และ “ประภาวตี” แล้วบูชา “ชยา” และ “ศานตา” ต่อจากนั้นบูชา “กานติ” “ทุรคา” และ “สรัสวตี” แล้วเหนือสิ่งเหล่านี้พึงบูชาเทวีผู้มีรูปเป็นวิทยา คือ “วิทยารูปา”

สนัตกุมารกล่าวว่า “โอ ทวิชผู้ประเสริฐ เราได้กล่าวถึงอวตารทั้งสามของพระลักษมีแก่ท่านแล้ว บัดนี้เราจักพรรณนาอวตารของพระทุรคาอันเกื้อกูลแก่สรรพโลกด้วย”

ที่มุมอาคเนย์พึงบูชาพระวิฆเนศ และบูชาพระทุรคาเพื่อคุ้มครองจากภูตผีราตรี ในทิศพายัพพึงบูชาบฏุกะทั้งหลาย และในทิศอีศานพึงบูชาเกษตรปะ ผู้พิทักษ์เขตศักดิ์สิทธิ์।

เกี่ยวกับทุรคา ผู้เป็นชคทัมพา มารดาแห่งจักรวาล ท่านยังปรารถนาจะถามสิ่งใดอีกหรือ